บทที่ 45 ปลิดชีพ!

บทที่ 45 ปลิดชีพ!

"ธงเรียกวิญญาณ!"

เมื่อหลินอี้เห็นเงาธงจางๆ ปรากฏขึ้นบนตัวนักบวชเผ่ามารคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังซามาเอล

หลินอี้มั่นใจว่า นี่ต้องเป็นธงเรียกวิญญาณไม่ผิดแน่

หาธงเรียกวิญญาณเจอแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้หลินอี้ปวดหัวคือ จะเอามันมาได้ยังไง?

บอสระดับตำนานเลเวล 80 หนึ่งตัว บอสระดับชั้นยอดเลเวล 60 อีกแปดตัว แล้วยังมีทหารมารเลเวล 30 ขึ้นไปเดินเพ่นพ่านอยู่เต็มไปหมด

หลินอี้คิดหัวแทบแตกก็คิดไม่ออกว่าจะฝ่าการป้องกันที่แน่นหนาขนาดนี้ เข้าไปฆ่านักบวชแล้วเอาธงเรียกวิญญาณมาได้ยังไง

เพราะช่องว่างระหว่างเลเวลมันกว้างเกินไป กว้างเกินกว่าจะใช้แผนการใดๆ มาทดแทนได้

ไม่ต้องพูดถึงบอสพวกนั้นหรอก แค่ทหารมารธรรมดาตัวเดียวตอนนี้ก็ฆ่าเขาได้สบายๆ แล้ว

หรือว่าภารกิจนี้จะต้องล้มเลิกไป หรือต้องยอมรับความพ่ายแพ้งั้นเหรอ?

แต่หลินอี้ไม่ยอมแพ้หรอก!

เมื่อก่อนเวลาหลินอี้เจอภารกิจที่ทำไม่สำเร็จ แม้จะเสียดาย แต่พอยกเลิกไปแล้วก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากมาย

และไม่เคยรู้สึกอึดอัดหรือเสียใจด้วยซ้ำ

แต่ครั้งนี้ เป็นครั้งแรกที่หลินอี้อยากจะทำภารกิจให้ NPC สำเร็จมากขนาดนี้

ทว่าความแตกต่างชั้นความสามารถกลับทำให้หลินอี้รู้สึกสิ้นหวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ปัง!"

หลินอี้ที่กำลังหงุดหงิด ชกหน้าผาอย่างแรงด้วยความโมโห

และการกระทำที่ไม่ได้ตั้งใจนี้ กลับทำให้ซามาเอลชะงักไป

ตอนที่ซามาเอลกำลังจะสั่งให้ทหารกลุ่มหนึ่งเข้าไปตรวจดูในหุบเขา จู่ๆ สัญชาตญาณก็ร้องเตือนถึงอันตราย

รอน ผู้นำเผ่ามนุษย์หมาป่าพุ่งทะยานลงมาจากท้องฟ้าพร้อมหมัดอันทรงพลัง

"ตู้ม!"

ซามาเอลใช้แค่มือเดียวก็รับการโจมตีของรอนไว้ได้ พลังงานที่มองไม่เห็นกระเพื่อมออกไปรอบทิศทาง

ทหารมารที่อ่อนแอกว่า ถูกแรงกระแทกกระเด็นถอยหลังไปตามๆ กัน

มองดูมนุษย์หมาป่าร่างยักษ์สีน้ำเงินตรงหน้า ซามาเอลแสยะยิ้มอย่างดูแคลน:

"รนหาที่ตาย!"

แต่จังหวะนั้น ซามาเอลก็หน้าถอดสี:

"แย่แล้ว ถอยเร็ว!"

แต่ไม่ทันแล้ว!

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นรอบตัวรอนและขยายวงกว้างออกไปอย่างรวดเร็ว

เพียงชั่วอึดใจ พลังงานที่น่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกเป็นวงกว้าง โดยมีแสงสีขาวเป็นจุดศูนย์กลาง

"ตู้ม" เสียงระเบิดดังกึกก้องกังวานไปทั่วสารทิศ

แม้ซามาเอลจะรู้ตัวว่ารอนระเบิดตัวเอง และรับดาเมจส่วนใหญ่เอาไว้ได้ทัน

แต่กลุ่มนักบวชเผ่ามารที่อยู่ใกล้รอนที่สุด ก็ยังโดนลูกหลงไปเต็มๆ

หลินอี้ที่แอบดูอยู่ไกลๆ ไม่มีเวลาแม้แต่จะคิดว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อเห็นเลือดเป้าหมายลดลงต่ำกว่า 85% หลินอี้ก็พุ่งพรวดออกจากหุบเขาโดยไม่ลังเล

"สู้ตายโว้ย!"

โอกาสมีเพียงครั้งเดียว ถ้าพลาดไปก็จบเห่

เพราะถึงไม่ต้องใช้สกิลฮีล แต่ด้วยพลังฟื้นฟูของนักบวชเผ่ามาร เลือดแค่นั้นเดี๋ยวก็เด้งกลับมาเต็มหลอดแล้ว

เมื่อซามาเอลสัมผัสได้ถึงตัวหลินอี้ ก็แสยะยิ้มเหี้ยม:

"ฆ่ามัน!"

นักเวทคลาสแรกเลเวลต่ำเตี้ยเรี่ยดินกล้าโผล่หัวออกมา ซามาเอลนึกแล้วก็ขำ

คิดว่าเผ่ามารไม่มีน้ำยาหรือไง?

ทหารมารเลเวล 30 กลุ่มหนึ่งพุ่งเข้าใส่หลินอี้ทันที

ในเสี้ยววินาทีที่การโจมตีของพวกมันกำลังจะถึงตัวหลินอี้

"เคลื่อนย้ายพริบตา!"

หลินอี้ใช้ระยะทางไกลสุด 5 หลาของสกิล ทิ้งห่างทหารกลุ่มนั้นไปในพริบตา

ซามาเอลแค่นเสียงเย็น:

"เคลื่อนย้ายพริบตาเหรอ? น่าสนใจดีนี่"

ตอนที่ซามาเอลเตรียมจะลงมือเอง นักบวชเผ่ามารคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังก็เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม:

"ท่านผู้บังคับบัญชา มอบมันให้ข้าเถอะขอรับ"

ซามาเอลตกลงทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด:

"อย่าให้มันตายสบายนักล่ะ"

นักบวชเผ่ามารคนนั้นหัวเราะอย่างชั่วร้าย:

"แน่นอนขอรับ"

พูดจบนับบวชเผ่ามารก็สั่งให้ทหารทั้งหมดหยุดโจมตี แล้วเริ่มร่ายเวทมนตร์:

"มนุษย์ผู้โง่เขลา จงลิ้มรสงานเลี้ยงจากขุมนรกให้เต็มที่เถอะ!"

"ความตายพัวพัน!"

ขณะที่หลินอี้อยู่ห่างจากเป้าหมายร้อยกว่าเมตร และเห็นซามาเอลเตรียมจะลงมือ ความสิ้นหวังก็แล่นเข้ามาจับขั้วหัวใจ

ตอนที่หลินอี้คิดว่าตัวเองต้องทำภารกิจล้มเหลวแน่ๆ กลับพบว่าซามาเอลหยุดชะงักไป

เมื่อเห็นการกระทำของนักบวชเผ่ามารข้างหลังซามาเอล แม้ชีวิตจะแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่หลินอี้ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

สวรรค์เข้าข้างเขาชัดๆ!

เมื่อเวทมนตร์ของนักบวชเผ่ามารพุ่งเข้าใส่ หลอดเลือดของหลินอี้ก็ไม่ได้ลดฮวบจนหมด แต่กลับมีตัวประหลาดสีดำจำนวนมากลอยวนอยู่รอบตัว

จู่ๆ ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็แล่นปราดไปทั่วร่าง พร้อมกับเลือดที่ลดลงอย่างรวดเร็ว

"-20"

"-20"

"-20"

...

ความรู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านไปทั่วตัวหลินอี้ ราวกับถูกเข็มนับพันทิ่มแทง

เนื่องจากในเกม 《เทพเกียรติยศ》 ตั้งค่าไว้ว่า ต้องเปิดระบบรับความเจ็บปวดเต็ม 100% ถึงจะมีโอกาสติดคริติคอล

ดังนั้นปกติแล้วหลินอี้จะเปิดระบบรับความเจ็บปวดไว้ที่ 100% เสมอ

และการตั้งค่านี้เองที่ทำให้หลินอี้ต้องเผชิญกับความทรมานอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน

จนระบบแจ้งเตือนให้บังคับออกจากเกมดังขึ้น

เมื่อเห็นเป้าหมายอยู่ห่างออกไปไม่ถึง 50 เมตร และใบหน้าที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยของพวกมาร

หลินอี้อาศัยจังหวะที่ล้มลุกคลุกคลาน ปรับลดระดับความเจ็บปวดลงจนต่ำสุด

แม้ความเจ็บปวดจะหายไป แต่สีหน้าเสแสร้งว่าเจ็บปวดของหลินอี้ก็ไม่อาจตบตาซามาเอลได้

แม้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พฤติกรรมที่ยอมเสี่ยงตายพุ่งเข้ามาแบบนี้ ทำให้ซามาเอลรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

เพื่อป้องกันความผิดพลาด ซามาเอลตัดสินใจลงมือเอง

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะสภาพอันน่าสมเพชของหลินอี้ ซามาเอลสะบัดมือเบาๆ ลำแสงสีดำก็พุ่งทะลุร่างของหลินอี้ไป

ระบบ: กระตุ้นสกิลติดตัว【หัวใจเมตตาของเฟย์นัม】 ป้องกันความเสียหายจากการโจมตีครั้งนี้

จังหวะนั้นเอง เอฟลาร่าก็ร่ายสกิลทันที:

"การเยียวยา"

"+360"

"+10"

"+10"

"+10"

...

"เอลฟ์งั้นรึ?"

ดูเหมือนซามาเอลเพิ่งจะสังเกตเห็นเอฟลาร่าที่เกาะอยู่บนคอหลินอี้

พวกมารรอบๆ ก็ตกตะลึงที่หลินอี้รับการโจมตีของซามาเอลไปแล้วยังรอดมาได้

เสียงหัวเราะเงียบกริบลงทันที สีหน้าของพวกมารเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ซามาเอลคือใคร?

เขาคือหนึ่งในสิบผู้บังคับบัญชาสูงสุดใต้บังคับบัญชาของจอมมารเชียวนะ!

ในเผ่ามาร มีไม่กี่คนหรอกที่รับการโจมตีของเขาไปแล้วยังรอดชีวิตมาได้โดยไร้รอยขีดข่วน

แต่ตอนนี้ทุกคนกลับได้เห็นกับตา!

นักเวทเผ่ามนุษย์คลาสแรกกระจอกๆ กลับทนรับการโจมตีของเขาได้โดยไม่เป็นอะไรเลย!

ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ใครจะไปเชื่อล่ะ?

ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นหรอก แม้แต่ซามาเอลเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย

หรือว่าเป็นเพราะเอลฟ์ตนนั้น?

การที่หลินอี้พุ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ในสายตาของซามาเอลแล้ว มันคือการหยามเกียรติกันชัดๆ ทำเอาสีหน้าของซามาเอลดำทะมึน

20 เมตร!

เมื่อเป้าหมายอยู่ใกล้แค่นี้ หลินอี้ก็รวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายวิ่งสุดฝีเท้า

ซามาเอลตวาดลั่น:

"รนหาที่ตาย!"

เขายกมือขึ้นอีกครั้ง พลังงานเริ่มรวมตัวกันที่ใจกลางฝ่ามือ

พลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาจากกลุ่มก้อนพลังงาน แม้แต่ทหารมารบางตัวยังต้องถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว

"ดูเหมือนท่านผู้บังคับบัญชาจะโกรธจัดจริงๆ ถึงกับใช้ท่านี้เลย"

"ใช่ คราวที่แล้วก็มีผู้บัญชาการมารตนหนึ่งตายเพราะท่านี้แหละ ไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้ ทั้งๆ ที่ผู้บัญชาการตนนั้นอยู่คลาสสามเชียวนะ!"

"มนุษย์คนนี้ก็ถือว่าเก่งแล้วล่ะ ถึงจะเป็นแค่การโจมตีส่งๆ ของท่านผู้บังคับบัญชา แต่ก็คิดไม่ถึงว่ามันจะรอดมาได้"

"อาจจะเพราะเอลฟ์ที่อยู่ข้างๆ มันก็ได้"

"เงียบก่อน ดูนั่น!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานที่กำลังก่อตัวของแม่ทัพมาร หลินอี้ก็ยิ้มออกมา

ตอนนี้หลินอี้ไม่ได้กลัวเลยว่าการโจมตีของแกจะแรงแค่ไหน

เมื่อพลังงานรวบรวมจนถึงขีดสุด ซามาเอลก็แสยะยิ้มเหี้ยม:

"ตายซะ!"

"คำสาปเพลิงมารสังหาร!"

ฟึ่บ!

เวลาเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ โลกทั้งใบในสายตาของทุกคนมืดสนิท ก่อนจะมีแสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมาทำลายความมืดมิด

"ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังกึกก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้า

ในหัวของทุกคนมีแต่เสียง "วิ้งๆๆ" สะท้อนไปมา

ทางฝั่งเผ่ามาร เมื่อทุกคนมองเห็นรอยไหม้ขนาดใหญ่ที่ถูกไฟแผดเผาเป็นทางยาวบนพื้น ในขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่ามนุษย์คนนั้นตายชัวร์

ระบบ: กระตุ้นสกิลติดตัว【การคุ้มครองของเอฟลาร่า】 ป้องกันความเสียหายทั้งหมดเป็นเวลา 3 วินาที

ระบบ: กระตุ้นสกิลติดตัว【รองเท้าบูทวายุสวรรค์】 ความเร็วในการเคลื่อนที่เพิ่มขึ้น 50%

ในขณะที่เผ่ามารกำลังจ้องมองกลุ่มควันหนาทึบ หวังจะได้เห็นสภาพศพอันน่าสมเพชของมนุษย์คนนั้น

ร่างหนึ่งก็พุ่งทะลุกลุ่มควันออกมาด้วยความเร็วสูง พุ่งตรงไปยังกลุ่มนักบวชเผ่ามาร

ซามาเอลและเผ่ามารทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็เบิกตาค้างด้วยความไม่อยากเชื่อ

"เป็นไปไม่ได้!"

ทันใดนั้น พลังอันน่าสะพรึงกลัวจนทำให้แม้แต่ซามาเอลยังรู้สึกหวาดกลัวก็แผ่ซ่านออกมาจากตัวมนุษย์คนนั้น นักบวชเผ่ามารคนหนึ่งในกลุ่มนักบวชร้องออกมาด้วยความหวาดผวา:

"ไม่!"

เมื่อเห็นเป้าหมายอยู่ใกล้แค่เอื้อม ใบหน้าที่มอมแมมของหลินอี้ก็เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม:

"ไปลงนรกซะ!"

"โจมตีศักดิ์สิทธิ์!"

...