บทที่ 4 ระบบสุดแกร่ง

เวลานี้เย่เฟยกำลังเบิกบานใจ เขาจมดิ่งไปกับความสนุกในการหั่นมันฝรั่งจนลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองกำลังไลฟ์สดอยู่

หั่นมันฝรั่งหมดไปหนึ่งหัว เย่เฟยก็หยิบหัวใหม่ขึ้นมา แล้วมือขวาก็ขยับมีดฉับๆ อย่างรวดเร็ว

ความเร็วยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดทั้งห้องก็ได้ยินเพียงเสียงมีดกระทบเขียงดัง กึกๆๆ อย่างไพเราะราวกับจังหวะดนตรี เสียงนั้นถี่รัวราวกับห่าฝน จนแยกไม่ออกว่าเขาหั่นมันฝรั่งไปกี่ครั้งกันแน่

เย่เฟยจัดการมันฝรั่งอีกหัวจนเสร็จในรวดเดียว ก่อนจะวางมีดลงแล้วพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

เขามองแผ่นมันฝรั่งสีเหลืองอ่อนที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบอยู่บนเขียง แล้วก็ฉีกยิ้มกว้าง

“คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าวันหนึ่งฝีมือมีดของเย่เฟยคนนี้จะมาถึงขั้นนี้ได้”

หมอนี่เริ่มหลงตัวเองอีกแล้ว

“โฮสต์อย่าเพิ่งได้ใจไป ทักษะการใช้มีดที่เจ้าได้เรียนรู้เป็นเพียงระดับต่ำสุดที่ระบบมอบให้เท่านั้น แถมฝีมือของเจ้าตอนนี้ยังห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบในระดับต่ำสุดอีกด้วย” ท่ามกลางความภาคภูมิใจ เสียงของระบบเหมยป๋อก็ดังขัดขึ้น

เย่เฟยห่อเหี่ยวลงทันที เจ้านี่ช่างเลือกเวลาทำลายความมั่นใจคนอื่นได้เก่งจริงๆ ฝีมือมีดของเขาไม่เคยมาถึงจุดนี้ได้เลย พอมีโอกาสได้หลงตัวเองบ้าง แกจะโผล่มาขัดจังหวะทำไมเนี่ย น่ารำคาญชะมัด

แต่ในความหงุดหงิด เขาก็แอบทึ่งอยู่ลึกๆ ขนาดนี่แค่ทักษะระดับต่ำสุด แถมยังไม่สมบูรณ์แบบ แล้วทักษะระดับสูงมันจะยอดเยี่ยมขนาดไหนกันนะ? ชักอยากเห็นซะแล้วสิ

เย่เฟยถูมือด้วยความตื่นเต้น “ถึงฝีมือของฉันจะยังไม่เข้าตาแก แต่มันก็ถือเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่สำหรับฉันแล้ว เอาล่ะ ทีนี้เรามาเริ่มหั่นฝอยกันเถอะ”

การหั่นมันฝรั่งเป็นเส้นฝอยนั้นยากกว่าการหั่นเป็นแผ่นหลายเท่านัก เพราะการหั่นแผ่นเป็นแค่การใช้มือข้างหนึ่งจับมันฝรั่งไว้ แล้วอีกมือก็ใช้มีดหั่นลงไปเท่านั้น

แต่การหั่นฝอยต่างออกไป แผ่นมันฝรั่งที่หั่นไว้ไม่ได้นอนนิ่งๆ ให้หั่นง่ายๆ หน้าตัดของมันมีแป้งเหนียวๆ ผสมกับน้ำจากตัวมันฝรั่ง ทำให้มันลื่นและขยับไปมาเวลาหั่น

นี่เป็นสาเหตุที่หลายคนหั่นมันฝรั่งเป็นแผ่นได้ดี แต่พอถึงตอนซอยเป็นเส้นกลับได้เส้นหนาบางไม่เท่ากัน

เย่เฟยไม่รอช้า เอื้อมมือไปหยิบแผ่นมันฝรั่งมาวางซ้อนกันให้เอียงไปด้านข้างอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเริ่มลงมีดหั่น

ช่วงแรกเขาหั่นอย่างช้าๆ เพราะกลัวมันฝรั่งจะลื่นหลุดมือ

แต่พอหั่นไปได้สองสามครั้ง เขาก็เริ่มมั่นใจขึ้น เพราะพบว่าเมื่อทำตามวิธีในหัว แผ่นมันฝรั่งก็นิ่งสนิท ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

กลายเป็นว่าตอนนี้เขารู้สึกว่าการหั่นฝอยมันง่ายและเพลินยิ่งกว่าการหั่นแผ่นเสียอีก

เสียงมีดกระทบเขียงดังขึ้นอีกครั้ง ไพเราะราวกับเสียงดนตรี

ทุกการกระทำของเขาในตอนนี้ กำลังถูกถ่ายทอดสดผ่านกล้องล่องหนไปยังคอมพิวเตอร์

ขณะเดียวกัน ใน ช่องอาหารระดับเทพเจ้า ของเย่เฟย กินแหลกทั่วหล้า ก็กำลังตะลึงงันกับฝีมือมีดของเย่เฟย

“ฝีมือมีดนี่ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย เก่งกว่าเชฟหลายคนที่ฉันเคยเห็นซะอีก ดูท่าสตรีมเมอร์คนนี้จะดังเปรี้ยงปร้างแน่”

“สตรีมเมอร์ นายฝึกหั่นมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย?”

“แค่ฟังเสียงมีดก็รู้แล้วว่าอาหารจะออกมาประณีตขนาดไหน เสียงมีดของสตรีมเมอร์เหมือนเสียงดนตรีเลย ทั้งหรูหราและทุ้มต่ำ มีความลุ่มลึกแต่ก็แฝงจังหวะที่ดุดัน สุดยอดจริงๆ”

ในช่องไม่มีใครคุยด้วย เขาก็เลยพิมพ์บรรยายความรู้สึกอยู่คนเดียว ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น และเมื่อจังหวะมีดของเย่เฟยถี่รัวขึ้น กินแหลกทั่วหล้า ก็ไม่ลังเลที่จะกดส่งของขวัญทั้งดอกไม้และเสียงปรบมือให้รัวๆ

ดอกไม้และเสียงปรบมือคือไอเทมโดเนทของแพลตฟอร์มชิวชิว เสียงปรบมือหนึ่งครั้งราคาหนึ่งหยวน ดอกไม้หนึ่งดอกก็หนึ่งหยวน อมยิ้มก็หนึ่งหยวน นี่คือของขวัญระดับต่ำสุด ถัดมาก็จะเป็นเค้ก เบียร์ และที่แพงขึ้นไปอีกก็คือยานพาหนะต่างๆ ตั้งแต่จักรยานเสือภูเขา มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า มอเตอร์ไซค์ ไปจนถึงรถสปอร์ต รถบ้าน รถลีมูซีน และของขวัญระดับพรีเมียมอย่างเรือสำราญสุดหรู เครื่องบินเจ็ตส่วนตัว ส่วนของขวัญที่แพงที่สุดบนแพลตฟอร์มชิวชิวคือ เรือบรรทุกเครื่องบินและยานอวกาศ ซึ่งมีมูลค่าสูงถึงสองหมื่นหยวนต่อชิ้น! และเป็นเงินจริงสองหมื่นหยวนซะด้วย!

กินแหลกทั่วหล้า นั่งดูเย่เฟยหั่นผักอย่างเพลิดเพลิน พลางกระหน่ำส่งดอกไม้และเสียงปรบมืออย่างไม่เสียดายเงิน

เพียงพริบตาเดียว หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็แทบจะเต็มไปด้วยของขวัญที่หมอนี่กระหน่ำส่งมา

แต่เย่เฟยกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาซอยมันฝรั่งแผ่นสุดท้ายอย่างตั้งใจ

เมื่อมีดสับลงเป็นครั้งสุดท้าย แผ่นมันฝรั่งทั้งหมดบนเขียงก็กลายเป็นเส้นฝอยละเอียด

เส้นมันฝรั่งเหล่านี้มีขนาดเล็กเท่าไม้จิ้มฟัน หนาบางสม่ำเสมอ เรียงตัวกันอย่างสวยงามบนเขียง

เย่เฟยเหงื่อตก แม้จะดูเหมือนง่าย แต่เพราะเป็นครั้งแรก เขาจึงต้องใช้สมาธิอย่างสูง กลัวว่าจะพลาดแม้แต่นิดเดียว

ในที่สุดก็เสร็จ เย่เฟยแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“สวยชะมัด! ระบบ แกเคยเห็นเส้นมันฝรั่งที่สวยขนาดนี้มาก่อนไหม?” เย่เฟยถามอย่างหน้าไม่อาย

ระบบ: “...”

ข้าขี้เกียจจะคุยกับเจ้าแล้ว

มันฝรั่งกลมๆ กลายเป็นเส้นฝอยไปแล้ว เย่เฟยหยุดมือชั่วคราว เขารู้ดีว่าในเมื่อระบบปลดล็อกสิทธิ์ระดับหนึ่งแล้ว มันก็ต้องไม่ได้มีแค่ทักษะการใช้มีดแน่ๆ มันต้องมีสูตรอาหารด้วยสิ ลองดูหน่อยว่ามีเมนูมันฝรั่งอะไรบ้าง

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ข้อมูลเกี่ยวกับเมนูอาหารก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวเขาราวกับน้ำป่า

“มันฝรั่งเส้นทองคำ อาหารสิทธิ์ระดับหนึ่ง วัตถุดิบหลัก: มันฝรั่ง, น้ำมันพืช วัตถุดิบรอง: ซอสมะเขือเทศ”

“มันฝรั่งพริกไทยดำ อาหารสิทธิ์ระดับหนึ่ง วัตถุดิบหลัก: มันฝรั่ง, น้ำมันมะกอก วัตถุดิบรอง: พริกไทยดำ, เกลือ”

“มันฝรั่งอบสมุนไพร อาหารสิทธิ์ระดับหนึ่ง วัตถุดิบหลัก: มันฝรั่ง วัตถุดิบรอง: พริกแห้ง, น้ำมันสลัด, หอมใหญ่, เกลือ, โหระพา”

“ลูกชิ้นกุ้งมันฝรั่ง อาหารสิทธิ์ระดับสอง วัตถุดิบหลัก: มันฝรั่ง, กุ้งแชบ๊วย, น้ำมันพืช วัตถุดิบรอง: ต้นหอม, กระเทียม, แป้งมัน, พริกแห้ง, นมสด, ถั่วลิสงป่น, เกลือ, ซีอิ๊วขาว ฯลฯ”

“ซุปมันฝรั่งเห็ดหอม อาหารสิทธิ์ระดับสอง วัตถุดิบหลัก: มันฝรั่ง, เห็ดหอมสด วัตถุดิบรอง: เกลือ, น้ำซุป, เนยแข็ง, ไทม์, ไฟเบอร์ ฯลฯ”

...

เมื่อเห็นกองทัพเมนูมันฝรั่งในหัว เย่เฟยก็ถึงกับอ้าปากค้าง เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า แค่มันฝรั่งธรรมดาๆ จะสามารถนำมาทำอาหารได้มากมายขนาดนี้

สูตรอาหารมันฝรั่งที่ระบบมอบให้ มีทั้งแบบกับข้าว แบบซุป แบบจีน และแบบตะวันตก

“พระเจ้าช่วย! จะเวอร์วังไปไหมเนี่ย ฉันก็แค่อยากทำเมนูมันฝรั่งสักอย่าง แกเล่นเอาสูตรมันฝรั่งทั่วโลกมายัดใส่หัวฉันเลยเหรอเนี่ย แต่ก็เอาเถอะ... ฉันชอบ”

เย่เฟยยิ้มจนแก้มแทบปริ แต่ดีใจได้ไม่นานเขาก็ได้สติ ในหัวของเขามีขุมทรัพย์สารพัดประโยชน์อยู่ จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้เด็ดขาด

ในเมื่อระบบอาหารมอบสูตรมันฝรั่งมาให้เยอะขนาดนี้ งั้นก็เริ่มจากของง่ายๆ ก่อนแล้วกัน อืม... เมนูระดับสูงเขาก็ยังทำไม่ได้อยู่ดี เพราะสิทธิ์ไม่ถึง

หลังจากเลือกอยู่นาน ในที่สุดเย่เฟยก็ตัดสินใจเลือกเมนูสิทธิ์ระดับหนึ่ง... มันฝรั่งเส้นทองคำ