ตอนที่ 21 กิจกรรมจำกัดเวลา ราชาปาร์กัวร์

ตอนที่ 21 กิจกรรมจำกัดเวลา ราชาปาร์กัวร์

“ปัจจัยที่ส่งผลต่อพลังโดยรวมมันเยอะเกินไปแล้ว แบบนี้ต้องใช้เงินเท่าไหร่กัน...”

เจียงหลิวรู้สึกว่าตัวเองถูกศิษย์พี่ใหญ่สำนักหลิงอวิ๋นโชว์จนชาไปทั้งตัว คนเดิม จังหวะเดิม ฆ่าวนไปวนมาหลายสิบครั้งกว่าจะฆ่าได้

ทั้งวิชาตัวเบา ทั้งท่าก้าว ถูกสั่งสอนเข้าเต็มๆ จริงๆ

พอนึกว่าต่อไปตัวเองก็ต้องการของพวกนี้ เจียงหลิวก็อดหวาดกลัวในใจไม่ได้ ของสารพัดมั่วซั่วมากมายขนาดนี้ต้องเติมเงินอัปเกรด ต่อให้เขาเป็นเวอร์ชันลด 100 เท่าก็ยังรับไม่ไหว

บำเพ็ญเซียนนี่ ถ้าไม่มีเงินก็จะบำเพ็ญเซียนบ้าบออะไรอีก

เจียงหลิวสลับออกจากเกมด้วยสีหน้าเหม่อลอย ความเหนื่อยล้าที่ทนแทบไม่ไหวผุดขึ้นมา หลังทรมานศิษย์พี่ใหญ่สำนักหลิงอวิ๋นไปหลายสิบครั้ง พลังใจและสมาธิของเขาลดลงถึงขีดสุด เปลือกตาสั่นระริก ก่อนจะหลับวูบไปทันที

หลายวันมานี้ไม่ได้หลับเลย การนอนครั้งนี้สบายจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนข้างๆ ผลักเขา ก็ยังไม่รู้ว่าจะหลับไปอีกนานแค่ไหน

“ตื่นๆๆ กิจกรรมจะเปิดแล้ว”

“อย่ามายุ่งกับฉัน”

“กิจกรรมใหม่ นายไม่เข้าร่วมแล้วเหรอ?”

“กิจกรรมใหม่อะไร... หืม?”

เจียงหลิวลืมตาพรวดขึ้นทันที สะดุ้งไปทั้งตัว มองหลี่ตงเจ๋อที่อยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้างุนงง “นายพูดว่าอะไรนะ?”

“กิจกรรมไง!”

หลี่ตงเจ๋อพูดอย่างหมดคำจะพูด “นายนี่มันใจใหญ่จริงๆ ถ้าฉันไม่เรียกนาย นายก็คงไม่เข้าร่วมกิจกรรมแล้วใช่ไหม?”

เปิดกิจกรรมใหม่แล้ว?

ฉันคงไม่ได้หลับไปหลายวันหรอกนะ?

เจียงหลิวตื่นเต็มตาทันที หยิบโทรศัพท์ออกมาดูวันที่แล้วถึงถอนหายใจโล่งอก ยังดี แค่คืนเดียวเท่านั้น

“ในที่สุดเกมพังๆ นี่ก็เปิดกิจกรรมใหม่สักที”

เขาบ่นหนึ่งคำ ก่อนจะอดใจไม่ไหว สลับเข้าสู่เกมยุคบำเพ็ญเซียนทันที

หน้ากิจกรรมที่เต็มไปด้วยสีสันมงคลเด้งขึ้นมา

[ ราชาปาร์กัวร์เปิดจำกัดเวลา! ]

[ ท่าก้าว! อาวุธเวท! ปีก! ฉายา! ]

[ ปาร์กัวร์ทั่วเซิร์ฟรอคุณมาท้าทาย! ]

ภาพพื้นหลังของหน้ากิจกรรมเป็นสีแดงมงคลกับดอกไม้ไฟ และประทัด ตรงกลางเป็นภาพเจ้าสำนักหลิงอวิ๋นสวมรองเท้าสเก็ตล้อเลื่อน ด้านข้างยังประดับด้วยไอคอนหนังสือ รองเท้าบูต ปีก และฉายา

เจียงหลิวไม่สนใจการรับงานของเจ้าสำนักหลิงอวิ๋นแม้แต่น้อย กดเข้าไปดูคำอธิบายกิจกรรมโดยตรง

[ ราชาปาร์กัวร์ : ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเป็นเวลา 3 วัน กิจกรรมปาร์กัวร์จะเปิดตรงเวลา 12.00 น. ของทุกวัน ผู้เล่นทุก 10,000 คนจะแบ่งเป็นหนึ่งสนามแข่ง แต่ละวันคัดเลือก 10 อันดับแรกเข้าสู่รอบต่อไป ผู้ที่ติด 10 อันดับแรกของแต่ละสนามแข่งจะเข้าสู่รอบที่สอง ]

[ รอบที่สองจะแบ่งสนามแข่งตามจำนวนผู้ผ่านเข้ารอบ ผู้ที่ติด 10 อันดับแรกจะเข้าสู่รอบที่สาม ]

[ วันที่สามจะเป็นศึกตัดสินบนสนามราชา 108 สนาม ]

[ ผู้ที่ติด 100 อันดับแรกของแต่ละสนามราชาจะได้รับรางวัลสุ่มไอเทมเวทระดับต่ำ 1 ชิ้น ผู้ที่ติด 10 อันดับแรกจะได้รับรางวัลสุ่มไอเทมเวทระดับกลาง 1 ชิ้น อันดับหนึ่งจะได้รับรางวัลสุ่มไอเทมเวทระดับสูง 1 ชิ้น และได้รับฉายา “ราชาปาร์กัวร์” ]

[ ราชาปาร์กัวร์ 108 คน รอคุณมาท้าทาย! ]

[ นับถอยหลังเปิดกิจกรรม : 5 นาที 32 วินาที ]

“ลงทุนใหญ่เลยนะ!”

หลังเจียงหลิวอ่านคำอธิบายกิจกรรมจบก็สะเทือนใจ ทั้งเซิร์ฟแบ่งออกเป็นทั้งหมด 108 สนามแข่ง นั่นหมายความว่าจะต้องแจกไอเทมเวทระดับต่ำเป็นหมื่นชิ้น ไอเทมเวทระดับกลางเป็นพันชิ้น ไอเทมเวทระดับสูงเป็นร้อยชิ้น จำนวนไอเทมเวทระดับสูงในเกมเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวทันที

กิจกรรมนี้ ทางตัวเกมไม่ขาดทุนยับเลยเหรอ?

ไม่นาน สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นไอคอนบัฟที่มุมขวาล่างของหน้ากิจกรรม สีหน้าพลันแข็งค้าง

จริงด้วย ใครจะขาดทุนก็ได้ แต่ผู้ให้บริการเกมไม่มีทางขาดทุน

เจียงหลิวกดเปิดไอคอนบัฟ ข้างในขายบัฟอยู่สามชนิด

[ บัฟความเร็วเคลื่อนที่ระดับต่ำ : เพิ่มความเร็วเคลื่อนที่ 5% ต่อเนื่อง 30 นาที ราคา 10 หินวิญญาณ ]

[ บัฟความเร็วเคลื่อนที่ระดับกลาง : เพิ่มความเร็วเคลื่อนที่ 10% ต่อเนื่อง 30 นาที ราคา 20 หินวิญญาณ ]

[ บัฟความเร็วเคลื่อนที่ระดับสูง : เพิ่มความเร็วเคลื่อนที่ 30% ต่อเนื่อง 30 นาที ราคา 198 หินวิญญาณ ]

“นี่มันบังคับเติมเงินชัดๆ ไม่ใช่เหรอ!”

หลังเจียงหลิวดูราคาบัฟจบ สีหน้าก็ดำลงทันที อดก่นด่าออกมาไม่ได้

ราคาบัฟความเร็วเคลื่อนที่ระดับต่ำกับระดับกลางต่างกันแค่เท่าตัว แต่ระหว่างระดับกลางกับระดับสูงกลับต่างกันสิบเท่า!

นี่ไม่ใช่บอกชัดๆ เหรอว่า ถ้าอยากได้ราชาปาร์กัวร์ ก็ต้องซื้อบัฟระดับสูงสุด!

แถมยังต้องซื้อสามวันด้วย!

“สุดยอด สุดยอด ไม่แกล้งทำแล้วใช่ไหม?”

เจียงหลิวกัดฟัน สีหน้าดำคล้ำ ซื้อบัฟความเร็วเคลื่อนที่ระดับสูง ไม่ซื้อก็ไม่ได้ อันดับหนึ่งให้ไอเทมเวทระดับสูงกับฉายาเชียวนะ

ซื้อไม่สำเร็จ

เกือบลืมไป หินวิญญาณทั้งหมดโยนเข้าเตาหลอมไปแล้ว...

เจียงหลิวรีบรับหินวิญญาณเช็กอินกับบัตรรายเดือน แล้วรับหินวิญญาณที่ปู่เจียงกับยายจ้าวส่งมาจากจดหมาย จากนั้นถึงซื้อบัฟความเร็วเคลื่อนที่ระดับสูงอย่างกัดฟัน

ใช้จ่าย 1.98 หินวิญญาณ!

“อีกห้านาทีก็จะเริ่มแล้ว โชคดีจริงๆ ที่ฉันมีพี่น้องที่ดี...”

เจียงหลิวสีหน้าโล่งอก ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่ตงเจ๋อเรียกเขา กิจกรรมที่กินเวลาสามวันนี้คงพลาดไปแล้ว

เขาสลับออกจากเกม ตบไหล่หลี่ตงเจ๋อ “ขอบใจนะ เดี๋ยวต้องให้ฉันพานายบินไปสักรอบไหม”

คนหนึ่งหมื่นคนเบียดกันอยู่ในสนามแข่งเดียวกัน มีโอกาสมากที่จะเกิดสภาพติดขัด เขาพาหลี่ตงเจ๋อบินออกไปสักระยะ ก็ถือเป็นการขอบคุณ

“ฮี่ๆ ไม่ต้อง ฉันก็ซื้อปีกแล้ว”

หลี่ตงเจ๋อหัวเราะฮี่ๆ พูดอย่างได้ใจ “ไม่ใช่แค่ปีกนะ ฉันยังซื้อบัฟความเร็วเคลื่อนที่ระดับสูงด้วย!”

“นายซื้อบัฟไม่ไหวใช่ไหม ขายอาวุธเวทให้ฉันสักชิ้นสิ”

“นายดูถูกใครอยู่”

เจียงหลิวกลอกตา “หินวิญญาณแค่นี้ฉันยังมีอยู่ คนที่ดวงดีสุดๆ แบบฉันยังจะขาดหินวิญญาณอีกเหรอ?”

หลี่ตงเจ๋อ “...”

ไอ้หมอนี่ มีอาวุธเวทแล้วยังมีหินวิญญาณอีกเหรอ!

ไม่ใช่แค่พวกเขาสองคนที่คุยเรื่องกิจกรรมใหม่ เพื่อนๆ ในห้องทั้งหมดต่างตื่นจากการฝึกอันเงียบงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“ในที่สุด ในที่สุดก็มีกิจกรรมที่ฉันเข้าร่วมได้แล้ว!”

“กิจกรรมก่อรากฐานฉันฟาร์มในเนื้อเรื่องทั้งวัน ได้หินก่อรากฐานมาแค่ไม่กี่ก้อน แม่งกิจกรรมนี้ต่อให้ฟาร์มจนตายก็เติมไม่เต็ม!”

“งั้นยังจะรอให้ทุกคนก่อรากฐานสมบูรณ์แบบหมดหรือไง? ยอมแพ้เถอะ กิจกรรมนี้ต่างหากที่พวกเราเล่นได้”

“ซื้อบัฟไม่ไหวก็ใช่ว่าจะตกรอบแรกหรือไง? คนจนไม่คู่ควรกับการบำเพ็ญเซียน”

“เกมขยะอะไรกันเนี่ย ไม่มีกิจกรรมที่ยุติธรรมกว่านี้หน่อยเหรอ?”

“ยุติธรรม? สำคัญที่การมีส่วนร่วม!”

ต่อให้เสียงบ่นไม่หยุด ก็ยังขวางความกระตือรือร้นของเพื่อนๆ ที่มีต่อกิจกรรมใหม่ไม่ได้ เวลาห้านาทีผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงพูดคุย

ในตอนนั้นเอง

ในหัวเจียงหลิวมีเสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น

[ กิจกรรมจำกัดเวลา ราชาปาร์กัวร์ เปิดแล้ว ต้องการเข้าร่วมหรือไม่ ]

[ ใช่ ]

ทันทีที่กดยอมรับ เจียงหลิวก็รู้สึกว่าสมองมึนงง หน้าจอเกมยุคบำเพ็ญเซียนเด้งขึ้นมาตรงหน้าสายตา ราวกับดูดวิญญาณของเขาเข้าไป โลกหมุนคว้าง

เมื่อได้สติกลับมาอีกครั้ง เขาก็พบอย่างกะทันหันว่าตัวเองปรากฏอยู่ในแผนที่ใหม่เอี่ยมแห่งหนึ่ง รอบด้านเบียดแน่นไปด้วยผู้คนหนาแน่นทั้งหมดล้วนเป็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมที่สาม

เสมือนจริง!

นี่ถึงกับเป็นโลกเสมือนจริงสำหรับทุกคน!

เจียงหลิวชะงักเล็กน้อย เดิมทีเขานึกว่าเป็นตัวละครสองมิติวิ่งปาร์กัวร์ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนจริงวิ่งปาร์กัวร์

เขากวาดตามองแผนที่กึ่งโปร่งใสตรงมุมขวาบนของสายตา ชื่อแผนที่คือ [ แดนมายา : เหมืองวิญญาณร้าง ]

กิจกรรมปาร์กัวร์นี้ ทุกคนกำลังแข่งอยู่ในแดนมายา!

คนในบริเวณใกล้เคียงถูกแบ่งให้อยู่ในสนามแข่งเดียวกัน เจียงหลิวยังไม่ทันได้กวาดตามองสภาพภูมิประเทศ เสียงอุทานก็ดังเข้าหู

“เชี่ย! เจียงหลิว ทำไมนายแต่งตัวเท่ขนาดนี้!”

ฉันมีอาวุธเวทแปดชิ้น ถูกเปิดโปงแล้วสินะ

ทุกคนต่างก็เป็นนักเรียนธรรมดาๆ เหมือนกัน ทำไมนายถึงโดดเด่นอยู่คนเดียว?

เจียงหลิว นายทรยศชนชั้นของตัวเอง!

“เจียงหลิว นายไปเอาอาวุธเวทเยอะขนาดนี้มาจากไหนเนี่ย?”

“เจียงหลิว นายคงไม่ได้ไปกู้หินวิญญาณมาหรอกใช่ไหม?”

“กู้เงินมาอวดนี่ไม่เอานะ”

“ปีกนี่ติดตั้งเข้าไป หรือว่างอกอยู่ในเนื้อ?”

อุปกรณ์สุดหรูทั้งตัวของเจียงหลิวสร้างแรงสั่นสะเทือนให้เพื่อนร่วมชั้นอย่างมาก ทุกคนพากันเข้ามาล้อมแตะนู่นจับนี่ ทำเอาเจียงหลิวหน้าดำคล้ำไปหมด “อย่าถอนขนบนปีกฉันสิ!”

หลี่ตงเจ๋อที่อยู่ข้างๆ แทบจะร้องไห้แล้ว ดูฉันบ้างสิ ฉันก็มีปีกเหมือนกันนะ!

เขาเองก็ซื้อแพ็กเติมครั้งแรกที่ให้ปีกมา ได้ปีกขั้นเวทสีเขียวเรืองๆ มาหนึ่งชิ้น หลังเข้าสู่แผนที่เกม เดิมทีกำลังจะโชว์สักหน่อย ใครจะคิดว่าไม่มีใครสนใจเขาเลย

นี่เป็นปีกใหญ่เพียงสองคู่ในห้องเลยนะ พวกนายไม่อยากลองจับดูหน่อยเหรอ?

“นายก็ซื้อปีกมาเหมือนกัน?”

เจียงหลิวเป็นคนแรกที่เห็นปีกของหลี่ตงเจ๋อ สายตาหยุดอยู่บนปีกสีเขียวเรืองๆ นั้นเล็กน้อย ก่อนค่อยๆ เลื่อนลงมา แล้วยิ้มแห้งๆ ว่า “อาภรณ์เวทโมเสกของนายยังไม่ซ่อมอีกเหรอ?”

เมื่อสวมอาภรณ์เวทที่เท็กซ์เจอร์เสียหายชิ้นนี้ ร่างกายกว่าครึ่งของหลี่ตงเจ๋อก็อยู่ในสภาพโมเสก ดูโดดเด่นแปลกแยกยิ่งกว่าเจียงหลิวอีก

“ซ่อมบ้าอะไรล่ะ”

หลี่ตงเจ๋อถอนหายใจ “อาวุธเวทระดับต่ำชิ้นหนึ่ง ยังจะหวังให้ทางการมาดูแลผลประโยชน์ผู้เล่นอีกเหรอ? ช่างเถอะ ใส่ไม่ได้กี่วันก็โยนทิ้งแล้ว”

บั๊กระดับต่ำแบบนี้ อย่าว่าแต่เกมยุคบำเพ็ญเซียนเลย ต่อให้เป็นเกมมือถือขยะสักเกมก็ไม่ซ่อมให้หรอก ไม่มีเวลามาทำแบบนี้

ท่ามกลางเสียงเอะอะวุ่นวาย ในที่สุดเจียงหลิวก็มีเวลาสังเกตแผนที่กิจกรรมนี้

แผนที่สมชื่อจริงๆ ที่นี่คือเขตเหมืองร้าง ลานโล่งตรงเส้นเริ่มต้นแน่นขนัดไปด้วยผู้คน สองข้างเป็นผนังเหมืองสีเทาตาย ด้านบนสูงราวยี่สิบถึงสามสิบเมตร ด้านหน้าตรงไปเป็นม่านแสงกึ่งโปร่งใส หลังม่านแสงคือทางยาวที่มุ่งลึกเข้าไปในเขตเหมือง

ทางยาวเส้นนี้น่าจะรองรับคนเดินเรียงหน้ากระดานได้ประมาณพันกว่าคนเท่านั้น หมายความว่าหากตอนเริ่มวิ่งไม่ชิงความได้เปรียบไว้ก่อน ก็คาดว่าจะพลาดก้าวแรกแล้วพลาดทุกก้าว

แน่นอน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจียงหลิว เขาบินได้

หนึ่งหมื่นคนวิ่งอยู่ในสนามแข่งหนึ่งเส้น ครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนกินพื้นที่ไปส่วนน้อย รวมตัวกันเป็นกลุ่ม ภายใต้การนำของผู้อำนวยการและครู พวกเขาเบียดขึ้นมาถึงหน้าเส้นเริ่มต้นได้อย่างดื้อๆ

นอกจากกลุ่มนักเรียนอย่างพวกเขาแล้ว คนที่เหลือล้วนเป็นพนักงานออฟฟิศแถวโรงเรียน พวกเขาก็ไม่ค่อยกล้าเบียดกับนักเรียน จึงถอยห่างจากกลุ่มนักเรียนกลุ่มนี้อย่างเงียบๆ

นี่ก็เพราะเพิ่งเปิดเซิร์ฟได้ไม่กี่วัน สถานะนักเรียนยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง ผู้ใหญ่แย่งนู่นแย่งนี่กับนักเรียน ถ้าแพร่ออกไปก็คงไม่น่าฟัง

รออีกไม่กี่วัน คาดว่าคงไม่มีความคิดแบบนี้แล้ว

ฉันเป็นนักเรียน ขอฉันไปก่อนก้าวหนึ่ง?

ไสหัวไป

เมื่อเวลานับถอยหลังสิ้นสุดลง ในชั่วขณะที่ม่านแสงค่อยๆ หายไป ก็ราวกับการวิ่งมาราธอนเริ่มต้น ผู้คนหนาแน่นมหาศาลพุ่งออกไป ใช้ความเร็วเต็มกำลังมุ่งหน้าสู่เส้นชัย

เสียงฝีเท้าดังก้องไปทั่วเขตเหมือง ท่ามกลางความวุ่นวายมีทั้งเสียงหัวเราะ ด่าทอ และโวยวาย

“ฉันขอล่วงหน้าไปก่อนนะ”

เจียงหลิวทักเพื่อนๆ แล้วเหยียบเท้าลงพื้น สะบัดปีกหลิงอวิ๋นบินทะยานขึ้นฟ้า อุปกรณ์บนร่างส่องประกายราวกับไฟนีออน เพียงพริบตาก็หลุดออกจากกลุ่มใหญ่ ขึ้นนำอยู่คนเดียว

แต่เพิ่งบินเข้าเส้นทางยาวในเหมืองได้ไม่กี่วินาที ด้านหลังก็มีเสียงหลี่ตงเจ๋อร้องขอความช่วยเหลือดังมา

“เฮ้เพื่อน ช่วยกันหน่อย!”

เจียงหลิวหันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นสีหน้าก็เต็มไปด้วยความหมดคำจะพูด

เห็นเพียงหลี่ตงเจ๋อกำลังบินตามหลังเขามาอย่างโยกเยก ปีกสีเขียวเรืองๆ สะบัดมั่วไปหมด เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง เดี๋ยวซ้ายเดี๋ยวขวา เกือบชนผนังเหมืองอยู่แล้ว