บทที่ 74.อยู่ขอบเขตบรรพบุรุษวิญญาณในจุดสูงสุดเหมือนกันแท้ๆแต่เจ้ากลับอ่อนแอถึงเพียงนี้เลยหรือ?

ในเวลาเดียวกันหลินฮ่าวเองก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในห้วงสมองเช่นกัน

“โอ้? เจ้าหมอนี่กลับเป็นผู้ครอบครองระบบหรือ?”

หลินฮ่าวประหลาดใจเล็กน้อยหากเขาเป็นผู้ครอบครองระบบเช่นนั้นเหตุใดก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่หอเสียงมายาจึงไม่ถูกตรวจพบกันเล่า?

หรือว่าเขาเพิ่งปลุกตื่นระบบหลังจากถูกเย่ชิงอวิ๋นผู้นั้นขับออกจากสำนักและทำลายพลังบ่มเพาะไปแล้ว?

หลินฮ่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและรู้สึกว่าก็คงมีเพียงความเป็นไปได้นี้เท่านั้นแล้ว

แต่ว่าการที่สามารถยกระดับขอบเขตพลังบ่มเพาะขึ้นมาถึงระดับนี้ได้ในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้ระบบของเจ้าหมอนี่ ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!

หึหึ ช่างเป็นการตามหาจนรองเท้าเหล็กสึกก็ไม่พบแต่กลับได้มาง่ายดายโดยไม่ต้องออกแรงจริงๆ!

“เจ้าก็เป็นผู้ทะลุมิติด้วยหรือ?”

สำหรับฐานะผู้ทะลุมิติของหลินฮ่าว โม่ชิงหยางเองก็รู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างยิ่งเช่นกัน

มิน่าเล่าเจ้าหมอนี่อายุยังน้อยแท้ๆกลับสามารถมีวิธีการที่ทำให้ขุมอำนาจระดับสูงสุดทั้งหลายแห่งดินแดนตะวันออกต่างยอมสยบได้ที่แท้เขาเองก็เป็นผู้ทะลุมิติที่มีระบบคนหนึ่งเหมือนกัน!

เช่นนี้ก็ดีพอดีไม่เพียงสามารถล้างแค้นได้ยังสามารถกลืนระบบของเขาไปพร้อมกันได้อีกด้วยนับเป็นการได้ประโยชน์สองต่อในการลงมือครั้งเดียว!

“เมื่อครู่เจ้าพูดว่าเจ้าจะเอาศีรษะของข้าอย่างนั้นหรือ?”

“หึ! เลิกทำท่าทำทางอยู่ตรงนั้นได้แล้วเอาชีวิตมาเสีย!”

โม่ชิงหยางตวาดเสียงดังและเป็นฝ่ายลงมือก่อนเพียงเห็นว่าในมือของเขากำลังควบแน่นพลังงานอันน่าสะพรึงอย่างยิ่งสายหนึ่งขึ้นมากอนจะซัดหมัดออกไปอย่างรุนแรงในทันใด

ชั่วพริบตาเห็นเพียงหมัดขนาดใหญ่สายหนึ่งก่อตัวขึ้นอย่างฉับพลันพร้อมทั้งพกพาพลังทำลายล้างที่มุ่งไปข้างหน้าโดยไม่มีสิ่งใดต้านทานได้พุ่งถล่มเข้าใส่หลินฮ่าวอย่างรุนแรง

ในชั่วขณะเดียวสีสันแห่งลมฟ้าเปลี่ยนผันฟ้าดินไร้แสงสว่าง

ภายใต้การโจมตีทำลายล้างอันน่าสะพรึงเช่นนี้สรรพสิ่งทั้งหลายบนโลกนี้เพียงแตะต้องก็ต้องตายมลายหายไปอย่างสิ้นเชิง

แม้แต่พลังบ่มเพาะขอบเขตบรรพบุรุษวิญญาณระยะต้นของสวีซืออี๋ก็ยังอดไม่ได้ที่จะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายหมัดนี้เพียงพอที่จะทำลายฟ้าดินได้จริงๆ

แต่ว่าเมื่ออยู่ตรงหน้าหลินฮ่าวมันก็เป็นเพียงการเอาขวานจามด้ามขวานเท่านั้น

กายเทพโกลาหลเพียงเปิดออกแสงเทพโกลาหลเพียงสำแดงออกมาก็คลี่คลายการโจมตีเต็มกำลังของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดายสบายๆ

แม้จะอยู่ขอบเขตบรรพบุรุษวิญญาณในจุดสูงสุดเช่นเดียวกันแต่ช่องว่างระหว่างทั้งสองฝ่ายก็ยังคงแตกต่างกันราวกับเมฆกับโคลน

ท้ายที่สุดแล้วสิ่งดีๆที่หลินฮ่าวได้รับมาจากระบบสุ่มรางวัลหมื่นโลกนั้นได้ทำลายขีดจำกัดของระนาบแห่งโลกหลิงหลานไปแล้ว

พลังที่เขาควบคุมอยู่ไม่ใช่ว่าจะเป็นขอบเขตบรรพบุรุษวิญญาณในจุดสูงสุดคนใดก็สามารถมาต้านรับได้ตามใจชอบ

“กายเทพโกลาหลงั้นหรือ?”

เมื่อเห็นดังนั้นโม่ชิงหยางก็ขมวดคิ้วแน่นจากคำอธิบายของระบบเขาเองก็ได้รับรู้ข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับกายเทพโกลาหลนี้แล้วและเข้าใจอย่างชัดเจนถึงความน่ากลัวของกายเทพโกลาหล

ท้ายที่สุดแล้วกายาพิเศษที่ท้าทายสวรรค์ถึงขั้นนี้ไม่ต้องพูดถึงว่าหากอยู่ในโลกหลิงหลานซึ่งเป็นโลกระดับต่ำเลยต่อให้วางไว้ท่ามกลางหมื่นโลกทั้งปวงก็ยังเป็นตัวตนที่อยู่ในลำดับต้นๆ

“แต่ว่าแม้กายเทพโกลาหลของเจ้าจะแข็งแกร่งกายมหาจ้าวนิรันดร์ของข้าก็ไม่ใช่ของไร้ค่าเช่นกัน!”

จากนั้นโม่ชิงหยางก็เปิดกายมหาจ้าวนิรันดร์ออกพลังอันไร้สิ้นสุดภายในร่างพุ่งทะลักออกมาแปรเปลี่ยนเป็นยักษ์ขนาดใหญ่แล้วซัดหมัดออกไปอีกครั้ง

“ช่วยดูแลนางด้วย”

หลังจากมอบหลินถงให้สวีซืออี๋แล้วหลินฮ่าวก็เปิดแปลงกายฟ้าดินร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นยักษ์เช่นกันและซัดหมัดตอบกลับไปโดยไม่ยอมอ่อนข้อ

“ตูม!”

การปะทะกันของพลังงานขนาดใหญ่เช่นนี้ไม่เพียงแต่ระเบิดฟ้าดินบริเวณนี้จนเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่หลุมหนึ่ง แม้แต่ทั้งโลกหลิงหลานก็ยังสั่นสะเทือนตามไปด้วย

“สวรรค์!”

สวีซืออี๋มองจนตาค้างไปหมดแล้วโอหังดีแท้นี่กำลังเล่นศึกจู่โจมยักษ์กันอยู่หรือ?

ขอบเขตบรรพบุรุษวิญญาณในจุดสูงสุดช่างน่าสะพรึงถึงเพียงนี้จริงๆ!

“ว้าว! พี่ใหญ่เก่งมากเลย!”

เมื่อเห็นหลินฮ่าวที่ขยายร่างใหญ่โตเช่นนี้หลินถงเองก็อดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมาเรียกได้เพียงว่าเก่งเหลือเกิน

“เอ๊ะ? น้องสาวตัวน้อยเจ้าชื่ออะไรหรือ?”

หลังจากได้ยินเสียงของหลินถงแล้วสวีซืออี๋จึงเพิ่งสังเกตเห็นน้องสาวตัวน้อยผู้น่ารักคนนี้

“พี่สาวข้าชื่อหลินถง”

หลินถงตอบอย่างมีมารยาทเป็นอย่างยิ่ง

“หลินถง? หลินฮ่าว? เช่นนั้นเจ้าก็เป็นน้องสาวของเขาสินะ?”

“ใช่แล้ว!”

“จะเรียกพี่สาวอะไรเล่าดีละเรียกพี่สะใภ้สิ!”

สวีซืออี๋บีบแก้มน้อยๆของหลินถงเบาๆแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มตาหยีจนหลินถงได้แต่มองอย่างงุนงง

เบื้องบนการต่อสู้ของทั้งสองยังคงดำเนินต่อไป

คนหนึ่งใช้แปลงกายฟ้าดินอีกคนหนึ่งใช้การขยายร่างทุกครั้งที่ปะทะกันก็จะก่อให้เกิดระลอกคลื่นพลังอันน่าสะพรึงแผ่ขยายออกไปไกลหลายล้านลี้

ยอดเขาลูกแล้วลูกเล่าพังทลายเมืองแล้วเมืองเล่าถูกทำลายเพียงแค่คลื่นพลังตกค้างจากการต่อสู้ของทั้งสองก็ได้ทำลายสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในรัศมีหลายหมื่นลี้จนสิ้นซาก

ส่วนหอฮ่วนเยวี่ยซึ่งอยู่ในเขตแกนกลางของสนามรบก็ถูกทำลายเสียจนไม่เหลือสภาพเดิมเช่นกันศิษย์จำนวนนับไม่ถ้วนต้องสิ้นชีพลงในการต่อสู้อันน่าสะพรึงครั้งนี้

แน่นอนว่าด้วยพลังบ่มเพาะขอบเขตบรรพบุรุษวิญญาณระยะต้นของสวีซืออี๋การป้องกันตนเองและปกป้องหลินถงนั้นย่อมไม่มีปัญหา

“ตูม!”

หลินฮ่าวใช้แปลงกายฟ้าดินโจมตีในลักษณะกดข่มอย่างสิ้นเชิงและเป็นการโจมตีข้ามมิติอยู่ตลอดไม่นานนักร่างยักษ์ของโม่ชิงหยางก็ทานไม่ไหวแล้วถูกหลินฮ่าวซัดด้วยหมัดเดียวจนพังทลายโดยตรง

ท้ายที่สุดแล้วเมื่อแปลงกายฟ้าดินรวมเข้ากับกายเทพโกลาหลขอเพียงหลินฮ่าวเต็มใจหมัดเดียวก็สามารถทะลวงโลกหลิงหลานได้

การรับมือเพียงร่างพลังงานหนึ่งร่างย่อมเป็นเรื่องง่ายดายดุจพลิกฝ่ามือ

“บัดซบ! เจ้าคอยดูไว้ข้าจะกลับมาแก้แค้นในสักวันแน่!”

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีโม่ชิงหยางย่อมรู้ดีว่าการสู้ต่อไปไม่มีความจำเป็นอีกแล้วดังนั้นหลังจากทิ้งวาจาไว้ประโยคหนึ่งเขาก็ใช้เคลื่อนย้ายมิติหลบหนีไปโดยตรง

แต่ว่าทันทีที่เขาเพิ่งใช้เคลื่อนย้ายมิติหนีออกไปได้หลินฮ่าวก็ไล่ตามมาถึงในชั่วขณะถัดมาเตะออกไปหนึ่งครั้งซัดร่างของเขาทั้งร่างเข้าไปในยอดเขาเบื้องล่างโดยตรง

ในทันใดยอดเขาพังทลายโม่ชิงหยางทั้งร่างถูกฝังกลบอยู่ท่ามกลางหินแตกและฝุ่นดิน

“แค่กๆ……”

แต่ว่า ไม่นานนักโม่ชิงหยางก็บินออกมาทั้งที่ศีรษะและใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่นดินเวลานี้สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

“เจ้าหาข้าเจอได้อย่างไรกันแน่?”

การเคลื่อนย้ายมิติของระบบนั้นสามารถย้ายไปได้ไกลถึงหลายล้านลี้เจ้านี่เหตุใดจึงใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวินาทีก็ตามมาพบตนได้แล้ว?

ยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะหาตนเจอได้หรือไม่แค่ระยะทางหลายล้านลี้นี้ก็ยังต้องใช้เวลาระยะหนึ่งกระมัง?

“หึหึ!”

แต่ว่าสิ่งที่ตอบกลับเขามีเพียงรอยยิ้มเย้ยหยันของหลินฮ่าวเท่านั้น

เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าการเคลื่อนที่ฉับพลันของหลินฮ่าวนั้นสามารถไปถึงได้ในพริบตาตามกลิ่นอายของคนคนหนึ่ง

ไม่ว่าเขาจะหนีไปที่ใดต่อให้หนีออกจากโลกหลิงหลานไปแล้วหลินฮ่าวก็ยังสามารถรับรู้กลิ่นอายของเขาและติดตามไปถึงได้ในทันที

“อย่างไรเล่าเพียงเท่านี้ก็ไม่ไหวแล้วหรือ?”

หลินฮ่าวกอดอกอย่างหยิ่งผยองกล่าวเย้ยหยันว่า “อยู่ขอบเขตบรรพบุรุษวิญญาณในจุดสูงสุดเหมือนกันแท้ๆแต่เจ้ากลับอ่อนแอถึงเพียงนี้เลยหรือ?”

“บัดซบ! คิดจริงๆหรือว่าข้าสู้เจ้าไม่ได้?”

โม่ชิงหยางเดือดดาลแล้วในมือปรากฏกระบี่ใหญ่ลายอักขระเล่มหนึ่งขึ้นมาอย่างฉับพลันบนตัวกระบี่แฝงไว้ด้วยพลังแห่งกฎเกณฑ์อันสูงสุด

“หนึ่งกระบี่เซียนสะบั้น!”

“ตูม!”

ภายใต้กระบี่อันน่าสะพรึงเช่นนี้มันฟันออกมาเป็นร่องลึกขนาดใหญ่และลึกจนมองไม่เห็นก้นร่องโดยตรงแยกทั้งดินแดนตะวันออกออกจากกัน

ส่วนหลินฮ่าวนั้นกลับมาปรากฏอยู่เบื้องหลังเขาอย่างเงียบเชียบ

“พลังไม่เลวแต่น่าเสียดายความเร็วแย่ไปหน่อย!”

“กระบี่สังหารสวรรค์!”

ในมือของหลินฮ่าวปรากฏกระบี่เซวียนหยวนทองคำที่ทรงอำนาจอย่างถึงที่สุดขึ้นมาอย่างฉับพลันฟันลงไปอย่างไร้ความปรานีตกลงบนร่างของโม่ชิงหยางอย่างแม่นยำไม่ผิดเพี้ยน