บทที่ 6 คู่หมั้น

"ซวีเทียน เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

เมื่อเห็นซวีเทียนเก็บการ์ดเข้ากระเป๋า สวี่ซงหมิงก็รีบพุ่งเข้ามาแย่งชิงทันที

แต่น่าเสียดาย ซวีเทียนเพียงแค่ยื่นมือคว้าและออกแรงเล็กน้อย ก็โยนเขาออกนอกประตูได้

"เจ้าแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร?"

สวี่ซงหมิงตกใจมาก เขามีพลังถึงขั้นชำระกายระดับห้า แต่ซวีเทียนมีเพียงขั้นชำระกายระดับสาม นี่มันพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินชัดๆ

ซวีเทียนไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่กลับพูดเสียงเย็น "เงินนี้เป็นเงินช่วยเหลือที่สภาเมืองชางไห่มอบให้พ่อของข้า เจ้ายังจะมาเพ่งเล็งอีก"

ระหว่างพูด สายตาของซวีเทียนก็จับจ้องไปที่เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายสองนายเป็นพักๆ

ภายใต้สถานการณ์ที่จำเป็น เขาจึงต้องอ้างอำนาจเพื่อหวังว่าจะทำให้เจ้าหน้าที่สองคนนี้ล้มเลิกความโลภ

ผู้พูดมีเจตนา ผู้ฟังก็รู้ทัน!

เมื่อได้ยินคำพูดของซวีเทียน เจ้าหน้าที่หนุ่มยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เจ้าหน้าที่อาวุโสกว่าก็ดึงตัวเขาไว้พร้อมส่ายหน้า

ซวีเทียนพูดต่อ "เมื่อได้ยินข่าวการตายของลุงกับป้า ข้ารู้สึกเสียใจมาก ท่านเจ้าหน้าที่ทั้งสอง ขออภัยที่ข้าไม่สามารถส่งท่านได้ไกล"

"ถ้าเช่นนั้น พวกเราก็ไม่รบกวนเจ้าแล้ว"

...

หลังจากออกจากประตูบ้านและเดินไปได้สิบกว่าก้าว ชายหนุ่มก็รีบถามอย่างอดใจไม่ไหว "อาโจว นั่นมันเงินหลายแสนนะ ทำไมพวกเราถึงไม่..."

ชายหนุ่มพูดพลางทำท่าลากมือผ่านคอ

"หยุด หยุด หยุด..."

เจ้าหน้าที่อาวุโสที่ถูกเรียกว่าอาโจวรีบตัดบทคำพูดของชายหนุ่ม

"เสี่ยวหลี่ เจ้ารู้ไหมว่าทำไมคนที่เข้างานพร้อมกับข้า คนตายก็ตาย คนบาดเจ็บก็บาดเจ็บ มีแต่ข้าเท่านั้นที่ยังมีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้?"

ชายหนุ่มส่ายหน้า "ทำไมล่ะ?"

อาโจวตบอกตัวเอง เดินเร็วๆ ไปอีกสิบกว่าก้าวจนมองไม่เห็นบ้านของซวีเทียนแล้ว

เขาจึงพูดว่า "เพราะข้าไม่เคยทำเรื่องที่ไม่มั่นใจ"

"เจ้ารู้ไหมว่าชายหนุ่มคนนั้นมีพลังระดับไหน?"

ชายหนุ่มหัวเราะ "ก็แค่ขั้นชำระกายระดับสามไม่ใช่หรือ? น้องชายของเขาบอกพวกเราเองนะ เขาจะหลอกพวกเราได้ยังไง"

"ถ้าจัดการเขาตอนนั้น เจ็ดส่วนให้ข้า สามส่วนให้ท่าน จะไม่ดีหรือ?" ชายหนุ่มแสดงสีหน้าโลภมาก

อาโจวส่ายหน้า "ตามความรู้สึกของข้า เขามีพลังอย่างน้อยระดับวิญญาณ และเขาเคยฆ่าคนมาก่อน!"

"ฆ่าคนมาก่อน?" ชายหนุ่มตกใจ

"อาโจว ท่านอย่าล้อเล่นสิ เขาแค่นักเรียนคนหนึ่ง เขาจะฆ่าคนได้อย่างไร?"

อาโจวสีหน้าเคร่งเครียด "เรื่องนี้ ข้าจะไม่ยุ่งแล้ว ข้าแนะนำว่าเจ้าก็อย่าคิดอะไรเล่นๆ มิฉะนั้นถ้าเสียชีวิตไป อย่าโทษว่าข้าไม่เตือน"

"ครับ ครับ ครับ..."

ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ใส่ใจ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เก็บคำเตือนของอาโจวไว้ในใจ

เห็นสถานการณ์เช่นนี้ อาโจวได้แต่ถอนหายใจ และไม่พูดอะไรอีก

...

ในลานบ้าน

"เจ้ายังนอนอยู่ตรงนี้ทำไม รีบไปให้พ้น!"

ซวีเทียนมองสวี่ซงหมิงที่นอนอยู่บนพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ในความทรงจำ สวี่ซงหมิงผู้นี้มีนิสัยเลวร้าย "ซวีเทียน" เคยถูกเขารังแกมาไม่น้อย

"ซวีเทียน เจ้าจะต้องเสียใจ!" สวี่ซงหมิงแสดงสีหน้าอาฆาตและกำลังจะจากไป

ซวีเทียนเคลื่อนร่างวูบหนึ่ง

"ตบ!"

"ฟัน ฟันข้า"

สวี่ซงหมิงร้องไห้อยากจะขำ ฟันหน้าสองซี่ของเขาหายไปแล้ว ตอนนี้พูดอะไรก็มีลมออกมา

ท่าทางหยิ่งผยองหายไปหมดสิ้น ในดวงตามีเพียงความหวาดกลัวอย่างลึกล้ำ

"ไปซะ อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก"

ซวีเทียนกดความรู้สึกอยากฆ่าในใจลง มองดูสวี่ซงหมิงจากไป

"น่าเสียดาย" ซวีเทียนถอนหายใจเบาๆ หากไม่กลัวว่าการฆ่าเขาจะนำมาซึ่งการสืบสวนของตำรวจ วันนี้เขาคงไม่มีทางเดินออกจากลานบ้านนี้ได้อย่างมีชีวิต

แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนนั้นก็รู้เรื่องนี้แล้ว หวังว่าพวกเขาจะไม่ทำอะไรโง่ๆ ดวงตาของซวีเทียนวาบขึ้นด้วยแสงเย็นเยียบ

...

นั่งอยู่หน้าโต๊ะ ซวีเทียนครุ่นคิด

"จะทำอย่างไรถึงจะเปลี่ยนเงินพวกนี้ให้เป็นพลังต่อสู้ได้?" เขาลูบคาง

เงินที่วางอยู่ตรงนั้นเป็นเพียงตัวเลข และยังดึงดูดความโลภของผู้อื่น มีเพียงการลงทุนกับตัวเอง ยกระดับพลัง นี่จึงจะมีคุณค่า

วิชาและเคล็ดวิชาหายากแทบไม่มีวางขายในตลาด สำนักฝึกส่วนใหญ่ในตลาดสอนแค่วิชาระดับธรรมดา

วิชาระดับธรรมดาแทบไม่มีประโยชน์สำหรับซวีเทียนในตอนนี้

ไม่ใช่ ดวงตาของซวีเทียนสว่างวาบ แม้แต่วิชาระดับธรรมดา เมื่อฝึกจนถึงขั้นสมบูรณ์ก็จะได้รับพลังวิญญาณบริสุทธิ์ให้เขาดูดซึม

พูดแล้วก็ทำ ซวีเทียนออกไปทันที

ใช้เงินนำทาง เพียงครึ่งวัน ในหน้าจอของซวีเทียนก็มีวิชาเพิ่มขึ้นสามอย่าง

[กรงเล็บอินทรีระดับธรรมดา (ยังไม่เข้าสู่ขั้น)], [หมัดสายฟ้าฟาดระดับธรรมดา (ยังไม่เข้าสู่ขั้น)], [ฝีเท้าสายลมระดับธรรมดา (ยังไม่เข้าสู่ขั้น)]

ระบบสีแดงเข้ม เพิ่มแต้ม!

ซวีเทียนเพียงแค่นึก ในทันใดนั้นวิชาทั้งสามก็พัฒนาจากยังไม่เข้าสู่ขั้นไปถึงขั้นสมบูรณ์

มาแล้ว ดวงตาของซวีเทียนสว่างวาบ เขานั่งขัดสมาธิ

พร้อมกับที่พลังวิญญาณค่อยๆ ถูกซวีเทียนดูดซึม ความเข้มข้นของพลังในจุดตันเถียนก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น

ระดับวิญญาณขั้นสอง สำเร็จ!

"จะทะลวงถึงระดับวิญญาณขั้นสาม ต้องใช้วิชาระดับธรรมดาอย่างน้อยสิบวิชาถึงจะถึงขั้นสมบูรณ์ ยากเกินไปแล้ว ดูท่าคงต้องรอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยนักสู้แล้วค่อยเรียนวิชาใหม่"

ซวีเทียนทำปากจิ้มลิ้มชิมรส เขาก็ไม่รีบร้อนแค่วันสองวันหรอก

หากคนอื่นได้ยินคำพูดโอ้อวดของเขา คงกระโดดขึ้นมาประลองชีวิตกับเขาทันที

อะไรกัน พวกเราตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝนดูดซึมอนุภาคพลังวิญญาณจากอากาศ กว่าจะยกระดับขั้นได้แต่ละครั้งแทบแย่ เจ้ายังมานั่งบ่นอีก?

...

วันต่อมา

ซวีเทียนกระโดดลุกจากเตียงแล้วรีบมุ่งหน้าไปโรงเรียน

"ไม่รู้ว่าข้าจะตื่นพรสวรรค์อะไรนะ?" ระหว่างทาง ใบหน้าของซวีเทียนเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ไม่ต้องถึงขั้นพรสวรรค์ระดับสวรรค์หรอก อย่างน้อยก็ขอระดับภูมิสักหน่อยเถอะ

ระหว่างทาง เขาก็เห็นพ่อแม่หลายคนมาส่งลูก

"พ่อวางใจได้ ลูกต้องตื่นพรสวรรค์ระดับวิญญาณ สอบเข้ามหาวิทยาลัยนักสู้ให้ได้ สร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูลแน่นอน"

"สามสิบปีตะวันออกแม่น้ำ สามสิบปีตะวันตกแม่น้ำ หลินเสวี่ย ข้าต้องตื่นพรสวรรค์ระดับเซวียนให้ได้ จะทำให้เจ้าต้องคุกเข่าร้องเพลงยอมแพ้!"

เนื้อหานิยายเรื่องนี้เผยแพร่เฉพาะบนเว็บไซต์ Thai-Novel และ My Novel เท่านั้น

...

ไม่รู้ตัวว่าถึงห้องเรียนแล้ว

"พี่เทียน มีคนตามหาท่าน"

ซวีเทียนยังนั่งไม่ทันอุ่น ก็มีคนเรียกเขา

เงยหน้ามอง เห็นคนอ้วนคนหนึ่งเดินมาจากประตู ยิ้มกริ่มมองเขา "พี่เทียน เร็วเข้า บอกข้าหน่อยว่าท่านดึงดูดความสนใจของเทพธิดาซวนเยว่ได้อย่างไร นางถึงกับมาตามหาท่านที่ห้องเรียนพวกเรา"

พอได้ยินคำพูดนี้ ห้องเรียนที่เสียงดังอึกทึกก็เงียบลงทันที

สายตาอิจฉาริษยาหลายคู่จ้องมาที่ซวีเทียน ราวกับจะกลืนกินเขาทั้งเป็น

หลินซวนเยว่ หน้าตางดงาม พลังก็สูง เป็นเทพธิดาที่ได้รับการยอมรับของโรงเรียนเตรียมอุดมอี้ไช่

"หลินซวนเยว่ เหมือนจะคุ้นๆ"

ซวีเทียนขมวดคิ้ว ลุกขึ้นเดินไปที่ประตู

ออกจากห้องเรียน ซวีเทียนก็เห็นหญิงสาวที่ถูกเรียกว่าเทพธิดาผู้นั้น

เขามองสำรวจนางขึ้นลง พยักหน้า หญิงสาวตรงหน้าแสนงดงามจริงๆ ไม่ใช่ดาราในชาติก่อนที่ต้องพึ่งการแต่งหน้าจะเทียบได้

ไม่แปลกที่จะถูกเรียกว่าเทพธิดา ดึงดูดความสนใจของคนมากมาย

"มีอะไรหรือ?"

มองหญิงสาวตรงหน้า ซวีเทียนรู้สึกสงสัย

ถูกสายตาของซวีเทียนกวาดมอง หลินซวนเยว่รู้สึกราวกับถูกถอดเสื้อผ้า อดสะท้านไม่ได้

ตอนนี้นางหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ซวีเทียน อย่ามาแกล้งโง่กับข้า เจ้ารู้ดีว่าข้ามาทำไม"

หลินซวนเยว่แสดงสีหน้าดูแคลน "ฝึกฝนมานานขนาดนี้ยังแค่ขั้นชำระกายระดับสาม แม้แต่หมูยังฝึกได้เร็วกว่าเจ้า แล้วเจ้ายังจะมาคิดเป็นคู่หมั้นของข้า"

"ข้าบอกเจ้าเลย นี่มันเพ้อฝันไปเอง ข้าว่าเจ้าเป็นคางคกอยากกินเนื้อหงส์ชัดๆ ต่อไปนี้อย่ามาวุ่นวายกับข้าอีก"

(จบบท)