บทที่ 28 เครื่องหอม: เชื่อฉันเถอะ ของแบบนี้ไม่ควรให้เป็นของขวัญ!
บทที่ 28 เครื่องหอม: เชื่อฉันเถอะ ของแบบนี้ไม่ควรให้เป็นของขวัญ!
“อา น่าสลดใจเกินไปแล้ว ฉันขอยกให้เหล่าเหลียงเป็นคนที่น่าสงสารที่สุดในปีนี้เลย!”
“อะแฮ่ม ถ้านายบอกว่าเขาน่าสงสาร ฉันเห็นด้วยนะ แต่ถ้านายบอกว่าน่าสงสารที่สุด ฉันไม่เห็นด้วยหรอก มันจะน่าสงสารกว่าเมียคลอดลูกออกมาตัวดำปิ๊ดปี๋ทั้งสองคนได้ยังไง?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า โทษทีๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ!”
ภายในห้องไลฟ์สด ผู้ชมต่างพูดคุยกันอย่างออกรส พลางมองดูสีหน้าของเหล่าเหลียงที่ดูราวกับพระพุทธรูป
“นี่พี่ชาย จริงๆ แล้วเรื่องแบบนี้ พี่ควรจะเปิดใจให้กว้างขึ้นนะ อย่างน้อยภรรยาพี่ก็ไม่ได้ทรยศพี่จริงๆ ใช่ไหมล่ะ?”
ฉินห่าวถอนหายใจเบาๆ แล้วตบไหล่เหล่าเหลียง
“พี่ห่าว ผมแค่ไม่เข้าใจน่ะ ผมแย่กว่าผู้หญิงตรงไหนเหรอ?”
ดวงตาของเหล่าเหลียงว่างเปล่า สับสนอย่างหนัก
“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ได้นะครับ!”
ฉินห่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดช้าๆ “ก็เหมือนกับ ถึงคุณจะแต่งงานแล้ว แต่คุณก็ยังไม่ทิ้งงานฝีมือดั้งเดิมไง ความรู้สึกมันต่างกันใช่ไหมล่ะครับ?”
“แน่นอนว่าผมแค่เดาเอานะ!”
เหล่าเหลียง: “!!!”
ผู้ชม: “!!!”
ชายโสดบางคนทำหน้างง ไม่เข้าใจสิ่งที่ฉินห่าวพูดเลยสักนิด คนมีเมียแล้วยังต้องมาพึ่งงานฝีมือดั้งเดิมอีกเหรอ? บ้าไปแล้วหรือไง?
“มันไม่เกินจริงไปหน่อยเหรอ? ฉันไม่เข้าใจเลย!”
“เดี๋ยวนายฟังประโยคนี้ก็เข้าใจ: คนอิ่มไม่รู้ความหิวของคนอดอยาก และคนอดอยากก็ไม่รู้ความว่างเปล่าของคนอิ่ม!”
“ล้ำลึกมาก!”
แม้แต่สีหน้าของเหล่าเหลียงก็เปลี่ยนจากซีดเผือดเหมือนคนตายเมื่อครู่ เป็นกระจ่างแจ้งในทันที!
เรื่องอื่นเขาอาจจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ถ้าเป็นเรื่องนี้ เขาก็เก็ตเลยล่ะ!
สมัยก่อน เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ยืนฉี่ทวนลมได้ไกลถึงสิบจั้ง
เดี๋ยวนี้ โดนคำสาป ฉี่ทวนลมทีไรก็รดรองเท้าตัวเองทุกที
สมัยก่อน เขาคือลูกผู้ชายตัวจริง คืนละแปดรอบก็ไม่หวั่น
เดี๋ยวนี้ พูดแล้วเศร้า สามเดือนครั้ง แถมยังต้องใช้มือตัวเองอีก
“เอาล่ะ ไม่ต้องทำหน้าเหมือนคนใกล้ตายหรอกน่า!”
ฉินห่าวโบกมือแล้วยิ้ม “ยังเหลือเบาะคนขับอีก เดี๋ยวผมทำความสะอาดให้ด้วยเลย เรื่องภรรยาคุณน่ะไม่ได้ร้ายแรงอะไรหรอก ต่อไปก็ทำตัวตามปกติเถอะ ยังไงก็เป็นสามีภรรยากัน มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันนะ!”
“ตกลงครับ ขอบคุณมากนะพี่ห่าว!”
เหล่าเหลียงยิ้มออก พยักหน้ารัวๆ
พอลองคิดดู เขาก็เตรียมใจรับผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดไว้แล้ว สถานการณ์ตอนนี้ถือว่าดีมากแล้วล่ะ!
ที่จริงมันเกินความคาดหมายของเขาไปมากด้วยซ้ำ แล้วเขาจะมาไม่พอใจอะไรอีกล่ะ?
เมื่อเห็นว่าเหล่าเหลียงอาการดีขึ้นบ้างแล้ว ฉินห่าวก็ปล่อยเขาไว้ หยิบเครื่องซักแห้ง แล้วเข้าไปทำความสะอาดเบาะคนขับ
“นี่พวกนาย ฉันรู้สึกว่าวันนี้ฉันได้ทำความดีครั้งใหญ่เลยนะ ได้บุญมหาศาลเลยล่ะ!”
“โบราณว่าไว้ สร้างวัดสิบแห่งยังสู้รักษาชีวิตคู่ไม่ได้ ครอบครัวที่เกือบจะพังทลาย ฉันเป็นคนดึงพวกเขากลับมาจากปากเหวเลยนะ!”
“จริงๆ แล้วหลายๆ เรื่องมันเกิดจากความเข้าใจผิด ต่างคนต่างเก็บไว้ไม่ยอมพูด พอความเข้าใจผิดมันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ช่องว่างก็กว้างขึ้น สุดท้ายมันก็เกินเยียวยา!”
ฉินห่าวเป็นชายโสดแท้ๆ แต่กลับพูดจาได้สละสลวยยิ่งกว่าร้องเพลงเสียอีก
บางที นี่คงเป็นสิ่งที่เขาเรียกว่า คนนอกมองเห็นอะไรๆ ได้ชัดเจนกว่า!
ส่วนผู้ชมก็ตั้งใจฟังและคิดตาม หลายคู่ตอนแต่งงานกันก็รักกันดี แต่มีสักกี่คู่ที่ต้องหย่าร้างกันเพราะความเข้าใจผิดต่างๆ ในชีวิตคู่?
“วื้ด!”
เครื่องซักแห้งในมือดังหึ่งๆ ฉินห่าวไม่ได้สนใจอะไร ปัญหาคลี่คลายแล้ว ที่เหลือก็คือช่วงเวลาผ่อนคลายที่แท้จริง!
จัดการเรื่องของเหล่าเหลียงเสร็จ แถมวันนี้ก็ไม่มีอาชญากรหรือเรื่องวุ่นวายอะไรโผล่มา อารมณ์เขาก็เลยค่อนข้างดี!
“เบาะคนขับ: เหงื่อ รังแคมนุษย์ ขนตามร่างกาย น้ำมันบนหนังศีรษะ เส้นผม...”
ฉินห่าวมองดูข้อมูลยุ่งเหยิงจากระบบที่อยู่ตรงหน้า แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ ข้อมูลพวกนี้เป็นเรื่องปกติมาก ถ้าในรถไม่มีของพวกนี้ นอกจากจะเป็นรถใหม่แล้ว อย่างอื่นก็ถือว่าผิดปกติทั้งนั้น
เพียงแต่มันเล็กมากจนมองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็นก็เท่านั้น
ทันใดนั้น เขาก็เห็นขวดสีดำสนิทเล็กๆ น่ารักๆ แขวนอยู่ใกล้กับช่องแอร์
“เครื่องหอมปรับอากาศในรถยนต์ไม่ทราบแบรนด์: ส่วนประกอบ: น้ำ แอลกอฮอล์ น้ำมันหอมระเหย ดอกไม้ ใบไม้ โรสแมรี่ เลมอน...”
“โดยรวมแล้ว เครื่องหอมปรับอากาศนี้เป็นผลิตภัณฑ์ที่สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ เป็นของแบรนด์ดัง และมีราคาแพง ทว่าส่วนผสมที่เติมลงไปนั้นเห็นได้ชัดว่าเกินระดับความปลอดภัย การสูดดมติดต่อกันเป็นเวลานานอาจทำให้ผู้ขับขี่มีอาการวิงเวียนศีรษะ อวัยวะล้มเหลว อ่อนเพลีย ง่วงซึม ตาพร่ามัว คลื่นไส้ อาเจียน และอาการอื่นๆ ได้!”
“เครื่องหอมปรับอากาศในรถยนต์: รอยนิ้วมือตกค้าง คาดว่าเป็นของผู้หญิง นิ้วเรียวยาว ผิวพรรณบอบบาง!”
ฉินห่าวชะงักไป แปลกใจเล็กน้อย
เครื่องหอมปรับอากาศเป็นของที่เห็นได้ทั่วไปในรถ แต่เขามักจะแนะนำไม่ให้เอามาวางไว้ในรถเสมอ!
หลายคนปรับตัวเข้ากับมันไม่ได้ แถมถ้าทำมาไม่ดี มันก็อาจทำให้คนขับคลื่นไส้และหน้ามืดได้!
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับราคาหรือคุณภาพของเครื่องหอมหรอกนะ บางคนก็แค่ปรับตัวไม่ได้ ต่อให้เป็นเครื่องหอมที่ดีที่สุดในโลก พวกเขาก็ยังปรับตัวไม่ได้อยู่ดี
แต่เขาไม่คิดเลยว่าเครื่องหอมปรับอากาศจะมีพลังทำลายล้างขนาดนี้!
ถึงขั้นทำให้เกิดโรคได้หลายโรคเลยเหรอ?
แม้กระทั่งอวัยวะล้มเหลว?
ยิ่งไปกว่านั้น เครื่องหอมขวดนี้ยังอยู่เกือบจะติดกับช่องแอร์เลย แบบนี้ก็แปลว่าพอเปิดแอร์ กลิ่นของเครื่องหอมก็จะฟุ้งไปทั่วทั้งรถเลยไม่ใช่เหรอ?
“พี่ชาย เครื่องหอมอันนี้หอมดีนะ พี่ซื้อมาเหรอ?”
ฉินห่าวหันไปถาม เขาทำความสะอาดด้านหน้าเกือบจะเสร็จแล้ว และก็เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ตอนแรก ข้างหน้าไม่มีเบาะแสอะไรเลย
“อ๋อ เปล่าหรอก ภรรยาผมซื้อมาน่ะ ได้ยินว่าเป็นของสั่งทำพิเศษจากแบรนด์ดังด้วยนะ!”
เหล่าเหลียงส่ายหน้าแล้วยิ้ม “ทำไมล่ะ? พี่ห่าวชอบเหรอ? เดี๋ยวพอกลับไปจัดการธุระเสร็จ ผมจะให้ภรรยาสั่งมาให้อีกอันแล้วส่งมาให้นะ!”
ทว่าสีหน้าของฉินห่าวกลับดูจริงจังขึ้นมา
“พี่ชาย ฟังผมนะ พี่ไม่ควรส่งของแบบนี้ให้ใครจริงๆ!”
“หมายความว่ายังไงครับ?”
เหล่าเหลียงอึ้งไป ก็แค่เครื่องหอมปรับอากาศ ทำไมถึงส่งให้ไม่ได้ล่ะ?
อีกอย่าง ราคามันก็น่าจะหลายพัน หรืออาจจะถึงหลักหมื่นเลยนะ!
“ถ้าพี่เอาของแบบนี้ไปให้ใคร มันก็เหมือนฆาตกรรมนั่นแหละครับ”
ทันทีที่พูดจบ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป
“อะไรนะ? ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า? แค่เครื่องหอมปรับอากาศ เอาไปให้ใครก็เหมือนฆาตกรรมเนี่ยนะ?”
“เกินไปแล้วพี่ห่าว จริงๆ นะ ไม่มีอาชญากร นายก็เลยแต่งเรื่องขึ้นมางั้นเหรอ? อย่าเล่นใหญ่ไปหน่อยเลย การให้เครื่องหอมเป็นของขวัญมันจะไปเหมือนฆาตกรรมได้ยังไง? ไร้สาระ!”
“ถ้าเป็นแบบนั้น ภรรยาของเหล่าเหลียงก็อยากจะฆ่าเขางั้นเหรอ?”
ผู้ชมจำนวนมากในห้องไลฟ์สดไม่เชื่อ!
ท้ายที่สุดแล้ว การจะฆ่าใครสักคนด้วยเครื่องหอมปรับอากาศมันฟังดูไร้สาระเกินไป!
“พี่ พี่ห่าว หมายความว่ายังไงครับ?”
ใบหน้าของเหล่าเหลียงซีดเผือด การให้เครื่องหอมปรับอากาศกับใครสักคนเหมือนการฆาตกรรม แล้วภรรยาของเขาก็ให้สิ่งนี้กับเขาเนี่ยนะ??
นี่มันฆาตกรรมชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?
“เครื่องหอมขวดนี้มีปัญหาครับ!”
ฉินห่าวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เมินเฉยต่อเสียงโวยวายของผู้ชมในห้องไลฟ์สด และเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ถึงผมจะไม่รู้ว่าของชิ้นนี้ราคาเท่าไหร่ แต่ปริมาณสารเคมีในเครื่องหอมขวดนี้เกินมาตรฐานไปมากเลยนะครับ!”
“ผมขอถามหน่อย เวลาพี่ขับรถ พี่รู้สึกเหนื่อยหรือวิงเวียนศีรษะบ้างไหม? ผมหมายถึงตอนที่พี่เพิ่งตื่นนอนตอนเช้า พลังงานเต็มเปี่ยม ไม่ใช่หลังจากทำงานหนักมาทั้งวันนะ!”
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าเหลียงก็จมอยู่ในห้วงความคิด
“ใช่ครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมช่วงสองสามวันนี้อาการมันถึงแย่ลง ผมเพิ่งตื่น ไปทำงาน แล้วก็ง่วงนอนระหว่างทาง บ่อยครั้งก็เหม่อลอยด้วย!”
“แล้วมีบางครั้งที่พี่รู้สึกคลื่นไส้ อยากจะอาเจียนไหม? หรือถึงขั้นอาเจียนออกมาเลย?”
เหล่าเหลียงเงียบไปอีกครั้ง สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดถึงขีดสุด!