บทที่ 76: หายนะล้างบางพันล้านชีวิต! จุดจบอันมืดมิดของโลกมหาจักรพรรดิ!
บทที่ 76: หายนะล้างบางพันล้านชีวิต! จุดจบอันมืดมิดของโลกมหาจักรพรรดิ!
เฉินจื่ออวี้: "คุณเย่เฮยคะ... ข้าเข้าใจดีว่าทำไมคุณถึงเลือกที่จะหลบซ่อนตัว แต่ข้าอยากจะเตือนคุณไว้ด้วยความหวังดีอย่างถึงที่สุดเลยค่ะ ว่าการหลบไปอยู่สุดขอบจักรวาลของคุณในครานี้... มันไม่เพียงพอที่จะทำให้คุณและพวกพ้องรอดพ้นจากมหาภัยพิบัติครั้งนี้ได้เลยค่ะ"
คำเตือนของเฉินจื่ออวี้ทำให้เย่เฮยที่อยู่ต่างมิติม่านตาหดแคบลงทันควัน
เย่เฮย: "คุณเฉินจื่ออวี้ หมายความว่าอย่างไร? เส้นทางสู่ความเป็นอมตะเปิดออก ยอดคนโบราณย่อมมุ่งหน้าไปชิงชัยเพื่อเข้าสู่แดนอมตะ มิใช่หรือ? เหตุใดผลกระทบถึงจะลามมาถึงสุดขอบจักรวาลได้?"
เฉินจื่ออวี้: "เพราะว่าเส้นทางสู่ความเป็นอมตะในครานี้... มันคือความล้มเหลวค่ะ!"
"ยอดคนโบราณและอดีตมหาจักรพรรดิที่สะกดพลังตนเองไว้ในเขตต้องห้าม จะล้มเหลวในการข้ามผ่านประตูอมตะ และยามเมื่ออายุขัยของพวกเขากำลังจะดับสูญลงเพราะสูญเสียพลังงานไปกับการเปิดประตู... พวกเขาจะเปลี่ยนตัวเองกลายเป็นอสูรร้าย และเริ่มดำเนินแผนการ 'กลืนกินสรรพชีวิตล้างจักรวาล' เพื่อสูบเอาปราณชีวิตของมนุษย์และสิ่งมีชีวิตนับล้านล้านตนมาต่ออายุขัยของตนเองค่ะ!"
เปรี้ยง!!!
ข้อความสั้นๆ ของเฉินจื่ออวี้เปรียบเสมือนสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ที่ผ่าลงกลางใจของเย่เฮยดังกึกก้อง!
กลืนกินสรรพชีวิตล้างจักรวาลเพื่อต่ออายุขัยงั้นรึ?! ยอดคนโบราณเหล่านั้นจะเปลี่ยนจักรวาลอันกว้างใหญ่ให้กลายเป็นนรกบนดินเพื่อความอยู่รอดของตนเองงั้นรึ?!
อุจิฮะ มาดาระ: "หึ... ยอดคนโบราณที่เห็นแก่ตัวจนยอมทำลายล้างสิ่งมีชีวิตทั้งหมดเพื่อยื้อชีวิตงั้นรึ? ช่างเป็นโลกที่โสมมและโหดเหี้ยมยิ่งกว่าโลกนินจาของข้าเสียอีก!"
มาดาระที่นั่งชมการถ่ายทอดสดอยู่ถึงกับแค่นเสียงเย็นชา ในใจเริ่มรู้สึกว่าชะตากรรมของเย่เฮยผู้นี้ก็ไม่ได้ดีไปกว่าตัวเขาสักเท่าใดนัก
เย่เฮย: "หากเป็นเช่นนั้นจริง... ต่อให้ข้าหลบหนีไปไกลเพียงใด ดวงดาวและจักรวาลทั้งหมดก็ต้องถูกพวกมันเปลี่ยนเป็นทุ่งสังหาร... ข้าจะปกป้องพวกพ้องของข้าได้อย่างไร?"
ในวินาทีที่เย่เฮยกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด หน้าจอถ่ายทอดสดของหลัวฟู่พลันแผ่ซ่านกระแสพลังงานอันอบอุ่นและยิ่งใหญ่ระดับจักรวาลออกมาตบหน้าจิตสำนึกของเขาทันที