บทที่ 105 ชีวิตที่สงบสุข การละเลยต่อหน้าที่ และงูพิษในเงามืด (ฟรี)

"จากผลวิเคราะห์ของแผนกข้อมูล มีความเป็นไปได้สูงว่าผู้ต้องสงสัยเฝ้าสังเกตการณ์มานานหลายวันก่อนจะลงมือครับ!"

"เพราะภาพจากกล้องวงจรปิดตัวอื่นแสดงให้เห็นว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวแถวโรงเรียนอนุบาลแห่งนี้บ่อยครั้งในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา"

หวังเฉายืนอยู่ข้างๆ พลางเอ่ยช้าๆ "พูดอีกอย่างคือ ผู้หญิงคนนี้เฝ้าสังเกตการณ์อยู่หลายวันจนระบุเป้าหมายได้แล้วถึงลงมือ ซึ่งไม่ต่างจากที่พวกเราคาดการณ์ไว้ในตอนแรกเท่าไหร่นัก!"

"เด็กที่ถูกลักพาตัวไปจากโรงเรียนอนุบาลแห่งนี้อายุหกขวบ พ่อแม่ของเธอไปทำงาน ปกติแล้วปู่ย่าตายายจะเป็นคนมารับ แต่คุณย่าของเธอดันติดเล่นไพ่นกกระจอก มักจะมาสายไปสักสิบนาทีเป็นประจำ"

จ้าวหู่พยักหน้า แต่แล้วก็นึกบางอย่างขึ้นได้จึงถามว่า "เดี๋ยวก่อน แล้วพวกครูล่ะ? พวกเขาไม่ได้ทำอะไรเลยเหรอ?"

"เฮ้อ ชีวิตที่สงบสุขเกินไปทำให้คนเราละเลยความปลอดภัยครับ!" หวังเฉาเอ่ยด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

จ้าวหู่มองเห็นในหน้าจอว่าเด็กหลายคนถูกพ่อแม่รับกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงครูสาววัยยี่สิบเศษคนหนึ่งที่ยืนเฝ้าเด็กที่เหลืออยู่หน้าประตู เธอจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์มือถือในมือ ดูเหมือนเธอกำลังพิมพ์แชทคุยกับใครบางคนอย่างเพลิดเพลินจนมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า

จากนั้นเหตุการณ์สยองขวัญก็เริ่มต้นขึ้น!

หญิงผมทองในชุดเสื้อโค้ทสวมหน้ากากสีขาวเดินรี่เข้าไปหาเด็กหญิงคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไร แต่เด็กน้อยคนนั้นกลับเดินตามเธอไปอย่างว่าง่าย!

ตั้งแต่ต้นจนจบ ครูสาวคนนั้นไม่เคยเงยหน้าขึ้นมามองเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงสนุกกับการสนทนาในโทรศัพท์ต่อไป ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ!

"นี่มัน..." จ้าวหู่มองภาพนั้นด้วยความตะลึงงัน ตาเบิกกว้าง!

เขาเคยเห็นความบกพร่องต่อหน้าที่มาบ้าง แต่ความประมาทเลินเล่อระดับนี้เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก! ความผิดของเด็กงั้นเหรอ? ก็อาจจะมีส่วน แต่ความรับผิดชอบส่วนใหญ่ย่อมตกอยู่ที่ครูสาวคนนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย!

"ดูจากความเชี่ยวชาญและความใจเย็นของหญิงผมทองคนนี้ เธอคงจะรู้พฤติกรรมของครูสาวคนนั้นเป็นอย่างดี และรู้ด้วยว่าครอบครัวของเด็กจะมาถึงตอนไหน เธอถึงได้กล้าลงมืออย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้" จ้าวหู่รู้สึกโกรธจัด เรื่องที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นกลับเกิดขึ้นเพียงเพราะความประมาท แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาตำหนิเรื่องนั้น

เขารู้สึกหน้าชาไปหมด เพราะเหตุการณ์บ้าๆ นี้ดันมาเกิดขึ้นในเมืองเหลียวโจว!

"เฮ้อ!" จ้าวหู่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์แล้วหันไปมองวิดีโออีกตัว

นี่เป็นพื้นที่ชนบท! ทว่าหมู่บ้านนี้ค่อนข้างมั่งคั่ง บ้านทุกหลังเป็นอาคารสองชั้นหรือวิลล่าหลังย่อม! ในกล้องวงจรปิดเห็นเด็กชายวัยห้าหกขวบกำลังเล่นอยู่ในลานบ้าน หญิงผมทองคนเดิมปรากฏตัวขึ้นและล่อลวงให้เด็กเปิดประตูจนสำเร็จ ก่อนจะพาตัวเขาหายไปภายในเวลาเพียงนาทีครึ่ง!

"วิดีโอที่ส่งมาจากเมืองอื่นก็แสดงให้เห็นถึงวิธีการที่คล้ายคลึงกัน พวกค้ามนุษย์พวกนี้ฉลาดและน่ากลัวมาก พวกมันเหมือนงูพิษในความมืดที่คอยหาจุดอ่อนแล้วลงมือปลิดชีพในครั้งเดียว! แทบไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง!"

หวังเฉามองไปยังอธิบดีที่กำลังสั่นเทาแล้วกระซิบว่า "ในขณะเดียวกัน เมืองใกล้เคียงของเราก็ไม่ค่อยมีรายงานเรื่องเด็กหายมาก่อน แน่นอนว่าเราบอกไม่ได้ว่าไม่มีเลยเสียทีเดียว ทว่าพวกเราพบเบาะแสของผู้หญิงคนนี้ในมณฑลอื่น พวกมันทำงานแบบตีหัวเข้าบ้านแล้วย้ายที่กบดานไปเรื่อยๆ ครับ!"

"สรุปคือ มีเด็กที่เกี่ยวข้องประมาณเจ็ดสิบถึงแปดสิบคน ก่อนหน้านี้เคยมีการปฏิบัติการร่วมครั้งใหญ่ และหญิงสาวผมทองคนนี้ก็เป็นหนึ่งในเป้าหมาย แม้จะช่วยเด็กออกมาได้บ้างแต่ส่วนใหญ่ก็ยังหาไม่พบ"

เมื่อได้ยินดังนั้น จ้าวหู่ก็นิ่งไปพลางนึกย้อนกลับไป เขาจำได้ว่าเมื่อสามปีก่อน ทางมณฑลได้จัดปฏิบัติการข้ามมณฑลครั้งใหญ่ซึ่งสร้างความฮือฮาและกวาดล้างอาชญากรไปได้มากมาย เขาเพิ่งรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์เมื่อสามปีที่แล้วด้วย! แม้ว่าเธอจะไม่ใช่เป้าหมายหลักในตอนนั้นก็ตาม

บางคนอาจจะสงสัยว่า ลักพาตัวเด็กไปตั้งหลายสิบคนแต่ยังไม่ใช่เป้าหมายหลักอีกเหรอ? จ้าวหู่จะตอบให้ว่า เมื่อเทียบกับความอำมหิตที่แท้จริงแล้ว สิ่งนี้ยังถือว่าอยู่ในระดับที่ยอมรับได้ อย่างน้อยเด็กจำนวนน้อยที่ช่วยออกมาจากผู้หญิงคนนี้ได้ยังคงมีสุขภาพกายและใจที่สมบูรณ์ดี ในขณะที่เด็กคนอื่นบางส่วนนั้น...

"ในเมื่อครั้งนี้เราเจอตัวพวกมันแล้ว พวกมันจะไม่มีวันหนีพ้น!" จ้าวหู่วางโทรศัพท์ลง ใบหน้าเย็นชาขึ้น "ติดต่อหวังไห่ ปิดล้อมเขาลูกนี้ซะ!"

เขาลูกนี้เป็นแนวเขาที่ต่อเนื่องกัน ลำพังกำลังตำรวจของเมืองเหลียวโจวเมืองเดียวไม่สามารถปิดล้อมได้ทั้งหมด แต่ในเมื่อจุดหมายของพวกมันคือเมืองหลินไห่ เรื่องราวจึงเปลี่ยนไป!

"อธิบดีครับ พวกเราต้องวางแผนให้รอบคอบ" หวังเฉาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะเตือนเสียงเบา "พวกค้ามนุษย์กลุ่มนี้ต่างจากกลุ่มอื่น ปกติพวกมันจะมีแค่พกอาวุธมีคม แต่ครั้งนี้พวกมันมีปืนพก! ถ้าอีกฝ่ายตัดสินใจสู้ตายขึ้นมา..."

เขายังพูดไม่จบ แต่จ้าวหู่เข้าใจความหมายนั้นดี!

"รายงานเรื่องนี้ขึ้นไป นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะจัดการกันเองได้อีกแล้ว!" จ้าวหู่พยักหน้า ตอนนี้พวกเขาทำได้เพียงขอกำลังพลแม่นปืนเข้าประจำจุด! ในละครโทรทัศน์หลายเรื่อง ตำรวจอาจจะต่อรองกับคนร้ายที่มีตัวประกันและอาวุธปืนอย่างยืดยาว แต่ในความเป็นจริงนั่นเป็นเพียงการดำเนินเรื่องเท่านั้น หลายครั้งที่ตำรวจจะใช้รถนอกเครื่องแบบและสวมชุดนอกเครื่องแบบเข้าจัดการ

เมื่อรู้ว่าอาชญากรอยู่ใกล้ๆ พวกเขาจะไม่มีวันเปิดไซเรนเด็ดขาด! เพราะนั่นเท่ากับเป็นการตะโกนบอกอีกฝ่ายว่า 'พวกเรามาแล้ว รีบหนีไปซะ' ไม่ใช่หรือไง? ในสถานการณ์แบบนี้ เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมีอาวุธและมีเด็กจำนวนมากที่สามารถใช้เป็นตัวประกันได้ หากมีโอกาส พวกเขามักจะเลือกวิสามัญฆาตกรรมทันที เจรจางั้นเหรอ? ไม่มีหรอก! ไปคุยกับยมบาลเอาเองเถอะ

"จะว่าไป พวกนายระบุตัวตนผู้หญิงคนนี้ได้หรือยัง?" จ้าวหู่ถามขึ้นหลังจากวางสาย

"ตอนนี้ยังยืนยันไม่ได้ครับ แต่เรามีเป้าหมายที่คาดการณ์ไว้สองสามราย ซึ่งเป็นเพียงการสันนิษฐานเท่านั้น!" หวังเฉาส่ายหน้า "เราคัดกรองจากรูปร่าง ส่วนสูง โครงสร้างกระดูก ดวงตา และหน้าผาก จนเหลือผู้ที่มีประวัติอาชญากรรมอยู่ไม่กี่คน ส่วนคนที่ไม่เคยมีประวัติแต่มีรูปร่างคล้ายกันนั้นมีมากเกินไปจนยากจะตรวจสอบได้หมดทั่วประเทศครับ"

จ้าวหู่หยิบเอกสารขึ้นมาดู สายตาหรี่ลงเล็กน้อย

"นางสาว ก. : เคยเมาแล้วขับตอนกลางคืน ชนคนตายโดยไม่รู้ตัวเพราะดื่มหนักเกินไป เสื้อผ้าของเหยื่อเข้าไปติดในล้อรถและถูกลากไปไกลกว่าพันเมตร!"

"นางสาว ข. : ใช้ความสวยล่อลวงผู้ชาย นัดเจอกันผ่านทางออนไลน์เพื่อรีดไถเงินโดยร่วมมือกับสามีหลายครั้ง พวกเขาจะแกล้งทำเป็นว่าสามีมาจับชู้ได้แล้วขู่ว่าจะแจ้งตำรวจ เหยื่อที่ไม่อยากถูกดำเนินคดีหรือทำให้เป็นเรื่องใหญ่สุดท้ายก็ยอมจ่ายเงินเพื่อจบเรื่องเอง!"