บทที่ 372.โอสถรุ่งอรุณ

เมื่อรู้วิธีข่มคำสาปแล้วเย่เฉินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดยังดีที่มีระบบมิฉะนั้นเขาคงทำได้เพียงพาฉื่อฮว๋ายถอยหนีเท่านั้น

“ระบบอนุมานตำรับโอสถสำหรับสลายคำสาปกลืนชีวิต！”

【ฟังก์ชันอนุมานกำลังคำนวณใช้แต้มพลังงานหนึ่งร้อยแต้ม！】

【โอสถวิญญาณระดับห้า โอสถรุ่งอรุณ สามารถสลายคำสาปส่วนใหญ่ในร่างและในระยะเวลาหนึ่งจะต้านทานคำสาปส่วนใหญ่ได้】

【วัตถุดิบที่ต้องใช้ ดอกหยางวิญญาณ โลหิตสัตว์อสูรชนิดใดก็ได้ เถาหัวใจม่วง น้ำค้างประกายแสง！】

“อืม วัตถุดิบพวกนี้ข้ามีทั้งหมด……”

เย่เฉินพยักหน้าแม้จะเป็นโอสถวิญญาณระดับห้าแต่ดูแล้วน่าจะเป็นระดับต่ำของขั้นนี้การหลอมไม่ยากและวัตถุดิบก็หาไม่ลำบาก

“ฉื่อฮว๋ายช่วยคุ้มกันข้า ข้าจะหลอมโอสถ！”

เย่เฉินอุ้มฉื่อฮว๋ายลงจากบ่าเอ่ยเสียงเบา

“อู๋？”

ฉื่อฮว๋ายเงยหน้ามองอย่างสงสัยแต่ก็เห็นว่าเย่เฉินนำวัตถุดิบทั้งหมดออกมาแล้วและเริ่มหลอมทันที

เปลวเพลิงแท้แห่งมหาวิถีปรากฏขึ้นในมือของเย่เฉินสมุนไพรแต่ละชนิดถูกโยนเข้าสู่เตาหลอมโอสถ

ในเวลานั้นเย่เฉินจึงอธิบายว่า “สระน้ำนี้สร้างจากหยกอุ่นวิญญาณใช้เพาะปลูกสมุนไพรวิญญาณและสมุนไพรเทพระดับสูงโดยเฉพาะ”

“แต่ผู้ที่จัดวางสถานที่นี้กลับใส่คำสาปลงไปในหยกอุ่นวิญญาณตั้งใจสังหารผู้ที่สัมผัสมัน”

“……”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ฉื่อฮว๋ายก็ระวังตัวทันทีมองไปรอบๆขนสีแดงบนร่างค่อยๆลุกเป็นเปลวไฟ

ในเมื่อเป็นกับดักก็ไม่รู้ว่าผู้วางกับดักจะซ่อนตัวอยู่หรือไม่

แต่สถานที่แห่งนี้น่าจะไม่มีผู้ใดมาเยือนนานมากแล้วเจ้าของสถานที่อาจสูญหายไปตามกาลเวลาใครจะรู้ได้เล่า

การหลอมโอสถครั้งนี้ของเย่เฉินเป็นไปอย่างราบรื่นและไม่มีผู้ใดมารบกวน

เวลาเพียงครึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อกลิ่นโอสถกระจายไปทั่วพื้นที่เย่เฉินก็ลุกขึ้น

ในมือของเขามีโอสถสีเหลืองอ่อนเม็ดหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างช้าๆบนผิวมีลวดลายพิเศษ

“นี่ก็คือโอสถรุ่งอรุณหรือสามารถสลายคำสาปกลืนชีวิตได้？”

เย่เฉินถือโอสถไว้ตรวจสอบอย่างละเอียด

“อู๋！”

ฉื่อฮว๋ายเห็นโอสถเม็ดนั้นรีบพุ่งเข้ามาหวังจะกินมันแทนแล้วไปเก็บสมุนไพรเอง

แต่เย่เฉินเร็วกว่าหนึ่งก้าวเมื่อฉื่อฮว๋ายกระโจนมาเขาก็กลืนโอสถลงไปก่อน

“เจ้าตัวน้อยนั่งดีๆรอข้าจะไปเก็บเอง！”

เย่เฉินกล่าวก่อนกางปีกคุนเผิงกลายเป็นแสงสีทองพุ่งออกไปปรากฏตัวตรงหน้าปะการังจื่อจินสามต้นในชั่วพริบตา

“ฟึบ！”

ทันทีที่ปะการังจื่อจินตกอยู่ในมือของเย่เฉินเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตอันเข้มข้นไหลเข้าสู่ร่างนี่คือฤทธิ์ของสมุนไพรเทพ

และในเวลาเดียวกันพลังอีกสายหนึ่งก็ไหลเข้าสู่ร่างของเขาเช่นกัน

ทันทีที่ปรากฏเย่เฉินก็รู้สึกได้ว่าพลังชีวิตในร่างกำลังไหลออกไป

ความเร็วรวดเร็วอย่างยิ่งคำสาปกลืนชีวิตเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

“คำสาปน่ากลัวจริงๆหากข้าไม่เตรียมตัวไว้คงตายภายในไม่กี่นาที！” เย่เฉินตกใจผู้ที่วางกับดักนี้ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก

“หึ่ง！”

ในเวลาเดียวกันภายในตันเถียนของเย่เฉินพลังอีกสายหนึ่งปรากฏขึ้น

นั่นคือพลังของโอสถรุ่งอรุณแม้จะไม่รุนแรง

แต่พลังนี้สามารถต้านคำสาปกลืนชีวิตได้พอดีเพียงครู่เดียวพลังชีวิตของเย่เฉินก็หยุดไหลออก

แม้แต่พลังชีวิตที่สูญเสียไปก็ฟื้นกลับมา

“ฉื่อฮว๋ายรับไป！” เย่เฉินยิ้มก่อนโยนปะการังจื่อจินสองชิ้นไปให้

นี่คือสมุนไพรเทพฤทธิ์ยาแข็งแกร่งแม้แต่เขาเองก็ไม่อาจดูดซับทั้งหมดได้การกินได้เพียงชิ้นเดียวก็นับว่าสมบูรณ์แล้ว

ส่วนฉื่อฮว๋ายเป็นสัตว์เซียนสามารถดูดซับพลังจำนวนมาก ให้มันสองชิ้นจะช่วยเพิ่มพลังได้รวดเร็ว

“ข้าต้องรีบทะลวงแล้ว”

เย่เฉินไม่ออกไปแต่เลือกนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้นถือปะการังจื่อจินไว้ในมือพลังปราณแห่งฟ้าดินหลั่งไหลเข้าสู่ร่างอย่างต่อเนื่อง

“กร๊อบ！”

อีกด้านหนึ่งฉื่อฮว๋ายรับปะการังจื่อจินมาไม่ได้ค่อยๆดูดซับแบบเย่เฉินแต่กัดกินทันทีเพียงไม่กี่คำก็กลืนลงไปหมด

หลังจากกินเสร็จมันก็เข้าสู่สภาวะหลับไหลพลังชีวิตจำนวนมากโอบล้อมร่างอักขระลึกลับปรากฏขึ้นบนร่างของมัน

ขณะเดียวกันบริเวณรอบเกาะหินเหยียนเสวี่ยนำคนเฝ้าระวัง

สัตว์ทะเลบางส่วนที่พยายามขึ้นฝั่งก็ถูกขับไล่กลับไป

เหยียนเสวี่ยและคนอื่นๆยังคงรออยู่ริมสระน้ำเล็กเวลาผ่านไปแล้วสองวัน

“คุณหนูเกาะเทียนซานส่งข่าวมาแล้ว！” ตอนนั้นเหยียนกู่เดินเข้ามายื่นหยกโบราณสีเลือดให้

“ใช้หยกโลหิตส่งข่าว！”

เหยียนเสวี่ยขมวดคิ้วรับหยกมาเพียงขยับจิตข้อมูลก็ไหลเข้าสู่สมอง

เมื่ออ่านจบใบหน้าของนางก็ซีดลงทันที

“คุณหนูเกิดอะไรขึ้น？” เหยียนกู่ตกใจรีบถาม

“ผู้อาวุโสหยานหลงรู้ข่าวการตายของหยานคั่วแล้วและนำกำลังออกมาเอง” เหยียนเสวี่ยกล่าวด้วยเสียงสั่นมีแววโกรธแฝงอยู่

“อะไรนะผู้อาวุโสหยานหลงมาด้วยตนเอง……”

“พวกเขารู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพวกเรา？”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนรวมถึงเหยียนกู่ตึงเครียดทันที

เกาะเทียนซานเป็นเพียงผู้ใต้บังคับของเผ่าเจียวหลงทะเลพูดตามตรงก็คือทาสมีฐานะต่ำต้อย

หากเผ่าเจียวหลงทะเลรู้ว่าการตายของหยานคั่วเกี่ยวข้องกับพวกเขาเกาะเทียนซานทั้งหมดคงถูกสังหาร

นอกจากเหยียนเสวี่ยแล้วไม่มีใครรอดชีวิต

แม้แต่เหยียนเสวี่ยเองก็จะถูกทรมานอย่างโหดร้าย

“เพิ่งผ่านไปแค่วันเดียวทำไมพวกเขารู้เร็วขนาดนี้？” เหยียนกู่ขมวดคิ้วสถานการณ์ไม่ดีนัก

“อาจรู้ตั้งแต่หยานคั่วตายเพียงแต่ไม่รู้สถานที่จึงยังตามมาถึงที่นี่ไม่ได้” เหยียนเสวี่ยกล่าว

“อย่าลืมว่าหยานคั่วอยู่ขอบเขตแยกจิตและมีสถานะสูงในเผ่าเจียวหลงทะเลน่าจะมีสมบัติเช่นตะเกียงวิญญาณอยู่ในเผ่า”

เหยียนกู่พยักหน้าเหตุผลนี้สมเหตุสมผล

“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรหากถูกผู้อาวุโสหยานหลงพบเข้า” เหยียนกู่กังวล

เพราะแต่แรกพวกเขาตั้งใจหนีออกจากทะเลไปยังแผ่นดินและระหว่างทางก็ฆ่าสัตว์ทะเลของเผ่าเจียวหลงไปไม่น้อย

หากตรวจสอบจริงย่อมพบได้ง่าย

เหยียนเสวี่ยก็ขมวดคิ้ววิธีที่ดีที่สุดคือรีบหนีออกจากทะเล อาจยังมีโอกาสรอด

แต่หากทำเช่นนั้นเกาะเทียนซานคงถูกทำลาย

นางลังเลเงยหน้ามองผู้คนกลับพบว่าผู้คุ้มกันทุกคนกำลังมองไปยังสระน้ำด้านหน้า

“เย่เฉิน……”

“พลังต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งแต่ผู้อาวุโสหยานหลงอยู่ขอบเขตแยกจิตขั้นที่สามจะรับมือได้จริงหรือ？” เหยียนเสวี่ยกล่าวอย่างจนปัญญาณ