บทที่ 330.กดข่ม

สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เขาได้มาจากซากโบราณแห่งหนึ่งหลอมมาหลายปีจนกล่าวได้ว่าเข้าสู่ระดับอาวุธระดับเทพแล้วในเวลานี้จึงถูกนำออกมาใช้เพื่อรักษาชีวิต

เพียงแต่แม้ถ้วยหยกชิ้นนี้จะเป็นอาวุธระดับเทพแต่ก็เห็นได้ชัยว่าเพิ่งเข้าสู่ระดับนั้นไม่นาน

เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีที่เย่เฉินใช้ระฆังหลิวจินปล่อยออกมามันค่อยๆถูกละลายภายใต้แสงสีทองทำให้เงามังกรทองของค่ายกลมังกรจักรพรรดิพิทักษ์สวรรค์ถูกเผาผลาญจนสิ้น

และถ้วยหยกนั้นเพียงต้านได้ชั่วขณะเดียวก่อนจะละลายหายไป

การโจมตีของอาวุธกึ่งระดับศักดิ์สิทธิ์ไม่อาจป้องกันได้ แม้แต่อาวุธระดับเทพก็ยังถูกทำลายโดยตรง

และผู้อาวุโสสูงสุดก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสในทันทีจากการโจมตีครั้งนี้ค่ายกลมังกรจักรพรรดิพิทักษ์สวรรค์ถูกทำลายถ้วยหยกป้องกันตัวถูกทำลายจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด

ทางด้านหลัวก้งที่อยู่ไกลออกไปเห็นภาพนี้แล้วหัวใจเต้นระรัวไม่คิดว่าเพียงเย่เฉินคนเดียวจะสามารถทำร้ายยอดฝีมือขอบเขตแยกจิตได้ถึงสองคนในเวลาอันสั้น

แม้ว่าทั้งสองจะมีขอบเขตไม่มั่นคงและเป็นเขาที่ยกระดับขึ้นมาเอง

แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นขอบเขตแยกจิตซึ่งแข็งแกร่งกว่าขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดมากไม่คิดเลยว่าพลังระดับนี้ยังไม่อาจกดดันเย่เฉินได้

“เย่เฉินไม่ว่าอย่างไรวันนี้เจ้าก็ต้องตาย！”

หลัวก้งคำรามควบคุมไหดินโบราณพุ่งเข้าใส่เย่เฉินหวังจะขัดขวางไม่ให้เขาสังหารผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักไท่หวง

ในเวลาเดียวกันมือทั้งสองของเขากลายเป็นกรงเล็บปราณมารพวยพุ่งออกมามีพิษร้ายแรงแฝงอยู่เพียงสัมผัสก็จะติดพิษ

เย่เฉินขมวดคิ้วพิษชนิดนี้ร้ายแรงยิ่งแม้ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งไร้เทียมทานก็ยังยากจะป้องกัน

แต่ทว่าวิชานี้ก็สร้างความเสียหายแก่ผู้ใช้เช่นกันเห็นได้ชัดว่าหลัวก้งต้องทรมานตนเองไม่น้อยเพื่อฝึกวิชานี้

“ครืน！”

เปลวเพลิงแผ่กระจายจากร่างเย่เฉินรวมตัวกันที่ฝ่ามือนี่คือเปลวเพลิงที่เกิดจากวิชาเซียนมีอานุภาพไม่ด้อยไปกว่าเพลิงวิญญาณแห่งฟ้าดิน

สีหน้าของหลัวก้งเปลี่ยนไปแขนของเขาสัมผัสเปลวเพลิงเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกถึงความแสบร้อนในทันที

หากไม่ใช่เพราะพิษในร่างเขาร้ายแรงยิ่งซึ่งเป็นสิ่งที่ฝึกมาตั้งแต่ขอบเขตแยกจิตขั้นที่เก้าเกรงว่าพิษทั้งหมดคงถูกเผาผลาญไปแล้ว

“ฉึบ！” “ฉึบ！”

ในพริบตาปราณกระบี่พุ่งพล่านทั่วทั้งตำหนักเย่เฉินใช้กระบี่วิญญาณแห่งความโกลาหลโจมตีกดข่มลงไปทำให้หลัวก้งตกอยู่ในสภาพเสียเปรียบ

หยางเฟิงที่อยู่ด้านหลังเห็นดังนั้นก็ตกตะลึง

เขาไม่เคยคิดเลยว่าเย่เฉินในขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดจะสามารถต่อกรกับหลัวก้งที่อยู่ขอบเขตแยกจิตขั้นที่สามได้

และในเวลานี้สีหน้าของหลัวก้งก็มืดมนพลังการต่อสู้ของเย่เฉินเกินความคาดหมายของเขาไปมาก

ในมือของเขาไหดินโบราณลอยขึ้นกลางอากาศมือทั้งสองร่ายผนึกไม่หยุดพร้อมกับสวดคาถา

ทันใดนั้นเสียง “ครืน！” ดังขึ้นร่างของหลัวก้งถูกห่อหุ้มไปด้วยหมอกสีดำสนิท

“ร่างเทพไร้ขอบเขต หมื่นวิชาไม่อาจต้องกาย！”

เขาตะโกนใช้วิธีที่เคยใช้รับมือเย่เฉินในอดีตร่างเทพที่สร้างขึ้นภายหลังแม้จะมีผลข้างเคียงร้ายแรงแต่ในตอนนี้เขาจำเป็นต้องใช้

ในสามสิบสามแดนสวรรค์สิ่งใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับร่างเทพล้วนเป็นวิธีที่ทรงพลังอย่างยิ่ง

แม้ว่าของเขาจะเป็นร่างเทพที่สร้างขึ้นภายหลังแต่ในฐานะคนของตระกูลหลัวที่กล้านำมาใช้เป็นไพ่ตายมีนจะอ่อนแอได้อย่างไร

“โฮ่ก！”

เสียงคำรามของสัตว์ดังขึ้นจากร่างของหลัวก้งแผ่กลิ่นอายสัตว์ป่าอันดุร้าย

“ระบบสามารถตรวจสอบร่างเทพของเขาได้หรือไม่？” เย่เฉินกล่าวในใจ

【ระบบกำลังตรวจสอบ！】

【ผลการตรวจสอบ ใช้เลือดของสัตว์กลืนวิญญาณอาบร่างกายผสานกับสมุนไพรวิญญาณหลากชนิดต้มแล้วหลอมร่างสุดท้ายก่อเกิดเป็นร่างเทพที่สร้างขึ้นภายหลัง】

【เมื่อร่างเทพสำเร็จจะมีพิษของสัตว์กลืนวิญญาณติดอยู่ทั่วร่างหากรวมพลังทั้งหมดจะสามารถสังหารผู้แข็งแกร่งขอบเขตทะลวงมิติได้เพียงสัมผัสก็ตาย！】

เมื่อได้ยินเช่นนี้เย่เฉินก็ตกใจไม่คิดว่าหลัวก้งจะร้ายกาจถึงเพียงนี้

“พิษของสัตว์กลืนวิญญาณนี่ช่างน่ากลัวจริงถึงกับฆ่าผู้แข็งแกร่งขอบเขตทะลวงมิติได้”

เย่เฉินพยักหน้าพร้อมชื่นชมความกล้าของหลัวก้งสัตว์กลืนวิญญาณเป็นสิ่งมีพิษร้ายแรงโดยเฉพาะเลือดของมัน

แต่เขากลับกล้าใช้อาบร่างกายนับว่าใจกล้ายิ่ง

แต่ถึงอย่างนั้นเย่เฉินก็ไม่ได้หวาดกลัวแววตาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้

ตอนนี้พลังของเขาแข็งแกร่งจนยากจะหาคู่ต่อสู้ในดินแดนเต๋าชิงหมิงผู้ที่สามารถคุกคามเขาได้จริงๆมีเพียงผู้แข็งแกร่งขอบเขตแยกจิตจากสามสิบสามแดนสวรรค์เท่านั้น

และหลัวก้งสำหรับเย่เฉินแล้วก็เป็นเพียงหินลับคมชิ้นหนึ่ง

เย่เฉินยกมือเปลวเพลิงบนร่างค่อยๆดับลงบนฝ่ามือของเขากลุ่มแสงเก้าสีเริ่มก่อตัวมีพลังหนาแน่นอย่างยิ่ง

หลัวก้งต้องการใช้พิษโจมตี

แต่พรสวรรค์โดยกำเนิดของวิหควิญญาณเก้าสีแสงเจ็ดเกสรเก้าดับสูญคือศัตรูโดยกำเนิดของสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง

พิษก็จัดเป็นสิ่งชั่วร้ายสัตว์กลืนวิญญาณเองก็ถูกวิหควิญญาณเก้าสีข่มอยู่เมื่อเย่เฉินเริ่มปล่อยการโจมตีหมอกสีดำของหลัวก้งก็เริ่มสั่นไหว

หลัวก้งกัดฟันเร่งการร่ายผนึกหมอกสีดำบนร่างยิ่งหนาแน่นขึ้น

“หากเจ้าเป็นขอบเขตแยกจิตขั้นที่สามตามปกติข้าอาจตกเป็นรองแต่โชคร้ายที่เจ้าทั้งร่างเต็มไปด้วยสิ่งชั่วร้าย”

เย่เฉินแสยะยิ้มปราณกระบี่ของเขาเป็นปราณกระบี่แห่งความโกลาหลแฝงไปด้วยพลังเพลิงและสายฟ้ามีผลข่มสิ่งชั่วร้าย

ส่วนแสงเจ็ดเกสรเก้าดับสูญและวิชาเซียนของจิ้งจอกวิญญาณเพลิงนั้นยิ่งข่มพิษและสิ่งชั่วร้ายได้อย่างสมบูรณ์

หลัวก้งจึงแทบไม่สามารถแสดงพลังได้เต็มที่ต่อหน้าเขา

“ตูม！”

แสงเจ็ดเกสรเก้าดับสูญถูกเย่เฉินโจมตีออกไปและระเบิดทันทีเมื่อเข้าใกล้หลัวก้ง

“คิดจะหนีหรือ？” เย่เฉินยิ้มบางหลัวก้งเคยเป็นผู้แข็งแกร่งขอบเขตแยกจิตขั้นที่เก้าการรับรู้ต่ออันตรายย่อมเฉียบคม

เมื่อรู้ถึงความน่ากลัวของการโจมตีนี้เขาจึงเลือกถอยทันที

“อึก…อ๊าก！”

แม้หลัวก้งจะหลบหนีแต่ก็ยังถูกแรงระเบิดกระทบร่างที่ถูกหมอกสีดำห่อหุ้มกลายเป็นเนื้อเลือดเละทันที

ร่างของเขากระแทกเข้ากับตำหนักใหญ่จนเกิดรอยร้าวมากมาย

การโจมตีนี้ของเย่เฉินทำให้เขาแทบหมดสภาพต่อสู้！

ในขณะเดียวกันภายนอกตำหนักกองทัพจำนวนมากก็ล้อมเข้ามาผู้นำด้านหน้าคือหวังเสี่ยวฝานและหวังเจวี๋ย

สถานการณ์ของสำนักไท่หวงและราชวงศ์ไท่หวงเนื่องจากผู้แข็งแกร่งขอบเขตแยกจิตทั้งหมดอยู่ในตำหนักนี้จึงถูกจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ไท่หวงควบคุมสถานการณ์ไว้ได้

เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อยเมื่อเป็นเช่นนี้ขอเพียงจัดการหลัวก้งทุกอย่างก็จะคลี่คลาย

เขาก้าวเดินไปหาหลัวก้งซึ่งในตอนนี้หมดความสามารถในการต่อสู้แล้วทำได้เพียงรอความตาย

“ฉัวะ！”

ปราณกระบี่ของเย่เฉินฟันออกไปร่างของหลัวก้งถูกตัดขาดในทันทีพร้อมกับเปลวเพลิงที่ลุกลามเผาร่างเขาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

เขาตายอย่างน่าอัดอั้นการต่อสู้สองครั้งกับเย่เฉินล้วนพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ

ครั้งแรกเพราะเย่เฉินควบคุมพลังแห่งโชคชะตาทำให้ไร้เทียมทานในสำนักชิงอวิ๋น

และครั้งนี้เขาพ่ายแพ้ในการปะทะโดยตรงเพราะถูกข่มด้านคุณสมบัติถึงขั้นไม่สามารถสร้างความเสียหายให้เย่เฉินได้เลย