บทที่ 26 ผลชิงหมิง, ชายชราน่าสะพรึงกลัว

"แขกผู้มีเกียรติท่านนี้?"

สาวใช้ในชุดชีฉีเห็นซวีเทียนเพียงแค่พลิกดูม้วนคัมภีร์แล้วไม่ทำอะไรต่อ สีหน้าเธอเริ่มแสดงความรำคาญ

โจ่วเจิ้งที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นซวีเทียนรับม้วนวิชายุทธ์มาแล้วยังไม่ลงมือทำอะไร ก็แสดงสีหน้าเหมือนคาดการณ์ได้

"ฮ่าๆ น้องซวี เจ้าบอกแต่แรกสิว่าไม่มีเงิน ข้ามีอยู่บ้าง พอจะจ่ายให้เจ้าได้"

"ไม่ต้องหรอก แค่สามแสนเท่านั้น ข้าจ่ายได้"

หัวหน้าโจ่วชะงักเล็กน้อย เด็กหนุ่มคนนี้รักหน้านักจริงๆ

สาวใช้ชุดชีฉียืนดูอยู่ข้างๆ - เจ้ามีเงินเหลือแค่ร้อยกว่าหยวน จะจ่ายออกมาได้อย่างไร? คงแอบใช้บัตรวีไอพีของแขกคนอื่นเข้ามาแน่ๆ เดี๋ยวคงต้องขอยืมเงินหัวหน้าโจ่วจ่ายแทนแน่

ซวีเทียนโบกมือ แกล้งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อหยิบบัตรธนาคาร แต่จริงๆ แล้วแหวนบนนิ้วเขาวาบแสงดำ และบัตรธนาคารสีเงินเงางามก็ปรากฏขึ้นในมือ

"รูดเงินได้เลย"

ซวีเทียนยื่นบัตรให้สาวใช้

แสดง? ยังจะแสดงต่อ!

รอดูเถอะ เดี๋ยวเมื่อบัตรไม่มีเงิน อยากรู้นักว่าเจ้าจะจัดการยังไง

สาวใช้ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจเต็มไปด้วยความดูถูก

ซวีเทียนไม่รู้เลยว่าสาวใช้คนนี้มีความคิดมากมายขนาดนี้

"รีบหน่อยได้ไหม" ซวีเทียนเร่ง

เนื้อหานิยายเรื่องนี้เผยแพร่เฉพาะบนเว็บไซต์ Thai-Novel และ My Novel เท่านั้น

...

บัตรถูกรูดผ่านเครื่องช้าๆ

"ชำระเงินสามแสนหยวนเรียบร้อย!" เสียงเครื่องดังก้องทั่วห้อง

เมื่อเห็นยอดเงินในบัตร สาวใช้ก็ยืนตะลึงอยู่กับที่

ทำไมถึงมีเงินมากขนาดนี้?

เธอขยี้ตาทั้งสองข้าง พบว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา

หลัก หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน!

แม้จะจ่ายไปสามแสนแล้ว แต่ยังเหลือเงินอีกตั้งสี่ล้านหยวน

"เกิดอะไรขึ้น?" โจ่วเจิ้งเข้ามาดูใกล้ๆ

มีเงินมากขนาดนี้เลยหรือ?

หากอาศัยเพียงเงินเดือน เขาคงต้องใช้เวลาสิบกว่าปีถึงจะได้เงินขนาดนี้

นั่นก็ต้องไม่กินไม่ใช้อะไรเลยด้วย

เด็กมัธยมปลายที่ยากจนคนหนึ่งจะหาเงินมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?

หรือว่า...?

เมื่อนึกถึงท่าทีของผู้กำกับจ้าวที่มีต่อซวีเทียนครั้งก่อน โจ่วเจิ้งก็เกิดความคิดบางอย่างที่กล้าหาญขึ้นมา

เขาหรือว่าจะเป็น...?

ลูกนอกสมรสของผู้กำกับจ้าว!

หลังจากสาวใช้เก็บเงินจากไป

โจ่วเจิ้งมีสีหน้าซับซ้อน

"น้องซวี เจ้าได้เงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน เจ้าคงไม่ใช่ลูกนอกสมรสของผู้กำกับจ้าวกระมัง"

"ไสหัวไปให้พ้น!"

ซวีเทียนรู้สึกหมดคำพูด เตะเข้าที่ก้นของเขาทันที

"โอ๊ย! เจ้าทำอะไรน่ะ!"

โจ่วเจิ้งกุมก้นที่มีรอยเท้าประทับ แสยะยิ้มด้วยความเจ็บปวด

การประมูลยังคงดำเนินต่อไป

แต่สำหรับซวีเทียนแล้ว ทุกอย่างล้วนเป็นของไร้ค่า

เวลาผ่านไป ในที่สุดก็มาถึงของชิ้นสุดท้าย

ตอนนี้แขกผู้มีเกียรติที่เข้าร่วมประมูลก็แยกย้ายกันไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว

เขาปรบมือ สาวใช้คนหนึ่งควบคุมรถเข็นที่ดูทันสมัยเล็กน้อย ค่อยๆ เดินไปตรงกลาง

ชายร่างกำยำสองคนคุ้มกันอยู่ซ้ายขวา สายตากวาดมองไปรอบๆ

สีหน้าซวีเทียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากการรับรู้ของเขา พลังของชายร่างกำยำทั้งสองคนนี้ ใครก็ตามก็ไม่แพ้หวังหู่

อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งระดับวิญญาณขั้นเก้าทั้งคู่!

และสิ่งที่ทำให้ผู้แข็งแกร่งระดับวิญญาณขั้นเก้าสองคนต้องมาคุ้มกัน ย่อมต้องไม่ธรรมดาแน่

เฟิ่งเซียนจื่อเอ่ยเสียงหวาน "ทุกท่านที่ยังอยู่ที่นี่ ส่วนใหญ่คงมาเพื่อสมบัติชิ้นสุดท้ายนี้..."

"เฟิ่งเซียนจื่อ เริ่มเลยเถอะ ข้าแก่ชรารอไม่ไหวแล้ว"

ชายชราแสดงสีหน้าโลภมาก มองเฟิ่งเซียนจื่อบนเวทีด้วยแววตาลามก

ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของเฟิ่งเซียนจื่อก็แสดงความโกรธเล็กน้อย

ชายชราคนนี้ ช่างไร้มารยาทเสียจริง!

เขายื่นมือกดปุ่มโลหะบนรถที่เปล่งประกายเล็กน้อย

ทุกคนได้ยินเสียงกลไกดังกริ๊ก ชั้นโลหะพิเศษบนรถค่อยๆ แยกออกและจมลง

เผยให้เห็นผลไม้สีเขียวหนึ่งลูกที่ถูกปิดด้วยฝาแก้วใส

"ผลชิงหมิงหนึ่งลูก สามารถใช้ปรุงยาอายุวัฒนะได้ ราคาเริ่มต้นห้าแสน การเพิ่มราคาแต่ละครั้งต้องไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสน!"

เสียงของเฟิ่งเซียนจื่อเพิ่งจะจบลง ก็มีคนเริ่มเสนอราคาทันที

"หกแสน!"

"หนึ่งล้าน" เจิ้งเฉียนกำพัดแน่น จ้องมองผลไม้นั้นไม่วางตา

"หัวหน้าโจ่ว ผลชิงหมิงคืออะไรหรือ?" ซวีเทียนหันไปถามหัวหน้าโจ่ว ไม่อายที่จะถาม

"เอ่อ ผลชิงหมิงเป็นวัตถุดิบหลักในการปรุงยาอายุวัฒนะขนาดเล็ก

ผลหนึ่งลูกสามารถปรุงยาอายุวัฒนะขนาดเล็กได้สามเม็ด

แม้ยาอายุวัฒนะขนาดเล็กจะด้อยกว่ายาอายุวัฒนะปกติ

แต่แต่ละเม็ดก็สามารถเพิ่มอายุได้ห้าปี"

"หากกินเข้าไปโดยตรง ก็จะได้รับพลังวิญญาณบริสุทธิ์จำนวนมากให้ร่างกายดูดซึม

แต่เพราะมันหายากเกินไป แทบไม่มีใครทำแบบนั้น"

ซวีเทียนครุ่นคิดเล็กน้อย พยักหน้า

...

"หนึ่งล้านจะเอาไปได้เลยหรือ? ข้าให้สองล้าน

ไอ้หนูตระกูลเจิ้ง ได้ยินว่าท่านปู่ของเจ้าใกล้จะไม่ไหวแล้ว อยากได้ผลชิงหมิงไปช่วยชีวิต ข้าจะไม่ให้เจ้าได้มัน"

ได้ยินคำพูดนี้ ผู้คนในที่นั้นต่างคิดไปต่างๆ นานา

เจิ้งจิน ผู้อาวุโสตระกูลเจิ้ง เป็นผู้แข็งแกร่งระดับขุนพล เพียงคนเดียวก็ค้ำจุนตระกูลทั้งตระกูลไว้ได้

แต่หลังจากนั้น ในบรรดาทายาทรุ่นหลัง ก็ไม่มีใครสักคนที่สามารถรับภาระใหญ่ได้

หากผู้อาวุโสตระกูลเจิ้งตาย ตระกูลเจิ้งในภายหลังก็เหมือนก้อนเนื้อก้อนใหญ่ ใครๆ ก็อยากกัดสักคำ

สีหน้าเจิ้งเฉียนเปลี่ยนไปด้วยความตกใจ มีความโกรธแฝงอยู่ เขารู้ได้อย่างไรว่าท่านปู่ไม่ไหวแล้ว?

หรือว่าในบ้านจะมีคนทรยศ?

"ฮ่าๆ ท่านปู่ของข้าแข็งแรงดี หากไม่กลัวตาย ก็ลองดูสิ ข้าให้สามล้าน!"

"สี่ล้าน!" มีคนเสนอราคา ราวกับกำลังหยั่งเชิง

เมื่อหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยลงไปแล้ว ย่อมต้องลุกลามไปอย่างห้ามไม่อยู่

"เจ็ดล้าน!" เจิ้งเฉียนตะโกนราคาอีกครั้ง

"ข้าให้แปดล้าน นี่เป็นเงินทั้งหมดที่ข้ามีแล้ว"

ดวงตาเจิ้งเฉียนแดงก่ำ เขาหอบหายใจ พัดในมือได้แยกออกเป็นสองท่อนแล้ว

นี่เป็นเงินหมุนเวียนทั้งหมดที่เขามีแล้ว

หากทำอะไรไม่ได้จริงๆ ก็คงต้อง...

แววตาเย็นชาวาบผ่านดวงตาเขา ในห้องนี้นอกจากเขาแล้ว ยังมีองครักษ์ระดับวิญญาณขั้นเก้าอีกสามคนคอยคุ้มกัน

ก็จะต้องดักปล้นผลชิงหมิงที่ซื้อไป

วันนี้ผลชิงหมิงนั่น เขาต้องเอาให้ได้!

"ยังมีท่านใดจะเพิ่มราคาอีกไหม?" เฟิ่งเซียนจื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปรอบๆ

หนึ่งวินาที สองวินาที...

เวลาค่อยๆ ผ่านไป

เจิ้งเฉียนบิดมือไปมา ดวงตาจ้องมองผลชิงหมิงบนเวทีไม่วางตา

"สิบล้านครั้งที่หนึ่ง... สิบล้านครั้งที่สอง!"

"หากไม่มีใครเสนอราคาแล้ว ผลชิงหมิงนี้ก็จะเป็นของคุณชายเจิ้งแล้ว"

"สิบล้านครั้งที่สาม! ขอแสดงความยินดีกับคุณชายเจิ้งที่ประมูลสมบัติชิ้นสุดท้ายของวันนี้ได้!"

เจิ้งเฉียนมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย อยากจะหัวเราะดังๆ...

แต่ในตอนนั้นเอง

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

ลูกเหล็กเล็กๆ หลายลูกถูกขว้างขึ้นไปบนเวทีประมูล

ปุ้ง ปุ้ง ปุ้ง

แม้แต่นักรบระดับวิญญาณขั้นเก้าสองคนก็ยังตั้งตัวไม่ทัน

ลูกกลมเล็กๆ ระเบิดออก ปล่อยควันดำออกมามากมาย

"ใครกล้าบังอาจมาปล้นในสมาคมนักรบถึงเพียงนี้!"

"นี่คือหมอกดำพรุ หรือว่าปรมาจารย์พิษหมอกจะมาด้วยตัวเอง?" มีคนร้องตกใจ

"หมอกนี้มีพิษ ทุกคนรีบหลบ!"

นักรบบางคนเพียงแค่สัมผัสหมอกดำนี้ ก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะ ขาทั้งสองอ่อนแรง มีเลือดสีดำไหลออกมาจากจมูกและปาก

แขกวีไอพีชั้นหนึ่งที่ถูกหมอกดำปกคลุมต่างร้องครวญครางไม่หยุด พยายามหนีออกจากที่นี่

"หลีกไป!" เมื่อเห็นหมอกพิษใกล้เข้ามา นักรบบางคนก็ลงมือโดยพลัน หวังจะเปิดเส้นทางหนี

ทุกคนล้วนเป็นนักรบ ทำไมต้องให้เจ้าหนีก่อนด้วย?

บนแท่นวีไอพีชั้นหนึ่ง สถานการณ์โหดร้ายอย่างยิ่ง ถึงขั้นมีคนถูกคนข้างๆ ตีจนตาย

"ซวีเทียน พวกเราต้องรีบไป!" เมื่อเห็นหมอกดำที่ค่อยๆ ลอยขึ้นสูง สีหน้าโจ่วเจิ้งก็ไม่ค่อยดี

"ปรมาจารย์หมอกดำนี้ แม้จะอยู่แค่ระดับวิญญาณขั้นเก้า แต่มีประวัติเคยใช้พิษพิชิตผู้แข็งแกร่งระดับเดียวกันถึงสามคน อย่าได้สัมผัสหมอกดำนี้เป็นอันขาด!"

มีพิษ!

ได้ยินคำพูดนี้ ซวีเทียนก็ตกใจ

มองดูหมอกดำเส้นบางๆ ที่ไม่รู้ว่าติดมือมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ไม่เป็นไรนี่?

หรือว่าการฝึกวิชาวัฏจักรชีวิตและความตายทำให้ข้าต้านทานพิษได้?

...

ซวีเทียนวิ่งตามโจ่วเจิ้งออกไปตามทางเดินอย่างรวดเร็ว สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

สร้างความวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เห็นผู้แข็งแกร่งระดับขุนพลของสมาคมนักรบเลย?

(จบบท)