บทที่ 168.ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน

“เพลิงครามปกคลุมฟ้า!”

ในเวลาเดียวกันฝั่งของเทียนซีหลังจากได้รับการเตือนนางก็ลงมือเช่นกันเปลวเพลิงสีฟ้าแผ่กระจายออกไปในพริบตาห่อหุ้มร่างของนางเอาไว้

อักขระเพลิงจำนวนมากส่องแสงระยิบระยับและในที่สุดก็สามารถต้านแสงแห่งยมโลกที่แผ่เข้ามาได้

“อะไรกันพลังนี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!”

“สวรรค์! ลู่เฟิงคนนี้หรือว่าจะเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด?”

ผู้คนจำนวนมากต่างตกตะลึงพากันถอยหลังอย่างรวดเร็วการโจมตีระดับนี้พวกเขาไม่อาจรับได้เลย

ยังดีที่ตอนแรกเมื่อสัมผัสได้ว่าการต่อสู้ของทั้งสี่คนรุนแรงเกินไปพวกเขาจึงถอยออกไปไกลพอจึงรอดพ้นมาได้เพียงแค่พลังป้องกันร่างกายถูกกัดกร่อนไปบางส่วนเท่านั้น

แต่เมื่อมองไปที่หลัวเจวี๋ยเขากลับไม่ได้โชคดีเช่นนั้น

ลู่เฟิงในฐานะพันธมิตรของเขากลับคิดจะกำจัดเขาไปพร้อมกันจึงไม่ได้เตือนแม้แต่น้อย

ผลก็คือในช่วงชุลมุนหน้าอกของเขาถูกทะลุในทันทีบาดเจ็บสาหัสหากไม่ใช่เพราะเขาหยิบอาวุธวิเศษป้องกันออกมาทันเวลาเพื่อลดความเสียหายลงบางส่วน

การโจมตีครั้งนี้ก็คงทำให้เขาตายคาที่ไปแล้ว

“ร่างมารยมโลก…น่ากลัวจริงๆแต่หลังจากใช้กระบวนท่านี้แล้วเขาก็ไม่มีไพ่ตายอื่นอีก!”

เย่เฉินเอ่ยด้วยความตกตะลึงแสงเจ็ดเกสรเก้าดับสูญมีคุณสมบัติชำระสิ่งอัปมงคลจึงมีพลังต้านแสงแห่งยมโลกอย่างมากแม้จะเป็นเพียงวิชาที่ไม่สมบูรณ์แต่ก็ยังสามารถต้านไว้ได้

เมื่อแรงปะทะจางหายไปม่านแสงของแสงเจ็ดเกสรเก้าดับสูญก็เสียหายอย่างหนัก

“เจ้าทำให้ข้าสนใจมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว…”

ไกลออกไปเทียนซีเดินเข้ามาแววตาแฝงด้วยความหมายลึกซึ้งมองเย่เฉินอย่างจริงจัง

เย่เฉินทำได้เพียงยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนก่อนจะหยิบกระดูกศักดิ์สิทธิ์ชิ้นสุดท้ายออกมาซึ่งบันทึกวิชาที่ไม่สมบูรณ์ของแสงเจ็ดเกสรเก้าดับสูญเอาไว้

“ข้าหวังว่าในอนาคตพวกเราจะไม่กลายเป็นศัตรูกัน”

เมื่อรับกระดูกศักดิ์สิทธิ์ไปเทียนซีกล่าวอย่างแผ่วเบา

ในใจของนางยังคงไม่อาจสงบลงได้ไม่ว่านางจะคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าเย่เฉินได้วิชาส่วนแรกของแสงเจ็ดเกสรเก้าดับสูญมาได้อย่างไร…

หากจะบอกว่าเขาอนุมานขึ้นมาจากอีกสามส่วนนางไม่มีทางเชื่อ

เพราะจะทำเช่นนั้นได้อย่างน้อยต้องมีระดับเดียวกับวิหควิญญาณเก้าสี

“เทพโบราณ…หรือแม้แต่…เซียน เป็นไปได้อย่างไร!”

เทียนซีส่ายศีรษะไม่คิดจะขบคิดต่ออย่างไรเสียความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเย่เฉินในตอนนี้ก็ถือว่าดี

“ก่อนหน้านี้เคยได้ยินว่าร่างมารยมโลกของลู่เฟิงมีไพ่ตายหนึ่ คิดไม่ถึงว่าจะน่ากลัวถึงเพียงนี้!”

นางมองไปด้านหน้าขณะนี้แสงแห่งยมโลกเริ่มจางหายก็เห็นเพียงหลุมขนาดเกือบหมื่นจั้งปรากฏขึ้น

เบื้องล่างยังคงแผ่ไอเย็นยะเยือกออกมาน่าสะพรึงยิ่งยากจะเชื่อว่าการโจมตีนี้มาจากผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นทองคำ

“ยังดีที่ช่วงนี้สัมผัสวิญญาณของข้าเพิ่มขึ้นมากจึงตรวจจับความผิดปกติได้”

เย่เฉินพยักหน้าโดยไม่ลังเลหากไม่มีการเตรียมตัวลู่เฟิงสามารถทำให้ทั้งสามคนบาดเจ็บหนักได้ในพริบตา

“แค่กๆ…นี่…เป็นไปได้อย่างไร!”

เบื้องหน้ามิติเริ่มบิดเบี้ยวก่อนจะเปิดออกเป็นรอยแยกเห็นลู่เฟิงใบหน้าซีดขาวเหยียบอยู่บนน้ำเต้าสีดำลอยออกมาด้วยกลิ่นอายอ่อนแรง

เห็นได้ชัดว่ากระบวนท่านี้สร้างความเสียหายแก่เขาอย่างมากพลังต่อสู้สูญสิ้นไปโดยสิ้นเชิง

“หึ แม้แต่พันธมิตรของตัวเองยังคิดวางแผนสมกับเป็นผู้ฝึกตนวิถีมารจริงๆ”

เย่เฉินหัวเราะเย็นชามองลู่เฟิงด้วยสายตาดูแคลนคนผู้นี้ทำลายสถานการณ์ที่ได้เปรียบไปเสียหมด

“หลัวเจวี๋ยหนีไปแล้ว!”

ดวงตาของเทียนซีมองไปยังที่ไกล

นางสัมผัสได้ถึงคลื่นมิติเห็นได้ชัดว่าหลัวเจวี๋ยยังไม่ตายแต่บาดเจ็บหนัก

เมื่อรู้ว่าตนไม่มีสิทธิ์แย่งชิงการสืบทอดอีกต่อไปเขาจึงเลือกถอยใช้อาวุธวิเศษพาตัวเองหนีไป

“ลู่เฟิงใช่ไหมต่อไปก็ถึงตาเจ้าแล้ว!”

เย่เฉินยิ้มไม่สนใจหลัวเจวี๋ยที่หนีไปอย่างไรเสียก็ต้องได้พบกันอีกในภายหลัง

เขาและเทียนซีแยกกันเคลื่อนไหวล้อมลู่เฟิงไว้ทั้งหน้าและหลัง

เพราะเตรียมการป้องกันไว้ล่วงหน้าทั้งสองแทบไม่ได้รับบาดเจ็บมีเพียงเย่เฉินที่ใช้พลังปราณไปมาก

แต่การสูญเสียเช่นนี้หลังจากเขาโคจรวิชาวัฏจักรอมตะก็ฟื้นฟูขึ้นมาอย่างรวดเร็วในระดับที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“ความเร็วในการฟื้นฟูน่ากลัวเกินไปเย่เฉินคนนี้อย่างน้อยต้องฝึกวิชาระดับเทพขั้นสูง!”

“หรือว่าอาจจะเป็นระดับศักดิ์สิทธิ์?”

“ตอนนี้ข้ายิ่งสงสัยในตัวเย่เฉินมากขึ้นเรื่อยๆ”

ฝูงชนพากันถกเถียงต่างคาดเดาว่าเย่เฉินต้องได้รับการสืบทอดจากยอดฝีมือหรือไม่ก็พบซากโบราณของเทพโบราณ

“ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ชิงอวิ๋น…ทิ้งการสืบทอดไว้จริงๆ…”

เทียนซีก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเย่เฉินก็รู้สึกประหลาดใจแต่ในใจก็มีคำตอบอยู่แล้ว

“ครืน!”

ทันใดนั้นในขณะที่ทุกคนคิดว่าทุกอย่างกำลังจะจบลงแสงเจ็ดเกสรเก้าดับสูญและโลหิตของวิหควิญญาณเก้าสีจะตกอยู่ในมือของเย่เฉินและเทียนซี

ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน

“มาแล้ว!”

เย่เฉินสะดุ้งสัมผัสวิญญาณอันเฉียบคมรับรู้ถึงความผิดปกติได้ทันที

เขาสัมผัสได้ว่าพลังวิญญาณอันน่าสะพรึงกำลังล็อกเป้าหมายมาที่เขา

“กระบี่ชิงอวิ๋น…” เย่เฉินร้องในใจ!

“อย่าตื่นตระหนกอย่าต่อต้านข้าจะส่งพลังเข้าไปในร่างของเจ้า” เสียงของกระบี่ชิงอวิ๋นดังขึ้นทำให้เย่เฉินโล่งใจ

【ตรวจพบเหตุการณ์พลังงานสูงพบกระดูกเต๋าโดยกำเนิด！】

【กระดูกเต๋าที่เทพโบราณทิ้งไว้สิ่งนี้คือของขวัญจากเทพพวกเขามองโลกนี้เป็นเหมือนแปลงโอสถและมอบกระดูกเต๋าให้เมื่อเติบโตเต็มที่ก็จะถูกเก็บเกี่ยว！】

【ตรวจพบซากวิหควิญญาณเก้าสีปรากฏขึ้นพร้อมกระดูกเต๋าโดยกำเนิดและถูกควบคุมโดยร่างวิญญาณ！】

ข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามาทำให้เย่เฉินตกตะลึงอย่างยิ่ง

กระดูกเต๋าโดยกำเนิดปรากฏขึ้นอีกครั้งเหมือนกับชิ้นที่เขาเคยพบก่อนหน้านี้ทุกประการ

และสิ่งที่ทำให้เขาตกใจที่สุดคือสัตว์อสูรลึกลับที่ปรากฏขึ้นเดิมคิดว่าเป็นสัตว์อสูรธาตุพิษแต่แท้จริงแล้วกลับเป็นร่างวิญญาณ

“กระบี่ชิงอวิ๋นทำไมถึงเป็นร่างวิญญาณ!”

เย่เฉินรีบถาม

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ไม่น่าแปลกใจที่มันสามารถหลบเลี่ยงข้อจำกัดของวิหควิญญาณเก้าสีได้เพราะมันเป็นร่างวิญญาณเช่นนั้นทุกอย่างก็อธิบายได้แล้ว”

กระบี่ชิงอวิ๋นเอ่ยอย่างช้าๆเข้าใจสถานการณ์แล้ว

มันบอกเย่เฉินว่าสัตว์อสูรตนนี้แม้จะอยู่ในขอบเขตทะลวงมิติแต่พลังที่แท้จริงของมันไม่ได้อยู่แค่นั้นอย่างน้อยต้องเป็นขอบเขตจอมสวรรค์สูงกว่าขอบเขตทะลวงมิติอีกขั้น

เพียงแต่ตอนนี้มันไม่มีร่างกายระดับพลังเคยตกลงไปถึงขอบเขตแปรสภาพวิญญาณ

หลายปีที่ผ่านมามันอาศัยซากของวิหควิญญาณเก้าสีดูดซับโลหิตสืบทอดรวมทั้งได้รับการหล่อเลี้ยงจากพลังต้นกำเนิดแห่งฟ้าดินในมิตินี้จึงกลับมาถึงขอบเขตทะลวงมิติได้

แต่ตอนนี้พลังของมันก็ถึงขีดจำกัดแล้วไม่อาจก้าวหน้าต่อไปได้

เพราะมันไม่มีร่างกายรากฐานจึงไม่มั่นคง

“บททดสอบของวิหควิญญาณเก้าสีอาจจะถูกมันตั้งขึ้นเองเดิมทีตำหนักมรดกทั้งสี่ควรจะปรากฏไม่ได้ถูกซ่อน”

“ที่เป็นเช่นนี้ก็เพื่อให้พวกเจ้าผ่านเส้นทางของวิหควิญญาณเก้าสีแล้วมันจะคัดเลือกร่างกายที่แข็งแกร่งที่สุด…”

กระบี่ชิงอวิ๋นกล่าวอย่างช้าๆถ่ายทอดการคาดเดาทั้งหมดออกมาทำให้เย่เฉินรู้สึกหนาวเย็นไปถึงสันหลัง