บทที่ 33 บังเอิญจังเลยนะ

บทที่ 33 บังเอิญจังเลยนะ

"กริ๊งๆๆ~"

"สวัสดีค่ะ มีสายเรียกเข้าจากโลกแห่งความเป็นจริง ต้องการออกจากเกมเพื่อรับสายหรือไม่คะ?"

หนิงเหมิงทู่ ที่กำลังตี้ฟาร์มมอนสเตอร์อยู่ จู่ๆ ก็พิมพ์บอกในช่องแชทปาร์ตี้:

"ขอโทษทีนะ พอดีมีธุระด่วนในโลกจริง ฉันขอออฟไลน์ก่อนนะ พวกนายเล่นกันไปเถอะ"

ชิงอีจื๋อเจี้ยน (หัวหน้าปาร์ตี้):

"อืม คราวหน้าออนไลน์มาก็ทักมาหาฉันล่ะ"

นักเวทสาวที่ชื่อหนิงเหมิงทู่ไม่ได้คิดอะไรมากก็รับปากไป

ขณะที่กำลังมองดูเรือนร่างอรชรของหนิงเหมิงทู่ค่อยๆ เลือนหายไป นักรบหนุ่มที่ชื่อชีหานก็เดินเข้าไปหาชิงอีจื๋อเจี้ยนแล้วเอ่ยแซว:

"นายชอบเธอเหรอ?"

ชิงอีจื๋อเจี้ยนไม่ได้ปฏิเสธ

"เห็นพวกผู้หญิงดัดจริตมาเยอะ พอมาเจอคนซื่อๆ แบบนี้ อยู่ด้วยแล้วสบายใจดีว่ะ"

ชีหาน:

"ไม่กลัวเธอเสแสร้งเหรอ?"

ชิงอีจื๋อเจี้ยนหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ:

"ถ้าหลอกให้ฉันดูไม่ออกได้ นายไม่คิดว่าผู้หญิงแบบนี้น่าสนใจกว่าเหรอ?"

ชีหานมองนักเวทหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ:

"เออ นายพูดถูกทุกอย่างแหละ"

"แล้วเราจะเก็บเวลกันต่อไหม?"

ชิงอีจื๋อเจี้ยน:

"ลุยต่อสิ"

หลังจากจางซินอิ่งออกจากเกม ก็หยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมา

มองดูเบอร์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอ จางซินอิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็รวบรวมความกล้ากดรับสาย:

"ฮัลโหล แม่"

……………………

ขณะเดียวกัน ในดันเจี้ยน【แดนลับแลกลางป่าลึก】

วิหารเทพคนบ้าคลั่งกำลังตะคอกใส่ร่างหนึ่ง:

"รีบถอยออกมาเร็วเข้า แกทำบ้าอะไรเนี่ย!"

วิหารเทพจี้หรานทำหน้าสิ้นหวัง:

"ไม่ทันแล้ว!"

ท่ามกลางสายตาเกรี้ยวกราดของคนบ้าคลั่ง หลอดเลือดอันน้อยนิดของวิหารเทพจี้หรานก็ลดฮวบจนหมดหลอดในพริบตา เมื่อเต่าเขียวขนพิษพ่นหมอกพิษแถมยังเร่งความเร็วโจมตีอย่างกะทันหัน

พอเป้าหมายตาย เต่าเขียวขนพิษก็หันขวับไปหาคนบ้าคลั่งที่ทำดาเมจได้สูงสุดทันที

วิหารเทพคนบ้าคลั่งไม่มีเวลาแม้แต่จะโกรธ รีบหันหลังวิ่งหนีป่าราบ

จังหวะนั้นวิหารเทพอิ๋งอิ๋งก็ตะโกนลั่น:

"ดาบคู่ แกทำอะไรน่ะ!"

วิหารเทพดาบคู่:

"ไม่เห็นเหรอว่าบอสกำลังตีลูกพี่อยู่น่ะ?"

วิหารเทพอิ๋งอิ๋งตะโกนอย่างร้อนรน:

"อย่าเข้าไป ถอยออกมา"

แต่ดาบคู่ก็สาดสกิลใส่เต่าเขียวขนพิษไปแล้ว:

"กระแทกโล่!"

"-58"

พอโดนโจมตี เต่าเขียวขนพิษก็เลิกไล่ตามวิหารเทพคนบ้าคลั่ง แล้วตวัดหางฟาดใส่ดาบคู่เต็มแรง

"-371"

ทุกคนหน้าถอดสี หลอดเลือดของดาบคู่หายวับไปเกินครึ่งในพริบตา

"โล่พิทักษ์!"

"คาถาฟื้นฟู"

"+264"

"+10"

"+10"

"+10"

วิหารเทพอิ๋งอิ๋งตะโกนอย่างร้อนใจ:

"ดาบคู่ แกรับดาเมจบอสไม่ไหวหรอก ข้าไม่มีสกิลแล้ว รีบถอยออกมาเร็ว!"

แต่พอโดนบอสล็อคเป้าแล้วจะหนีมันง่ายซะที่ไหน ใครจะไปรู้ล่ะว่าตอนบอสพ่นหมอกพิษ ความเร็วจะเพิ่มขึ้นตั้งเยอะขนาดนั้น

วิหารเทพจิ้งจอกแดงที่พรางตัวอยู่ข้างๆ ก็อึ้งกิมกี่ไปเหมือนกัน

"แล้วทีนี้จะทำไงล่ะ?"

ทำไงงั้นเหรอ?

มองดูหลอดเลือดของวิหารเทพดาบคู่ที่ลดฮวบๆ แต่สกิลฮีลของตัวเองเหลือคูลดาวน์อีกตั้ง 3 วินาที

ไม่ทันแล้ว

วิหารเทพอิ๋งอิ๋งยิ้มขื่น

"จบเห่แล้ว"

………………

ณ วิหารคืนชีพ

วิหารเทพจี้หรานเพิ่งออกมาจากวิหารคืนชีพได้ไม่นาน ก็เห็นวิหารเทพดาบคู่เดินคอตกตามออกมาติดๆ

"ทำไมนายก็ตายด้วยล่ะ?"

สิ้นเสียง แสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้นที่วิหารคืนชีพ

วิหารเทพจิ้งจอกแดง, วิหารเทพอิ๋งอิ๋ง และวิหารเทพคนบ้าคลั่งที่หน้าดำคร่ำเครียด เดินเรียงแถวกันออกมา

ตอนที่วิหารเทพคนบ้าคลั่งเดินผ่านเสาต้นหนึ่งในวิหารคืนชีพ สัญชาตญาณก็สั่งให้เงื้อหมัดเตรียมชก

แต่พอง้างหมัดไปได้ครึ่งทาง เหมือนจะนึกถึงความเจ็บปวดที่เพิ่งเจอมาหมาดๆ จึงชะงักมือไว้แค่นั้น แล้วสบถออกมาด้วยความโกรธแค้น:

"เชี่ยเอ๊ย มีแต่พวกไม่ได้เรื่อง!"

พอนึกถึงว่าเฟิร์สคิลครั้งนี้อาจจะโดนพวกราชวงศ์เซิ่งซื่อแย่งไป วิหารเทพคนบ้าคลั่งที่กำลังหงุดหงิดกับความไม่ได้เรื่องของทีมตัวเองก็อดบ่นไม่ได้:

"ก็ลงดันเจี้ยนครั้งแรกเหมือนกัน ทำไมพวกมันถึงไม่ตายยกตี้บ้างวะ?"

ขาดคำ แสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้นที่จุดเกิดอย่างรวดเร็ว

เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยเดินหน้าดำคร่ำเครียดออกมาจากจุดเกิด

กูเป่ยเฉิงที่อยู่ข้างๆ พูดประชดประชัน:

"มิน่าล่ะถึงได้รู้สึกแปลกๆ ที่แท้ก็มีคนนินทาอยู่ลับหลังนี่เอง!"

วิหารเทพคนบ้าคลั่งชะงักไปนิดนึง ก่อนจะยิ้มร่า

"โย่ว คิดไม่ถึงว่าปากฉันจะศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้นะเนี่ย ฮ่าๆๆ~~"

เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยไม่สนใจคนบ้าคลั่งที่กำลังสมน้ำหน้า หันไปบอกเพื่อนร่วมทีม:

"ทุกคนแยกย้ายไปฟาร์มดันเจี้ยนเดี่ยวก่อนละกัน อย่างน้อยก็หาอุปกรณ์มาอัปสเตตัสหน่อย ค่อยกลับมาลองใหม่ตอนดึกๆ"

ทุกคนตอบรับ: "รับทราบ"

แต่จังหวะนั้น แสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้นที่จุดเกิดอีกครั้ง พร้อมกับเสียงเกรี้ยวกราดดังลั่นออกมา

"เหลือเลือดอีกแค่ 30% ก็จะฆ่าได้อยู่แล้วแท้ๆ ดันเสือกคลุ้มคลั่งขึ้นมาเฉยเลย แม่งเอ๊ย แบบนี้ใครจะไปเล่นผ่านวะ"

พอลั่วเสินหลิวเหนียนเดินออกมาจากจุดเกิด ก็ทำหน้างงเมื่อเห็นสายตาสิบกว่าคู่จ้องมองมา

"อ้าว อยู่กันพร้อมหน้าเลยนะ บังเอิญจัง"

วิหารเทพคนบ้าคลั่งหัวเราะลั่นอีกรอบ

"บังเอิญจริงๆ นั่นแหละ ฮ่าๆๆ~"

เพียงครู่เดียว พวกอ้าวซื่อเซิ่งถังก็พากันเดินคอตกตามออกมาจากจุดเกิด

คราวนี้วิหารเทพคนบ้าคลั่งอารมณ์ดีเป็นปลิดทิ้ง รอยยิ้มบนใบหน้าหุบไม่ลงเลยทีเดียว

"เอาล่ะ ทุกคนกลับมาเริ่มที่จุดสตาร์ทพร้อมกันแล้ว แฟร์ดี ฮ่าๆๆ!"

อ้าวซื่อเจวี๋ยเย่เดินฝ่าฝูงชนออกมามองวิหารเทพคนบ้าคลั่ง

"แกอย่าเพิ่งดีใจไปหน่อยเลย ถ้าข้าเดาไม่ผิด น่าจะยังมีเฟิงหัวอยู่อีกคนนะ"

"เฟิงหัว?"

วิหารเทพคนบ้าคลั่งทำหน้าเหยียดหยาม

"ผู้เล่นไร้สังกัดคนเดียวจะสร้างคลื่นลมอะไรได้สักแค่ไหนเชียว?"

"ต่อให้รวมกับพวกลูกคุณหนูกิลด์หมิงเหมิน ก็เป็นได้แค่ฝูงมดปลวกนั่นแหละ"

พูดจบ วิหารเทพคนบ้าคลั่งก็หันไปสั่งอิ๋งอิ๋งกับคนอื่นๆ:

"พวกเราไปกันเถอะ"

แต่จังหวะนั้นเอง ตัวหนังสือสีแดงก็เด้งขึ้นมาเต็มหน้าจอช่องแชทโลก ทำเอาทุกคนตกใจจนใจหายใจคว่ำ

【ประกาศโลก】: ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'เทียนซื่อ' ที่เคลียร์เฟิร์สคิลดันเจี้ยนเดี่ยวระดับต้นได้สำเร็จ รางวัลค่าประสบการณ์: 5000; อุปกรณ์ระดับอีปิคแบบสุ่ม 1 ชิ้น; แต้มเกียรติยศ: 20

【ประกาศโลก】: ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'เทียนซื่อ' ที่ปลดล็อกระดับความยากดันเจี้ยนเดี่ยว: ระดับต้น-ระดับกลาง-ระดับสูง ขอเชิญเหล่าผู้กล้าเข้าไปท้าทายกันได้เลย

พออ่านเนื้อหาชัดๆ วิหารเทพคนบ้าคลั่งก็อดเอามือทาบอกไม่ได้ ถอนหายใจอย่างโล่งอก:

"ตกใจหมดเลยเว้ย"

"นึกว่ามีคนชิงเฟิร์สคิลดันเจี้ยนแบบปาร์ตี้ไปได้ซะแล้ว"

หลังจากโดนหลอกให้ตกใจเล่น วิหารเทพคนบ้าคลั่งก็ไม่กล้าชักช้าอีก

"อิ๋งอิ๋งแกลองติดต่อไปหาเทียนซื่อคนนี้ดูนะ คนอื่นรีบไปฟาร์มของเดี๋ยวนี้เลย"

เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยกับลั่วเสินหลิวเหนียนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"คิดไม่ถึงว่าเขาจะมาเล่นด้วย"

ถึงไม่ได้พูดชื่อออกมาตรงๆ แต่ทุกคนในที่นั้นก็รู้ดีว่า เทียนซื่อคนนี้คงกลายเป็นที่ต้องการตัวอย่างมากแน่ๆ

เห็นได้ชัดเลยว่า ทันทีที่ประกาศโลกโชว์หราขึ้นมา ก็สร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งเกม

………………

ตัดมาทางฝั่งพวกหลินอี้ ตอนนี้ไม่มีใครมีอารมณ์มานั่งส่องช่องแชทโลกหรอกนะ หมิงเหมินหล่อลากดินมองร่างมหึมาที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดเกราะด้วยมือที่สั่นเทา

กัปตันอ็อกโด Lv15 BOSS

ถ้าในเกมมีระบบเหงื่อตก ตอนนี้หลังของหมิงเหมินหล่อลากดินคงเปียกโชกไปหมดแล้ว

อ็อกโดที่สูงเกือบสามเมตร ในถ้ำที่มืดสลัวแบบนี้ มันสร้างความกดดันทางจิตใจได้อย่างมหาศาลเลยทีเดียว

"ฉะ ฉัน ฉันอยากกลับแล้วอ่ะ"

ตอนนี้หมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์ลืมความขุ่นเคืองที่มีต่อหลินอี้ไปจนหมดสิ้น ร่างกายขยับไปหลบหลังหลินอี้โดยอัตโนมัติ ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอ็อกโด

ขนาดฮ่วนเฉิงเซี่ยไห่ถังที่ได้ชื่อว่าเป็นหญิงแกร่งก็ยังอาการไม่สู้ดีนัก

แม้ร่างกายจะไม่ได้แสดงอาการอะไรมากนัก แต่แววตาที่หวาดหวั่นก็บอกทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

ถ้าจะบอกว่าใครที่ยังรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ในตอนนี้ ก็คงมีแต่หลินอี้ที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่นั่นแหละ

อ้อ ใช่ ยังมีชื่อถงที่มองไม่เห็นตัวอีกคน

พวกโจรในเกมนี้น่าจะมีนิสัยเสียอยู่อย่างนึง คือไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ชอบเปิดสกิลพรางตัว ซ่อนตัวอยู่ในที่ที่ไม่มีใครเห็น

ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ แทบจะไม่มีใครเห็นพวกเขาเดินทอดน่องอยู่ท่ามกลางสายตาผู้คนเลย

ขณะเดียวกัน ตอนอยู่บนฟิลด์ พวกเขาก็ได้รับการโหวตให้เป็นอาชีพที่น่ารังเกียจที่สุดแบบไร้ข้อกังขา

เพราะสายตัวบางที่กำลังฟาร์มเวลบนฟิลด์ทุกคน ล้วนต้องหวาดผวากับการโดนโจรโผล่มาแทงข้างหลังแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงทั้งนั้น

สถานการณ์นี้จะดีขึ้นก็ต่อเมื่ออัปคลาสระดับกลางตอนเลเวล 30 แล้วนั่นแหละ

เพราะถึงตอนนั้น แทบทุกอาชีพจะมีสกิลสายสอดแนม คราวนี้ก็ถึงตาที่พวกโจรต้องเป็นฝ่ายหวาดผวาบ้างล่ะ

หมิงเหมินหล่อลากดินกำไม้เท้าในมือแน่น อดกลืนน้ำลายเอื้อกไม่ได้:

"ลูกพี่เฟิงว่ามาเลย พวกเราจะตีมันยังไงดี"

ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ฉันจะได้โชว์สเต็ปเทพสักที

หมิงเหมินหล่อลากดินมโนไปไกล แต่คำตอบของหลินอี้กลับทำให้ต้องฝันสลาย:

"จะไปตีมันทำไม"

"หา?!"

………………