บทที่ 26 - พนักงานสอบสวนฝึกหัดมาคุมเขตเป่าฝาน? งั้นจัดรับน้องชุดใหญ่ให้หน่อย

บทที่ 26 - พนักงานสอบสวนฝึกหัดมาคุมเขตเป่าฝาน? งั้นจัดรับน้องชุดใหญ่ให้หน่อย

☆☆☆☆☆

"นายนี่รู้เรื่องเยอะดีนะ คนแบบนายน่ะไม่เหมาะจะไปลุยอยู่แถวหน้าหรอก เหมาะจะไปทำงานสายบริหารจัดการคนมากกว่า"

ลู่ติ่งพูดขึ้นลอยๆ

"อย่าเลยพี่ลู่ ฝีมือการต่อสู้อย่างผมเนี่ยนะจะไปเป็นหัวหน้าคนอื่น ใครเขาจะไปยอมรับล่ะครับ"

ลู่ติ่งเหลือบมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะแกล้งหยอกเล่น "อ๋อ สรุปว่าลึกๆ ในใจนายก็อยากเป็นหัวหน้าคนสินะ? หนอย... เยี่ยนเฟยฝาน นายนี่มันบังอาจจริงๆ อยากจะริเป็นเจ้าคนนายคนเหรอเนี่ย!!"

ประโยคนี้ทำเอาเยี่ยนเฟยฝานหน้าถอดสี รีบปฏิเสธพัลวัน "ไม่ใช่ครับพี่ลู่ ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลยจริงๆ นะครับ"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ ฉันล้อเล่นน่ะ อย่าเครียดไปเลย ทำตัวสบายๆ เหอะ เอาล่ะ กินอิ่มกันพอสมควรแล้ว พวกเราควรไปรายงานตัวที่เขตเป่าฝานกันได้แล้ว"

เยี่ยนเฟยฝานถึงกับอึ้ง "เอ้า! เดี๋ยวพี่ ผมยังไม่ได้กินเลยนะเนี่ย"

"ก็ใครใช้นายมัวแต่โม้จนไม่กินล่ะ ถือว่าเป็นบทเรียนแล้วกันนะ"

"พี่ลู่ พี่ทำแบบนี้ไม่ถูกนะพี่ ก็พี่เป็นคนสั่งให้ผมเล่าเองไม่ใช่เหรอครับ?"

ลู่ติ่งพูดหยอกล้อไปอย่างนั้นเองแหละ สุดท้ายเขาก็ปล่อยให้เยี่ยนเฟยฝานได้กินข้าวจนอิ่ม

เยี่ยนเฟยฝานรีบซดน้ำแกงแล้วยัดซาลาเปาเข้าปาก จัดการจนเรียบในเวลาไม่กี่อึดใจ

เป้าหมายต่อไปคือ การเดินทางไปรับตำแหน่งที่เขตเป่าฝาน!

.....

ณ สำนักจัดการความมั่นคงท้องถิ่นเป่าฝาน

ห้องทำงานของเป้ยเหอกวงและหมิงจวินในฐานะเจ้าหน้าที่พิเศษจากหน่วย 749 ตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของอาคาร ห้องกว้างขวางและมีวิวนอกหน้าต่างที่สวยงามจับตา

แต่สถานที่ชั้นยอดแบบนี้ เพราะความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว พวกเขาจึงต้องยอมยกมันให้คนอื่นอย่างเลี่ยงไม่ได้

แถมยังต้องกลับไปรับโทษที่หน่วยอีกต่างหาก

ในขณะนี้ทั้งคู่กำลังช่วยกันเก็บข้าวของเครื่องใช้

หมิงจวินกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องด้วยความอาลัย "อาแสง นายยอมจากไปง่ายๆ แบบนี้จริงๆ เหรอวะ"

"ไร้สาระน่า ใครมันจะอยากไปล่ะวะ ประตูบานใหญ่นั่นเรายังไม่ได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างหลังมันเลยนะเว้ย ต้องมีของดีอยู่แน่นอน แต่ตอนนี้มันทำอะไรไม่ได้แล้ว ใครใช้ให้พวกเราทำงานพลาดกันล่ะ มันคือดวงว่ะ ต้องยอมรับสภาพไป"

ตอนแรกที่ทั้งคู่ไม่ยอมปลิดชีพอสุรกายขนขาวทันที ก็เพราะระหว่างที่ตามล่าพวกเขาสังเกตเห็นสมบัติมากมายที่ซ่อนอยู่

ความจริงพวกเขากะว่าจะฆ่ามันให้ตายก่อนค่อยมาเก็บของ

แต่พอทั้งคู่ไปเจอเข้ากับประตูหินบานใหญ่ที่มีอักขระรูนศักดิ์สิทธิ์สลักเอาไว้ พวกเขาก็ตัดสินใจทันทีว่าจะพักเรื่องอสุรกายไว้ก่อน

เปิดประตูให้ได้ก่อนเถอะ เดี๋ยวมีอะไรดีๆ ข้างหลังจะได้ฮุบไว้คนเดียว ก่อนที่จะมีคนอื่นแห่กันมาจนเรื่องมันยุ่งยาก

ผลปรากฏว่าประตูก็เปิดไม่ออก แต่อสุรกายดันหนีไปได้อีก

หลังจากนั้นพวกเขาก็แวะกลับไปดูอีกหลายครั้ง แต่ประตูหินก็ยังปิดสนิทเหมือนเดิม ช่วงที่ผ่านมาพวกเขาพยายามสารพัดวิธีแต่ก็ยังเปิดประตูบานนั้นไม่ออกอยู่ดี

พวกเขาคิดว่าจะค่อยๆ ใช้ความอดทนฝนประตูหินนั่นไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเปิดออก

ต่อให้หน่วยจะส่งบทลงโทษมาพวกเขาก็ยอมรับได้หมดแหละ

คงไม่มีทางที่หน่วยจะสั่งย้ายพวกเขาคลาดจากตำแหน่งทั้งที่ยังอยู่ไม่ครบวาระหรอกมั้ง?

แต่ก็นั่นแหละ คำสั่งย้ายมาถึงที่จนได้

ตอนที่คำสั่งย้ายส่งมาถึงมือ ทั้งคู่รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้าเลยทีเดียว

ตอนนี้พอเป้ยเหอกวงบอกว่ามันคือดวงที่ต้องยอมรับ หมิงจวินก็เริ่มอารมณ์เสียทันที

"ดวงบ้าดวงบออะไรล่ะวะ ข้าอุตส่าห์ไต่เต้าจากคนธรรมดาจนมาเป็นนักหลอมปราณได้ นั่นคือสวรรค์เมตตา จากพนักงานสอบสวนฝึกหัดจนได้เป็นพนักงานสอบสวนตัวจริง นั่นคือสวรรค์เอ็นดูข้า และตอนนี้การที่ข้ามาเจอประตูหินนี่ มันก็ต้องเป็นรางวัลที่สวรรค์ประทานมาให้ข้าสิวะ!"

"จะให้ข้าจากไปแบบนี้ ข้าไม่ยอมโว้ย!!"

เป้ยเหอกวงวางของในมือลงแล้วกอดอกมองเพื่อน "งั้นแกก็ลองเสนอแผนการเจ๋งๆ ของแกมาให้ข้าดูหน่อยซิว่าจะมีปัญญาทำอะไรได้บ้าง"

"เอ่อ..."

"แล้ว... แกพอจะรู้ไหมว่าพนักงานสอบสวนคนใหม่ที่จะมาแทนเราคือใคร?"

"แกบ้าหรือเปล่าเนี่ย ข้อมูลของหน่วยเราน่ะเข้มงวดจะตายใครจะไปรู้ได้ ข้าไม่ได้เป็นระดับบริหารนะเว้ย"

"แกน่ะกว้างขวางไม่ใช่เหรอ มีคอนเนกชันเยอะแยะไปหมด ลองไปสืบดูหน่อยสิ?"

เป้ยเหอกวงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "งั้นข้าลองไปสืบดูหน่อยแล้วกัน"

"ก็รีบๆ หน่อยสิ อย่ามัวแต่ลีลา!!!"

เป้ยเหอกวงหยิบมือถือขึ้นมาติดต่อเส้นสายที่เขามีอยู่ทั่วทุกสารทิศ

ผ่านไปครู่ใหญ่ คิ้วของเขาค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน "แปลกแฮะ แบบนี้มันไม่ถูกระเบียบหรือเปล่าวะ"

"เป็นไงบ้าง? สืบได้เรื่องไหม?" หมิงจวินรีบถามด้วยความอยากรู้

"สืบมาได้แค่ครึ่งเดียวว่ะ เพื่อนข้ามันก็ไปได้ยินมาแบบงูๆ ปลาๆ เขาบอกว่าคนที่ถูกส่งมาคุมเขตเป่าฝานครั้งนี้เป็นการดึงตัวมาแบบชั่วคราว แถมยังเป็นพนักงานสอบสวนฝึกหัดด้วยนะ ส่วนจะเป็นใครน่ะมันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"พนักงานสอบสวนฝึกหัดเนี่ยนะ? พนักงานสอบสวนฝึกหัดจะมาคุมเขตเป่าฝาน? นี่มันหาที่ตายชัดๆ หรือว่าไปล่วงเกินใครเข้า? ทำผิดกฎ? เลยโดนแกล้งส่งมาที่นี่กันแน่วะ?"

เป้ยเหอกวงมองเพื่อนด้วยสายตาที่เหมือนมองคนปัญญาอ่อน "มันจะไม่มีความเป็นไปได้เลยเหรอว่าพนักงานสอบสวนฝึกหัดสองคนนั้นน่ะจะเก่งเทพสุดๆ จนหน่วยต้องยอมส่งมาที่นี่เป็นกรณีพิเศษน่ะ?"

หมิงจวินใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง "มันก็เป็นไปได้อยู่หรอก แต่ไอ้พวกระดับโหดๆ น่ะดูทรงแล้วไม่มีทางมาที่นี่ได้เลยนะ ระดับหัวกะทิในหมู่พนักงานสอบสวนฝึกหัดน่ะมีอยู่ไม่กี่คนหรอก อันดับหนึ่งก็ต้องไป๋เฮ่อเหมียน แต่รายนั้นยังโดนขังคุกมืดอยู่เลย"

"ต่อมาก็ตั้นไถเสียนเยว่ แต่รายนั้นไปสร้างเรื่องใหญ่โตไว้ที่เมืองหนิงหลง คงไม่มีทางกลับมาเร็วๆ นี้แน่"

"ส่วนคนอื่นๆ ก็เลื่อนขั้นเป็นพนักงานสอบสวนตัวจริงไปหมดแล้ว มันไม่ตรงกับข้อมูลเลย"

"แกยังลืมไปอีกคนนะ คนที่เพิ่งสร้างชื่อดังกระฉ่อนที่เมืองโบราณไป๋เหยา แถมยังซัดหยวนไป่เฟิงตายคาทุกทางด่วนจนได้ฉายาว่า มหาเทพชำแหละศพ ไง ลู่ติ่ง"

ชื่อนี้เพิ่งจะโด่งดังไปทั่วเมื่อคืนนี้เอง แม้ทั้งคู่จะกำลังเครียดเรื่องย้ายงานแต่ก็ได้ยินข่าวลือที่ว่านี้มาบ้างเหมือนกัน

สอบผ่านภารกิจแบบเพอร์เฟกต์ ขอบเขตส่องประกายวนแต่ซัดคนระดับทะเลจิตวิญญาณร่วง แถมคนพรรค์นั้นถ้าใครตายคามือก็ไม่เคยมีสภาพศพที่สมบูรณ์เลยสักราย

ฉายาแต่ละอย่างฟังแล้วก็น่าขนหัวลุกทั้งนั้น

หมิงจวินส่ายหัว "ข้าว่าไม่น่าจะใช่นะ ปกติแล้วข่าวลือมันมักจะเกินจริงเสมอแหละ ลู่ติ่งเพิ่งจะทำภารกิจเสร็จเมื่อวานแถมยังก่อเรื่องไว้ใหญ่โตขนาดนั้น เขายังให้เวินอวี้เฉวียนปล่อยข่าวเรื่องจะขายมุกระงับลมอยู่เลย ตอนนี้พวกเวินอวี้เฉวียนกับอิ่นเฟิงก็ยังอยู่ในช่วงพักงานบริหาร ลู่ติ่งไม่มีทางถูกสั่งย้ายมาที่เป่าฝานคนเดียวหรอก อย่างน้อยก็ต้องมีพนักงานสอบสวนตัวจริงประกบมาด้วยสิ แต่นี่ส่งเด็กฝึกมาสองคน ข้านึกไม่ออกเลยว่าจะเป็นยอดฝีมือที่ไหนมา"

การวิเคราะห์ของเขามีเหตุมีผลรองรับจนฟังดูน่าเชื่อถือเอามากๆ

แม้แต่เป้ยเหอกวงที่อยู่ข้างๆ ก็ยังหลงเชื่อตามการวิเคราะห์นั้นไปด้วย

"เอาเถอะๆ แกก็บอกมาเลยว่าจะเอายังไงต่อ"

หมิงจวินตัดสินใจเลิกคิดเรื่องตัวตน "น่าจะเป็นแค่เด็กฝึกที่เก่งกว่ามาตรฐานนิดหน่อยนั่นแหละ เอาแบบนี้ พอยัยพวกนั้นมาถึงเพื่อรับช่วงต่อ เราต้องรอดูหน้าก่อนว่ารู้จักไหม ถ้าไม่รู้จัก เราจะจัด 'การรับน้อง' ชุดใหญ่ให้พวกมันขวัญกระเจิงจนต้องรีบกลับไปเขียนรายงานบอกหน่วยว่าตัวเองไม่มีปัญญาคุมเขตเป่าฝาน"

"แบบนี้เราจะถ่วงเวลาได้อีกหลายวัน ในระหว่างนั้นเราก็รีบไปจัดการเปิดประตูสุสานนั่นซะ"

"แต่ถ้าเกิดเรารู้จักขึ้นมา ก็ค่อยเข้าไปคุยกันดีๆ แสดงท่าทีเป็นมิตรหน่อยแล้วเสนอขอแบ่งผลประโยชน์กันคนละครึ่ง"

แผนของหมิงจวินความจริงก็นับว่าฉลาดไม่เบา คือการเลือกปฏิบัติโดยดูจากความแข็งแกร่งและชื่อเสียงของอีกฝ่ายเพื่อกำหนดท่าทีของตัวเอง

แผนการนี้ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบมาก

แต่เขาลืมจุดสำคัญไปอย่างหนึ่ง

นั่นคือทั้งเขาและเป้ยเหอกวงไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของลู่ติ่งมาก่อนเลย และไม่รู้เลยว่าลู่ติ่งหน้าตาเป็นยังไง พวกเขารู้แค่ว่ามีคนคนนี้อยู่ เคยได้ยินชื่อและฉายามาเท่านั้นเอง

"ตกลง เอาตามแผนนี้แหละ ข้าเห็นด้วย"

ทั้งคู่เลิกเร่งรีบเก็บของแล้วก็นั่งรอกันต่อไป

ไม่นานนัก ลู่ติ่งก็นำเยี่ยนเฟยฝานมาถึงหน้าประตูสำนักงาน

เมื่อเขากดโทรศัพท์ติดต่อเข้าไป ผู้อำนวยการสำนักจัดการความมั่นคงท้องถิ่นเป่าฝานและเหล่าคณะผู้บริหารก็รีบออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง ทุกคนมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าและดูจะดีใจเอามากๆ

ในที่สุดพวกเขาก็รอจนกระทั่งเจ้าหน้าที่ดูแลจากหน่วย 749 คนใหม่มาถึงเสียที

เจ้าหน้าที่สองคนก่อนหน้านี้จะว่าแย่ก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก แต่มันก็ห่างไกลจากคำว่าดีไปเยอะมาก แถมในระหว่างที่มาประจำการยังก่อเรื่องปวดหัวไว้เพียบ โดยเฉพาะความผิดพลาดครั้งล่าสุดที่ทำให้คนธรรมดาต้องเสียชีวิตไปหลายสิบคน

นั่นทำให้การทำงานของพวกเขายากลำบากขึ้นอีกหลายเท่าตัวเลยทีเดียว

ตอนนี้เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป หวังว่าเจ้าหน้าที่คนใหม่ที่มานี้จะพึ่งพาได้มากกว่าเดิมนะ

"สวัสดีครับสหาย ผมคือผู้อำนวยการสำนักจัดการความมั่นคงท้องถิ่นเป่าฝาน ชื่อกาวเจิ้งเหลียงครับ"

[จบแล้ว]