บทที่ 4 นักรบขั้นวิญญาณ ตายด้วยหมัดเดียว!

ซวีเทียนกวาดตามองรอบๆ สีหน้าไม่สู้ดีนัก

การกระทำเมื่อครู่ของเขาถูกผู้อื่นเห็นหมดแล้ว หากคนผู้นั้นลอบโจมตีเขา เกรงว่าเขาคงจะนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นเช่นเดียวกับซวีหู่และหลิวเยี่ยนเป็นแน่

เสียงแก้วแตกดังสนั่น เศษกระจกแตกกระจาย ร่างหนึ่งพุ่งทะยานผ่านช่องว่างเข้ามา

ฉับพลันนั้น เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังขึ้น

ชายร่างสูงใหญ่ในเสื้อคลุมสีดำที่ปกปิดร่างทั้งหมด เหลือเพียงดวงตาเรียวยาวคู่หนึ่ง ยืนอยู่ไม่ไกลจากซวีเทียน

อันตราย!

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังที่แผ่ออกมาจากร่างชายผู้นั้น สัญญาณเตือนภัยในใจซวีเทียนก็ดังขึ้นทันที!

พลังของคนผู้นี้เหนือกว่าเขา

...

แต่เดิมหลิวฉีเป็นเพียงนักเลงไร้จุดหมาย จนกระทั่งครั้งหนึ่งในการปล้น เหยื่อไม่เพียงไม่ให้ความร่วมมือ แต่ยังบอกว่าสามีของนางเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ

นางยังสั่งให้เขาคุกเข่าขอโทษ ไม่เช่นนั้นจะให้สามีจับกุมเขา

ลองดูสักตั้ง หลิวฉีโกรธจัด ข้าจะกลัวเจ้าทำไม!

ในความวุ่นวาย เขาพลั้งมือฆ่าหญิงผู้นั้นหลังจากข่มขืน

แต่คิดไม่ถึงว่า เหตุการณ์ประหลาดครั้งนี้กลับทำให้เขาก้าวขึ้นสู่ขั้นวิญญาณ

และนั่นก็ทำให้เขาถูกตำรวจไล่ล่า ต้องใช้ชีวิตหลบหนีไปวันๆ

วันนี้บังเอิญผ่านมาแถวย่านคนธรรมดา กลับได้เห็นการแสดงอันน่าตื่นตาตื่นใจเช่นนี้!

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าคือบุตรแห่งสวรรค์จริงๆ"

เนื้อหานิยายเรื่องนี้เผยแพร่เฉพาะบนเว็บไซต์ Thai-Novel และ My Novel เท่านั้น

หลิวฉีจินตนาการถึงชีวิตอันหรูหราที่จะได้ครอบครองเมื่อมีเงินก้อนใหญ่นี้

เขาไม่ต้องหลบหนีอีกต่อไป!

ต่อไปนี้แม้แต่การล้างเท้าก็ต้องมีสาวสองคน คนหนึ่งนวดให้ข้า อีกคนข้านวดให้...

หลิวฉีจมดิ่งอยู่ในความฝันของตัวเอง

ซวีเทียนเหงื่อซึมด้วยความกดดันอย่างหนัก

คนประหลาดตรงหน้านี้ไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ลงมา ราวกับกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง

"หืม?"

เหลือบไปเห็นโทรทัศน์ที่หยุดค้างอยู่โดยบังเอิญ ซวีเทียนยิ่งตกใจหนัก

นักฆ่าหลิวฉีแห่งเมืองชางไห่หลบหนีการจับกุม เพิ่งก้าวสู่ขั้นวิญญาณ มีพลเมืองหลายรายเสียชีวิต...

เพียงแวบเดียว ข้อมูลนี้ก็จารึกลงในใจซวีเทียนอย่างแน่นหนา

หลิวฉีก็สังเกตเห็นเช่นกัน แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ กลับรู้สึกลิงโลดในใจ

"เมื่อเจ้ารู้ตัวตนของข้าแล้ว ก็จงส่งบัตรธนาคารและรหัสมาเสีย แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า"

"ไม่เช่นนั้น ตายสถานเดียว!"

ใต้เสื้อคลุมดำ หลิวฉียิ้มเยาะ

เด็กน้อยตรงหน้านั่น เห็นข้อมูลของข้าแล้ว คงกลัวจนฉี่ราดกระมัง

"ได้ ได้ อย่าฆ่าข้าเลย ข้าจะให้เดี๋ยวนี้"

เสียงของซวีเทียนสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับถูกพลังขั้นวิญญาณของหลิวฉีขู่จนกลัวจริงๆ

"ส่งมานี่" เสียงแหบพร่าก้องในห้อง ฟังดูน่าสยองขวัญเป็นพิเศษ

ได้ยินคำตอบของซวีเทียน หลิวฉีพยักหน้าอย่างพอใจ

ซวีเทียนย้ายบัตรธนาคารไปมือซ้าย ค่อยๆ เดินเข้าไปหาหลิวฉี

การนั่งรอความตายเป็นไปไม่ได้ เทียบกับการฝากชีวิตไว้กับความเมตตาของผู้อื่น เขายังเชื่อมั่นในหมัดของตัวเองมากกว่า

เขารู้ว่าตนมีโอกาสโจมตีเพียงครั้งเดียว

หากเข้าใกล้หลิวฉีได้ ด้วยพลังขั้นชำระกายระดับเก้าบวกกับหมัดพญากระทิงระดับสมบูรณ์ การโจมตีเต็มกำลังจะสร้างแรงมหาศาลถึง 1,800 กิโลกรัม

หากจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ต้องสังหารอีกฝ่ายได้ในหมัดเดียวแน่!

ส่วนที่หลิวฉีบอกว่าจะไว้ชีวิต เขาไม่เชื่อสักคำ

ตกต่ำถึงขั้นเป็นฆาตกรแล้ว จะเหลือความน่าเชื่อถืออะไร

เห็นซวีเทียนเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หลิวฉีรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แต่แล้วก็หัวเราะเยาะตัวเอง

ตลกสิ้นดี เด็กขั้นชำระกายคนหนึ่ง จะมาสร้างคลื่นอะไรได้ต่อหน้าพลังขั้นวิญญาณของเขา

รอให้มันบอกรหัสดีๆ แล้วค่อยฆ่าทิ้ง จากนั้นก็บินสูงเหินห่าง

ฮี่ๆๆ!

ในชั่วขณะนั้น ทั้งสองต่างคิดการร้าย

...

ใกล้แล้ว ใกล้เข้าไปอีก!

ซวีเทียนรู้ว่าเขามีโอกาสโจมตีเพียงครั้งเดียว

ไม่เช่นนั้น เมื่อหลิวฉีตั้งรับได้ คนตายต้องเป็นเขาแน่!

กล้ามเนื้อทั้งร่างเกร็งแน่น แม้แต่แผ่นหลังก็เปียกชุ่มด้วยเหงื่อจากความตึงเครียดสุดขีด

ระยะทางเพียงไม่กี่ก้าว แต่ซวีเทียนรู้สึกราวกับผ่านไปเป็นปี...

"นี่คือบัตรธนาคาร" ซวีเทียนยื่นมือซ้ายส่งบัตรไปอย่างระมัดระวัง

หลิวฉีสีหน้ายินดี เตรียมจะยื่นมือรับ

"รหัสบัตรคือ..."

หมัดพญากระทิง!

หมัดพญากระทิงระดับสมบูรณ์ที่บรรจุพลัง 1,800 กิโลกรัมพุ่งออกดุจสายฟ้าฟาด มุ่งตรงไปที่อกของหลิวฉีซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด

"เจ้ากล้า!" หลิวฉีตกใจและโกรธจัด

แต่ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้เกินไป เขาไม่มีเวลาป้องกันแม้แต่น้อย!

เสียง "แครก" ดังขึ้น หลิวฉีกระเด็นไปกระแทกกำแพง

กระดูกอกของเขายุบและแตกหัก เศษกระดูกแหลมคมเสียบทะลุหัวใจดุจกริชแหลม

"กุก!"

เลือดไหลซึมออกมาจากอกที่ถูกกระดูกเสียบทะลุ ซึมผ่านเสื้อคลุมสีดำ

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะพลาดท่าในที่เช่นนี้!

พ่ายแพ้ต่อเด็กหนุ่มขั้นชำระกาย!

ดวงตาที่เคยเจิดจ้าของหลิวฉีหม่นลง เลือดไหลออกจากมุมปากช้าๆ เห็นได้ชัดว่าคงไม่รอด

"ฮึก... ฮึก..."

ซวีเทียนยืนอยู่กับที่ หอบหายใจรุนแรง ร่างกายสั่นน้อยๆ เพราะใช้แรงเกินกำลัง

ข้าเพิ่งใช้หมัดเดียวสังหารนักรบขั้นวิญญาณ ซวีเทียนรู้สึกราวกับฝัน

แต่หมัดเมื่อครู่ก็ใช้พลังเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ ทำให้หมดแรง

ตอนนี้เขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง อยากจะล้มตัวลงนอนพักสักหน่อย

ครู่ต่อมา

ซวีเทียนจ้องมองหลิวฉีที่กำลังจะตาย "หลิวฉีเป็นนักรบขั้นวิญญาณ ต้องมีของดีติดตัวแน่"

สัญชาตญาณบอกให้ก้าวไปค้นตัว

แต่แล้วเขาก็หยุดฝีเท้า

ไม่ได้! เขาเป็นนักรบขั้นวิญญาณ ใครจะรู้ว่ามีไม้ตายอะไรซ่อนไว้บ้าง

ซวีเทียนคิดว่าตนควรระวังไว้ก่อน มองซ้ายมองขวา สายตาเป็นประกาย

เขาคว้าเก้าอี้ข้างๆ ขว้างใส่หลิวฉีที่นอนอยู่บนพื้น แป๊ก! ถูกศีรษะเต็มๆ

ริมฝีปากหลิวฉีสั่นด้วยความโกรธ แต่เพราะหัวใจถูกแทง จึงพูดอะไรไม่ออก

ได้แต่จ้องซวีเทียนด้วยสายตาแค้นเคือง

เอาอีกแล้วสิ ยังไม่ยอมอีก สมแล้วที่เป็นยอดฝีมือขั้นวิญญาณ โดนแทงหัวใจยังไม่ตาย

รับรู้สายตาของหลิวฉี ซวีเทียนลูบคาง

โคมไฟ รีโมท ของเล่นเล็กๆ น้อยๆ ถูกขว้างใส่หลิวฉีจนศีรษะแตกเลือดอาบ

หลิวฉีสั่นไปทั้งร่าง นึกไม่ถึงว่าเขาผู้เป็นยอดฝีมือขั้นวิญญาณ ไม่ถูกตำรวจจับ กลับจะมาพลาดท่าเช่นนี้ ซ้ำยังถูกเด็กเมื่อวานซืนย่ำยี

ยิ่งคิดยิ่งโกรธ คอพับ ลมหายใจขาดห้วง

ซวีเทียนลูบคาง ยังไม่เข้าใกล้ "ตายจริงหรือ? หรือแกล้งตาย?"

"ข้าจะเข้าไปแล้วนะ ข้าจะเข้าไปจริงๆ แล้ว" ซวีเทียนพูดพลางเดินไป

พลางหยิบมีดทำครัวสองเล่มจากครัว ออกแรงเล็กน้อย

มีดพุ่งวาดเส้นโค้งงดงามในอากาศ ปักเข้าร่างหลิวฉี

เลือดไหลนอง หลิวฉียังคงไม่ขยับเขยื้อน

"ดูท่าตายสนิทแล้ว" ซวีเทียนพึมพำ

รออีกสักพัก ซวีเทียนจึงวางใจ

เดินเข้าไปค้นศพหลิวฉี

ไม่นาน เขาก็พบสมุดเล่มเล็กๆ

"นี่คือ?"

บนปกสมุดที่เหลืองซีดเล็กน้อย มีตัวอักษรสามตัวเขียนด้วยลายมือทรงพลัง -- ก้าววิหคดำ

สมุดทั้งเล่มทำจากวัสดุไม่ทราบชนิด ดูแข็งแรงทนทานเป็นพิเศษ

ซวีเทียนตาเป็นประกาย ค่อยๆ เปิดหน้าแรกอย่างระมัดระวัง

สมุดไม่หนามาก มีเพียงสิบกว่าหน้า ซวีเทียนอ่านอย่างรวดเร็ว พลิกไปจนถึงหน้าสุดท้าย

สีแดงเข้ม!

ซวีเทียนนึกในใจ

[ชื่อ: ซวีเทียน]

[วิชายุทธ์: หมัดพญากระทิงขั้นธรรมดา (สมบูรณ์), ก้าววิหคดำขั้นวิญญาณ (เริ่มต้น+)]

[วิชาฝึก: คัมภีร์ชำระกายขั้นธรรมดา (สมบูรณ์)]

[พลัง: ขั้นชำระกายระดับเก้า]

[แต้มทักษะ: 23,579]

(จบบท)