บทที่ 8 การแจ้งเกิดของเทพองค์ใหม่
บทที่ 8 การแจ้งเกิดของเทพองค์ใหม่
มันฝรั่งเส้นทองคำต่อให้เลิศเลอเพียงใด สุดท้ายมันก็มีไว้เพื่อกิน และจุดประสงค์ที่ เย่เฟย รังสรรค์มันฝรั่งจานนี้ขึ้นมา ก็เพื่อที่จะจัดการมันต่อหน้าผู้ชมทุกคน
ดังนั้น เมื่อเย่เฟยประกาศว่าจะเริ่มลงมือกินมันฝรั่งเส้นทองคำจานนี้ ปฏิกิริยาของผู้ชมหลายสิบคนในห้องสตรีมจึงรุนแรงขึ้นทันที
“อย่ากินนะ! ขอร้องล่ะอย่ากินเลย ปล่อยให้พวกเรามองมันแบบนี้ต่อไปเถอะ”
“มันฝรั่งที่ดูน่ารักขนาดนี้ คุณทำใจกินมันลงได้ยังไง?”
“สตรีมเมอร์อยู่ที่ไหน? ฉันให้สองร้อยหยวน ขอซื้อมันฝรั่งเส้นจานนี้ต่อจากคุณ!”
“ข้างบนนั่นปัญญาอ่อนหรือเปล่า? เมื่อกี้ไม่เห็นรถเฟอร์รารี่ที่เขาโดเนทกันเหรอ? เฟอร์รารี่คันหนึ่งตั้งหนึ่งพันหยวนหัวเซี่ย นี่แกกล้าเสนอเงินสองร้อยหยวนเพื่อซื้อเนี่ยนะ? รู้ไหมว่าแกกำลังดูถูกมันฝรั่งจานนี้อยู่!”
“อะแฮ่ม... ฉันก็แค่พูดไปงั้นแหละ ถ้าสตรีมเมอร์ยอมขายจริงๆ ฉันจะโดเนทรถเฟอร์รารี่ให้คันหนึ่งเลยเอ้า!”
เย่เฟยเห็นปฏิกิริยาของทุกคนแล้ว ในใจก็เบิกบานจนแทบจะลอยได้
“ดูท่าว่าข้าไม่อยากจะรวย ก็คงไม่ได้แล้วสินะ”
เขาคิดในใจพลางเอ่ยออกมา “ต้องขอประทานโทษด้วยนะพี่น้อง มันฝรั่งเส้นนี่ไม่ได้มีไว้ขาย และเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ผมจะจัดการมันเดี๋ยวนี้แหละ”
พูดจบ เย่เฟยก็หยิบตะเกียบขึ้นมา คีบมันฝรั่งเส้นเข้าปากแล้วเริ่มเคี้ยวเสียงดัง กรุบๆ
ทันใดนั้น รสชาติอันวิเศษและเป็นเอกลักษณ์ของมันฝรั่งเส้นทองคำก็ระเบิดซ่านไปทั่วทั้งปาก เย่เฟยหลับตาพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้ม พลางดื่มด่ำกับความสุขที่ได้รับ
เขาฟินไปแล้ว แต่บรรดาเหล่านักกินในห้องสตรีมกลับต้องทนทุกข์ทรมาน
“เชี่ยเอ๊ย! ทนไม่ไหวแล้ว ฉันอยากกินมันฝรั่งเส้น!”
“ท้องฉันร้องจ๊อกๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ดูรายการของสตรีมเมอร์คนนี้มันคือการทรมานตัวเองชัดๆ”
“อ๊ากกกกก! ใครรู้บ้างว่าน้ำมันกุหลาบมีขายที่ไหน ข้าจะเอามาทอดมันฝรั่งเส้นบ้าง!”
“น้ำมันพรรค์นั้นมีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้นะ แถมเมื่อกี้ตอนที่สตรีมเมอร์ทำ ฉันเห็นอยู่ว่าเขาใช้น้ำมันกุหลาบสีชมพูระดับท็อป ต่อให้แกหาน้ำมันกุหลาบทั่วไปมาได้ ก็ทอดออกมาไม่เพอร์เฟกต์แบบนี้หรอก”
“ฮือๆ... ช่วยด้วย น้ำลายจะหกตายอยู่แล้ว”
“พระเจ้า... ขอให้สตรีมเมอร์กินมันฝรั่งติดคอตายทีเถอะ อาเมน”
“เม้นต์บนนั่นปัญญาอ่อนป่ะ? ถ้าสตรีมเมอร์ตาย แล้วเราจะดูอะไรต่อล่ะ?”
“จริงด้วย ไอคิวน่าเป็นห่วงจริงๆ ขี้เกียจจะวิจารณ์เลย”
“พระเจ้า... คำอธิษฐานเมื่อกี้ข้าพูดเพราะเมานะ อย่าไปเชื่อล่ะ อาเมน”
ในขณะที่เย่เฟยกำลังเอร็ดอร่อยกับมันฝรั่งเส้นทองคำ ผู้ชมในห้องสตรีมก็วุ่นวายจนแทบจะคุมไม่อยู่ ต่างคนต่างแสดงความเห็นกันไปต่างๆ นานา ในเวลาเพียงชั่วครู่ ห้องสตรีมที่มีคนเพียงไม่กี่สิบคนกลับดูครึกครื้นอย่างเหลือเชื่อ
มันฝรั่งเส้นทองคำจานนั้น เย่เฟยกินเพียงไม่กี่คำก็หมดเกลี้ยง
เขาลูบท้องอย่างอิ่มเอมพลางหัวเราะแหะๆ “ผมกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า นี่คือมันฝรั่งเส้นที่อร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยได้กินมาในชีวิตนี้!”
ผู้ชมทุกคนต่างส่งข้อความพร้อมกัน: “สตรีมเมอร์ ไสหัวไปเลย!”
ขณะเดียวกัน ณ แผนกสถิติหลังบ้านของ ชิวชิวสตรีมมิ่ง
ภายในกลุ่มงานสถิติประเภท ร้องเล่นเต้นรำ
จางเหล่ย พนักงานฝ่ายสถิตินั่งเอนหลังบนเก้าอี้พลางบิดขี้เกียจ เขาขยับท่าทางให้สบายขึ้น ดวงตาจ้องมองที่หน้าจอมอนิเตอร์พร้อมรอยยิ้มมุมปาก
“ผลงานของหมวดร้องเล่นเต้นรำเดือนนี้ดีกว่าเดือนก่อนอีกนะเนี่ย โดยเฉพาะเดือนนี้ที่มีหน้าใหม่ฝีมือฉกาจเข้ามาร่วมแพลตฟอร์มหลายคน ดึงดูดผู้ใช้งานใหม่ได้ตั้งหลายหมื่นคน ยอดเยี่ยมจริงๆ”
ข้างๆ จางเหล่ยคือชายหนุ่มท่าทางเจ้าเล่ห์ ร่างกายผอมเกร็งและไว้หนวดเล็กๆ เขามีชื่อว่า ม้าเถา
“หึๆ หมวดร้องเล่นเต้นรำนี่แหละคือเสาหลักของแพลตฟอร์มเรา เมื่อกี้ฉันลองคำนวณดู เดือนนี้ยังเหลืออีกสามวัน ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป โบนัสเดือนนี้ต้องมากกว่าเดือนก่อนตั้งห้าพันหยวนแน่ๆ”
“ไม่เลวเลยนะ แต่ได้ยินมาว่าหมวดภาษาและพูดคุยเอง ผลงานเดือนนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน”
“ก็น่าจะดีอยู่หรอก แต่ยังไงก็ยังห่างชั้นกับหมวดร้องเล่นเต้นรำของเราอยู่ดี”
“เฮ้อ แพลตฟอร์มเราก็พึ่งพาสองหมวดนี้แหละในการทำเงิน ถ้าเป็นฉันนะ ฉันคงตัดหมวดอื่นๆ ทิ้งให้หมด ปล่อยไว้ก็รกพื้นที่ เปลืองแบนด์วิดท์เปล่าๆ ไม่มีศักยภาพในการพัฒนาเลยสักนิด”
ม้าเถาพยักหน้าเห็นด้วย “โดยเฉพาะหมวดอาหารนั่น ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่ามันมีอะไรน่าดู เห็นมีแต่พวกถังข้าวสาร (พวกกินเก่ง) มานั่งสวาปามหน้ากล้องทุกวัน เห็นแล้วจะอ้วก”
จางเหล่ยเสริม “นั่นสิ ได้ยินว่าพนักงานในหมวดอาหารเองก็ไม่อยากอยู่กันแล้ว มีหลายคนแอบมาถามฉันว่าจะย้ายมาอยู่ฝั่งเราได้ยังไง ดูท่าแม้แต่พวกเดียวกันเองยังหมดศรัทธาในหมวดอาหารเลย”
ม้าเถาหัวเราะ “หมดศรัทธาก็ถูกแล้ว เป็นฉันฉันก็เผ่นตั้งนานแล้ว แต่การจะย้ายมาฝั่งเรามันไม่ง่ายหรอกนะ ใครๆ ก็รู้ว่าหมวดร้องเล่นเต้นรำกับหมวดภาษามันเป็นบ่อเงินบ่อทอง ถ้าไม่มีเส้นสายก็อย่าหวังเลย”
“จริง... เอ๊ะ! สตรีมเมอร์หน้าใหม่ที่ชื่อ เกออู๋เซิ่งผิง นี่ไม่เบาเลยนะเนี่ย เขาเพิ่งสมัครเมื่อวาน วันนี้เริ่มสตรีมวันแรก ผลงานโคตรเทพเลย เชี่ย... ยอดโดเนทปาไปหนึ่งหมื่นห้าพันแล้ว!”
“จริงดิ? หน้าใหม่สตรีมวันแรกได้ยอดขนาดนี้เลยเหรอ? เหล่ยจื่อ นายล้อฉันเล่นหรือเปล่า?” ม้าเถาไม่อยากจะเชื่อรีบขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้เพื่อดูหน้าจอ
เมื่อเห็นข้อมูลบนหน้าจอ จางเหล่ยก็หัวเราะลั่น “เชี่ย หมอนี่แน่จริง ยอดโดเนทยังพุ่งไม่หยุด ดูท่าจะทะลุสองหมื่นได้ไม่ยาก สตรีมเมอร์ระดับดาวเหล็กขั้นหนึ่ง แต่สตรีมครั้งแรกได้ยอดขนาดนี้ ดูเหมือนหมวดร้องเล่นเต้นรำของเรากำลังจะมี เทพเจ้า องค์ใหม่แจ้งเกิดแล้วสิ”
“อืม แต่เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้แค่ในหมวดร้องเล่นเต้นรำกับหมวดภาษาของเราเท่านั้นแหละ ขืนพวกพนักงานหมวดอื่นรู้เข้า คงอิจฉาจนตาแดงก่ำแน่ๆ”
“แน่นอนอยู่แล้ว! เอาละ ฉันจะไปประกาศข่าวดีนี้หน่อย ให้คนอื่นรู้ซะบ้างว่าหมวดร้องเล่นเต้นรำคือเสาหลักที่แท้จริงของแพลตฟอร์มเรา” พูดจบ ม้าเถาก็เปิดกลุ่มรวมของบริษัทแล้วพิมพ์ข้อความส่งออกไปทันที
“ทุกท่านครับ หมวดร้องเล่นเต้นรำมีดาวรุ่งดวงใหม่แจ้งเกิดอีกแล้ว! เกออู๋เซิ่งผิง ในฐานะสตรีมเมอร์หน้าใหม่ สตรีมวันแรกกวาดยอดโดเนทไปแล้วกว่าหนึ่งหมื่นหกพันหยวน! ทรงแบบนี้มีแววจะกลายเป็นเทพองค์ใหม่ตามรอยรุ่นพี่อย่าง ม้าเสี่ยวเล่อ และ ตู้เวยเวย แน่นอน มาร่วมฉลองกันเถอะ!”
หลังส่งข้อความ ม้าเถาก็หัวเราะหึๆ อย่างชอบใจ
จางเหล่ยที่มองข้อความของม้าเถาอยู่ก็ยิ้มขำ “เถาจื่อ นายนี่มันหาเรื่องให้คนหมั่นไส้ชัดๆ”
ม้าเถาหัวเราะร่า “ช่างมันสิ ถ้าแน่จริงก็ให้หมวดของพวกนั้นมีคนเก่งๆ แบบนี้โผล่มาบ้างสิ”
ทันทีที่ข้อความของม้าเถาถูกส่งออกไป กลุ่มรวมของบริษัทชิวชิวเน็ตเวิร์กบรอดแคสต์ติ้งก็แทบระเบิด
“เชี่ย! หมวดร้องเล่นเต้นรำแม่งโคตรเจ๋ง”
“หมวดร้องเล่นเต้นรำนี่มีแต่คนเก่งๆ จริงๆ เลย อิจฉาตาร้อนโว้ย”
“ก็นะ ยอดฝีมือด้านการร้องการเต้นในโลกโซเชียลมันเยอะนี่นา”
“แต่สตรีมครั้งแรกแล้วได้ยอดโดเนทขนาดนี้ มันก็น่าเหลือเชื่อเกินไปหน่อยนะ”
“นั่นสิ ปกติคนดูเขามักจะดูเชิงคนใหม่กันก่อน ยกเว้นแต่ว่าคนนั้นจะเทพจริงๆ จนถูกใจคนส่วนใหญ่ตั้งแต่วันแรก”
“หมวดร้องเล่นเต้นรำมีว่าที่เทพองค์ใหม่แล้ว หมวดภาษาของเราก็ยอมไม่ได้เหมือนกัน!”
“หมวดภาษาของเราก็มีคนใหม่เพิ่งสมัครเมื่อวาน ชื่อ โข่วรั่วเสวียนเหอ มุกตลกของหมอนั่นมันสุดยอดมาก ตอนนี้ยอดโดเนทก็ปาไปหนึ่งหมื่นห้าพันแล้ว จะตามเกออู๋เซิ่งผิงทันก็คงไม่ใช่เรื่องยาก”
“ว้าว... พวกคุณนี่สุดยอดจริงๆ แผนกอย่างพวกเราคงทำได้แค่นั่งดูตาปริบๆ สินะ”
จังหวะนั้นเอง ม้าเถาก็ปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมข้อความใหม่: “ทุกท่านครับ ยอดของเกออู๋เซิ่งผิงไปถึงหนึ่งหมื่นเก้าพันแล้ว กำลังจะทะลุสองหมื่นในไม่ช้า!”
“เชี่ย! เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“เห็นแล้วท้อแท้เลยว่ะ”
ในขณะที่คนเหล่านี้กำลังอวดผลงานกันอย่างเมามันในกลุ่มรวมบริษัท ทว่าที่กลุ่มงานสถิติหมวดอาหาร พนักงานทุกคนกลับกำลังยืนมุงรอบหน้าจอเดียวกัน ทุกคนตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ พนักงานหญิงสองคนถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความลุ้นระทึกจนตัวสั่น!