บทที่ 14 ไม่แกตาย ฉันก็กระสุนหมด

บทที่ 14 ไม่แกตาย ฉันก็กระสุนหมด

เวลาที่คุณยิงทีละนัด คนอื่นเขากราดยิงกันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว กว่าปืนพกกระบอกเล็กๆ ของคุณจะยิงออกไปได้ไม่กี่นัด พวกเขาก็เปลี่ยนแม็กกาซีนกันไปหลายรอบแล้ว

800 นัดต่อนาที คิดว่าพวกเขามาเล่นขายของกันหรือไง?

แล้วตอนนี้ซูหลินเทียนกำลังทำอะไรอยู่งั้นหรือ?

เริ่มแรกเขาลองยิงสุ่มๆ ไป 2-3 นัดเพื่อจับจังหวะ จากนั้นก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อค้นหาเหยื่อ

ทันใดนั้น ร่างสีขาวก็ปรากฏขึ้นในสายตา

"เฮ้ แกะน้อยของผู้ใจบุญคนไหนหลุดมาเนี่ย? ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่ห้ามเลี้ยงสัตว์?"

พูดจบ เขาก็กราดยิงด้วยปืนกลมือ MP5 มองดูปลอกกระสุนกระเด็นออกไป ดีมาก ไม่เสียเปล่าเลยสักนัด

หญ้าแถบนั้นราบเป็นหน้ากลอง

ทว่าแกะน้อยกลับไม่เสียขนเลยสักเส้นและยังคงก้มหน้าก้มตากินหญ้าต่อไป ดูเหมือนเป็นการหยามเกียรติกันนิดหน่อย

"โอ้ ไม่หนีด้วยแฮะ ช่างไม่ไว้หน้ากันเลย"

เขาสาดกระสุนจนหมดแม็กกาซีนในรวดเดียว

แต่มันก็ไร้ประโยชน์ ราวกับว่ากระสุนพวกนั้นมีชีวิตจิตใจ มันหลบหลีกเป้าหมายได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เรื่องนี้ทำให้ซูหลินเทียนโมโหจัด ความโกรธปะทุขึ้นในใจ เขาโยน MP5 ให้พ่อบ้านหลง แล้วคว้าเครื่องยิงจรวดมาจากบอดี้การ์ด

เขาประทับบ่า เล็งเป้า และพึมพำกับตัวเอง "ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ วันนี้ไม่แกตาย ฉันก็กระสุนหมดนี่แหละ"

ฟิ้ว~

แบ๊ะ~

สิ้นเสียงร้อง แกะน้อยก็ถูกระเบิดลอยละลิ่วขึ้นไปบนฟ้า

ชายชราคนหนึ่งที่ได้ยินเสียงปืนจากแดนไกลและตั้งใจจะมาต้อนแกะน้อยของเขา กำลังซ่อนตัวอยู่ใต้เนินดิน เมื่อเห็นแกะของตัวเองลอยอยู่กลางอากาศ เขาก็รู้สึกขมขื่นในลำคอ

เขาไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หัวออกไป เพราะกลัวว่าลูกระเบิดจะลอยมาตกตรงนี้

การต่อสู้มาเร็วเคลมเร็ว 5 นาทีต่อมา

ซูหลินเทียนก้าวขึ้นรถโรลส์รอยซ์และเดินทางออกจากจุดเกิดเหตุอีกครั้ง

เขาขับรถอ้อมกลับไปยังคฤหาสน์

"พ่อบ้านหลง ให้เสี่ยวเป่ยจัดการเรื่องกล้องวงจรปิดตามเส้นทางด้วย"

แฮกเกอร์ที่ได้รับเป็นรางวัลจากระบบนั้นมีฝีมือยอดเยี่ยมระดับที่สามารถเจาะเข้าไปเดินเล่นในเพนตากอนได้อย่างสบายๆ

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ซูหลินเทียนก็ปล่อยตัวทนายความ 2 คนออกมาทันที

เพราะเขารู้ดีว่าอีกไม่นานเอฟบีไอจะต้องตามกลิ่นมาแน่

และก็เป็นไปตามคาด เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น รถตำรวจ 2 คันก็มาจอดเทียบที่หน้าคฤหาสน์

พวกเขาถูกพ่อบ้านหลงขวางไว้ด้านนอก

และนั่นก็ทำให้ซูหลินเทียนถูกปลุกให้ตื่นจนได้

"บ้าเอ๊ย จะไม่ให้คนหลับคนนอนกันเลยหรือไง?"

เขาลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งทนายความ 2 คนกำลังปะทะคารมกับกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจ

ซูหลินเทียนยืนดูพลางถือแก้วนมร้อนในมือ ยังไงซะอีกฝ่ายก็ไม่มีหลักฐาน แถมเขาก็ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป พวกตำรวจจึงไม่กล้าใช้กำลัง

สงสัยจะเถียงจนเหนื่อย ผ่านไปไม่ถึง 20 นาที อีกฝ่ายก็ขับรถกลับไป

ต้องยอมรับเลยว่าทนายพวกนี้มีฝีมือจริงๆ แค่ไม่รู้ว่าระหว่างพวกเขากับทีมทนายไร้พ่ายแห่งหนานซาน ฝ่ายไหนจะแข็งแกร่งกว่ากัน

"เป็นยังไงบ้าง?"

เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อเห็นพ่อบ้านหลงเดินกลับเข้ามา

"ไม่มีอะไรครับนายน้อย อีกฝ่ายแค่สงสัย แต่พวกเขาไม่มีหลักฐาน"

"ก็ดี ให้คนไปสืบดูหน่อยว่าไอ้พวกที่ตามเรามามันรวมหัวกันเอง หรือมีคนคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง"

ถึงแม้จะไม่ได้สูญเสียอะไร แต่มันก็น่ารำคาญไม่น้อยที่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นวันเว้นวัน

ในช่วงหลายวันต่อมา ซูหลินเทียนไม่ได้ออกไปไหนอีกเลย และเอฟบีไอก็ไม่ได้มาเคาะประตูบ้านอีกเช่นกัน

เวลาล่วงเลยมาจนถึง 16.00 น. ของวันศุกร์ ซูหลินเทียนก็เดินทางมาถึงเมืองโม่ตูด้วยเครื่องบิน

ในขณะเดียวกัน!

ณ หอพักของซูหลิงเซวียนในมหาวิทยาลัยเซินเจิ้น

จากที่ควรจะเป็นห้องพักสำหรับ 4 คน ตอนนี้กลับกลายเป็นห้องพักสำหรับ 2 คนไปแล้ว

สาวๆ 3 คนก่อนหน้านี้ย้ายออกไปกันหมดแล้ว อาจจะเพราะความกลัวหรือด้วยเหตุผลอื่นใดก็ไม่อาจทราบได้

เฉินจื่อหรูจึงย้ายเข้ามาแทน

"จื่อหรู พรุ่งนี้เธออยากได้ตั๋วเครื่องบินไปเมืองโม่ตูกี่โมง? เราจะไปกันเช้าหรือสายดี?"

"ฉันซื้อตั๋วเผื่อเธอไว้แล้ว เที่ยว 8 โมงเช้าพรุ่งนี้"

"เอ๊ะ เช้าขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ไปเช้าก็ดีออกไม่ใช่เหรอ? จะได้มีเวลาเที่ยวในเมืองโม่ตูนานขึ้นไง"

"นั่นก็จริง ถ้างั้นฉันจะได้ไปหาพี่ชายด้วย อืม ตกลงตามนี้แหละ"

ตัดภาพมาที่บ้านของจางฮ่าว มือซ้ายของเขาถูกเข้าเฝือกไว้และใบหน้าก็เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

"พ่อ พ่อต้องช่วยผมแก้แค้นนะ พวกมันกร่างเกินไปแล้ว ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย ก็โดนซ้อมซะขนาดนี้"

ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของจางฟู่กุ้ยล่ะก็ เขาคงตบหน้ามันไปนานแล้ว ก่อเรื่องวุ่นวายไปทั่ว ยังจะมีหน้ามาบอกว่าไม่ได้ทำอะไรอีก

คนเป็นพ่ออย่างเขาทำไมจะไม่รู้สันดานลูกชายตัวเอง?

"หึ ไม่ได้ทำอะไรเลยงั้นสิ? ไอ้ไม่ได้เรื่องเอ๊ย"

"ผมไม่สน พ่อต้องช่วยผมแก้แค้น ซูหลิงเซวียน... นังตัวดีนั่น ผมต้องเอาตัวมันมาให้ได้"

คำพูดนี้จุดไฟโทสะของจางฟู่กุ้ยให้ลุกโชนขึ้นมาทันที เขาถลึงตาใส่ด้วยความโกรธเกรี้ยวและตวาดลั่น "ผู้หญิง ผู้หญิง! วันๆ เอาแต่คิดเรื่องผู้หญิง ในสมองแกมีอะไรนอกจากผู้หญิงบ้างฮะ!

แก้แค้นงั้นเหรอ? แกรู้ไหมว่าอีกฝ่ายเป็นใคร? ฉันให้คนไปสืบประวัติเพื่อนร่วมชั้นของแกมาอย่างละเอียดแล้ว แต่ไม่เจอข้อมูลอะไรเลย ต่อไปนี้แกหัดทำตัวดีๆ ซะ ถ้าขืนกล้าไปก่อเรื่องข้างนอกอีก ฉันจะหักขาแกทิ้ง!"

ทำไมเขาจะไม่อยากแก้แค้น? แต่หลังจากอารมณ์เย็นลงในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาก็ตระหนักได้ว่าเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

เขารู้ซึ้งดีว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เขาสืบเรื่องของซูหลิงเซวียนครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็คว้าน้ำเหลว

คงไม่ใช่ว่าจะเป็นพี่ใหญ่เปย์หนักในไลฟ์สตรีมของเธอหรอกนะ?

มุกตลกนี้ไม่ขำเลยสักนิด

จางฮ่าวยังคงทำหน้าไม่ยอมรับ หึ ถ้าพ่อไม่ช่วยแก้แค้นให้ ผมจัดการเองก็ได้

ซูหลิงเซวียน รอฉันก่อนเถอะ อย่าให้ตกมาอยู่ในมือฉันนะ ไม่งั้นฉันจะหาคนมาสัก 10 คน...

เมื่อซูหลินเทียนเดินทางมาถึงคฤหาสน์ จิตใจของเขาก็ผ่อนคลายลง ที่นี่ปลอดภัยแล้ว

"นายน้อยคะ จะให้วางของตกแต่งพวกนี้ไว้ที่ไหนดีคะ?"

ซูอวี่เมิ่งและสาวใช้หลายคนกำลังช่วยกันขนย้ายของที่ซื้อมาจากต่างประเทศเข้ามาด้านใน

ซูหลินเทียนนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น กวาดสายตามองไปรอบๆ และในที่สุดก็หยุดสายตาอยู่ที่ชั้นวางของประดับฝังลายซึ่งอยู่ด้านหลังโต๊ะน้ำชาไม้หนานมู่สีทอง

เขาชี้ไปที่ชั้นวางด้านหลังโต๊ะน้ำชาแล้วพูดว่า "เอาไปวางไว้ตรงนั้นเลย"

หัวสัตว์ประหลาด 2 หัว, ถ้วยไก่โต้วไฉ่สมัยเฉิงฮั่วแห่งราชวงศ์หมิง 2 ใบ, มังกรติดปีกสำริด, เสือมีปีกสำริดฝังทองและเงินจากยุคชุนชิว, ชามโยเฮ็นเทนโมกุ และของชิ้นอื่นๆ อีก 4 ชิ้น

มังกรติดปีกสำริดเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อน ของชิ้นนี้ถึงกับถูกนำไปประมูล และเป็นชิ้นที่แพงที่สุดในบรรดาของทั้งหมดนี้