บทที่ 26 ข้อความจากรองประธานแพลตฟอร์ม

ภายในกลุ่มแชตรวมของบริษัทชิวชิวสตรีมมิ่ง

เจ้าหน้าที่หลังบ้านของหมวดร้องเล่นเต้นรำและหมวดภาษาและพูดคุยแทบจะคลั่งกันไปหมด ต่างคนต่างพากันส่งข้อความโวยวายกันยกใหญ่ในกลุ่ม

“เกออู๋เซิ่งผิงไปถึงเก้าหมื่นห้าแล้วครับ ฮ่าๆ ผมบอกแล้วไง? แพลตฟอร์มเราถ้าจะมองหายอดฝีมือ ก็ต้องมาดูที่หมวดร้องเต้นระดับบิ๊กของเรานี่แหละ!”

“เชี่ย! เกออู๋เซิ่งผิงนี่มันจังหวะจะพุ่งทะลุฟ้าชัดๆ อิจฉาพวกนายจริงๆ ว่ะ”

“เฮ้อ เมื่อไหร่หมวดของพวกเราจะมีหน้าใหม่โหดๆ แบบนี้โผล่มาบ้างนะ”

“พี่น้องหมวดกิจกรรมกลางแจ้ง ผมมีไอเดียนะ ลองให้สตรีมเมอร์พวกนายไปกระโดดแม่น้ำมารดรดูสิ รับรองกระโดดทีเดียวดังระเบิดแน่”

“ไสหัวไป!”

ทางด้านเจ้าหน้าที่สถิติหมวดภาษาก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน เพราะวันนี้ยอดโดเนทของ โข่วรั่วเสวียนเหอ แซงหน้าเกออู๋เซิ่งผิงได้เป็นครั้งแรก แม้จะนำอยู่แค่ประมาณหนึ่งพันหยวน แต่นั่นก็นับว่าเป็นการก้าวข้ามไปแล้ว

“วันนี้โข่วรั่วเสวียนเหอแผลงฤทธิ์ระดับเทพเจ้าจริงๆ ตอนนี้ยอดโดเนทปาไปเก้าหมื่นหกพันแล้วครับ!”

“เฮ้ย พวกนายรายงานมั่วป่ะเนี่ย? โข่วรั่วเสวียนเหอจะแซงเกออู๋เซิ่งผิงได้ไง?”

“นั่นดิ หมวดร้องเต้นคือเสาหลักของแพลตฟอร์มเรานะโว้ย”

“เสียใจด้วยนะ ถ้าข้อมูลพวกเราไม่ผิด โข่วรั่วเสวียนเหอก็นำเกออู๋เซิ่งผิงอยู่หนึ่งพันหยวนหัวเซี่ยเป๊ะๆ เลยล่ะ”

“หงุดหงิดว่ะ! ข้าจะโดเนทให้เกออู๋เซิ่งผิงเดี๋ยวนี้แหละหนึ่งพัน จะได้ตามทันพวกแก!”

“ฮ่าๆ นั่นมันโกงชัดๆ แต่ต่อให้แกโดเนทเพิ่มอีกพัน โข่วรั่วเสวียนเหอของเราก็ไม่กลัวหรอก!”

ในขณะที่หมวดร้องเล่นเต้นรำและหมวดภาษากำลังเริงร่ากันอย่างออกหน้าออกตา หมวดอื่นๆ ก็ทำได้เพียงส่งข้อความอิจฉาตาร้อน

“ปั้นเทพ... ปั้นเทพเจ้าชัดๆ หมวดเรานี่ไม่มีว่าที่เทพหน้าใหม่กับเขาบ้างเลยหรือไงนะ?”

“หน้าใหม่หมวดฟิตเนสเรา คนที่ทำผลงานดีที่สุดคือ ซือเสี่ยววากซินเนเกอร์ วันนี้เพิ่งได้ยอดโดเนทไปหมื่นเดียวเอง”

“เฮ้อ หมวดกิจกรรมกลางแจ้งเราก็ทรงเดียวกัน หยุนโหยวซื่อฟาง วันนี้ได้ไปแค่หมื่นสอง ดูท่าวันนี้พวกเราคงต้องจองตำแหน่งบ๊วยซะแล้วล่ะ”

“เป็นไปไม่ได้หรอก หมวดอาหารน่ะคือเจ้าชายอันดับบ๊วยตลอดกาลแบบสั่นคลอนไม่ได้ มีพวกนั้นอยู่พวกนายจะกลัวอะไรกัน”

“ฮ่าๆ ก็จริงของพี่ ขอแค่มีหมวดอาหารอยู่ หมวดพวกเราก็สบายใจได้หายห่วง!”

“เอ๊ะ... เดี๋ยวสิ วันนี้มีอะไรแปลกๆ แฮะ”

“มีอะไรเหรอ?”

“พวกนายไม่สังเกตเหรอ? จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีเจ้าหน้าที่หลังบ้านหมวดอาหารโผล่หัวออกมาสักคนเลยนะ มันดูผิดปกติเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”

“หืม? จริงด้วยแฮะ คนหมวดอาหารหายไปไหนหมด?”

“ฮ่าๆ ผมว่าพอได้แล้วมั้ง คำถามแบบนี้ยังต้องถามออกมาอีกเหรอ? ผลงานพวกนั้นเป็นยังไงคนทั้งแพลตฟอร์มเขาก็รู้กันหมด สงสัยวันนี้ยอดคงจะทุเรศจัดจนไม่กล้าโผล่หน้าออกมานั่นแหละ”

“จริงๆ ผมเคยเสนอให้บริษัทตัดหมวดอาหารทิ้งไปเลยนะ สิ้นเปลืองทรัพยากรเปล่าๆ ที่สำคัญคือขายหน้าเขา วันๆ มีแต่คนมานั่งสวาปามโชว์หน้าจอ เสียภาพลักษณ์หมด”

“ผมก็คิดแบบนั้น ตัดหมวดอาหารทิ้งไปน่าจะช่วยให้ทรัพยากรไปลงที่หมวดอื่นได้มากกว่า”

พนักงานทั้งบริษัทต่างถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อนในกลุ่มแชต และไม่วายที่จะคอยจิกกัดหมวดอาหารเป็นระยะ ทว่าในวินาทีนั้นเอง ข้อความหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางบทสนทนา

“สวัสดีครับทุกคน ผมหลิวผิง เจ้าหน้าที่สถิติหลังบ้านหมวดอาหาร มีข่าวดีจะมาแจ้งให้ทราบครับ สตรีมเมอร์หน้าใหม่หมวดอาหาร ระดับดาวเหล็กขั้นหนึ่ง เย่เฟย ในการสตรีมที่เพิ่งจบลงไป ได้รับยอดโดเนททั้งสิ้น 235,734 หยวนหัวเซี่ย นี่คือสถิติที่น่าเหลือเชื่ออย่างยิ่ง เขาไม่เพียงแต่ทำลายสถิติหน้าใหม่ของหมวดอาหารที่เคยมีมา แต่ยังทำลายสถิติหน้าใหม่ของทุกหมวดหมู่ในแพลตฟอร์มเราด้วย มาร่วมยินดีกันเถอะครับ!”

“พรืด~~”

“ยินดีกะผีอะไรล่ะนั่น”

“หลิวผิง แกเพี้ยนไปแล้วเหรอ? รู้ไหมว่านี่กลุ่มรวมบริษัท? แกกล้าถลึงตาพูดจาไร้สาระแบบนี้ออกมาได้ไงวะ?”

“เสี่ยวผิงผิง ผมรู้ว่าช่วงนี้หมวดอาหารของพวกนายดูจะประสาทแดกกันไปหน่อย แต่ก็ไม่ต้องมาเล่นมุกแบบนี้ก็ได้มั้ง?”

“ยอดโดเนทสองแสนสามหมื่นกว่า? ล้อข้าเล่นรึไง? ถ้ามีเยอะขนาดนั้นจริง ข้าจะยอมกินข้าวกล่องโชว์สามกล่องรวดต่อหน้าเพื่อนร่วมงานทุกคนในบริษัทเดี๋ยวนี้เลยเอ้า!”

“ฮ่าๆ เสี่ยวเจี๋ย พอก่อน คราวก่อนที่บอกจะกินสามกล่องแกยังไม่ได้กินเลยนะ วันนี้จะเอาอีกสามกล่องเลยเหรอ”

ไม่มีใครเชื่อ

ไม่มีใครทำใจให้เชื่อได้เลยสักคน

เพราะการที่สตรีมเมอร์หน้าใหม่ ในการสตรีมวันที่สองจะได้รับยอดโดเนทมากกว่าสองแสนหยวนนั้น มันคือเรื่องเพ้อฝันชัดๆ ต่อให้เป็นมหาเทพชั้นกลางที่มีชื่อเสียงมานาน การจะทำยอดได้ขนาดนี้ในการสตรีมครั้งเดียวยังต้องออกแรงแทบตาย อย่างน้อยก็ต้องงัดวิชาตัวเบาหรือไม้ตายก้นหีบออกมาโชว์จนหมดแม็ก

แต่เย่เฟยมีไม้ตายอะไรล่ะ? วิดีโอย้อนหลังสตรีมครั้งแรกทุกคนก็ได้เห็นกันหมดแล้ว ก็แค่ทำอาหารหน้ากล้อง แม้ทุกคนจะยอมรับว่าเขาทำอาหารออกมาดูดี แต่แล้วยังไงล่ะ? แค่จุดนี้จุดเดียวจะให้ดังเปรี้ยงปร้างปั้นตัวเป็นเทพในพริบตาเลยงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ

ด้วยเหตุนี้ ข้อความของหลิวผิงจึงถูกมองว่าเป็นเพียงเรื่องตลกที่ไม่มีใครเก็บเอามาใส่ใจ

“เกออู๋เซิ่งผิงจบสตรีมแล้วครับ ยอดโดเนทสุทธิอยู่ที่ 101,000 หยวนหัวเซี่ย ทะลุแสนแล้วโว้ย! นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว น่าจะเป็นสถิติใหม่ของหน้าใหม่หมวดร้องเต้นเลยมั้ง?”

“ฮ่าๆ โข่วรั่วเสวียนเหอก็เพิ่งจบสตรีมเหมือนกัน อาศัยมุกตลกช่วงสุดท้ายเรียกยอดไปได้ถึง 102,100 หยวน นำเกออู๋เซิ่งผิงไปตั้งหนึ่งพันหนึ่งร้อยหยวนแน่ะ! นี่คือสถิติใหม่ของสตรีมเมอร์หน้าใหม่หมวดภาษาเราเลยล่ะ!”

“โข่วรั่วเสวียนเหอนำเกออู๋เซิ่งผิงเหรอ? น่าหงุดหงิดชะมัด”

จังหวะนั้นเอง หม่าเทา เจ้าหน้าที่สถิติหมวดร้องเต้นก็ @หลิวผิง แล้วพิมพ์ว่า: “เสี่ยวผิงผิง บอกความจริงมาเถอะ วันนี้มหาเทพเถี่ยเว่ยของพวกนายผลงานไม่เลวใช่ไหมล่ะ? ยอดโดเนทคงไม่น้อยแน่ ตำแหน่งที่หนึ่งของหมวดอาหารวันนี้ต้องเป็นของเขาชัวร์”

คนอื่นๆ ก็เริ่มสมทบ ยอดฝีมือที่กินพิซซ่าหนักเจ็ดแปดจินหมดถ้าไม่ได้อันดับหนึ่งของหมวดเล็กๆ อย่างหมวดอาหาร ก็คงเป็นเรื่องตลกเกินไปแล้ว

หลิวผิงในเวลานี้ หลังจากผ่านคลื่นลมแรงมาแล้ว เขาก็เรียนรู้ที่จะสงบนิ่งราวกับท้องนภาที่ไร้เมฆ

เผชิญหน้ากับคำถามแฝงความเย้ยหยันของทุกคน เขาเพียงส่งไอคอนหน้ายิ้มแล้วพิมพ์ตอบว่า: “วันนี้เถี่ยเว่ยทำผลงานได้ดีจริงๆ ครับ สุดท้ายเขาได้รับยอดโดเนทไปแปดหมื่นแปดพันกว่าหยวน แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่ที่หนึ่ง อันดับหนึ่งผมก็ได้บอกไปแล้ว คือมหาเทพเย่เฟยที่สร้างสถิติไว้ 235,734 หยวนหัวเซี่ย เย่เฟยต่างหากคืออันดับหนึ่งตัวจริง”

ทุกคนในกลุ่ม: “...”

“เสี่ยวผิงผิง นายจะเล่นไม่เลิกใช่ไหม? มุกเดิมเล่นครั้งเดียวก็พอแล้ว เล่นซ้ำมันไม่ขำแล้วนะโว้ย”

“นั่นดิ สองแสนสามหมื่นกว่า? นายคิดว่าเย่เฟยคนนี้เป็นเทพเจ้าจุติมารึไง?”

“ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่าสมองหลิวผิงต้องมีปัญหาแน่ๆ”

“เห็นด้วย”

“เห็นด้วย +1”

“เห็นด้วย +2”

ยอดโดเนทสองแสนกว่าหยวน? ล้อเล่นอะไรกัน ถ้าบอกว่าเป็นเทพเจ้าหมวดร้องเต้นหรือหมวดภาษาทำได้พวกเขายังพอจะเชื่ออยู่บ้าง

แต่นี่มาบอกว่าสตรีมเมอร์หมวดอาหารที่เป็นเพียงไก่อ่อนสตรีมได้แค่สองวันทำยอดได้ขนาดนี้ ไม่นายบ้าไปแล้ว ก็คงเห็นพวกเราทุกคนเป็นคนโง่สินะ?

ดังนั้นจึงไม่มีใครเชื่อคำพูดของหลิวผิงแม้แต่คนเดียว

ณ แผนกหลังบ้านหมวดอาหาร หลิวผิงนั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ มองดูความคลางแคลงใจของทุกคนในกลุ่ม ในตอนนี้เขาไม่มีความรู้สึกร้อนใจเลยแม้แต่นิดเดียว แต่กลับมองดูคนพวกนั้นพูดคุยกันราวกับกำลังดูตัวตลกแสดงละคร

“น่าโมโหจริงๆ คนพวกนี้ไม่ยอมเชื่อเลยว่าเย่เฟยทำได้ขนาดนี้” ถังเสี่ยวหมิ่นแสดงความฮึดฮัดไม่พอใจต่อท่าทีของคนในบริษัท

“พวกเขาก็ไม่ผิดหรอก ในเมื่อเมื่อก่อนผลงานหมวดเรามันย่ำแย่จนดูไม่ได้ ถ้าฉันไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ฉันก็คงไม่เชื่อเหมือนกันว่าหมวดอาหารจะมีเทพเจ้าแบบนี้โผล่มาได้” หลิวผิงกล่าวปลอบ

“นั่นสิ หมวดเราเป็นอันดับบ๊วยมานานเกินไป จนความคิดนี้มันฝังรากลึกอยู่ในใจของทุกคนบนแพลตฟอร์ม การจะเปลี่ยนความเชื่อนี้ในพริบตามันค่อนข้างยากจริงๆ”

“มีไอเดียแล้ว! ให้หัวหน้าเฝิงเป็นคนแจ้งข่าวเองเลย”

“ดูท่าจะเหลือแค่วิธีนั้นแล้วล่ะ”

ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังจะไปหาเฝิงเทียนไหลเพื่อให้เขาเป็นคนประกาศข่าวในกลุ่ม จู่ๆ ก็มีข้อความหนึ่งถูกส่งออกมาล่วงหน้าเสียก่อน

“ขอแสดงความยินดีกับ เย่เฟย สตรีมเมอร์หน้าใหม่จากหมวดอาหาร ที่สามารถกวาดยอดโดเนทไปได้ถึง 235,734 หยวนหัวเซี่ย ในช่วงระดับดาวเหล็กขั้นหนึ่ง ทางแพลตฟอร์มจึงขอประกาศยกย่องในความสำเร็จครั้งนี้ และขอความร่วมมือให้เจ้าหน้าที่ทุกส่วนงาน บรรจุรายชื่อบุคคลนี้ไว้ในทำเนียบผู้ที่ต้องได้รับการส่งเสริมและพัฒนาเป็นกรณีพิเศษ!”

ทุกคนในบริษัท: “...”

ทั้งกลุ่มเงียบกริบไปชั่วขณะเพราะตั้งตัวไม่ทัน

เจ้าหน้าที่สถิติหมวดร้องเต้นคนหนึ่งพิมพ์ประโยคกวนประสาทออกมาโดยไม่ดูชื่อผู้ส่ง: “ไอ้ตลก โผล่มาอีกตัวแล้วว่ะ ข่าวปลอมๆ แบบนี้แกจะส่งมาอีกกี่รอบวะฮะ?”

แต่ทันทีที่เขาพิมพ์จบ ก็มีคนรีบพิมพ์เตือนข้างล่างทันที: “จางเล่อ พอได้แล้ว! แหกตาดูให้ดี คนส่งข้อความคือคุณหลี่ รองประธานแพลตฟอร์มของเรา!”

จางเล่อ: “...ร...รองประธานหลี่...”

จางเล่อแทบจะเอาหัวโหม่งโต๊ะทำงานด้วยความช็อก ชุ่ยแล้ว... ตูชุ่ยเข้าให้แล้ว! ผู้บริหารระดับสูงแม้จะอยู่ในกลุ่มนี้ด้วย แต่ปกติแทบจะไม่เคยโผล่หน้ามาส่งข้อความเลยสักครั้ง ทำไมวันนี้รองประธานหลี่ถึงนึกคึกส่งข้อความมาดื้อๆ แบบนี้ล่ะ? นี่มันฆ่ากันชัดๆ!

หลี่เฉิงกง รองประธานแพลตฟอร์มชิวชิวส่งข้อความตอบกลับสั้นๆ: “มันเป็นข่าวดีที่ผมคิดว่าทุกคนควรจะได้รับทราบในทันที ผมจึงส่งข้อความมาแจ้งให้ทุกคนรู้พร้อมๆ กัน ในโอกาสนี้ขอร่วมแสดงความยินดีที่สถิติหน้าใหม่ของแพลตฟอร์มเราถูกทำลายลงอีกครั้ง เอาล่ะ ทุกคนเชิญคุยกันต่อเถอะ ผมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว”

เมื่อเห็นชื่อของรองประธานหลี่หายไปจากกลุ่ม จางเล่อก็ได้แต่ร้องไห้ไม่ออก เขานั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะพึมพำกับตัวเองว่า:

“หมวดอาหาร? เย่เฟย? พวกนายแกงฉันซะเข็ดเลยนะ!”