บทที่ 222.เขตแดนกระบี่

และหลังจากร่างของเย่เฉินหายไปแล้วราวสิบกว่านาทีต่อมาพื้นที่แห่งนี้ก็บิดเบี้ยวในพริบตารอยแยกสายหนึ่งปรากฏขึ้น

ชายชราคนหนึ่งค่อยๆเดินออกมาจากรอยแยก

เขาหลับตาสัมผัสกลิ่นอายรอบด้านอยู่ครู่หนึ่งกลับพบเพียงร่องรอยตกค้างเล็กน้อยเท่านั้นไม่เพียงพอจะใช้ติดตามได้เลย

และด้านหลังเขาก็มีอีกคนหนึ่งเดินออกมาด้วยร่างที่สั่นเทา มองชายชราตรงหน้าใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“เจ้าสำนัก…ท่านยืนยันจริงหรือว่านั่นคือเย่เฉิน?”

คนผู้นี้ก็คือเจ้าเมืองกู่หยุนเมื่อคำถามของเขาได้รับคำตอบที่แน่ชัดแล้วสีหน้าก็ซีดเผือดทันทีทรุดนั่งลงกลางอากาศ

“สวรรค์…ข้าทำอะไรลงไปกันนี่…”

ในใจเขาเสียใจอย่างถึงที่สุดหากตอนตรวจสอบตัวตนของเย่เฉินละเอียดอีกสักหน่อยบางทีอาจพบพิรุธได้

แต่หลังจากพบพิรุธแล้วจะทำอย่างไรแจ้งไปยังสำนักหลักให้ส่งคนมาหรือ?

เกรงกว่ากว่าคนจากสำนักหลักจะมาถึงตัวเขาคงตายไปก่อนแล้วกระมัง

“วางใจเถิดข้าเพิ่งขึ้นสู่ตำแหน่งเจ้าสำนักจะไม่ฆ่าเจ้าหรอก!” ชายชรากล่าวโดยไม่หันกลับมาจ้องมองรอบด้านอยู่นานสุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเจ้าเมืองกู่หยุนก็ดีใจอย่างยิ่งคุกเข่าลงกลางอากาศแล้วโขกศีรษะขอบพระคุณ

ส่วนชายชราคนนั้นร่างก็ค่อยๆหายไปเหลือไว้เพียงเจ้าเมืองกู่หยุนที่มีสีหน้าหวาดกลัว

กลางอากาศยังพอได้ยินเสียงพึมพำของชายชราคนนั้นลอยมาแผ่วๆ “พื้นที่ของเทือกเขากู่หยุนแห่งนี้ดูเหมือนจะเกิดความผันผวนขึ้นเล็กน้อย”

วันที่สองเมื่อเย่เฉินกลับมายังเมืองกู่หยุนอีกครั้งที่นี่ก็เดือดพล่านไปแล้ว

“ไม่ใช่กระมังเย่เฉินยังกล้ามาที่นี่อีกที่นี่เข้าใกล้สำนักหลักของสำนักอู่จี๋แล้วนะ!”

“จะไม่กล้าได้อย่างไรไม่เพียงเท่านั้นยังหลอกเอาหินวิญญาณไปจากเมืองกู่หยุนถึงสามล้านก้อนอีก!”

"ใจกล้าจริงๆ!”

บางคนกล่าวชื่นชมคำพูดเต็มไปด้วยการยกย่องเย่เฉินอย่างไม่ปิดบัง

เพราะการตายของอู๋เหยียนเจ้าสำนักคนก่อนของสำนักอู่จี๋ทำให้ผู้อาวุโสใหญ่หลายคนของสำนักอู่จี๋กำลังแย่งชิงตำแหน่งเจ้าสำนักจนไม่มีเวลาใส่ใจรายงานจากเมืองสำคัญเบื้องล่างเลย

และสิ่งนี้เองก็ทำให้เย่เฉินอาศัยช่องว่างของเวลา

แน่นอนเสียงด่าก็ดังขึ้นเป็นวงกว้างเช่นกันคนพวกนี้ล้วนเป็นพ่อค้าประจำของเมืองกู่หยุนรวมถึงขุมกำลังทั่วไปตระกูลต่างๆและอื่นๆ

ภาษีที่เย่เฉินหลอกเอาไปนั้นเป็นสิ่งที่พวกเขาแทบแย่งกันจ่ายอย่างหัวแตกเลือดไหล

“เย่เฉินผู้สมควรถูกฟันเป็นหมื่นครั้งคนผู้นี้ต้องตายไม่ดีแน่!”

“บัดซบ จริงๆมันไม่ใช่คนถึงกับมาหลอกถึงที่นี่!”

เมื่อฟังเสียงด่าทอข้างนอกที่ดังกึกก้องเย่เฉินสวมหมวกสานศีรษะไปหาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งเข้าพักโดยไม่สนใจเรื่องข้างนอกแม้แต่น้อย

และเสียงด่าทอเช่นนี้หลังจากดำเนินต่อเนื่องอยู่ถึงสองวันเต็มก็ถูกเสียงอีกชนิดหนึ่งกลบไป

ในระหว่างที่เย่เฉินรออยู่สองวันเทือกเขากู่หยุนก็ปะทุขึ้น!

แสงมงคลเต็มท้องฟ้าส่องประกายออกมาปราณกระบี่อันน่าสะพรึงอย่างยิ่งแผ่กระจายออกไปภายในรัศมีหมื่นลี้แทบจะทำให้ผู้ฝึกกระบี่ทั้งหมดตาเป็นประกาย

“เจตนากระบี่ที่เข้มข้นถึงเพียงนี้เหนือกว่าขั้นใหญ่มาก…”

“หรือว่าจะเป็นเจตนากระบี่สมบูรณ์ขั้นต้นหรือว่าสมบูรณ์ขั้นสูงสุด?”

ผู้ฝึกกระบี่ในเมืองกู่หยุนสัมผัสได้ชัดเจนที่สุดกระบี่ยาวในมือแทบจะจับไว้ไม่อยู่แล้ว

“ดินแดนลับมีข่าวออกมาว่าในส่วนลึกของเทือกเขากู่หยุนมีดินแดนลับมันน่ากลัวเกินไปเจตนากระบี่สายนี้ฟันสัตว์อสูรขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดตัวหนึ่งตายทั้งเป็น”

ข่าวสารถูกส่งมาทีละสายเย่เฉินเองก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้เช่นกัน

“ระบบสามารถตรวจสอบกลิ่นอายกระบี่นี้ได้หรือไม่?” เขาถามอย่างลองเชิง

【ระบบกำลังตรวจสอบ！】

【ผลการตรวจสอบ เจตนากระบี่ที่เป็นรูปธรรมนี่คือเขตแดนกระบี่เป็นการยกระดับของเจตนากระบี่เมื่อไปถึงขอบเขตนี้แล้วเพียงความคิดเดียวกระบี่นับหมื่นเล่มก็หวนคืนสู่ต้นกำเนิดได้！】

“เขตแดนกระบี่?”

ในใจของเย่เฉินสั่นสะเทือนนี่กลับเป็นเจตนากระบี่ที่เป็นรูปธรรมเช่นนั้นต้องเป็นผู้ใดกันแน่จึงจะสามารถไปถึงเขตแดนกระบี่ได้

ทันใดนั้นเย่เฉินก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมารีบกล่าวว่า

“ระบบเจ้าสามารถบันทึกไว้ได้หรือไม่บันทึกเจตนากระบี่ที่เป็นรูปธรรมนี้ไว้”

【ระบบสามารถบันทึกได้เพียงสิ่งที่ไร้รูปหรือไม่ก็พลังงานที่บริสุทธิ์ไม่สามารถบันทึกสิ่งที่เป็นรูปธรรมได้！】

น้ำเย็นหนึ่งอ่างถูกสาดลงมาทำให้ความตื่นเต้นของเย่เฉินลดลงไปกว่าครึ่ง

“เด็กน้อยดินแดนลับนี้ไม่อ่อนด้อยไปกว่าซากโบราณวิหควิญญาณเก้าสีจงเตรียมตัวไว้ให้ดีอย่าได้ประมาท!”

เวลานั้นเสียงของกระบี่ชิงอวิ๋นก็ดังมาจากภายในร่างของเย่เฉินเช่นกันบอกให้เย่เฉินเตรียมการให้รอบคอบตั้งแต่เนิ่นๆไม่ว่าจะสมุนไพรวิญญาณ ธงค่ายกล และสิ่งอื่นๆให้เตรียมไว้ทั้งหมด

“ต่อจากนี้จะมีศึกหนักต้องสู้แล้ว!”

เย่เฉินพึมพำกับตัวเองดินแดนลับที่ไม่อ่อนด้อยไปกว่าซากโบราณวิหควิญญาณเก้าสีนี่คือโชควาสนาขณะเดียวกันก็ซ่อนจิตสังหารไว้อย่างไร้ที่สิ้นสุด

“อู๋ๆ!”

ในเวลานั้นเองตรงเส้นผมด้านหลังหูของเย่เฉินจู่ๆก็มีพลังร้อนระอุสายหนึ่งปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงร้องที่อ่อนเยาว์ดังมา

“ฉื่อฮว๋าย!”

ในใจของเย่เฉินยินดีรีบยื่นมือดึงเจ้าตัวเล็กสีแดงเพลิงที่ซ่อนอยู่ในเส้นผมออกมา

เพิ่งวางลงบนโต๊ะลูกกลมสีแดงที่เดิมมีขนาดเท่าดวงตามังกรก็ขยายใหญ่ขึ้นทันทีจากนั้นจิ้งจอกน้อยสีแดงเพลิงตัวหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่อ้อมอกของเย่เฉิน

“เจ้าตัวเล็กนี่หลับเก่งจริง!”

เย่เฉินลูบขนที่ฟูนุ่มของฉื่อฮว๋ายพลางหยอกล้อ!

ครั้งนี้เจ้าตัวเล็กหลับอยู่นานพอสมควรโชคดีที่มันแปลงร่างได้จึงซ่อนอยู่ในเส้นผมได้ไม่เช่นนั้นเย่เฉินก็คงไม่รู้จริงๆว่าจะพามันไปอย่างไร

“อู๋ๆ!”

ฉื่อฮว๋ายดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของเย่เฉินครู่หนึ่งจากนั้นก็ร้องอู๋อู๋ไม่หยุด

“อู๋ๆ!”

เสียงประหลาดดังมาจากร่างของฉื่อฮว๋ายพูดให้แม่นยำก็คือดังมาจากท้องของมันทำให้เย่เฉินรู้สึกจนใจอยู่พักหนึ่ง…

“ตื่นมาก็กินเจ้าเป็นหมูหรืออย่างไร…”

เย่เฉินหยิบสมุนไพรล้ำค่าต้นหนึ่งออกมาจากแหวนมิติแล้วถอนหายใจอย่างจนใจ

แต่ฉื่อฮว๋ายไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแย่งสมุนไพรไปแล้วก็เริ่มแทะกินทันทีไม่เกรงใจเย่เฉินแม้แต่น้อยเพียงไม่กี่คำก็กินจนหมดเกลี้ยง

“อู๋ๆ!”

หลังจากกินเสร็จมันก็ร้องอู๋อู๋ใส่เย่เฉินอีกไม่ยอมสงบลงแม้ชั่วขณะ

เย่เฉินหมดทางเลือกหลังจากป้อนสมุนไพรวิญญาณระดับสี่ให้มันกินไปถึงเจ็ดต้นเจ้าตัวเล็กนี้จึงค่อยพอใจแล้วกระโดดโลดเต้นอยู่ในห้อง

“รอให้คนที่ได้รับข่าวพวกนั้นมาถึงข้าก็ต้องออกไปกว้านซื้อสมุนไพรวิญญาณแล้ว”

เย่เฉินยกม่านหน้าต่างขึ้นเล็กน้อยมองถนนที่คึกคักข้างนอกอีกไม่นานที่นี่ก็จะเต็มแน่นไปด้วยผู้คนถึงตอนนั้น ของล้ำค่า สมุนไพรวิญญาณ และสิ่งอื่นๆจะต้องมีแน่

และก็เป็นไปตามคาดเมืองกู่หยุนกลายเป็นจุดสนใจของดินแดนเต๋าชิงหมิง

เทือกเขากู่หยุนไม่ใช่ป่ารกร้างทางเหนือ!

ที่หลังนั้นเป็นเขตหวงห้ามที่เต็มไปด้วยหมอกพิษเพียงขยับก็มีคนตายเป็นพัน

แต่ตอนนี้อันตรายของเทือกเขากู่หยุนก็มีเพียงสัตว์อสูรอย่างง่ายเท่านั้นนอกเหนือจากนั้นก็เหลือเพียงผู้คนที่ติดตามมาด้วยกันเท่านั้นเอง

ดังนั้นหลังจากข่าวแพร่กระจายออกไปได้สามวันเมืองกู่หยุนก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คนคนจากแต่ละขุมกำลังต่างพากันเบียดเสียดเข้ามาอย่างสุดชีวิต!

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้เย่เฉินตัดสินใจออกมาปรากฏตัวในท้ายที่สุดกลับเป็นข่าวอีกสายหนึ่ง

ไป๋หลินอัจฉริยะจากหอกระบี่แห่งดินแดนกลางปรากฏตัวขึ้นขณะเดียวกันหุบเขาวิญญาณศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนกลาง ตระกูลหลัว ตระกูลหลิ่ว และขุมกำลังแข็งแกร่งอื่นๆต่างก็ส่งคนมาแล้ว

หออู๋ซวงแห่งเมืองกู่หยุนที่นั่นมีงานชุมนุมของอัจฉริยะและยังมีการประมูลระดับสูงสุดจัดขึ้นด้วย!

“หึหึ ในที่สุดก็มาถึงแล้วหรือ”

เย่เฉินคลุมกายด้วยชุดคลุมดำทั้งร่างสวมหมวกสานศีรษะแล้วลุกขึ้นออกจากประตู