บทที่ 13 พรสวรรค์เลื่อนระดับ

บทที่ 13 พรสวรรค์เลื่อนระดับ

[สังหารอัศวินโครงกระดูกไร้หัว เลเวล 16 ได้รับค่าประสบการณ์ 1600 แต้ม]

[สังหารปีศาจซากศพเน่าเปื่อย เลเวล 12 ได้รับค่าประสบการณ์ 500 แต้ม]

[สังหารปีศาจกระดูกหนาม เลเวล 13 ได้รับค่าประสบการณ์ 690 แต้ม]

......

[ระดับของคุณเพิ่มขึ้นเป็นเลเวล 10]

ซ่งหมิงเปิดแผงข้อมูลของตนเองขึ้นมาดูในทันที

[ชื่อ : ซ่งหมิง]

[อาชีพ : จอมขมังออร่า]

[ระดับ : เลเวล 10 (1030 / 60000)]

[พละกำลัง : 46]

[ความคล่องตัว : 46]

[พลังจิต : 55]

[กายภาพ : 46]

[การป้องกัน : 46]

[ทักษะ : ออร่าเพลิงอสูร (ระดับปฐพี สิบดาว), ออร่าสาปกลายเป็นหิน (ระดับลึกลับ แปดดาว), ออร่าป้องกัน (ระดับลึกลับ เก้าดาว)]

[พรสวรรค์ (หนึ่งเดียว) : ทะลวงขีดจำกัด (ขั้นที่ 2) --- ได้รับแต้มทักษะ 2 แต้มต่อวินาที เมื่อใช้แต้มทักษะตามจำนวนที่กำหนด จะสามารถยกระดับทักษะให้สูงขึ้นได้อย่างไร้ขีดจำกัด]

[แต้มคุณสมบัติอิสระ : 16]

เขาไม่ทันสังเกตจนกระทั่งได้กวาดสายตามองดู

และเพียงแค่ปรายตามองเพียงปราดเดียว ก็ทำให้เขาต้องประหลาดใจอย่างยิ่ง

พรสวรรค์ระดับเทพหนึ่งเดียวของเขา ได้เลื่อนจากขั้นที่หนึ่งขึ้นสู่ขั้นที่สองแล้ว

จากเดิมที่เคยได้รับแต้มทักษะ 1 แต้มต่อวินาที ในตอนนี้ได้กลายเป็น 2 แต้มต่อวินาที

นั่นหมายความว่า

เขาจะสามารถยกระดับทักษะของตนเองได้รวดเร็วยิ่งขึ้นกว่าเดิม

ไม่ต้องกังวลอีกต่อไปว่าหากมีทักษะมากเกินไปแล้วจะมีแต้มทักษะไม่เพียงพอต่อการจัดสรร

สำหรับแต้มคุณสมบัติอิสระที่เหลือนั้น

ซ่งหมิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเลือกทุ่มแต้มทั้งหมดไปที่พลังจิต

[พลังจิต : 55 → 71]

ท้ายที่สุดแล้ว ผลลัพธ์ของทักษะทั้งหมดที่เขามีในตอนนี้ล้วนผูกติดอยู่กับค่าพลังจิต

ยิ่งพลังจิตสูงเท่าไร เขาก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น

นอกจากนี้ในกระเป๋าสัมภาระยังมีอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งที่ดรอปมาจากการสังหารอสูรร้ายระดับชนชั้นสูง

[เกราะเงินผุกร่อน (อุปกรณ์สีฟ้า ระดับสูง)]

ประเภท : เครื่องแต่งกาย

เงื่อนไขระดับ : เลเวล 10, อุปกรณ์เฉพาะอาชีพนักรบ

คุณสมบัติ : กายภาพ +15, พละกำลัง +10, การป้องกัน +20

ผลพิเศษ : มีผลกัดกร่อนต่ออาวุธ เพิ่มการสิ้นเปลืองความทนทานของอาวุธขึ้น 20%

ซ่งหมิงชำเลืองมองเพียงครู่เดียวและไม่ได้ให้ความสนใจกับมันมากนัก

อย่างไรเสียมันก็เป็นอุปกรณ์เฉพาะของนักรบ

สำหรับเขาแล้วมันไม่มีประโยชน์อะไร จึงตั้งใจว่าจะเก็บไว้ขายเป็นเงินในภายหลัง

ทว่าหลังจากสังหารอสูรร้ายระดับชนชั้นสูงตัวนี้ไป

แต้มผลงานของซ่งหมิงก็พุ่งสูงถึง 140 แต้ม

ส่งให้เขาขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่งของตารางทำเนียบผลงานในทันที

โดยปกติแล้วตารางอันดับนี้จะอัปเดตวันละหนึ่งครั้ง

กล่าวคือ

แต้มผลงานที่ผู้อื่นออกล่าอสูรร้ายตลอด 24 ชั่วโมง อาจจะไม่ถึงเศษเสี้ยวของสิ่งที่ซ่งหมิงได้รับภายในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ

หลังจากจัดการกับมอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูงที่นี่เรียบร้อยแล้ว

ซ่งหมิงก็ไม่คิดจะรั้งอยู่ที่นี่ต่อ มีเพียงดันเจี้ยนเมืองปีศาจเท่านั้นที่จะตอบสนองความต้องการในการเลื่อนระดับของเขาได้

กัปตันวัยกลางคนเมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบเดินตรงเข้ามาหา

เด็กนักเรียนมัธยมปลายแบบนี้... ไม่ใช่สิ ยอดฝีมือระดับนี้

ใช่ว่าจะหาตัวจับได้ง่ายๆ

เขาต้องรีบเข้าไปทำความรู้จักเอาไว้

"ท่านยอดฝีมือ สวัสดีครับ ผมชื่อหวังหง มาจากสมาคมเสือดำในท้องถิ่นครับ"

"ต้องขอบคุณท่านมากจริงๆ มิเช่นนั้นทีมเล็กๆ ของพวกเราคงถูกกวาดล้างจนสิ้นซากไปแล้ว"

สมาคมเสือดำ

ซ่งหมิงเคยได้ยินชื่ออยู่บ้าง

เป็นหนึ่งในสามสมาคมใหญ่ของเมืองอวิ๋นไห่

โดยสมาคมที่ทรงอำนาจที่สุดคือสมาคมเจ็ดดารา

เหล่าผู้มีอาชีพระดับต่ำที่ไม่สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ มักจะเลือกเข้าร่วมสมาคมของสามัญชนเช่นนี้

หากซ่งหมิงไม่ได้รับการปลุกพรสวรรค์

สมาคมสามัญชนเช่นนี้คงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของเขา

แต่ในตอนนี้

เป้าหมายของเขาคือการไปให้ถึงระดับยี่สิบเพื่อเปลี่ยนอาชีพตามมาตรฐานก่อนที่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะมาถึง

รวมถึงการเป็นผู้ที่ทำคะแนนสูงสุดของประเทศเพื่อเข้าสู่สถาบันเสินเซี่ย

สมาคมสามัญชนเหล่านี้ย่อมไม่มีแรงดึงดูดใจสำหรับเขาแม้แต่น้อย

"จริงด้วย คุณเคยไปที่ดันเจี้ยนเมืองปีศาจไหม พอจะบอกข้อมูลข้างในให้ผมฟังหน่อยได้ไหม" ซ่งหมิงเอ่ยถาม

หวังหงยิ้มแห้งๆ อย่างเคอะเขิน

"ทีมอย่างพวกเรากล้าแค่ล่าอสูรร้ายอยู่แถวนี้เท่านั้นแหละครับ ส่วนดันเจี้ยนเมืองปีศาจน่ะ พวกเราไม่กล้าย่างกรายเข้าไปหรอก"

"เข้าใจแล้ว"

ซ่งหมิงไม่ได้รู้สึกผิดหวังที่ไม่ได้ข้อมูลที่เกี่ยวข้อง

สิ่งที่เรียกว่าคู่มือดันเจี้ยนสำหรับเขาก็เป็นเพียงส่วนเสริมเท่านั้น

จะมีหรือไม่มีก็ได้

เขาตั้งใจจะบุกตะลุยเข้าไปโดยตรง อย่างมากก็แค่เสียเวลาเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อย

หวังหงรู้ตัวดีว่าตนช่วยอะไรไม่ได้มากและไม่กล้ารบกวนเวลาไปมากกว่านี้

"ท่านยอดฝีมือ นี่คือนามบัตรของสมาคมเรา หากท่านมีเรื่องเล็กน้อยอะไรที่ต้องการให้ผมรับใช้ เพียงแค่ส่งข่าวมาได้เลยครับ"

หลังจากยื่นนามบัตรให้แล้ว หวังหงและลูกทีมก็พากันแยกย้ายจากไปอย่างรู้กาลเทศะ

ซ่งหมิงเหลือบมองนามบัตรใบนั้นก่อนจะเก็บใส่กระเป๋า

"นายกำลังจะไปดันเจี้ยนเมืองปีศาจงั้นเหรอ" เด็กสาวนักธนูที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้น

ซ่งหมิงได้ยินจึงหันไปมองเธอ

เมื่อครู่นี้เธอไม่ได้ตั้งใจจะมาแย่งมอนสเตอร์ของเขา

เรื่องนี้ทำให้เขามีความรู้สึกที่ดีต่อเธอมากขึ้น

เมื่อเห็นเธอถาม ซ่งหมิงจึงตอบกลับไปว่า "ทำไมเหรอ คุณมีคู่มือพิชิตดันเจี้ยนเมืองปีศาจหรือไง"

เด็กสาวนักธนูไม่ได้ตอบในทันที

แต่เธอกลับใช้สายตาพิจารณาซ่งหมิงอย่างละเอียด

ก่อนหน้านี้เธอมัวแต่ร้อนใจจะช่วยคนจึงไม่ได้สังเกตให้ดี

ทว่าตอนนี้ภายใต้ทักษะการตรวจสอบของเธอ เธอต้องสะดุ้งโหยงเมื่อพบว่าอาชีพของคนตรงหน้าแท้จริงแล้วคือจอมขมังออร่า

เป็นไปไม่ได้

ตั้งแตเมื่อไรกันที่พวกจอมขมังออร่าร้ายกาจขนาดนี้

อสูรร้ายระดับชนชั้นสูงเลเวล 16 ถึงกับขยับตัวไม่ได้ต่อหน้าเขา และถูกบดขยี้จนกลายเป็นกองกระดูกแตกละเอียดในพริบตา

เด็กสาวนักธนูรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว

แม้ว่าด้วยพละกำลังของเธอ การสังหารอสูรร้ายระดับชนชั้นสูงจะเป็นเรื่องง่ายดาย

แต่จะให้ทำอย่างสบายๆ เหมือนเด็กนักเรียนมัธยมคนนี้

เธอยอมรับตามตรงว่าทำไม่ได้

"เดี๋ยวก่อน ขอฉันถามอะไรหน่อยสิ อาชีพของนายคือจอมขมังออร่าจริงๆ เหรอ" เด็กสาวนักธนูอดใจไม่ไหวต้องถามออกมา

"ทำไมล่ะ คุณไม่เชื่อทักษะการตรวจสอบของตัวเองหรือไง" ซ่งหมิงย้อนถาม

"เหอะ เด็กมัธยมสมัยนี้เป็นสัตว์ประหลาดกันหมดแล้วหรือไงนะ"

เด็กสาวพึมพำเบาๆ

สีหน้าของเธอดูหดหู่เล็กน้อย

เธอเคยคิดว่าตนเองเป็นอัจฉริยะแล้ว

แต่ไม่นึกเลยว่าจะมาพ่ายแพ้ให้กับเด็กมัธยมในสถานที่เล็กๆ แห่งนี้

ใครเจอกับตัวก็ต้องรู้สึกท้อแท้ทั้งนั้น

ซ่งหมิงเห็นเธอยืนเหม่อลอยไม่ยอมตอบคำถาม

เขาจึงส่ายหัวแล้วเดินตรงไปยังดันเจี้ยนเมืองปีศาจที่อยู่เบื้องหน้า

เขาไม่มีเวลาว่างพอจะมาเสียเวลาอยู่ที่นี่

"นี่ นายจะทำอะไรน่ะ กล้าทิ้งสาวสวยอย่างฉันไว้ที่นี่ได้ลงคอเหรอ"

เด็กสาวนักธนูได้สติและรีบเดินตามเขาไปอย่างไม่สบอารมณ์

ซ่งหมิงคร้านที่จะใส่ใจเธอ

แต่เด็กสาวก็ไม่ได้ถือสาและยังคงพูดเจื้อยแจ้วกับตัวเองต่อไป

"นี่ เจ้าคนทื่อๆ นายไม่อยากรู้ชื่อฉันหน่อยเหรอ จะบอกให้เอาบุญนะ ฉันเป็นนักศึกษาจากสถาบันเสินเซี่ยเชียวนะ"

"สถาบันเสินเซี่ยงั้นเหรอ" ซ่งหมิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เด็กสาวรีบเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "เป็นไงล่ะ พี่สาวคนนี้เก่งใช่ไหมล่ะ"

"ก็งั้นๆ แหละ"

"คำว่า 'ก็งั้นๆ' หมายความว่ายังไง ฉันจะบอกให้นะ ถึงนายไม่ลงมือ ฉันก็สามารถจัดการอสูรร้ายพวกนั้นได้ในพริบตาเหมือนกัน"

"คุณเลเวลเท่าไรแล้ว"

"ฉันเลเวล 20 อาชีพในตำนาน เอลฟ์นักธนู เป็นไงล่ะ พี่สาวคนนี้สุดยอดไปเลยใช่ไหม"

"ผมเลเวล 9 สามารถสังหารมอนสเตอร์ระดับชนชั้นสูงเลเวล 16 ได้ในพริบตา ส่วนคุณเลเวล 20 ก็สังหารได้ในพริบตาเหมือนกัน งั้นขอถามหน่อยว่า ระหว่างเราสองคน ใครสุดยอดกว่ากัน"

"ฉัน..."

เด็กสาวถึงกับอึกอักด้วยความโมโห

แต่มันคือความจริงที่เถียงไม่ออก

เธอไม่อาจโต้แย้งได้เลยแม้แต่น้อย

เด็กสาวกระทืบเท้าด้วยความขัดใจและฮึดฮัด "ฉันยอมรับว่านายเก่งมาก แต่เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน"

"ดูหมอนี่ที่ชื่อซ่งหมิงสิ ที่ได้อันดับหนึ่งในทำเนียบผลงานน่ะ เพียงแค่ชั่วโมงเดียวเขาก็สะสมแต้มผลงานได้ถึง 140 แต้มแล้ว"

"เลเวลเขาก็อยู่ที่ 10 ฝีมือของเขาน่าจะพอๆ กับนาย หรืออาจจะเก่งกว่านายด้วยซ้ำ"

ซ่งหมิงได้ยินดังนั้นก็ปรายตามองเธอด้วยสายตาแปลกๆ

เด็กสาวรู้สึกประหม่าเล็กน้อยภายใต้สายตานั้น

แต่แล้วเธอก็ยืดอกที่อวบอิ่มขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้และเอ่ยว่า "ทำไมล่ะ มีคนที่โดดเด่นกว่านาย นายคงรู้สึกแย่ล่ะสิ"

"อืม ก็นิดหน่อย"

เด็กสาวเผยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ "ฮิฮิ ไม่แกล้งนายแล้วก็ได้ ฉันชื่อเจียงหรง"

"อืม"

" 'อืม' อะไรของนาย ฉันเป็นสาวน้อยเอลฟ์ที่สวยขนาดนี้ ช่วยมีปฏิกิริยาตอบรับหน่อยสิ เฮ้" เจียงหรงโวยวาย

"ผมกำลังจะไปดันเจี้ยนเมืองปีศาจ คุณจะตามมาด้วยหรือเปล่า" ซ่งหมิงถาม

"ทำไมล่ะ นายไม่อยากมีสาวสวยร่วมทางไปด้วยหรือไง"

"ก็ได้อยู่หรอก แต่มีข้อแม้ว่า ห้ามมาแย่งมอนสเตอร์ของผม" ซ่งหมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"รู้แล้วๆ เดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะพานายไปฟาร์มมอนสเตอร์เก็บเลเวลในดันเจี้ยนระดับทั่วไปก่อน แต่หลังจากนายถึงเลเวล 15 แล้ว นายต้องไปดันเจี้ยนระดับนรกกับฉัน ตกลงไหม"

"ตกลง"

ซ่งหมิงพยักหน้า

จากนั้นทั้งสองคนก็เดินมุ่งหน้าไปยังรอยแยกที่เป็นที่ตั้งของดันเจี้ยนเมืองปีศาจในทันที