บทที่ 1703 (825) จับเป็นตาแก่ (ตอนฟรี)

บทที่ 1703 (825) จับเป็นตาแก่

“……”

ในชั่วพริบตาดวงตาของชายชราพลันเบิกกว้าง ร่างกายแข็งทื่อขึ้นมาทันที ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ!

วินาทีต่อมาเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนและเจ็บปวดอย่างที่สุดก็ระเบิดออกมาจากปากของเขา “อ๊าาาก——!”

ตามมาด้วยร่างกายที่เริ่มสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง ดวงตาทั้งคู่เบิกโพลงถลนออกมา ดูราวกับปลาตายที่ถูกตากแดดจนแห้ง

ไม่นานนักทั่วทั้งร่างของตาแก่คนนี้ ก็เริ่มสั่นกระตุกอย่างหนัก แต่เขายังคงกัดฟันแน่นเพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมาอีก

จี้เฟิงแค่นยิ้มเย็น “เหอะ ยังใจแข็งอยู่เหมือนกันนี่หว่า!”

จากนั้นเขาก็ย่อตัวลง ใช้เข่ากดคอของชายชราไว้ มือข้างหนึ่งบีบกรามเอาไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างยื่นออกไปด้านข้าง “ไป๋จูขอมีดหน่อย!”

ไป๋จูรีบก้าวขึ้นหน้าส่งมีดพก ที่เธอพกติดตัวเป็นประจำให้แก่จี้เฟิง

จี้เฟิงรับมาแล้วไม่ลังเลเลย ที่จะแทงมีดเข้าไปในปากของชายชราคนนั้น เขาออกแรงบิดมีดไปมาเพียงครู่เดียว ฟันของตาแก่ก็ถูกถอนจนหลุดออกมาทั้งหมด เลือดสดๆไหลทะลักออกจากปาก ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากสีม่วงเป็นดำคล้ำ เห็นได้ชัดว่ากำลังทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

อย่างไรก็ตามจี้เฟิงกลับไม่มีความใจอ่อนแม้แต่น้อย ในนาทีนี้เขาไม่มีความคิด เรื่องการเคารพผู้อาวุโสอยู่ในหัวเลยแม้แต่นิดเดียว ไอ้แก่หนังเหนียวนี่ไม่คู่ควรให้เขาเคารพเลยสักนิด

หากไม่ใช่เพราะตาแก่คนนี้ยังมีประโยชน์ จี้เฟิงคงซ้อมมันจนตายคามือไปนานแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะตาแก่คนนี้คอยขัดขวาง ป่านนี้คุณชายน้อยคงถูกจับตัวไปแล้ว แต่นี่กลับทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับหน่วยลาดตระเวนทางทะเลว่าจะจับตัวได้ไหม ซึ่งผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นอย่างไรก็ยังบอกไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้นตาแก่คนนี้ดูจะจงรักภักดีต่อองค์กรหวางฉาวและญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก ทว่าคนประเภทนี้กลับเป็นถึงยอดฝีมือวิชาการต่อสู้โบราณของจีน หากไม่ใช่เพราะที่ผ่านมาจี้เฟิงหมั่นฝึกฝนอย่างไม่ลดละ วันนี้เขาอาจจะถูกไอ้แก่นี่จัดการไปแล้วจริงๆ!

แล้วจี้เฟิงจะไม่โกรธได้อย่างไร?

“มีฟันพิษอยู่จริงๆด้วย!” จี้เฟิงกวาดสายตามองซากฟันบนพื้นก็พบฟันพิษซี่หนึ่ง มันคือฟันที่ถูกเจาะจนกลวงและมีถุงพิษซ่อนอยู่ข้างใน

เรื่องนี้ไม่ผิดไปจากที่จี้เฟิงคาดไว้นัก ความจริงก่อนหน้านี้เขาค้นพบกฎอย่างหนึ่งว่า โดยปกติมนุษย์ดัดแปลงขององค์กรหวางฉาวจะไม่มีฟันพิษ เพราะในร่างกายของพวกเขาถูกฝังระเบิดชีวภาพเอาไว้ ซึ่งวิธีการจุดระเบิดนั้นพิเศษมาก เช่น หากอัตราการเต้นของหัวใจเจ้าของร่าง อ่อนลงถึงระดับหนึ่งระเบิดจะทำงาน หรือหากร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัสระเบิดก็จะถูกจุดขึ้นเช่นกัน...

ระเบิดชีวภาพนี้เรียกได้ว่าป้องกันได้ยากยิ่ง

ดังนั้นคนที่ถูกฝังระเบิดชีวภาพไว้ จึงไม่จำเป็นต้องติดตั้งฟันพิษอีก

แต่สำหรับพวกที่ไม่ได้ถูกดัดแปลงร่างกายและไม่มีระเบิดชีวภาพในตัว คนกลุ่มนี้จำเป็นต้องติดตั้งฟันพิษไว้ในปาก

ทั้งนี้ก็เพื่อความสะดวกในการชิงฆ่าตัวตาย หากถูกจับได้นั่นเอง

และตาแก่ที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ แม้เขาจะถูกดัดแปลงมาจริงๆ แต่เขากลับยังมีพลังภายในที่หนาแน่นมหาศาล นั่นทำให้จี้เฟิงสงสัยว่า หมอนี่อาจจะไม่ได้ถูกดัดแปลงโดยสมบูรณ์ หรือไม่ก็เทคโนโลยีขององค์กรหวางฉาว ก้าวหน้าจนเข้าสู่ระดับคืนสู่สามัญแล้ว

ถ้าเป็นเช่นนั้นในปากของเขาก็ควรจะมีฟันพิษ

และตอนนี้ผลก็ออกมาตามนั้นจริงๆ ตาแก่คนนี้มีฟันพิษอยู่ในปาก

จี้เฟิงขมวดคิ้วมุ่น จากตัวของชายชราคนนี้ เขาเห็นถึงความก้าวหน้า ในการดัดแปลงมนุษย์ขององค์กรหวางฉาว ที่ก้าวกระโดดไปอีกขั้น

หลังจากมาถึงหนานเยว่ จี้เฟิงได้พบกับหวังเหวินเหลียงและพวกมนุษย์ดัดแปลงระดับสูงอีกสามคน ซึ่งพวกนั้นดูสมบูรณ์แบบกว่ามนุษย์ดัดแปลงในอดีตมาก ไม่ว่าจะเป็นโครงกระดูกหรือเนื้อหนัง ต่างก็ถูกดัดแปลงอย่างมีเอกลักษณ์ และหากมองจากภายนอกก็ดูไม่ต่างจากคนปกติทั่วไป

แต่พอมาเจอตาแก่คนนี้ จี้เฟิงก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นไปอีก

หากจะบอกว่าพวกหวังเหวินเหลียงทั้งสามคนคือมนุษย์ดัดแปลงระดับสูง งั้นตาแก่คนนี้ก็ควรจะเป็นพวก ‘ซูเปอร์มนุษย์ดัดแปลง’ เพราะเขาไม่เพียงแต่มีร่างกายที่แข็งแกร่งจากการดัดแปลง แต่ยังมีพื้นฐานวรยุทธ์โบราณที่ลึกล้ำอีกด้วย

นั่นหมายความว่า องค์กรหวางฉาวได้ค้นพบเทคโนโลยีที่สามารถผสมผสาน มนุษย์ดัดแปลงเข้ากับยอดฝีมือวรยุทธ์โบราณได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว!

นี่คือสิ่งที่จี้เฟิงกังวลที่สุด

ตาแก่คนนี้คือคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุด เท่าที่จี้เฟิงเคยเจอมาอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่ว่าจะเป็นตาแก่ตระกูลถัน ผู้นำตระกูลเฉิน หรือแม้แต่ผู้อาวุโสสองคนของสำนักซวนเหมินที่จี้เฟิงเคยพบ ทั้งหมดนั้นไม่อาจนำมาเทียบชั้นกับตาแก่คนนี้ได้เลย

ตาแก่คนนี้แข็งแกร่งเกินไปจริงๆ!

ถ้า...

หากว่าองค์กรหวางฉาวกุมเทคโนโลยีนี้ไว้ในมือแล้วล่ะก็ พวกเขาไม่สามารถดัดแปลงยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุด ออกมาได้ตลอดเวลาเลยหรือ?

ลองคิดดูว่าถ้าองค์กรหวางฉาว ใช้คนประเภทนี้สร้างเป็นทีมรบขึ้นมา...

จี้เฟิงขมวดคิ้วแน่นด้วยความหนักใจ

ในขณะที่จี้เฟิงกำลังขมวดคิ้วครุ่นคิด ตาแก่ที่ถูกเขากดทับอยู่กำลังทรมานอย่างแสนสาหัส

เมื่อดูจากสีหน้าของชายชรา เห็นได้ชัดว่าเขากำลังทนทุกข์ทรมาน จากการถูกทรมานอย่างหนัก ร่างกายที่เคยสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง แม้จะค่อยๆสงบลงบ้างแล้ว แต่ใครๆก็มองออกว่าเขากลับยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิม

ฟันในปากถูกมีดสั้นกรีดงัดจนหลุดหายไปหมด เลือดสดๆ ทะลักออกมาไม่หยุด เขาพยายามอ้าปากกว้าง ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย และเส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปนออกมาอย่างน่ากลัว!

จี้เฟิงปรายตามองเขาพลางแค่นยิ้มเย็น “ไอ้แก่ ยังจะเดินลมปราณอีกเหรอ?”

เขาสัมผัสได้ว่าตาแก่คนนี้ พยายามโคจรพลังภายในอย่างสุดชีวิต ดูเหมือนจะต้องการใช้มัน ต้านทานความเจ็บปวดที่แทบจะขาดใจตายนี้

แน่นอนว่าความเจ็บปวดส่วนใหญ่ของตาแก่ เกิดจากกระแสไฟฟ้าชีวภาพ ที่จี้เฟิงอัดเข้าไปทำลายภายในร่าง ดังนั้นความจริงแล้วไอ้แก่นี่ กำลังเดินลมปราณเพื่อต่อต้านกระแสไฟฟ้าชีวภาพของจี้เฟิงนั่นเอง

จี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ กระแสไฟฟ้าชีวภาพของเขามันสลายได้ง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ?

ยิ่งไปกว่านั้นเขาจะยอมนั่งมองเฉยๆ ให้ไอ้แก่นี่สลายพลังของเขาออกไปงั้นเหรอ?

ฝันไปเถอะ!

จี้เฟิงกระชากตัวไอ้แก่คนนั้นลุกขึ้นมา แล้วเหวี่ยงฝ่ามือตบเข้าที่ศีรษะของเขาอย่างแรง พร้อมกันนั้นก็อัดกระแสไฟฟ้าชีวภาพอีกสายเข้าไปในร่างของชายชราทันที

“อึ้ก...”

ร่างกายของชายชราแข็งทื่อวูบหนึ่ง จากนั้นเขาก็ตาเหลือกและหมดสติไปทันที

ในความเป็นจริงหากร่างกายยังสมบูรณ์ดีไม่ได้รับบาดเจ็บ ตาแก่คนนี้ก็คงไม่เปราะบางจนพ่ายแพ้ในทีเดียวแบบนี้ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีปัญญาต่อสู้กับจี้เฟิง ได้อย่างดุเดือดเป็นเวลานานขนาดนั้นหรอก เพียงแต่เมื่อครู่เขาถูกจี้เฟิงซัดอย่างหนักจนแขนขาหักหมดทั้งสี่ข้าง และทุกครั้งที่จี้เฟิงโจมตีโดน กระแสไฟฟ้าชีวภาพก็จะถูกอัดเข้าไปในร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง

ด้วยเหตุนี้ชายชราจึงมีสภาพที่น่าเวทนาเช่นนี้

น่าสังเวชที่ยอดฝีมือระดับซูเปอร์ถูกจี้เฟิงหิ้วไว้ในมือ ดูราวกับสุนัขตายตัวหนึ่งก็ไม่ปาน ช่างน่าอดสูยิ่งนัก

จี้เฟิงเหวี่ยงร่างของชายชราออกไป ซึ่งสมาชิกทีมรบสองคนก็รับร่างนั้นไว้ได้ทันควัน

จี้เฟิงสั่งการว่า “มัดมันไว้ให้แน่น ตรวจสอบอาการเขาทุกๆ ครึ่งชั่วโมง ถ้ามีอะไรผิดปกติให้รีบมารายงานฉันทันที!”

“ครับ!”

ทหารทั้งสองนายรับคำสั่งทันที

จี้เฟิงจึงปัดฝุ่นที่มือและนำมีดพก ไปเช็ดกับพื้นรองเท้าก่อนจะส่งคืนให้ไป๋จู

“บอส ไม่เป็นไรนะครับ?” อี้ซิงเฉินเอ่ยถาม

“ไม่เป็นไร!”

จี้เฟิงโบกมือปัดพลางถามต่อ “สถานการณ์ทางฝั่งโกดังเป็นยังไงบ้าง?”

อี้ซิงเฉินจึงตอบว่า “คนของเราไม่มีใครได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตเลย ทางหน่วยรบพิเศษก็เช่นกัน จะมีก็แต่ทหารที่ดักซุ่มอยู่ประตูหลังโกดัง ที่บาดเจ็บไปบ้างสองสามนาย แต่ดูอาการแล้วไม่รุนแรง ไม่น่าจะมีอันตรายถึงชีวิตครับ”

จี้เฟิงพยักหน้า อย่างนี้ก็ดีแล้ว

เขาถามต่ออีกว่า “แล้วพวกติดอาวุธในโกดังล่ะ?”

อี้ซิงเฉินส่ายหน้า “สถานการณ์ไม่ค่อยดีครับ คนที่ถูกพบทั้งหมดตายเรียบ ส่วนที่เหลือยังมีทหารคอยเคลียร์พื้นที่ในโกดังอยู่ แต่ตอนนี้เราไม่มีอุปกรณ์และกำลังคนไม่พอ เพราะฉะนั้น...”

หลิวเจ๋อจุนที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกนั้นตายไปก็สมควรแล้ว ขนาดเจ้านายพวกมันยังไม่แยแส แถมยังจุดระเบิดสังหารพวกเดียวกันเอง นี่แหละคือต้นเหตุที่แท้จริงที่ทำให้พวกมันตาย! เราช่วยได้เท่าที่ช่วย ถ้าช่วยไม่ได้ก็ไม่มีใครตำหนิเราได้หรอก”

อี้ซิงเฉินพยักหน้าเห็นด้วย “ตอนนี้ถึงอยากจะช่วยก็ไม่มีปัญญาครับ โกดังทั้งหลังถล่มลงมาหมด ลำพังแค่เศษผนังที่แตกออกมา ชิ้นหนึ่งก็หนักตั้งหลายร้อยหลายพันชั่ง ต่อให้พวกเราช่วยกันยกก็ไม่แน่ว่าจะขยับมันได้!”

จี้เฟิงยิ้มบางๆแล้วพูดว่า “อะไรที่ควรช่วยก็ต้องช่วย บางทีพวกนั้นอาจจะรู้อะไรบางอย่างก็ได้ อีกอย่างถ้าตายตอนสู้กันมันก็เป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนี้ก็ลองพยายามดูหน่อยแล้วกัน”

อี้ซิงเฉินกล่าวว่า “ทางนั้นมีคนกำลังจัดการอยู่แล้วครับ พวกเรามีกันอยู่ไม่กี่คน มีเพิ่มไปก็ไม่มาก ขาดไปก็ไม่น้อย”

จี้เฟิงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเขา อี้ซิงเฉินจึงหัวเราะแหะๆออกมา

จี้เฟิงส่ายหน้ายิ้มตาม เห็นได้ชัดว่าหมอนี่ไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้กับพวกกลุ่มติดอาวุธพวกนั้นเลยจริงๆ

“บอส คุณชายน้อยหนีไปจากที่นี่เหรอครับ?”

อี้ซิงเฉินถามขึ้น “พวกเราต้องตามไปช่วยไล่ล่าไหม?”

จี้เฟิงโบกมือปฏิเสธ “ช่างเถอะ พวกเซียงหยงซานตามไปแล้ว ถ้าพวกนั้นตามไม่ทัน พวกนายตามไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร อีกอย่างพวกนายก็ไม่คุ้นเคยกับหน่วยลาดตระเวนทางทะเล ปล่อยให้พวกเขาจัดการไปเถอะ พวกเราแค่รออยู่ที่นี่ก็พอ”

อี้ซิงเฉินมองสีหน้าของจี้เฟิง ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างจึงพยักหน้าตกลง

ความจริงแล้ว จี้เฟิงไม่ได้ตั้งความหวังไว้มากนัก

อย่าเห็นว่าคุณชายน้อยถูกเขาเอาปืนฟาดจนบาดเจ็บ แถมยังพายเรือยางหนีไป จนดูเหมือนว่าจะหนีไปไม่ได้ไกล และพวกเซียงหยงซานที่ขับเรือเร็วก็น่าจะตามทันได้ไม่ยาก

แต่ต้องไม่ลืมว่าคุณชายน้อยเอง ก็น่าจะเป็นมนุษย์ดัดแปลงคนหนึ่งเหมือนกัน!

สำหรับมนุษย์ดัดแปลง จะใช้สายตาคนปกติไปมองพวกเขาไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะเสียเปรียบครั้งใหญ่

ดังนั้นเรื่องที่จะจับตัวคุณชายน้อยกลับมาได้ไหม จี้เฟิงรู้สึกว่าโอกาสมีไม่มากนัก ในค่ำคืนที่มืดมิดและท้องทะเลที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ การจะหาคนคนเดียวมันก็เหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทรจริงๆ!

“เฮ้อ~~!”

จี้เฟิงถอนหายใจยาว ตอนนี้เขาไม่กล้าฟันธงว่าจะจับตัวคุณชายน้อยได้ไหม แต่สิ่งที่เขาเสียดายที่สุดคือ วันนี้อุตส่าห์ได้เจอคุณชายน้อยอีกครั้ง แต่เพราะมัวแต่ปะทะกันอย่างดุเดือด ผลคือเขากลับไม่ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของคุณชายน้อยเลย

ดูเหมือนว่าหากอยากรู้ว่าคุณชายน้อยคือใครกันแน่ ก่อนที่พวกเซียงหยงซานจะกลับมา ก็คงต้องลองถามจากตาแก่ที่เขาจับตัวมาได้คนนี้ดูแล้ว!

....จบบทที่ 1703~