บทที่ 304 - การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศเริ่มต้นขึ้น!

บทที่ 304 - การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศเริ่มต้นขึ้น!

รอบรองชนะเลิศปิดฉากลงแล้ว

ลำดับถัดไปคือการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ

กรรมการชาวมังกรผู้นั้นก็ได้ประกาศให้พักผ่อนหนึ่งชั่วโมง

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง จะเริ่มการต่อสู้ตัดสินครั้งสุดท้ายของการแข่งขันประเภทบุคคลทันที

หากจะถามว่าใครสงบนิ่งที่สุดในสนามนี้ ย่อมต้องเป็นผู้ชมจากจักรวรรดิเทียนหลงแน่นอน

ไม่ว่าผู้ชมจากจักรวรรดิอื่นจะโต้เถียงกันรุนแรงเพียงใด ผู้ชมจากจักรวรรดิเทียนหลงต่างก็มีสีหน้าที่สงบนิ่งอย่างยิ่ง

สาเหตุนั้นง่ายมาก...

ในสายตาของพวกเขา เจ้าหญิงลูเซียของตนย่อมเป็นฝ่ายชนะอย่างแน่นอนแล้ว

สำหรับความจริงที่จะเกิดขึ้นอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์เช่นนี้ พวกเขาไม่มีความจำเป็นต้องไปเถียงกับใครจนหน้าดำครัดเครียด

ทุกอย่างให้ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจริงเป็นตัวพูดเอง

ในยามที่ผลการแข่งขันยังไม่ออกมา การโต้เถียงทุกอย่างล้วนเป็นการเสียแรงเปล่าโดยใช่เหตุ

มันคือเรื่องที่ไร้เหตุผลสิ้นดี

ดังนั้นพวกเขาจึงสงบนิ่งมาก ไม่ไปทะเลาะเบาะแว้งกับใคร

หวังเฉินในตอนนี้กลับมายังเขตพักรอนักกีฬา

"ยินดีด้วย!"

หลี่ซือเถียนและเย่ชิงเสวียนต่างก็เอ่ยคำอวยพรออกมา

หวังเฉินพยักหน้าอย่างมีมารยาท ถือเป็นการตอบรับ

"เจ้าหมอนี่ มีความมั่นใจจะชนะเจ้าหญิงลูเซียผู้นั้นไหม?" หลี่ซือเถียนหลังจากที่หวังเฉินนั่งลงแล้ว ก็นังคงเข้าไปพัวพันถามไถ่เป็นคนแรก

นางนั่งลงข้างกายหวังเฉินเช่นนั้น พร้อมทั้งถามด้วยรอยยิ้ม

สัมผัสได้ชัดเจนว่าแม่สาวหลี่ซือเถียนคนนี้ไม่มีท่าทีระแวดระวังต่อหวังเฉินอีกต่อไปแล้ว

ไหล่ที่บอบบางของนางพิงเข้ากับร่างของหวังเฉินเช่นนั้น

หากเป็นเมื่อก่อน ย่อมไม่มีทางได้เห็นหลี่ซือเถียนเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนขนาดนี้แน่นอน

หวังเฉินส่ายหน้าอย่างราบเรียบ คำตอบที่ให้ออกไปยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน: "ไม่ทราบ"

สิ่งนี้ทำให้หลี่ซือเถียนอดไม่ได้ที่จะค้อนให้หนึ่งวง คำตอบยังคงเดิมเป๊ะ

เจ้าหมอนี่ไม่ว่านางจะถามอย่างไร คำตอบของเขาก็มีเพียงคำว่าไม่ทราบเท่านั้น

ในความเป็นจริงหวังเฉินก็ไม่ทราบจริงๆ ว่าจะชนะได้หรือไม่

ก่อนจะก้าวขึ้นสู่สนามแข่ง ใครกันจะไปรู้พลังฝีมือที่แท้จริงของอีกฝ่ายได้?

ทว่าเจ้าหญิงลูเซียแห่งเทียนหลงผู้นั้น พลังที่นางแสดงออกมาล้วนหาใช่พลังทั้งหมดไม่

นางไม่เคยต้องแสดงฝีมือที่แท้จริงออกมาเลย อีกฝ่ายก็ชิงขอยอมแพ้ไปเสียก่อนแล้ว

แน่นอนว่า จนถึงตอนนี้หวังเฉินเองก็ยังไม่ได้แสดงพลังที่แท้จริงออกมาเช่นกัน

อสูรรับใช้ทั้งสองตัวของเขาเพิ่งจะแสดงสกิลออกมาเพียงหนึ่งหรือสองอย่างเท่านั้นเอง

และตั้งแต่ต้นจนจบพวกมันก็ยังไม่ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการเลยด้วยซ้ำ

หวังเฉินมักจะเรียกเสี่ยวชิงและเสี่ยวจื่อออกมาแล้วเก็บไว้ในอกเสื้อของตนเองเสมอ

ทำไมต้องทำเช่นนั้นน่ะรึ?

นั่นเป็นเพราะเมื่อนักฝึกอสูรและอสูรรับใช้ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน ย่อมจะได้รับค่าสถานะโบนัสเพิ่มเติมนั่นเอง

ดังนั้นหวังเฉินจึงถือเสียว่าเรียกเจ้าตัวเล็กทั้งสองออกมาเพื่อมอบบัฟให้แก่ตนเอง

ส่วนเวลาที่เหลือ เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็ไม่ต้องออกหน้าเลย หวังเฉินเพียงคนเดียวก็จัดการคู่ต่อสู้ได้อยู่หมัดแล้ว

ยามนี้

หากต้องเข้าปะทะกับเจ้าหญิงชาวมังกรผู้นี้ คาดว่าคงจะเป็นศึกที่ดุเดือดรุนแรงอย่างที่สุดแน่นอน

ถึงตอนนั้นหวังเฉินคาดว่าตนเองคงต้องงัดไพ่ตายออกมาจนหมดสิ้น

ส่วนเรื่องที่จะสู้ได้หรือไม่นั้น...

แม้แต่ตัวหวังเฉินเองก็ยังให้คำตอบที่แน่นอนไม่ได้

ถึงแม้ตนเองจะมีระบบและมีอสูรรับใช้ระดับจักรวาลอยู่กับตัว แต่คนอื่นก็ใช่ว่าจะไม่มีวิธีการที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า

อย่าได้ดูแคลนยอดฝีมือทั่วหล้าเป็นอันขาด

รอบคอบ รอบคอบ และรอบคอบให้ถึงที่สุด

นี่คือสไตล์การทำงานที่หวังเฉินยึดถือมาโดยตลอด

"แล้วเจ้าคิดว่าหวังเฉินจะชนะไหมล่ะ?" เย่ชิงเสวียนหันไปมองทางหลี่ซือเถียน

หลี่ซือเถียนเลิกคิ้วขึ้นพร้อมยิ้มกว้าง: "ข้าคิดว่าหวังเฉินชนะแน่นอน ผ่านมาหลายนัดขนาดนี้ ใครๆ ต่างก็ไม่เห็นหัวเขา แต่เขาก็ชนะมาได้หมด นัดสุดท้ายนี้ก็น่าจะไม่เป็นข้อยกเว้นเหมือนกัน"

"เพียงแต่การแข่งประเภททีมดูจะยุ่งยากอยู่บ้าง ทีมของพวกเราเหลือสมาชิกเพียงสามคน แถมยังไม่มีตัวสำรองอีกด้วย"

เมื่อกล่าวถึงจุดนี้

มันก็จริงอย่างว่า

ทีมจากมหาวิทยาลัยของจักรวรรดิอื่น ถึงแม้จะสูญเสียสมาชิกไปบ้างหนึ่งหรือสองคน แต่พวกเขาก็ยังมีตัวสำรอง

การแข่งประเภททีมนั้นต้องอาศัยการประสานงานเป็นหลัก

หากขาดจำนวนคนไป ยามต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่มีการประสานงานที่ดี ย่อมต้องรับมืออย่างยากลำบากแน่นอน

และผู้ชมจำนวนมากก็เริ่มไม่คาดหวังกับการแข่งประเภททีมของอาณาจักรมังกรแล้ว

การตายตกไปของอวิ๋นชิงเฉวียนและเจียงตงอี ส่งผลกระทบต่อความแข็งแกร่งโดยรวมของทีมค่อนข้างมากจริงๆ

"ไม่เป็นไรหรอก"

"ขอแค่หวังเฉินคว้าแชมป์ประเภทบุคคลมาได้ การแข่งประเภททีมจะได้แชมป์หรือไม่ก็ไม่สำคัญแล้ว"

"อย่างไรเสียการแข่งประเภทบุคคลก็มีค่าเกียรติยศสูงสุด และสัดส่วนรางวัลก็สูงที่สุดด้วย"

"ต่อให้ทีมของพวกเราจะได้อันดับบ๊วยในการแข่งประเภททีม คาดว่าคงไม่มีประเทศไหนได้รับรางวัลรวมมากกว่าพวกเราหรอก"

เย่ชิงเสวียนกล่าวเรียบๆ

"บนเงื่อนไขที่ว่าต้องชนะให้ได้ก่อนน่ะนะ"

หลี่ซือเถียนกล่าวเสริม

หวังเฉินไม่ได้ร่วมวงสนทนากับสองสาวต่อ

แต่เขากลับหลับตาลงเพื่อพักผ่อนและรวบรวมสมาธิ

เวลาหนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หวังเฉินลืมตาขึ้นมาจากสภาวะพักผ่อน

ในยามนี้

บรรยากาศทั่วทั้งอารีน่าได้พุ่งทะยานเข้าสู่จุดที่ร้อนแรงถึงขีดสุดแล้ว!

หลังจากพักผ่อนมาหนึ่งชั่วโมง อารมณ์ของผู้ชมกลับไม่ได้มอดดับลงเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม มันกลับยิ่งโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกองเพลิงที่ถูกเติมเชื้อไฟ!

เห็นได้ชัดว่าผู้ชมต่างพากันตั้งตารอคอยการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศนัดนี้อย่างถึงที่สุด

"หวังเฉินจะสามารถบีบให้เจ้าหญิงลูเซียแสดงฝีมือที่แท้จริงออกมาได้หรือไม่กันนะ?"

"น่าจะได้สิ! ข้าเชื่อมั่นในตัวเขา!"

"ส่วนจะคว้าแชมป์ได้ไหม อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน!"

"ไม่ต้องพูดมาก หวังเฉิน พยายามเข้า! ข้าแค่อยากเห็นสีหน้าตอนพ่ายแพ้ของเจ้าหญิงชาวมังกรคนนั้นน่ะ!"

"ไปไกลๆ เลย! เจ้าหญิงลูเซีย พยายามเข้า! หวังเฉินน่ะหลีกทางไปเสียดีกว่า!"

"..."

จำนวนผู้ชมที่ส่งเสียงเชียร์เจ้าหญิงลูเซียนั้น เห็นได้ชัดว่ามีจำนวนมากกว่าผู้ที่เชียร์หวังเฉินอยู่มาก

นี่เป็นเรื่องปกติธรรมดา

เพราะผู้คนจำนวนมากล้วนเป็นแฟนคลับของผู้ชนะทั้งสิ้น

ใครมีแววจะได้แชมป์ พวกเขาก็ย่อมเป็นแฟนคลับคนนั้น

ยามนี้คนส่วนใหญ่ต่างคิดว่าเจ้าหญิงลูเซียจะได้แชมป์ พวกเขาจึงย่อมต้องส่งเสียงโห่ร้องเชียร์ให้แก่เจ้าหญิงลูเซียเป็นธรรมดา

ต่อเรื่องนี้

หวังเฉินก็ไม่ได้หวั่นไหวไปกับเสียงโห่ร้องเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

"ขอให้ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองฝ่ายก้าวขึ้นสู่ลานประลองประจำตำแหน่งของตนเองด้วย!"

ภายใต้เสียงประกาศกึกก้องของกรรมการชาวมังกร

หวังเฉินจึงก้าวเท้าเดินขึ้นสู่ลานประลอง

ขณะที่เจ้าหญิงชาวมังกรผู้นั้น ในยามนี้ก็สวมชุดรบสีขาวบริสุทธิ์ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความสูงศักดิ์แห่งราชวงศ์และความองอาจ นางก้าวเดินขึ้นสู่ลานประลองด้วยท่วงท่าที่สง่างาม

เนตรมังกรคู่นั้นของนางจ้องมองมายังมนุษย์ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความสนใจใคร่รู้ยิ่งนัก

หืม...

มนุษย์ผู้นี้กลับเอาชนะฟรานซ์ เอลสันมาได้จริงๆ ด้วย!

แถมยังเป็นการเอาชนะด้วยพลังที่กดข่มอยูฝ่ายเดียวอีกต่างหาก!

นี่นับว่าเหนือความคาดหมายของนางไปพอสมควรเลยทีเดียว!

ทว่านี่คือผลลัพธ์ที่นางอยากเห็นที่สุด

ฝีมือของฟรานซ์ เอลสันนัดเพียงนางมองแวบเดียว ก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง

หากการแข่งรอบชิงชนะเลิศต้องมาเจอคนอย่างฟรานซ์ เอลสัน ตัวเจ้าหญิงลูเซียเองก็คงจะรู้สึกเบื่อหน่ายไม่น้อย

ยามนี้เมื่อมีม้ามืดเช่นนี้มาประลองกับนาง นางจึงเริ่มเกิดความสนใจขึ้นมาไม่น้อยจริงๆ

อย่างน้อยความตื่นเต้นก็พุ่งสูงขึ้นมากทีเดียว

ทำให้นางรู้สึกว่าการคว้าแชมป์ในครั้งนี้พอจะมีแต้มสีสันขึ้นมาบ้าง

"สวัสดีค่ะ คุณหวังเฉิน"

ในยามนี้

บางทีอาจจะเป็นเพราะมีความรู้สึกที่ดีต่อมนุษย์ผู้นี้ไม่น้อย เจ้าหญิงลูเซียจึงเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายหวังเฉินด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

ต่อเรื่องนี้ หวังเฉินเพียงพยักหน้า และตอบกลับไปเรียบๆ หนึ่งคำว่าสวัสดี

เมื่อสายตาจับจ้องไปยังเจ้าหญิงผู้นี้ สีหน้าของหวังเฉินก็เริ่มจริงจังขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

ยามนี้

เจ้าหญิงลูเซียสวมชุดรบสีขาวสะอาดตา ด้านในบุด้วยเกราะอ่อนสีทองจางๆ เกราะกระโปรงที่ทอดตัวลงมาจากเอวบางนั้นแสดงออกถึงบารมีแห่งราชวงศ์อย่างเต็มที่

มันส่งเสริมรูปร่างที่สูงโปร่งและงดงามของนางออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ดูทั้งสวยงามและองอาจไปในเวลาเดียวกัน

เมื่อเห็นหวังเฉินตอบกลับตนเองอย่างราบเรียบเพียงนั้น เจ้าหญิงลูเซียก็ไม่ได้ถือสา นางเพียงพยักหน้าเบาๆ

"ถ้าอย่างนั้น..."

"ขอคำชี้แนะด้วยนะคะ คุณหวังเฉิน"

(จบแล้ว)