บทที่ 78 ซีรีส์ความคับแค้นใจขององค์รัชทายาท ตอน องค์รัชทายาทผู้ถูกบีบจนเสียสติ!

ยามนี้บนม่านแสง ความผิดของเฉียนหลงถูกแจกแจงออกมาทีละข้อ!

[เฉียนหลงเป็นคนชอบโอ้อวดความสำเร็จ เย่อหยิ่งจองหอง ใช้ข้ออ้างเรื่องการตรวจราชการลับ เสด็จประพาสกังหนำถึงหกครั้ง ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายตามอำเภอใจ จนทำให้ท้องพระคลังว่างเปล่า ราษฎรตกทุกข์ได้ยาก สั่งสร้างอุทยานหลวงอย่างขนานใหญ่ และเลี้ยงจนเหอเซินกลายเป็นสุดยอดขุนนางกังฉินอันดับหนึ่งของโลก!]

[ในระหว่างครองราชย์ บังคับใช้คดีอักษรกว่า 130 ครั้ง ส่งผลให้ตำราและคัมภีร์ทางวัฒนธรรมจำนวนมากต้องสูญหาย เหล่านักปราชญ์ผู้มีอุดมการณ์ถูกกดขี่ กระดูกสันหลังทางจิตวิญญาณของหัวเซี่ยถูกบิดเบือน]

[หลังจากนั้นยังริเริ่มนโยบายปิดประเทศ ทำให้หัวเซี่ยตัดขาดจากกระแสโลก ล้าหลังกว่าประเทศตะวันตกอย่างรุนแรง]

[เครื่องจักรไอน้ำที่คณะทูตอังกฤษนำมาถวาย กลับถูกเขามองว่าเป็นเพียงของเล่นแปลกประหลาดที่ประดิษฐ์ขึ้นอย่างไร้สาระ เก็บไว้เล่นสนุกในวังเพียงเท่านั้น เขาไม่แยแสต่อกระแสความคิดที่ก้าวหน้าเลยสักนิด]

[อาจกล่าวได้ว่า เฉียนหลงถือเป็นตัวละครหลักที่ทำให้หัวเซี่ยในยุคใกล้ต้องล้าหลังจนถูกรังแก และเกิดการขาดช่วงทางวัฒนธรรม]

[จะกล่าวว่าเขาเป็นคนบาปแห่งสหัสวรรษก็คงไม่เกินไปนัก!]

[ยอดน้องชาย, ตาเฒ่าสิบสมบูรณ์, คนบาปแห่งสหัสวรรษ, สมคำร่ำลือ!]

ใต้ม่านแสง

เฉียนหลงในเวลานี้ใบหน้ามืดครึ้มลงอีกครั้ง... ไฟโทสะที่เดิมทีข่มไว้ได้แล้วพลันพุ่งปรี๊ดขึ้นมาใหม่

เรื่องที่กล่าวมาก่อนหน้านี้เจิ้นยอมรับก็ได้ แต่ที่หาว่าเจิ้นปิดประเทศจนกลายเป็นคนบาปแห่งสหัสวรรษ จุดนี้เฉียนหลงไม่ยอมรับ!

หลุยส์ที่ 16 สหายทางจดหมายของเขามีจุดจบอย่างไร?

เขาย่อมรู้ดีที่สุด

ถูกคุมตัวขึ้นลานประหาร... แล้วก็ถูกตัดหัว

ยามนี้ที่นั่นกำลังวุ่นวายกับสิ่งที่เรียกว่าการปฏิวัติอุตสาหกรรม หากไม่ปิดประเทศจะไปรอดรึ?

หากว่า... แนวคิดตะวันตกเหล่านั้นหลั่งไหลเข้าสู่ต้าชิง... พระราชอำนาจย่อมสั่นคลอน

สิ่งนี้สำหรับต้าชิงแล้วไม่ต่างอะไรกับระเบิดเวลา!

เฉียนหลงย่อมไม่ยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น อีกอย่างสิ่งที่เรียกว่าเครื่องจักรไอน้ำเขาก็เข้าใจดี แต่เป็นเพราะรู้ถึงอานุภาพของมันนั่นแหละ เขาถึงได้ล็อคเก็บมันไว้ในวัง!

เห็นเจิ้นเป็นคนไม่รู้อะไรเลยหรือไง? เจิ้นก็แค่ทำเพื่อความมั่นคงของขุนเขาแม่น้ำแห่งต้าชิงเท่านั้น!

เจิ้นผิดตรงไหน?

"เจิ้นสู้ทนตรากตรำเพื่อต้าชิงมาทั้งชีวิต เจิ้นไม่ได้ทำผิด! คนที่ผิดคือพวกบ่าวไพร่ที่สมควรตายและพวกกบฏแผ่นดินเหล่านั้นต่างหาก!" เฉียนหลงยามนี้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งนัก

...

[บทลงโทษที่ 1: อายุขัยลดลงสิบปี]

[บทลงโทษที่ 2: อวัยวะเพศหดสั้นลง 18 เซนติเมตร (หากความยาวไม่พอ ให้หักจากอายุขัยแทน! หนึ่งเซนติเมตรเท่ากับหนึ่งปี)]

[บทลงโทษที่ 3: โทสะของเหล่านักปราชญ์เมธี! (ผู้สร้างสรรค์ผลงานโบราณวัตถุที่ถูกเขาทำลาย จะคลานออกมาจากผลงานในยามจื่อของทุกวัน! โดยไม่สนใจการโจมตีทางกายภาพ!)]

...

ชั่วพริบตา... เฉียนหลงที่เดิมทียังดูแข็งแรงกระปรี้กระเปร่า ยามนี้พลันแก่ชราลงหลายสิบเท่า!

เนื้อสองสลึงตรงหว่างขาหายวับไปทันที...

บางมิติถึงขั้นถูกบทลงโทษจนขาดใจตายไปเลยก็มี...

ไม่ว่าเฉียนหลงในมิติไหน สิ่งเดียวที่เหมือนกันก็คือกลายเป็นคนไร้รากไปเสียแล้ว

มิติช่วงวัยชรา

"รากมังกรของเจิ้นหายไปแล้ว... หายไปแล้ว..." หลังจากตะโกนประโยคนี้ออกมา เฉียนหลงก็โกรธจนอกแตกตายไปจริงๆ

ยามนี้คนที่ดีใจที่สุดคงหนีไม่พ้นเจียชิ่ง... "ขอบพระคุณสวรรค์ที่ประทานบัลลังก์มาให้... ขอบใจ! ขอบใจจริงๆ!"

"ในที่สุดก็กำจัดตาแก่คนนี้ไปได้เสียที... เจิ้นจะได้ขึ้นครองราชย์เสียที!"

มิติช่วงยงเจิ้ง

หงลี่น้อย... ยามนี้ร้องไห้โฮตามหาหมอหลวง

"แงๆๆ... แงๆๆ... ทั้งหมดเป็นเพราะเฉียนหลงก่อเรื่อง แล้วมาลงโทษข้าทำไม! นกน้อยของข้าหายไปแล้ว... แงๆ!"

"ข้ายังเป็นเพียงเด็กน้อยที่ยังต้องการน้ำนมอยู่นะ... แงๆ... แงๆ!!"

แน่นอนว่ายังมีเฉียนหลงในหลายมิติที่รอดชีวิตมาได้ แต่เรื่องไร้ทายาทสืบสกุลนั้นแน่นอนแล้ว!

คนในทุกยุคทุกสมัยหลังจากดูบทลงโทษของเฉียนหลงจบ ต่างก็รู้สึกหนาวสั่นที่หว่างขาไปตามๆ กัน!

บทลงโทษนี้... ช่างโหดเหี้ยมเกินไปจริงๆ

สิบแปดเซนติเมตรยาวแค่ไหนพวกเขาไม่รู้ แต่... ลองคิดดูสิว่ามันต้องไม่สั้นแน่ๆ!

ถึงอย่างไรตอนท้ายก็บอกไว้แล้วว่าหากไม่พอให้เอาอายุขัยมาหักแทน...

หลี่ไป๋ยกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมดจอก หัวเราะร่า: "สะใจ! สะใจโว้ย!"

หวังซีจือ: "ห่านใหญ่ร้องอย่างไรนะ สมน้ำหน้า! สมน้ำหน้า!"

ในกลุ่มสนทนา

ปฐมจักรพรรดิแห่งต้าฉิน: "ฮ่องเต้ขันทีคนแรกในประวัติศาสตร์ถือกำเนิดขึ้นแล้ว..."

หมูป่าแห่งต้าฮั่น: "พูดตามตรง บทลงโทษนี้ยังเบาไปด้วยซ้ำ!"

หลี่เอ้อแห่งต้าถัง: "ถูก! ในความเห็นของเจิ้น ควรจับตาแก่นี่ไปกดไว้ในส้วม ให้ชื่อเสียเหม็นโฉ่ไปหมื่นปี!"

บาตรใบเดียว: "ไอ้พวกฮ่องเต้หมาแห่งชิงปิศาจ... พวกเจ้าเห่าต่อสิ... ออกมาสิ!"

...

ในเวลานี้ บนม่านแสงได้ปรากฏหัวข้อวิดีโอใหม่ขึ้นมา

[ซีรีส์สี่มหาจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล รวมหัวกันยังหาองค์รัชทายาทดีๆ ไม่ได้สักคน!]

เมื่อเห็นหัวข้อนี้ บรรดาฮ่องเต้ที่ติดอันดับก่อนหน้านี้... ต่างก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที

ราชวงศ์ฉิน

"หมายความว่าอย่างไร? หาองค์รัชทายาทไม่ได้สักคน?"

"คงไม่ได้หมายถึงเจิ้นหรอกนะ?"

อิ๋งเจิ้งยามนี้มั่นใจมากว่าในจำนวนนั้นต้องมีเขาอยู่ด้วยแน่ เพราะจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้สถาปนาองค์รัชทายาทเลย!

ส่วนหูไห่... ต่อให้อิ๋งเจิ้งถูกตีจนตาย เขาก็ไม่เชื่อว่านั่นคือการสืบทอดอำนาจตามลำดับที่ถูกต้อง

ส่วนฝูซู แม้เขาจะมีใจอยากตั้งเป็นรัชทายาท... แต่ติดที่เจ้าเด็กนี่หัวแข็งเหลือเกิน วันๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่คอยค้านเขาไปเสียทุกเรื่อง!

อิ๋งเจิ้งลูบคาง ตกอยู่ในภวังค์ความพะวักพะวนในใจ

"ที่ว่าหารัชทายาทไม่ได้ หรือจะหมายความว่าฝูซูไม่สามารถแบกรับภาระหน้าที่ใหญ่หลวงนี้ได้?"

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าหูไห่ข้ามหน้าข้ามตาฝูซูขึ้นมาครองอำนาจได้อย่างไร

แม้หลี่ซือจะสารภาพกับเขาแล้ว... แต่เรื่องในอนาคตใครเล่าจะบอกได้แน่นอน?

ราชวงศ์ฮั่น

ภายในพระราชวัง!

หลิวปังเองก็ขมวดคิ้วแน่น เขาก็กังวลเช่นกันว่าที่พูดถึงน่าจะเป็นตนเอง

หลิวอิงรัชทายาทของเขาเป็นคนอ่อนแอโดยสันดาน เขาเฝ้ากังวลมาตลอดว่าเจ้าเด็กนี่จะไม่สามารถควบคุมแผ่นดินอันกว้างใหญ่นี้ได้ หัวข้อนี้คงจะเกี่ยวข้องกับเขาด้วยกระมัง?

ยุคฮั่นอู่ตี้

หลิวจวี้ยมองดูหัวข้อบนม่านแสง... ชั่วขณะหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึง วิกฤตการณ์คุณไสย ที่กล่าวไปก่อนหน้านี้

หลิวจวี้: "ชีวิตของข้า... ช่างเปราะบางดั่งเดินบนแผ่นน้ำแข็งจริงๆ..."

ฮั่นอู่ตี้มองดูลูกชายด้วยสายตาตัดพ้อ ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที

"เอ่อ... วางใจเถอะจวี้เอ๋อร์... เจิ้นจะไม่เดินตามรอยเดิมบนม่านแสงนั่นเด็ดขาด!"

เว่ยชิง: "องค์รัชทายาทโปรดวางใจพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทต้องถูกขุนนางโฉดบังตาเป็นแน่ ดูจบเมื่อไหร่ กระหม่อมจะจัดการกวาดล้างขุนนางกังฉินเพื่อฝ่าบาทเอง!"

"ใช่... นับข้าไปด้วยคน อย่าให้ข้ารู้เชียวว่าใครมันกล้าปองร้ายองค์รัชทายาท ไม่อย่างนั้นดาบในมือแม่ทัพผู้นี้ไม่ไว้หน้าใครแน่!" ฮั่วชวี่ปิ้งกวาดสายตาอันเย็นเยียบมองไปยังกลุ่มขุนนาง

...

รัชศกเจินกวาน ราชวงศ์ถัง

หลี่เอ้อในเวลานี้มีสีหน้ามั่นใจมาก เขาโอบฉางซุนฮองเฮาพลางกล่าวอย่างหนักแน่นว่า: "กวนอินปี้ เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นของต้าถังของเจิ้นแน่นอน!"

"เจิ้นขึ้นครองอำนาจผ่านประตูเสวียนอู่ด้วยตนเอง ย่อมไม่มีทางยอมให้คนรุ่นหลังมาซ้ำรอยเดิมของเจิ้นเด็ดขาด!"

ฉางซุนฮองเฮาเอนพิงบ่าหลี่เอ้อ พยักหน้าด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

เพราะหลี่เฉิงเฉียน บุตรชายคนโตของนาง ก็ถูกหลี่เอ้อสถาปนาเป็นรัชทายาทตั้งนานแล้ว!

แถมยังเชิญครูบาอาจารย์ชื่อดังมาสั่งสอน รวมถึงขุนนางใจกล้าที่คอยทัดทานอย่างเว่ยเจิงอีกมากมาย!

ที่ผ่านมาเจ้าเด็กนี่ก็ว่านอนสอนง่ายมาตลอด

"หม่อมฉันเชื่อ... ฝ่าบาท และเชื่อในตัวเฉิงเฉียนเพคะ!"

ที่หลี่เอ้อมั่นใจขนาดนี้ เพราะในวังบูรพาเขามีหูมีตาอยู่มากมาย

อาจกล่าวได้ว่าทุกการเคลื่อนไหวของลูกชายล้วนอยู่ในสายตาของเขา!

จะไม่มีทางมีความคับแค้นใจใดๆ... และเขาจะไม่มีวันยอมให้เกิดเหตุการณ์รัฐประหารองค์รัชทายาทขึ้นเด็ดขาด!

รัชศกหงอู่ ราชวงศ์หมิง

"เปียวเอ๋อร์... เจ้าว่า... ที่พูดมาไม่ได้หมายถึงเจ้ารหรอกนะ?" เถ้าแก่จูในยามนี้รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง

ในหูพลันแว่วเสียงเพลงลางร้ายที่เคยดังขึ้นก่อนหน้านี้!

ผู้สืบทอดที่เขาฟูมฟักมากับมือ สุดท้ายกลับต้องตายลง เรื่องนี้ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็คือความคับแค้นใจที่มิอาจลืม

"คือว่า... เสด็จพ่อ อย่าลืมสิพ่ะย่ะค่ะ... ลูกกินยาอายุวัฒนะที่ท่านมอบให้แล้ว คงจะไม่เป็นอะไรหรอกกระมัง!" จูเปียวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจนัก

ในขณะเดียวกัน ภาพบนม่านแสงก็สลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง!

[องค์รัชทายาทผู้ถูกบีบจนเสียสติ!]

พร้อมกับการปรากฏของหัวข้อ ม่านแสงก็เริ่มฉายภาพออกมา

หลี่เอ้อที่เดิมทียังพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม ยามนี้สีหน้าพลันแข็งค้าง สองตาเบิกโพลงจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า!

เขารู้สึกเหมือนมีเสียงหวีดหวิวอยู่ในหู สมองขาวโพลนไปหมด!

"รัชทายาทของเขา... ขึ้นม่านแสงแล้ว..."