บทที่ 212.พลังแห่งโชคชะตา

หลัวก้งหรี่ตาลงเย่เฉินกำลังจะใช้ไพ่ตายแล้ว

เขารีบถอยหลังไปหลายสิบจั้งแหงนหน้าคำรามไปยังท้องฟ้าปราณวิญญาณจำนวนมหาศาลรวมตัวเข้ามาอย่างบ้าคลั่งปราณวิญญาณภายในร่างก็พลุ่งพล่านราวกับควบคุมไม่ได้สุดท้ายรวมตัวอยู่ที่ฝ่ามือทั้งสองมือทั้งสองเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มชวนให้น่าขมลุกในพริบตา

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็จะไม่เก็บงำอีกแล้วให้กระบวนท่านี้ตัดสินแพ้ชนะ!”

หมัดเทพ!

เสียงคำรามแหลมคมดังก้องฟ้าดินหลัวก้งประสานนิ้วมือทั้งสิบเข้าด้วยกันกำมือเป็นหมัดขนาดใหญ่หนึ่งหมัดพุ่งเข้าโจมตีเย่เฉินอย่างดุดันราวกับหมาป่า

ฉินเล่ยและคนอื่นๆดีใจในใจการโจมตีครั้งนี้ของหลัวก้งทรงพลังราวกับทำลายฟ้าดินเย่เฉินครั้งนี้ยากจะต้านทานแล้ว

ยอดฝีมือขอบเขตแยกจิตสองคนของหุบเขาหมื่นอสูรต่างก็ชมเชยไม่หยุดอยู่ในขอบเขตเดียวกันกระบวนท่านี้ของหลัวก้งแข็งแกร่งกว่ากระบวนท่าของพวกเขาไม่รู้กี่เท่า

เย่เฉินที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่มีท่าทีจะหลบหลีกฝ่ามือมีแสงสลัวรวมตัวพลังแห่งโชคชะตาหลายสายโอบล้อมทั่วร่าง

จากนั้นแสงสลัวในฝ่ามือก็สว่างจ้าเปล่งประกายแสบตามองไปที่ฝ่ามือของเขาราวกับมองตรงไปยังดวงอาทิตย์

นี่คือ…ผู้คนในที่นั้นต่างเกิดความสงสัย

แสงเจ็ดเกสรเก้าดับสูญ

แสงเจ็ดเกสรเก้าดับสูญที่มีพลังแห่งโชคชะตาหนุนเสริมพุ่งเข้าโจมตีหลัวก้งราวกับดวงอาทิตย์หนึ่งดวงปกคลุมลงไป

ท่ากระบวนของทั้งสองปะทะกันเสียงระเบิดดังก้องฟ้าดิน

ตูม!

คลื่นพลังจำนวนมากระเบิดออกไปฝุ่นควันฟุ้งกระจายต้นหลิวบางต้นที่อยู่ไกลออกไปถูกแรงสั่นสะเทือนหักครึ่ง

ฉินเล่ยและคนอื่นๆรวมถึงผู้คนของสำนักชิงอวิ๋นบนกำแพงเมืองต่างยกมือขึ้นต้านคลื่นพลังพร้อมทั้งไม่กล้ากะพริบตาจ้องมองฉากนี้อย่างตึงเครียด

นอกกำแพงเมืองร่างหนึ่งลอยขึ้นสูงราวกับลูกบอลที่ลมรั่วแล้วตกลงสู่พื้นอย่างหนัก

“ข้ารู้ว่าเย่เฉินไม่ทำให้ผิดหวัง!”

จี้หลิงทั้งตกใจทั้งดีใจร่างที่ตกลงบนพื้นนั้นก็คือหลัวก้งขอบเขตแยกจิตขั้นที่เก้าส่วนเย่เฉินกลับลงสู่พื้นอย่างปลอดภัยไร้บาดแผล

“นี่หรือคือขอบเขตแยกจิตขั้นที่เก้า? ดูเหมือนไม่เท่าไรเลยนะ” เย่เฉินปัดฝุ่นบนมือแล้วพูดกับหลัวก้งที่ล้มอยู่บนพื้น

ทุกคนต่างเบิกตากว้างไพ่ตายที่หลัวก้งแสดงออกมานั้นสามารถทำลายฟ้าดินได้แต่สุดท้ายเย่เฉินกลับเหนือกว่า

“เจ้าเด็กคนนี้แข็งแกร่งจริงๆ” หลัวก้งมองหมัดของตนอย่างไม่อยากเชื่อลมหายใจอ่อนแรงมือทั้งสองเต็มไปด้วยเลือดแขนทั้งสองถูกแรงสั่นสะเทือนจนหัก

บนกำแพงเมืองศิษย์ของสำนักชิงอวิ๋นจำนวนมากรวมตัวกันเมื่อเห็นฉากนี้ต่างรู้สึกราวกับดีใจจนแทบร้องไห้

ก่อนหน้านี้เมื่อได้ยินว่ายอดฝีมือขอบเขตแยกจิตขั้นที่เก้ามาโจมตีพวกเขารู้สึกราวกับวันสิ้นโลกมาถึง

นั่นคือขอบเขตแยกจิตขั้นที่เก้าในทั้งดินแดนเต๋าชิงหมิงล้วนเป็นผู้ยืนอยู่เหนือผู้คนใครได้ยินข่าวนี้ก็คิดว่าสำนักชิงอวิ๋นกำลังจะถูกทำลายและตนเองก็ต้องตายไปพร้อมกัน

แต่การปรากฏตัวของเย่เฉินกลับอาศัยพลังแห่งโชคชะตาเอาชนะผู้แข็งแกร่งขอบเขตแยกจิตได้นี่คือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่เพียงใด

“เย่เฉิน! เย่เฉิน!”

ศิษย์ชายของสำนักชิงอวิ๋นโบกแขนตะโกนศิษย์หญิงก็ส่งเสียงเชียร์ด้วยดวงตาเป็นประกาย

เย่เฉินไม่สนใจสิ่งเหล่านี้คลื่นพลังล็อกเป้าหมายไปที่หลัวก้งมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

“วันนี้เจ้าจะต้องตายที่นี่”

กล่าวจบเขาชักกระบี่วิญญาณแห่งความโกลาหลฟันไปยังอีกฝ่าย

หลัวก้งตกใจอย่างมากหมัดเทพที่แข็งแกร่งที่สุดของเขายังไม่อาจสู้เย่เฉินได้อีกทั้งร่างเทพของเขาก็ไม่ได้เป็นโดยกำเนิดมีผลข้างเคียงรุนแรง

หากสู้ต่อไปเขาจะยิ่งอ่อนแอลง

เขากัดฟันแน่นราวกับตัดสินใจบางอย่างเช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วหัวเราะเย็นชา “คิดจะเอาชีวิตข้าไว้ที่นี่มันไม่ง่ายขนาดนั้น!”

เย่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยฟันกระบี่แนวนอนพลังแห่งโชคชะตาเข้มข้นพลังหนักดุจพันชั่ง

ตูม!

เกิดการระเบิดครั้งใหญ่แรงสะท้อนทำให้เย่เฉินถอยหลังส่วนแรงระเบิดทำให้หลัวก้งพุ่งออกไปราวกับกระสุนไกลหลายพันเมตร

เมื่อฝุ่นจางลงเย่เฉินจึงพบว่าร่างของหลัวก้งหายไปแล้วไม่รู้หนีไปที่ใด

บนพื้นเหลือเพียงคราบเลือดสีแดงสดกระจัดกระจาย

“ที่แท้ก็ใช้ปราณวิญญาณปิดกั้นเส้นชีพจรบังคับระเบิดแขนทั้งสองเพื่อหนีไป” เย่เฉินพึมพำอย่างไรก็ตามแบบนี้หลัวก้งก็ถือว่าพิการแล้วแขนทั้งสองไม่มีทางฟื้นฟูได้แล้ว

สนามรบพลันเงียบงัน

ภาพที่หลัวก้งระเบิดแขนทั้งสองเพื่อหนีชีวิตสั่นสะเทือนจิตใจอย่างยิ่งยอดฝีมือขอบเขตแยกจิตขั้นที่เก้ากลับไม่อาจแม้แต่ปกป้องตัวเองต่อหน้าเย่เฉินถูกบีบจนต้องใช้วิธีเช่นนี้

เย่เฉินในเวลานี้ราวกับราชันแผ่กลิ่นอายอันแข็งแกร่งมองกวาดไปผู้คนของหุบเขาหมื่นอสูรและสำนักอู่จี๋ต่างสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

เขาชี้กระบี่ไปยังคนของทั้งสองฝ่าย “พวกเจ้ายังคิดจะทำลายค่ายกลของสำนักชิงอวิ๋นอีกหรือ?”

“ไม่ดีแล้วรีบหนี!”

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นทุกคนต่างหันหลังหนีทันทีหลัวก้งยังถูกปราบแล้วพวกเขาจะอยู่รอความตายทำไม

สิบกว่าคนวิ่งออกไปหลายร้อยเมตรก็ได้ยินเสียงดังตูมด้านหน้าฝุ่นควันพุ่งขึ้นเย่เฉินลงพื้นขวางทางพวกเขาไว้

“สำนักชิงอวิ๋นเป็นที่ที่อยากมาก็มาอยากไปก็ไปหรือ?”

ผู้อาวุโสคนหนึ่งของหุบเขาหมื่นอสูรหน้าซีดรีบคำนับเย่เฉินลึกๆ “คุณชายเย่วันนี้พวกเราก็ไม่ได้ลงมือกับท่านก่อนเหตุใดต้องบีบคั้นกันเช่นนี้?”

“สำนักชิงอวิ๋นมีพลังแห่งโชคชะตาอันยิ่งใหญ่ศิษย์พี่เย่เป็นบุรุษไร้เทียมทานจะต้องรุ่งเรืองในดินแดนเต๋าชิงหมิงภายหน้าพวกเราจะไม่ล่วงล้ำกันหากมีภัยก็ร่วมเผชิญขอคุณชายเย่าอย่าฆ่าพวกเราผู้ต่ำต้อยให้หมดเลย”

“ใช่แล้วคุณชายเย่คนที่ล่วงเกินท่านคือหลัวก้งไม่เกี่ยวกับพวกเรา!”

ผู้อาวุโสผู้นี้สรรเสริญเย่เฉินและสำนักชิงอวิ๋นอย่างหนักแต่เย่เฉินไม่สะทกสะท้านสีหน้าเย็นชากล่าวว่า

“ค่ายกลของสำนักชิงอวิ๋นถูกทำลายไปอีกต้องใช้ทรัพยากรมากในการซ่อมเอาแหวนมิติของพวกเจ้ามาไว้ทั้งหมด”

คนกลุ่มนี้ได้ยินดังนั้นรีบนำสมบัติทั้งหมดรวมถึงแหวนมิติออกมาวางบนพื้น

ยอดฝีมือขอบเขตแยกจิตและผู้อาวุโสหลายคนต่างปวดใจอย่างยิ่งในนั้นคือสิ่งสะสมมาหลายปีวันนี้ต้องเสียไปทั้งหมด

เย่เฉินโบกมือปราณวิญญาณสายหนึ่งกวาดออกไปกวาดแหวนมิติทั้งหมดเข้ามา

กลุ่มคนที่เจ็บปวดเตรียมจะจากไปแต่เย่เฉินกลับยกกระบี่ขึ้นขวางทางไว้

“เย่เฉินนี่เจ้าหมายความว่าอย่างไรพวกเราให้ทุกอย่างแก่เจ้าแล้วหรือเจ้าจะลงมือกับพวกเราอีก?”

เย่เฉินไร้อารมณ์กล่าวช้าๆ

“ลองคิดดูหากวันนี้คนที่แพ้ไม่ใช่หลัวก้งแต่เป็นข้าตอนนี้พวกเจ้าคงเริ่มแบ่งสมบัติของสำนักชิงอวิ๋นกันแล้วใช่หรือไม่?”