บทที่ 20 การปะทะกันระหว่าง《ลั่วเสิน》และ《ราชวงศ์เซิ่งซื่อ》

บทที่ 20 การปะทะกันระหว่าง《ลั่วเสิน》และ《ราชวงศ์เซิ่งซื่อ》

"《ราชวงศ์เซิ่งซื่อ》? ถุย ยุคไหนแล้วเนี่ย ยังใช้ชื่อเชยสะบัดแบบนี้อยู่อีก"

"เชยเหรอ? หึหึ~"

ข้างกายเซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ย โจรคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เซิ่งซื่อกูเป่ยเฉิงจ้องเขม็งไปที่นักรบเผ่ามนุษย์สิงโตในปาร์ตี้ของอีกฝ่าย พร้อมกับพูดจาถากถางว่า:

"ต่อให้เชยยังไง อันดับของพวกเราก็ยังนำหน้าพวกกิลด์《ลั่วเสิน》ของพวกแกอยู่ดี หัดเจียมกะลาหัวซะบ้าง ไม่ใช่เที่ยวเห่าไปทั่ว"

ทางฝั่ง《ลั่วเสิน》 ชายหนุ่มท่าทางผอมแห้งคนหนึ่งก็ก้าวออกมายืนประจันหน้า

ลั่วเสินชื่อเตาจ้องเซิ่งซื่อกูเป่ยเฉิงด้วยสายตาดุดัน

"ไอ้หนู แกพูดว่าอะไรนะ? แน่จริงก็ออกไปดวลกันตัวต่อตัวเลยไหม จะได้รู้กันไปเลยว่าใครเหนือกว่าใคร"

เซิ่งซื่อกูเป่ยเฉิงก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน:

"ดวลก็ดวลสิ กลัวแกหรือไง!"

เซิ่งซื่อม่อเซี่ยรีบเข้าไปห้ามเซิ่งซื่อกูเป่ยเฉิงที่กำลังจะพุ่งเข้าไปบวก

"ทำอะไรน่ะ อย่าสร้างเรื่องสิ"

ตอนนั้นเอง นักบวชที่ใช้ ID ว่า ลั่วเสินเยาเนี่ย ก็เดินออกมาร่วมวงด้วย:

"อยากจะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของ《ลั่วเสิน》 ไม่ได้ใช้แค่ปากหรอกนะ หุบปากกันให้หมด"

ดูเหมือนว่าคนของฝั่ง《ลั่วเสิน》 นอกจากลั่วเสินหลิวเหนียนแล้ว ทุกคนจะเกรงใจนักบวชที่ชื่อเยาเนี่ยคนนี้มาก พอเขาเอ่ยปากปุ๊บ ทุกคนก็หุบปากเงียบและถอยกลับไปยืนเข้าแถวอย่างว่าง่าย

"เยาเนี่ยพูดถูก"

"ความแข็งแกร่งของ《ลั่วเสิน》ไม่ได้สร้างขึ้นมาจากน้ำลาย"

ลั่วเสินหลิวเหนียนยิ้มและหันไปมองเซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ย

"พอดีเลย การเดิมพันของเราในเกม 'ยุทธภพเป็นหนึ่ง' ยังไม่จบสินะ ครั้งนี้เรามาใช้สถิติคิลดันเจี้ยนบอสตัวแรกนี้เป็นข้อตกลงกันไหมล่ะ ใครแพ้ก็..."

ลั่วเสินหลิวเหนียนหยุดคิดไปครู่หนึ่ง

"จ่ายสักหนึ่งพันเหรียญทองก็แล้วกัน เกมเพิ่งจะเปิด ทุกคนคงยังไม่ค่อยมีตังค์กันเท่าไหร่ นายว่าไง?"

เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยมองลั่วเสินหลิวเหนียนด้วยสายตาจริงจัง

"นายมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ ว่าจะได้สถิติคิลบอสตัวแรกนี้ไปครองก่อนน่ะ?"

"นายก็น่าจะรู้ดีนี่นา ว่าในช่วงต้นเกมแบบนี้ เงินเหรียญทองมีความสำคัญกับกิลด์มากแค่ไหน"

ลั่วเสินหลิวเหนียนไม่ได้ตอบคำถามของเซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ย แต่กลับถามกลับไปด้วยน้ำเสียงขบขัน:

"นายลังเลเหรอ?"

"ก็แค่พันเหรียญทองเอง 《ลั่วเสิน》ของเราจ่ายไหวอยู่แล้ว"

"แต่ถ้า《ราชวงศ์เซิ่งซื่อ》ของนายไม่มีปัญญาจ่าย ก็ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดก็แล้วกัน"

ลั่วเสินหลิวเหนียนมองเซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนจะหันหลังเดินมุ่งหน้าไปทางนอกเมืองมังกรฟ้า

"ไปกันเถอะ"

เมื่อเห็นกลุ่มของลั่วเสินหลิวเหนียนเดินจากไป เซิ่งซื่อกูเป่ยเฉิงก็มีสีหน้าร้อนรน

"หัวหน้ากิลด์!"

เซิ่งซื่อม่อเซี่ยส่ายหน้าให้เซิ่งซื่อกูเป่ยเฉิง เป็นสัญญาณบอกให้เงียบ

จนกระทั่งกลุ่มของลั่วเสินหลิวเหนียนเดินไปถึงริมคูเมืองของเมืองมังกรฟ้า เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยถึงได้เอ่ยปากขึ้น:

"เดี๋ยวก่อน!"

เหมือนกับว่ารอคำนี้อยู่แล้ว พอเซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยเอ่ยปากปุ๊บ ลั่วเสินหลิวเหนียนก็หยุดเดินทันที

"คิดตกแล้วเหรอ?"

เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ย:

"การเดิมพันครั้งนี้ 《ราชวงศ์เซิ่งซื่อ》รับคำท้า!"

เมื่อเห็นว่าเซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยตกลงรับคำท้า รอยยิ้มพึงพอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลั่วเสินหลิวเหนียน

"แบบนี้สิถึงจะสมกับเป็น《ราชวงศ์เซิ่งซื่อ》ที่ฉันรู้จัก"

มองดูพวกลั่วเสินหลิวเหนียนเดินจากไปจนลับสายตา เซิ่งซื่อม่อเซี่ยถึงได้เอ่ยขึ้นมาว่า:

"ต้องเป็นมอนสเตอร์เลเวล 10 ขึ้นไปเท่านั้นนะ ถึงจะดรอปเหรียญทองแดงกับเหรียญเงิน"

"นายก็น่าจะรู้ดีนะ ว่าพันเหรียญทองสำหรับช่วงเริ่มต้นของกิลด์เรา มันส่งผลกระทบมากแค่ไหน"

เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ แววตาฉายแววเด็ดเดี่ยว

"《ราชวงศ์เซิ่งซื่อ》จะไม่มีวันแพ้"

"ไปกันเถอะ ไปที่ดันเจี้ยน"

………………

"หัวหน้ากิลด์ ทำไมต้องไปท้าพนันกับพวกมันด้วยล่ะ?"

ข้างกายลั่วเสินหลิวเหนียน จู่ๆ ลั่วเสินเยาเนี่ยก็ถามขึ้นมา

ขณะที่เดินอยู่บนถนนสายหลักมุ่งหน้าไปยังดันเจี้ยน ลั่วเสินหลิวเหนียนปรายตามองกลุ่มคนที่เดินตามหลังมาห่างๆ แล้วถามกลับไปว่า:

"พวกนายมีความคิดเห็นยังไงกับผู้ชายที่ชื่อจุ้ยกุ่ยคนนี้บ้าง?"

ลั่วเสินชื่อเตา:

"ถึงแม้พวกเราจะอยู่คนละฝั่งกัน แต่ฉันก็ต้องยอมรับว่าหมอนี่เป็นคนตรงไปตรงมา และเป็นลูกผู้ชายตัวจริง"

ลั่วเสินควงเซียว:

"ถ้าจะพูดถึงเรื่องนิสัยใจคอล่ะก็ ต้องยอมรับว่าหมอนี่ไม่มีที่ติเลย"

ลั่วเสินเตี๋ยเมิ่ง:

"ฉันมีเพื่อนผู้หญิงตั้งหลายคนที่คลั่งไคล้เขา แสดงว่าหมอนี่ต้องมีเสน่ห์ดึงดูดใจน่าดูเลยล่ะ"

ฟังความคิดเห็นที่ทุกคนมีต่อเซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ย มุมปากของลั่วเสินหลิวเหนียนก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"งั้นพวกนายคิดว่า ถ้าการเดิมพันครั้งนี้พวกมันแพ้ จุ้ยกุ่ยจะทำยังไง?"

ลั่วเสินเยาเนี่ย:

"ก็คงจะให้พวกสายฟาร์มไปปั่นเงิน แล้วก็กว้านซื้อเหรียญทองที่มีหมุนเวียนอยู่ในตลาดไปพร้อมๆ กันแหละมั้ง"

ทุกคนหันไปมองลั่วเสินหลิวเหนียนอย่างไม่เข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของเขา

จนกระทั่งลั่วเสินหลิวเหนียนเฉลยคำตอบออกมา:

"เมื่อกี้ฉันได้บอกไหมว่าคนที่แพ้จะต้องจ่ายเงินเมื่อไหร่?"

ลั่วเสินเยาเนี่ยถึงกับร้องอ๋อทันที

"เข้าใจแล้ว"

คนอื่นๆ อาจจะเข้าใจช้ากว่าลั่วเสินเยาเนี่ยไปบ้าง แต่สุดท้ายก็ปะติดปะต่อเรื่องราวได้ในที่สุด

ลั่วเสินควงเซียวแอบเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง:

"นี่มัน... โคตรจะบันเทิงเลยนะเนี่ย"

"แต่ถึงจะอย่างนั้น พวกนายก็ประมาทไม่ได้หรอกนะ"

ลั่วเสินหลิวเหนียนทำสีหน้ามุ่งมั่นตั้งใจราวกับชัยชนะอยู่ในกำมือ

"พวกนายชอบถูกตราหน้าว่าเป็นที่สองตลอดไปไหมล่ะ?"

ทุกคนตอบกลับเป็นเสียงเดียวกันว่า: "ไม่ชอบ"

ลั่วเสินเยาเนี่ย:

"ได้ยินมาว่าคนของวิหารเทพกับอ้าวซื่อเซิ่งถังก็มาถึงเมืองหลักแล้วเหมือนกัน ฉันว่าเราน่าจะรีบคว้าสถิติคิลบอสตัวแรกนี้มาให้ได้เร็วๆ ดีกว่า กันไว้ดีกว่าแก้ เผื่อจะมีตัวแปรอื่นโผล่มาอีก"

ลั่วเสินหลิวเหนียน:

"อืม เยาเนี่ยพูดถูก แต่เราก็บุ่มบ่ามไม่ได้เหมือนกัน"

"เยาเนี่ย นายวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้มาให้ทุกคนฟังหน่อยสิ"

"ได้ครับ"

ลั่วเสินเยาเนี่ย:

"ตามข้อมูลที่ทางทีมงานประกาศออกมา พื้นหลังของ 'แดนลับแลกลางป่าลึก' มีเรื่องราวแบบนี้ครับ"

"ทางเข้าของแดนลับแลแห่งนี้ถูกค้นพบโดยนักผจญภัยคนหนึ่ง จากนั้นเมืองมังกรฟ้าก็ได้ส่งนายทหารที่ชื่อ อ็อกโด นำกองกำลังเล็กๆ ไปสำรวจดู"

"แต่ผ่านไปสามวัน อ็อกโดก็ยังไม่กลับมา เจ้าเมืองมังกรฟ้าจึงได้ส่งคนที่ชื่อ คาโดราฟ ไปสืบเรื่องนี้ แล้วเขาก็หายตัวไปเหมือนกัน"

"หลังจากนั้น พอมีตัวอย่างให้เห็น ก็เลยไม่มีใครกล้าเข้าไปสำรวจอีก และมันก็กลายมาเป็นดันเจี้ยนแบบทีมแห่งแรกของเรานี่แหละครับ"

"ภารกิจก็คือสืบหาความจริงของแดนลับแลแห่งนี้!"

เล่ามาถึงตรงนี้ ลั่วเสินเยาเนี่ยก็หยุดเว้นจังหวะ เพื่อให้ทุกคนได้ย่อยข้อมูลเหล่านี้

ผ่านไปครู่หนึ่ง ลั่วเสินเยาเนี่ยก็เล่าต่อ:

"ตามความเห็นของผม บอสใหญ่ของแดนลับแลนี้น่าจะเป็น อ็อกโด ไม่ก็ คาโดราฟ คนใดคนหนึ่ง หรืออาจจะเป็นทั้งสองคนเลยก็ได้"

"ผมได้ลองอ่านรายละเอียดอย่างถี่ถ้วนแล้ว อ็อกโด มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าหน่วยสอดแนม ดังนั้นเขาน่าจะเป็นนักรบ"

"ถ้าเจอกับเขา เราก็ใช้แผนการต่อสู้แบบดั้งเดิมก็น่าจะรับมือได้ ตัวปัญหาจริงๆ น่าจะเป็นคนที่ชื่อ คาโดราฟ มากกว่า ผมเดาว่าเขาน่าจะเป็นนักเวท ไม่รู้เหมือนกันว่าดาเมจเขาจะโหดแค่ไหน ด้วยอุปกรณ์ที่เรามีตอนนี้ ไม่รู้ว่าจะเอาอยู่หรือเปล่า"

"ถ้าเกิดต้านทานไม่ไหว ทุกคนก็รีบหนีไปตีมอนหาอุปกรณ์ในดันเจี้ยนส่วนตัวก่อนเลย อย่าไปเสียเวลาอยู่ตรงนั้น"

ลั่วเสินควงเซียว:

"แล้วทำไมเราไม่ไปเอาสถิติคิลบอสตัวแรกของดันเจี้ยนส่วนตัวก่อนล่ะ?"

คราวนี้คนที่ตอบคำถามนี้กลับเป็นลั่วเสินหลิวเหนียน:

"เพราะสถิติคิลบอสตัวแรกของดันเจี้ยนแบบทีม มีของรางวัลเป็น 'ป้ายก่อตั้งกิลด์' ยังไงล่ะ!"

"ซี๊ดดด~"

พอได้ยินคำว่า 'ป้ายก่อตั้งกิลด์' ทุกคนก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันทีว่าทำไมสถิติคิลดันเจี้ยนบอสตัวแรกนี้ ถึงได้เป็นที่จับตามองและแข่งขันกันอย่างดุเดือดขนาดนี้

"เพราะงั้น ไม่ว่าจะยังไง เราก็ต้องเป็นกิลด์แรกในเกมที่สร้างฐานที่มั่นของกิลด์ให้ได้..."

………………

ในขณะเดียวกัน หลินอี้ก็ได้รับข้อความจากหมิงเหมินหล่อลากดินเช่นกัน

"พี่เฟิง ผมอัปเลเวลสิบแล้วครับ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้ในกิลด์ผมจะมีคนอัปเลเวลสิบได้แค่สองคน ส่วนคนอื่นๆ ติดธุระกันหมด คงอัปเลเวลสิบไม่ทันวันนี้แน่ๆ"

เฟิงหัว:

"สองคนก็สองคน ไม่มีปัญหา โควตาที่เหลือสองที่ฉันขอจัดการเองก็แล้วกัน"

"อ้อ นายไม่ต้องไปเปลี่ยนอาชีพหรอกนะ อาชีพซ่อนเร้นของนายมันไม่ได้มาง่ายๆ ขนาดนั้นหรอก รีบมาหาฉันก่อนเลย"

หมิงเหมินหล่อลากดินก็ไม่ได้สงสัยอะไร

"อ้อ ได้ครับ งั้นผมไปหาพี่ก่อนนะ พอดีว่าเธออาจจะอัปเลเวลสิบช้ากว่ากำหนดนิดหน่อย"

เฟิงหัว:

"อืม ฉันก็จะไปตามคนมาเพิ่มเหมือนกัน"

และในตอนนั้นเอง ณ หมู่บ้านผู้เล่นเริ่มต้นอันห่างไกล จู่ๆ ฮ่วนเฉิงเซี่ยไห่ถังก็ได้รับคำขอเพิ่มเป็นเพื่อน

…………………………