บทที่ 54 ทางเลือก

บทที่ 54 ทางเลือก

ใจกลางเมืองมังกรฟ้า

บนจัตุรัสที่เดิมทีควรจะเต็มไปด้วยเสียงจอแจ แต่ตอนนี้กลับเหมือนถูกใครกดปุ่มหยุดเวลาเอาไว้ สายตาของคนเกือบทั้งหมดจับจ้องไปยังชายวัยกลางคนเพียงคนเดียวที่ยังคงรักษารอยยิ้มเอาไว้ได้

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงสูดลมหายใจก็ดังขึ้น

เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยมองไปที่อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"แกเอาจริงดิ?"

เกรงว่าเวลานี้คงไม่มีใครคาดคิดว่า อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่จะกระโดดออกมารับหน้าและตัดสินใจแบบนี้

แม้กระทั่งหลินอี้ที่เป็นคนกลางของเรื่องเองก็ตาม

เผชิญกับคำถามของเซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ย อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่ยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

"คำพูดของข้าก็คือตัวแทนของอ้าวซื่อเซิ่งถัง ไม่มีอะไรต้องสงสัย"

หมิงเหมินหล่อลากดินดึงสติกลับมาจากความตกตะลึง สายตาที่มองไปยังอ้าวซื่อเจวี๋ยเย่แฝงไปด้วยความรู้สึกละอายใจที่สู้ไม่ได้

"ข้าสู้แกไม่ได้จริงๆ ว่ะ"

จากนั้นหมิงเหมินหล่อลากดินก็พาคนของหมิงเหมินหันหลังเดินจากไปด้วยสีหน้าหดหู่

หลินอี้ตะโกนบอกหมิงเหมินหล่อลากดินกะทันหัน

"ขอบใจเว้ย!"

หมิงเหมินหล่อลากดินหันกลับมามองหลินอี้ ยิ้มขื่นๆ แล้วพาคนเดินจากไปทันที

เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์

ก่อนที่เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยจะไป เขาก็มองอ้าวซื่อเจวี๋ยเย่แวบหนึ่ง

"ความวู่วามไม่ใช่เรื่องดีนะเว้ย รีบกลับตัวตอนนี้ยังทัน"

คนของราชวงศ์เซิ่งซื่อเดินตามเซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยจากไป

ส่วนลั่วเสินหลิวเหนียนเดินมาข้างๆ หลินอี้แล้วพูดเสียงเบา

"เลือกจุดยืนของตัวเองให้ดี ถึงจะทำให้แกไปได้ไกลกว่านี้ ข้าจะรอข่าวจากแกนะ"

พูดจบยังไม่ทันรอให้หลินอี้ตอบ ก็พาคนของลั่วเสินเดินจากไป

ตอนนี้ที่นี่เหลือแค่คนสองกลุ่มจากวิหารเทพกับอ้าวซื่อเซิ่งถังที่กำลังจ้องหน้ากันอย่างดุเดือด

หลังจากทั้งสองฝ่ายคุมเชิงกันอยู่ครู่หนึ่ง วิหารเทพคนบ้าคลั่งก็ทิ้งท้ายกับอ้าวซื่อเจวี๋ยเย่ไว้ประโยคหนึ่ง

"แล้วแกจะเสียใจ"

พูดจบก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

มองดูกลุ่มคนเหล่านั้นเดินจากไป หลินอี้ถึงได้เอ่ยปากถามอ้าวซื่อเจวี๋ยเย่

"ข้าขอรู้เหตุผลหน่อยได้ไหม ว่าทำไมแกถึงตัดสินใจแบบนี้วะ?"

อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่:

"ตั้งแต่ตอนที่ข้าตัดสินใจซื้อ【ป้ายก่อตั้งกิลด์】มา ชะตากรรมของอ้าวซื่อเซิ่งถังของข้ามันก็ถูกกำหนดเอาไว้แล้วล่ะ"

"ข่าวที่ข้าได้มาก็คือ ตอนที่มีสงครามป้องกันฐานที่มั่น ไอ้สามกิลด์นั่นจะลงมือพร้อมกัน พวกมันไม่มีทางยอมให้ข้าสร้างฐานที่มั่นตัดหน้าพวกมันได้หรอก"

พูดถึงตรงนี้ อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่ก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

"ยังไงซะก็ต้องยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกันอยู่แล้ว สู้ถือโอกาสนี้ซื้อใจแกไว้ไม่ดีกว่าหรือไงวะ?"

มองดูผู้ชายตรงหน้าที่คนรุ่นหลังขนานนามว่า "พระสังกัจจายน์"

ความจริงมันจะง่ายดายเหมือนอย่างที่เขาพูดจริงๆ งั้นเหรอ?

ความจริงหลายๆ เรื่องทุกคนต่างก็รู้แก่ใจดี หลินอี้ก็ไม่ได้คิดจะแฉให้เปิดโปง แต่กลับพูดว่า

"ข้าเป็นคนไม่ค่อยชอบติดค้างน้ำใจใคร เพื่อเป็นการตอบแทน ฐานที่มั่นแห่งแรกต้องเป็นของอ้าวซื่อเซิ่งถังอย่างแน่นอน"

อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่มองเฟิงหัวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

เขาไม่รู้เลยว่าเฟิงหัวคนนี้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงกล้าพูดแบบนี้

ต้องรู้ไว้นะว่าถึงตอนนั้น สิ่งที่ต้องเผชิญไม่ได้มีแค่การโจมตีจากพวกมอนสเตอร์เท่านั้น แต่ที่รับมือยากกว่าก็คือสามกิลด์ใหญ่นั่นต่างหาก

ด้วยรากฐานของสามกิลด์ใหญ่ ถ้าพวกมันรวมหัวกันเล่นตุกติก พูดตามตรง อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่ก็แทบจะไม่เหลือความหวังกับฐานที่มั่นแห่งนี้แล้ว

แต่ตอนนี้พอได้ยินหลินอี้พูดแบบนั้น อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้กลับมามีไฟฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง

"งั้นข้าก็จะขอรับคำอวยพรของแกไว้ก็แล้วกัน"

จนกระทั่งอ้าวซื่อเจวี๋ยเย่พาคนเดินจากไป เซี่ยไห่ถังถึงได้พาผู้เล่นสาวๆ จากเมืองมายาน้ำแข็งหิมะกลุ่มใหญ่เดินมาถึงอย่างอ้อยอิ่ง

เซี่ยไห่ถัง หรือก็คือมู่หลิงเสวี่ย เดินเข้ามาข้างกายจางซินอิ่งด้วยใบหน้าตื่นตระหนก

"เสี่ยวอิ่ง แกไม่เป็นไรใช่ไหม?"

จางซินอิ่งละสายตาของตัวเองออกจากร่างของเฟิงหัว แล้วตอบกลับมู่หลิงเสวี่ย

"ข้าไม่เป็นไร วางใจเถอะ"

เมื่อแน่ใจแล้วว่าจางซินอิ่งไม่เป็นอะไรจริงๆ มู่หลิงเสวี่ยถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

ตอนนั้นเองมู่หลิงเสวี่ยถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นเฟิงหัวที่ยืนอยู่ข้างๆ

"เรื่องของแก ข้าก็ได้ยินมาเหมือนกัน เป็นไงบ้าง อยากให้ข้าช่วยอะไรไหม?"

หลินอี้ย่อมฟังออกอยู่แล้วว่ามู่หลิงเสวี่ยแค่พูดตามมารยาท จึงยิ้มออกมาบางๆ

"ไม่เป็นไร ขอบใจ"

แน่นอนว่ามู่หลิงเสวี่ยไม่ได้คิดจะช่วยจริงๆ หรอก เพราะศัตรูที่เฟิงหัวกำลังเผชิญหน้าอยู่ตอนนี้ไม่ใช่กิลด์ไก่กาซะที่ไหน

อย่าว่าแต่ราชวงศ์เซิ่งซื่อกับลั่วเสินที่เป็นสองกิลด์ใหญ่ระดับตำนานที่สูสีคู่คี่กันเลย ต่อให้ต้องปะทะกับวิหารเทพ เมืองมายาน้ำแข็งหิมะก็ไม่มีโอกาสชนะแม้แต่ครึ่งเปอร์เซ็นต์

แม้ว่าวิธีการทำงานของวิหารเทพคนบ้าคลั่งจะถูกคนครหามานาน แต่ความแข็งแกร่งของวิหารเทพก็คือการยึดครองอันดับสามบนตารางกิลด์มาอย่างยาวนาน

ต่อให้แกจะหมั่นไส้มันแค่ไหน แกก็ต้องยอมรับว่าพวกมันมีฝีมือจริงๆ

และเมื่อเทียบกับกิลด์เก่าแก่ที่หยั่งรากลึกอย่างวิหารเทพแล้ว เมืองมายาน้ำแข็งหิมะที่มีแต่ผู้เล่นหญิงเป็นหลัก ไม่เพียงแต่จะเสียเปรียบมาตั้งแต่เกิดเท่านั้น

บวกกับปัญหาเรื่องเงินทุนที่ตึงมือ มู่หลิงเสวี่ยจึงไม่อยากจะหาเรื่องใส่ตัวในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการพัฒนากิลด์แบบนี้

มู่หลิงเสวี่ยคุยเป็นมารยาทกับหลินอี้อีกสองสามประโยค ก็เตรียมจะพาจางซินอิ่งเดินจากไป

"เดี๋ยวก่อน!"

จู่ๆ หลินอี้ก็เรียกทั้งสองคนเอาไว้

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของทั้งสองคน หลินอี้ก็พูดกับจางซินอิ่ง

"แอดเพื่อนไว้หน่อยสิ เดี๋ยวข้ามีเรื่องจะคุยด้วย"

มู่หลิงเสวี่ยดึงจางซินอิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังตัวเองทันที

"แกจะทำอะไรวะ?"

หลินอี้ไม่สนใจมู่หลิงเสวี่ย เอาแต่จ้องมองจางซินอิ่ง

ตอนนี้จางซินอิ่งกำลังลังเลกับคำขอเป็นเพื่อนที่อยู่ตรงหน้า

แต่สุดท้าย จางซินอิ่งก็กดตกลง

"เสวี่ยเอ๋อร์ พวกเราไปกันเถอะ"

มู่หลิงเสวี่ยมองหลินอี้ด้วยสายตาแปลกๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะถูกจางซินอิ่งลากตัวไป

มองตามกลุ่มสาวๆ ที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วเดินจากไป หลินอี้ยืนเหม่อมองแผ่นหลังอันงดงามนั้นค่อยๆ ห่างออกไปจนลับสายตา

จนกระทั่งอีกฝ่ายหายลับไปจากสายตา หลินอี้ถึงค่อยๆ ดึงสติกลับมา

ตอนนั้นเอง จู่ๆ หลินอี้ก็เอ่ยปากขึ้นมา

"ออกมาเถอะ"

รอบด้านเงียบกริบ ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ!

ผ่านไปสักพัก หลินอี้ก็รู้สึกขำนิดๆ แล้วพูดว่า

"ไม่ต้องหันมองไปทั่วหรอก ข้าหมายถึงแกนั่นแหละ"

ตรงหน้าหลินอี้ ร่างของโจรคนหนึ่งที่ทำหน้าเด๋อด๋าก็ปรากฏตัวขึ้น

เทียนซื่อมองผู้เล่นอันดับหนึ่งของเกมตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

"แกรู้ว่าข้าอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?"

"ก็ตั้งแต่ตอนที่แกมาถึงนั่นแหละ"

"เป็นไปไม่ได้!"

เทียนซื่อปฏิเสธเสียงแข็งทันที

"งั้นแกบอกมาสิว่าข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

หลินอี้แกล้งทำเป็นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ

"ตอนที่พวกราชวงศ์เซิ่งซื่อมาถึงไง"

สีหน้าของเทียนซื่อเปลี่ยนไปทันที เขามองหลินอี้ด้วยความตกใจสุดขีด

"ตอนนั้นในสภาพแวดล้อมที่โคตรจะวุ่นวายขนาดนั้น แกยังมีกะจิตกะใจมาสังเกตเห็นข้าอีกเหรอเนี่ย... แกแม่งโคตรจะวิปริตเลยว่ะ!"

เทียนซื่อจ้องมองหลินอี้ด้วยสีหน้าราวกับกำลังมองดูตัวประหลาด

"บอกข้าทีว่าแกทำได้ยังไงวะ?"

หลินอี้หัวเราะหึๆ

"มันมีสิ่งที่เรียกว่าพรสวรรค์ยังไงล่ะ"

เทียนซื่อทำหน้ายอมจำนน

"โคตรเทพ!"

ในตอนนี้ บนตัวของหลินอี้มีตราสัญลักษณ์สีส้มติดอยู่ชิ้นหนึ่ง:

【ตราสัญลักษณ์โทเทมเผ่ามนุษย์หมาป่า】

ตราเกียรติยศ ผู้ถือครอง: เฟิงหัว ระดับ: ตำนาน

พลังโจมตีเวทมนตร์: 20-30 พลังโจมตีกายภาพ: 20-30 สติปัญญา +15 ร่างกาย +15 พละกำลัง +15 เลเวลที่ต้องการ: 0 คุณสมบัติเพิ่มเติม 1:

เนตรมนุษย์หมาป่า: ตรวจจับเป้าหมายที่ซ่อนตัวอยู่ในรัศมี 5x5 โดยอัตโนมัติ

คุณสมบัติเพิ่มเติม 2:

เงาว่องไว: ความเร็วในการเคลื่อนที่เพิ่มขึ้น 20%

ทักษะเพิ่มเติม (ติดตัว):

ตราสัญลักษณ์โทเทม: เมื่ออยู่ในสถานะปาร์ตี้ สมาชิกทุกคนจะได้รับพลังโจมตีเพิ่มขึ้น 10%

ตอนนั้นเอง อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่ที่เพิ่งจะเดินจากไปได้ไม่นานก็ส่งข้อความเสียงมาหา

"มีคนเจอบอสราชากิ้งก่าแถวๆ กิ้งก่ามารคลุ้มคลั่งว่ะ พวกวิหารเทพมันพาคนล่วงหน้าไปแล้ว แกสนใจจะไปแจมหน่อยไหม?"

หลินอี้ได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไป บังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอวะ?

จากนั้นหลินอี้ก็ส่งคำขอคุยด้วยเสียงไปหาหมิงเหมินหล่อลากดิน

ผ่านไปพักใหญ่กว่าหมิงเหมินหล่อลากดินจะกดรับสาย ทว่าประโยคแรกที่หลุดออกมาก็คือ:

"ลูกพี่เฟิง ข้าขอโทษว่ะ!"

ความจริงแล้ว สำหรับตัวหมิงเหมินหล่อลากดินคนนี้ ในใจของหลินอี้ก็รู้สึกซับซ้อนอยู่เหมือนกัน

แรกเริ่มเดิมที ความเข้าใจที่หลินอี้มีต่อหมิงเหมินหล่อลากดิน ล้วนมาจากคำพูดที่ผู้คนถกเถียงกันในเว็บบอร์ดเมื่อชาติที่แล้ว

แต่พอได้มารู้จักและคลุกคลีกันจริงๆ หลินอี้ถึงได้ค้นพบว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้เย่อหยิ่งจองหองเหมือนพวกคุณชายไฮโซอย่างที่คิดเอาไว้เลย

อย่างน้อยสำหรับหลินอี้แล้ว สิ่งที่หมอนี่ทำให้มันก็เกินขอบเขตของคำว่าเพื่อนธรรมดาไปไกลลิบแล้ว

จุดนี้แหละที่ทำให้หลินอี้รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

ส่วนเรื่องการตัดสินใจของเขาเมื่อกี้ พูดตามตรงหลินอี้ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด

เพราะสำหรับคนแบบเขา มีเรื่องให้ต้องคิดต้องกังวลเยอะแยะไปหมด

บางครั้งความเลือดร้อนพลุ่งพล่านก็ไม่ได้แปลว่ากล้าหาญหรือรักเพื่อนฝูงเสมอไป แต่อาจจะเป็นความโง่เขลาอวดเก่งก็ได้

หลินอี้ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วพูดว่า:

"สนใจจะไปดูงิ้วโรงใหญ่ด้วยกันไหมวะ?"

หมิงเหมินหล่อลากดินชะงักไปนิดนึง ก่อนจะนึกถึงข้อมูลที่ตัวเองเพิ่งได้รับมา

"พี่หมายถึงราชากิ้งก่าเหรอ?"

"ตอบถูกเผงเลยเว้ย!"

หลินอี้ยิ้มแล้วตอบกลับไป:

"ข้าเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่เอาไว้ให้ไอ้สามกิลด์นั่นด้วย หวังว่าถึงตอนนั้นพวกมันจะชอบนะเว้ย"