บทที่ 178.ศิษย์เต๋าถังเหยา

เด็กสาวที่พาเย่เฉินเข้ามานั้นนั่งลงก่อนเขาหนึ่งก้าวเอื้อมมือรับถ้วยชามาดื่มไปเสียก่อน

เมื่อเห็นเช่นนั้นเทียนซีขมวดคิ้วเล็กน้อยหันมามองเย่เฉินดวงตางดงามเต็มไปด้วยความสงสัย

“เคล็ดวิชาคุนเผิงฉบับที่ไม่สมบูรณ์เจ้าเรียนได้เร็วถึงเพียงนี้เลยหรือ…”

เมื่อเห็นดังนั้นเย่เฉินได้แต่พยักหน้าอย่างจนปัญญาเดินเข้ามานั่งรินชาให้ตัวเองก่อนจะยกขึ้นดื่มอย่างสบายใจ

“เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ?”

“ข้าไม่มีเรื่องหาเจ้านางต่างหากที่มีเรื่อง!”

เทียนซีโบกมือพลางชี้ไปยังหญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้าง

จนกระทั่งตอนนี้อีกฝ่ายจึงเงยหน้าขึ้นมองเย่เฉินใบหน้าของนางซีดผิดปกติและหว่างคิ้วดำคล้ำเป็นอาการของพิษ

“ศิษย์พี่ท่าน…โดนพิษหรือ?”

เย่เฉินชะงักเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถาม

“ดูออกแล้วหรือบนร่างของนางมีพิษชนิดที่พิเศษลึกลับยิ่งนักแม้แต่วิชาหลอมโอสถของข้าในตอนนี้ก็ยังไม่อาจแก้ได้!”

เทียนซีโบกมือสำหรับสถานการณ์นี้นางก็ช่วยอะไรไม่ได้

“ศิษย์น้องเย่เฉินพิษของข้าไม่สำคัญเจ้าฟังข้าก่อน!”

หญิงสาวผู้นั้นเอ่ยขึ้นเสียงเย็นชาแฝงความห่างเหินราวกับไม่ให้ใครเข้าใกล้

“จ้าวเทียนฮ่าวออกจากการปิดด่านแล้วและสิ่งแรกที่เขาทำก็คือท้าทายข้าเพื่อแย่งชิงตำแหน่งศิษย์เต๋า”

นางเล่าเรื่องทั้งหมดให้เย่เฉินฟัง

นางมีนามว่าถังเหยาเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์สูงที่สุดในสำนักชิงอวิ๋นอายุเพียงแปดขวบก็ได้รับตำแหน่งศิษย์เต๋าได้รับความคาดหวังอย่างสูงจากสำนัก

และเมื่อครึ่งเดือนก่อนจ้าวเทียนฮ่าวออกจากการปิดด่าน

หลังจากออกมาเดิมทีเขาตั้งใจจะมาหาเย่เฉินแต่ในเวลานั้นข่าวภายนอกต่างลือกันว่าเย่เฉินตายในศึกสุดท้ายแล้ว

ดังนั้นเมื่อหาตัวเย่เฉินไม่พบจ้าวเทียนฮ่าวจึงท้าทายถังเหยาต้องการแย่งตำแหน่งศิษย์เต๋า

ในตอนแรกถังเหยาไม่ได้ใส่ใจจ้าวเทียนฮ่าวเพราะนางมีร่างพิเศษร่างกระบี่บัวน้ำแข็ง

ดังนั้นแม้อายุเพียงยี่สิบสองปีนางก็สามารถควบคุมเจตนากระบี่น้ำแข็งระดับครึ่งก้าวได้แล้วอีกทั้งยังมีพลังแก่นทองคำขั้นเก้าเป็นอัจฉริยะที่ซ่อนตัวของสำนักชิงอวิ๋น

เมื่อพูดถึงตรงนี้แววตาของถังเหยาฉายแววภาคภูมิแต่ไม่นานก็หม่นลง

นางมองเย่เฉินแล้วกล่าวว่า “ศิษย์น้องเย่เฉิน จ้าวเทียนฮ่าวมีโอกาสสูงที่จะตกสู่วิถีมารกลายเป็นผู้ฝึกตนวิถีมารตอนนี้เขาอยู่ขอบเขตแก่นทองคำขั้นเก้าแล้ว”

“อะไรนะ!”

เมื่อได้ยินคำนี้เย่เฉินถึงกับตกใจ

จ้าวเทียนฮ่าวขึ้นถึงแก่นทองคำขั้นเก้าแล้ว?

เร็วเกินไปแล้วนี่เขาไปกินโอสถวิเศษอะไรกันแน่ไม่ออกไปฝึกฝน ไม่สะสมประสบการณ์ แค่ปิดด่านก็ทะลวงขอบเขตได้

และถึงจะใช้โอสถเพิ่มพลังก็ไม่น่าจะมีพลังต่อสู้สูงขนาดนี้

เขาชนะถังเหยาที่เป็นศิษย์เต๋าได้อย่างไร?

“ศิษย์พี่ถังเหยาแล้วหลังจากนั้นล่ะการต่อสู้ของพวกท่าน?”

เย่เฉินมีสีหน้าจริงจังเอ่ยถาม

“ข้าพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ……” ถังเหยาถอนหายใจแววตาหม่นหมองสีหน้าหดหู่แม้แต่มีความเศร้าปะปน

“วิธีการโจมตีของเขาแปลกมากพลังปราณของเขามีความสามารถกัดกร่อนทุกสิ่ง”

“แม้แต่ปราณกระบี่ก็ยังถูกกัดกร่อนได้”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ถังเหยานึกถึงการต่อสู้ในตอนนั้นจ้าวเทียนฮ่าวในสภาพคลุ้มคลั่งใช้ความสามารถนี้ทำลายเจตนากระบี่น้ำแข็งที่นางฝึกฝนมาอย่างยากลำบาก

ทำให้พรสวรรค์ของนางตกลงเหวจากอัจฉริยะผู้ฝึกกระบี่จนกลายเป็นคนธรรมดา

ยิ่งไปกว่านั้นนางยังพบว่าร่างกระบี่บัวน้ำแข็งของตนก็ได้รับผลกระทบด้วย

ในตอนนั้นหากไม่ใช่เพราะประมุขสำนักชิงอวิ๋นออกจากการปิดด่านนางคงถูกจ้าวเทียนฮ่าวสังหารไปแล้ว

ถึงอย่างนั้นนางก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสแทบจะกลายเป็นคนพิการ

บังเอิญว่าไม่นานหลังจากนั้นเทียนซีมาเยี่ยมประมุขสำนักจึงขอให้นางช่วยดูว่าจะฟื้นฟูถังเหยาได้หรือไม่

“เรื่องทั้งหมดก็เป็นเช่นนี้”

ถังเหยาเล่าเรื่องทั้งหมดให้เย่เฉินฟัง

แต่สภาพร่างกายของนางเทียนซีทำได้เพียงประคองชีวิตไว้ส่วนพิษและการฟื้นฟูเจตนากระบี่นางไม่มีวิธีเลย

“ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางแต่ต้องเชิญนักหลอมโอสถระดับเจ็ด”

เทียนซีพูดแทรกคำพูดนั้นกลับทำให้รู้สึกสิ้นหวัง

นักหลอมโอสถระดับเจ็ดนั่นคือผู้ที่แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตจอมสวรรค์ยังต้องให้ความเคารพแม้ในดินแดนกลางก็พบได้ยาก

ยิ่งไปกว่านั้นสำนักชิงอวิ๋นก็ไม่มีคุณสมบัติจะเชิญพวกเขา

“วิธีหลอมโอสถของเจ้าน่าจะสืบทอดมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ชิงอวิ๋นมีตำรับโอสถโบราณอะไรไหมลองดูว่าจะรักษาได้หรือไม่”

เทียนซีให้เย่เฉินช่วยรักษาถังเหยา

นางหมดหนทางแล้วหากเย่เฉินก็ไม่มีวิธีเช่นนั้นชีวิตของถังเหยาก็คงต้องเป็นเช่นนี้ตลอดไประดับพลังจะหยุดอยู่ที่แก่นทองคำขั้นเก้า

“ศิษย์พี่ถังเหยาขอให้ข้าตรวจดูได้หรือไม่”

เย่เฉินเอ่ยตั้งใจจะใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบภายในร่างกายของนาง

“ได้ แต่เจ้าต้องระวัง”

ใบหน้าของถังเหยาแดงระเรื่อเล็กน้อยยื่นข้อมือขาวสะอาดออกมา

เย่เฉินรวมสัมผัสวิญญาณไว้ที่มือก่อนจะจับข้อมือของถังเหยา

สัมผัสวิญญาณอันมหาศาลไหลเข้าสู่ร่างของถังเหยาไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณสุดท้ายเข้าสู่ตันเถียน

ในตอนนี้เองเย่เฉินจึงมองเห็นชัดว่าตันเถียนของถังเหยา ถูกพลังสีดำเข้ายึดครอง

พลังนี้ลึกลับยิ่งยึดเกาะกับพลังปราณและหลอมรวมเข้ากับแก่นทองคำของนาง

“พลังอะไรช่างประหลาดนี่คือพิษงั้นหรือ!”

เย่เฉินตกตะลึงนี่เป็นพิษที่เขาไม่เคยพบมาก่อนและก็เป็นครั้งแรกเช่นกันที่เขารักษาคนโดยการตรวจตันเถียนเช่นนี้

“ระบบ ตรวจสอบหน่อยนี่คือพลังอะไร”

【ระบบกำลังตรวจสอบ！】

【ผลการตรวจสอบ: พิษวิญญาณเร้นลับ เป็นผลผลิตจากวิชาระดับเทพวิถีวิญญาณชั่วร้าย วิชาวิญญาณร้าย】

【ผู้ฝึกวิชานี้สามารถกลืนกินผลเต๋าของสิ่งมีชีวิตเมื่อกลืนเข้าไปจะสามารถครอบครองและควบคุมได้มีพลังอย่างยิ่ง】

【ข้อเสียของวิชา: เติบโตด้วยการกลืนกินรากฐานไม่มั่นคงชาตินี้ยากจะทะลวงสู่ขอบเขตทะลวงมิติ】

ผลการตรวจสอบปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่ทำให้เย่เฉินตกใจคือจ้าวเทียนฮ่าวกลับฝึกวิชาระดับเทพ วิชาวิญญาณร้าย

“เติบโตด้วยการกลืนกินผลเต๋าของผู้อื่นสมกับเป็นวิชาวิถีวิญญาณชั่วร้าย”

เย่เฉินสบถในใจเจตนากระบี่ของถังเหยาก็คงถูกแย่งไปด้วยวิธีนี้

สัมผัสวิญญาณสำรวจทั่วร่างของถังเหยาเมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่นเย่เฉินจึงถอนออก

เมื่อสัมผัสวิญญาณกลับสู่ร่างเย่เฉินรู้สึกเวียนศีรษะอย่างรุนแรงเห็นได้ชัดว่าการใช้สัมผัสวิญญาณตรวจร่างผู้อื่นสิ้นเปลืองพลังอย่างมาก

“ศิษย์น้องเย่เฉินเป็นอย่างไรบ้าง?”

ถังเหยาเงยหน้าขึ้นดวงตาเปล่งประกายแห่งความหวัง

เทียนซีไม่มีทางแล้วหากเย่เฉินก็ไม่มีทางนางก็เหลือเพียงทางเดีย คือหานักหลอมโอสถระดับเจ็ด

แต่จะมีใครยอมช่วยนางเล่า?

“อย่าเพิ่งรีบให้ข้าคิดดูก่อน”

เย่เฉินยิ้มพลางโบกมือให้ทั้งสองไม่ต้องกังวลส่วนตัวเขาเองก็ทำท่าครุ่นคิดอย่างจริงจัง