บทที่ 122 : ทุกฝ่ายสั่นคลอน ! เตรียมการพร้อมสรรพ ! มุ่งหน้าตรงสู่งานชุมนุมหมื่นเผ่าพันธุ์ !

“นักศึกษาทั้งห้องลงทะเบียนกันหมดแล้ว  แถมยังไม่ใช้โควตาของมหาลัยอีกเนี่ยนะ ? ? ?”

เมื่อได้ยินดังนั้นฉินหลานก็เก็บทรงไม่อยู่อีกต่อไป

สีหน้าของฉินหยู่แข็งกร้าวขึ้นอย่างมากจนดูน่ากลัว

เพราะเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของหลี่หมิงซิน

ก็คืออีกฝ่ายแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่ารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว  และต้องเป็นเฉินมู่แน่ ๆ ที่เป็นคนบอก

และยังบอกเป็นนัย ๆ อีกว่าเฉินมู่ไม่ใช่คนธรรมดา

เพราะนักศึกษาไม่มีโอกาสจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรู้เรื่องนี้  และยิ่งไม่มีทางเลยที่จะลงทะเบียนด้วยตัวเองได้

กลับมีเพียงเฉินมู่เพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีโอกาสทำได้

นอกจากนี้เฉินมู่ยังข้ามขั้นตอนการผ่านมหาวิทยาลันและหน่วยงานอื่น ๆ เข้าไปลงทะเบียนล่วงหน้าด้วยตัวเอง  ไม่พอยังลงทะเบียนให้นักศึกษาทั้งห้องอีกต่างหาก  ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขามีเส้นสายที่เรียกได้ว่า ‘ทะลุฟ้า’ ถึงขนาดสามารถรับข่าวสารและจัดการเรื่องต่าง ๆ นี้ได้ทันทีหลังจากยืนยันข่าว

สรุปคือเขาไม่เพียงแต่แซงหน้าคนอื่นเท่านั้น  แต่ยังสามารถลงทะเบียนให้นักศึกษาของตัวเองตั้งหลายสิบคนโดยไม่ไปเบียดเบียนโควตาของมหาวิทยาลัยเลยสักที่เดียว  นั่นแสดงให้เห็นว่า ‘อิทธิพล’ ของเขานั้นไม่อาจใช้คำพูดโง่ ๆ มาบรรยายได้

ขนายตัวฉินหยู่ที่เป็นคนสนิทของนายพลก็ยังพึ่งจะรู้เรื่องเมื่อไม่นานมานี้เอง

ทั้งหมดทั้งมวลรวมกันจึงชี้ให้เห็นถึงพลังอำนาจอันมหาศาลของเฉินมู่

ในขณะเดียวกัน  ความหมายของหลี่หมิงซินก็ชัดเจนมากเช่นกัน

นั่นก็คือ ‘เตือน’ ไม่ให้คิดอะไรที่ไม่ควรคิดกับเฉินมู่...

จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าตัวจะมีสีหน้าแบบนั้น  และไม่รู้สึกประหลาดใจเลยสักนิดเมื่อตนพูดถึงงานชุมนุมหมื่นเผ่าพันธุ์ให้ฟัง

แปลว่าเจ้าตัวหลี่หมิงซินนั้นรู้อยู่แล้วว่ามันเรื่องอะไร  เพียงแต่กำลังทำเหมือนมองตัวฉินหยู่กระโดดโลดเต้นเป็นตัวตลก

แต่แล้วมันยังไง

ฉินหยู่เองก็ไม่ใช่เด็กอมมือ  ไม่ใช่ดอกไม้ที่เติบโตในเรือนกระจก

เคยผ่านสมรภูมิใหญ่ ๆ มามากมาย  เห็นโลกมาอย่างโชกโชน  และรู้ดีว่าโลกใบนี้ไม่ได้ตัดสินกันที่ภูมิหลังครอบครัวเท่านั้น

ด้วยปัจจัยทั้งปวงข้างต้นทำให้ฉินหยู่ไม่เชื่อเลยว่าเศษขยะระดับ F อย่างฉินมู่จะไปมีภูมิหลังพิเศษอะไรได้

อย่างเก่งที่สุดก็คงอยู่ระดับเดียวกับแปดตระกูลใหญ่เท่านั้น

แล้วไอ้เด็กที่ขนหมออ้อยยังไม่ทันขึ้นครบที่เก่งแต่ในมหาวิทยาลัยมันกล้าดียังไงถึงมาท้าทาย

คิดได้ดังนั้น...

ฉินหยู่ก็หัวเราะเยาะอย่างเย็นชาพลางพูดว่า

“ไม่เปลืองโควตามหาลัยก็ดีแล้วล่ะครับ  แบบนี้โอกาสที่มหาลัยเราจะได้วาสนาดี ๆ มาครองก็ยิ่งมีมากขึ้น”

หลี่หมิงซินถอนหายใจอยู่ในใจแต่ก็แสร้งทำเป็นดีอกดีใจ

“นั่นสิครับ  ครั้งนี้โอกาสสูงมากจริง ๆ ถ้าเกิดเราสามารถคว้าอันดับนำเอาเกียรติยศมาสู่ประเทศชาติได้ล่ะก็  มันจะเป็นเกียรติประวัติสูงสุดถึงขั้นต้องเปิดหน้าใหม่ในพงศาวดารตระกูลกันเลยทีเดียว !”

“อ้อ  จริงสิ  ฉินหลานเองก็มีศักยภาพระดับเอส  เพราะงั้นต้องนับเป็นหนึ่งในนั้นด้วยแน่นอนครับ”

ฉินหยู่ตั้งสติและพยักหน้า

“เรื่องนี้คงต้องรบกวนท่านรองอธิการช่วยจัดการให้ด้วยครับ  ผมเชื่อว่าเจ้าน้องชายมันจะต้องทำผลงานดี ๆ ได้แน่นอน”

หลี่หมิงซินพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

“ผมก็หวังแบบนั้นเหมือนกันครับ  เพราะนี่มันเรื่องใหญ่สุดสำหรับเผ่าพันธุ์มนุษย์เรา  ฉินหลาน  ช่วงนี้เธอต้องตั้งใจฝึกฝนให้มาก ๆ นะ”

“ไว้ใจได้เลยครับท่านรองอธิการ  ผมจะพามันออกไปเปิดโลกทัศน์และแสวงหาโอกาสด้วยตัวเองเลย”

“ดีมากครับ”

ฉินหยู่ประสานมือบอกลา

“ในเมื่อธุระเสร็จแล้วพวกเราก็ขอตัวก่อนครับ”

หลี่หมิงซินมองดูทั้งสองเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม  แต่พอพ้นสายตาไปแล้วใบหน้าของเขาก็มืดหม่นลงในทันที

“ไอ้พวกโง่นี่แม่งก็หาเรื่องตายกันเก่งเกิ๊น  ขนาดอธิบายชัดเจนปานนี้ก็ยังจะทู่ซี้กัดไม่ยอมปล่อยอีก”

แผนการกระจอก ๆ ของฉินหยู่มันจะไปรอดพ้นสายตาของจิ้งจอกเฒ่าไปได้อย่างไร

หลี่หมิงซินแค่ไม่อยากพูดอะไรมากเพราะกลัวตัวเองจะโดนลูกหลงไปด้วย

ติงอิ่งที่ไม่รู้เรื่องอะไรกับเขาเลยก็ได้แต่มองประตูด้วยสีหน้าสงสัย

“แล้ว...  ท่านรองอธิการคะ  ต่อไปเราต้องทำอะไรต่อเหรอคะ”

“เตรียมข้อมูลนักศึกษาของทั้งมหาลัย  แล้วคัดกรองรายชื่อเบื้องต้นมาก่อน”

“เสร็จก็จัดงานประลองภายในเพื่อคัดเอาร้อยอันดับแรกออกมา”

...............................................................................................

“พี่รอง  ไอ้เฉินมู่นั่นแม่งไม่ใช่ธรรมดาแน่ ๆ เลยพี่”

ระหว่างทาง  สีหน้าของฉินหลานเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“มันถึงขนาดข้ามขั้นไปลงทะเบียนเองได้  ไม่พอมันยังลงทะเบียนให้นักศึกษาทั้งชั้นโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการระหว่างทาง”

ฉินหยู่แสยะยิ้ม

“แล้วไงวะ  แบบนี้ยิ่งช่วยเราประหยัดเวลาแถมยังลดความยุ่งยากได้เยอะเลยไม่ใช่ไง ?”

“ก็จริงนะพี่”

หลังจากได้สติกลับมาแววตาของฉินหลานก็ลุกวาวขึ้นทันที

“ตอนแรกผมยังเสียว ๆ อยู่เลยว่าแผนเราจะสำเร็จมั้ย  แต่ใครจะไปนึกล่ะว่ามันจะกล้าไปหาเรื่องซวยให้ตัวเองซะงั้น  หึ ๆ”

ฉินหยู่เย้ยหยันเหี้ยมเกรียม

“มันมีอิทธิพลอยู่บ้างแล้วไง”

“คิดจริง ๆ เหรอวะว่าในโลกนี้มันมีแค่เรื่องทะเลาะเบาะแว้งเล็ก ๆ น้อย ๆ แย่งชิงอำนาจของแปดตระกูลใหญ่น่ะ”

“อย่างมันจะไปรู้อะไร้ว่าโลกนี้มันกว้างใหญ่ไพศาลขนาดไหน !”

“ถึงตอนนั้นของแค่มันกล้ามาล่ะก็รับรองว่าตาย !”

พอเห็นฉินหลานมันสลับสีหน้ากังวลกับทำอะไรไม่ถูกฉินหยู่ก็ได้แต่ส่ายหน้า...

“โลกนี้น่ะมันไม่ได้เรียบง่ายเหมือนที่แกเห็น ๆ อยู่หรอกไอ้น้อง”

“มันไม่ได้มีแค่ดำกับขาว  แต่มันยังมีไอ้เทา ๆ ด้วย”

“ถ้าอยู่ในโลกปุถุชน  แปดตระกูลสามารถปิดแผ่นฟ้าได้ด้วยมือเดียวก็ไม่ใช่เรื่องพูดเกินจริง”

“แต่ถ้าคิดจะใช้มุมมองนั้นมองโลกทั้งใบล่ะก็  มันไม่ต่างอะไรจากกบในกะลาเลย  เข้าใจมั้ย”

ฉินหลานซึ่งเป็นสมาชิกของหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่ย่อมเคยได้ยินได้ฟังข่าวลือแปลก ๆ มาบ้างเป็นธรรมดา

เพียงแต่รายละเอียดแบบเจาะลึกนั้นไม่ค่อยรู้  แต่พอฉินหยู่พูดถึงก็พอจะจับใจความอะไรบางอย่างได้อยู่บ้าง

“พี่รอง  ผมน่ะไม่รู้อะไรเลย  แต่จากนี้ไปผมจะฟังพี่ทุกอย่าง”

“ได้งั้นก็ดี”

เมื่อเห็นว่าน้องชายหัวไวฉินหยู่ก็อดยิ้มไม่ได้

“ไม่ต้องห่วง  แกเป็นน้องชายฉัน  ฉันไม่มีทางทำร้ายแกแน่  ตลอดหกเดือนฉันจะคอยชี้แนะให้แกตลอดทางเอง  ถึงจะรับประกันตำแหน่งแชมป์ไม่ได้  แต่เอาแค่ท็อปเท็นน่ะไม่ยากหรอก”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นฉินหลานก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง

“จริงเหรอพี่  พี่ดีกับผมที่สุดเลย ! !”

“ฮ่า ๆ ไอ้บ้าเอ๊ย !”

ฉินหยู่หัวเราะเสียงดังและกอดคอน้องชายอย่างมีความสุข

“ไปกัน ! เด๋วพี่จะพาแกไปถล่มแดนลับ !”

...............................................................................................

จากการที่ฉินหยู่เข้ามาวุ่นวายกับเรื่องนี้

หลี่หมิงซินจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องแจ้งเรื่องนี้ให้ทั้งแปดตระกูลใหญ่และแปดมหาวิทยาลัยใหญ่ทราบล่วงหน้า

ถึงแม้ทุกคนจะประหลาดใจกับกำหนดการที่มาเร็วปานสายฟ้าแลบ  ก็เลยแอบเคลื่อนไหวอย่างลับ ๆ วิ่งเต้นเพื่ออนาคตของศิษย์เอกในสังกัดของตน

ใครมีทรัพยากรก็ประเคนมาแบบจุก ๆ ไม่มีเม้ม

ใครมีแดนลับก็ไปฟาร์มแบบถล่มเละไม่ให้เหลือ

ซูซิงหาง  หลี่เฉิงคุน  และนักศึกษาใหม่ที่มีอนาคตสดใสอีกหลายคนต่างทยอยออกจากมหาวิทยาลัยติดตามครอบครัวไปฝึกฝนตามเส้นทางของตนเอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ถูก ‘ตบเกรียน’ อย่างแสนสาหัสในการแข่งขันวิทยายุทธ์ครั้งก่อน  ทุกคนก็ยิ่งตระหนักถึงข้อบกพร่องของตนเองมากขึ้น

การออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ครั้งนี้จึงดุดันและเอาเป็นเอาตายขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

ส่วนนักศึกษาปีสูงนั้น  แม้ก่อนหน้านี้จะมีพวกหัวกะทิบางส่วนโดนเฉินมู่ ‘คัดออก’ ไปแล้ว  แต่ที่เหลืออยู่นั้นก็ยังมีคนที่เหมาะสมให้เฟ้นหา

ประกอบกับครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องคว้าเกียรติยศให้แก่ประเทศชาติเท่านั้น  แต่ยังเป็นเรื่องการคว้ารางวัลที่เหมาะสมกับอันดับที่คว้าได้อีกด้วย

พวกนักศึกษาปีสูงที่ติดคอขวดทั้งเรื่องระดับพลังและทรัพยากรต่างก็กระตือรือร้นอย่างเต็มเปี่ยม

เรียกได้ว่างานชุมนุมหมื่นเผ่าพันธุ์ครั้งนี้เป็นเหตุการณ์ใหญ่ที่ส่งผลกระทบไปทั่วทั้งโลก

ในโลกปุถุชนของเผ่าพันธุ์มนุษย์นั้นมีการเฝ้าระวังภัยขั้นสูงสุด  ทุกฝ่ายต่างเตรียมการกันอย่างเคร่งครัดและรีบร้อน

เช็นเดียวกันกับนักศึกษาห้อง 1 ก็ไม่ได้น้อยหน้า

ทุกวันยังคงเป็นการต่อสู้ดิ้นรนเหมือนตกนรกทั้งเป็น

เมื่อพูดถึงเรื่องการทรมานคนแล้วเฉินมู่เก่งกาจเหนือใครอย่างแท้จริง

ไม่ต้องพูดถึงพวกลั่วซือหานหรอก  แม้แต่หลี่ซินหว่านเองก็ยังต้องเงิบแบบพูดอะไรไม่ออกอยู่บ่อยครั้ง

ทว่า...  ทุกความพยายามล้วนได้รับผลตอบแทนอย่างไม่ทรยศแน่นอน

ด้วยการเคี่ยวเข็ญจากเฉินมู่  บวกกับพลังจากลานฝึกลับทั้งสองแห่งทำให้ระดับพลังของพวกลั่วซือหานพัฒนาขึ้นชนิดที่ว่าพุ่งทะยานอย่างก้าวกระโดด

ส่วนพวกกู้ว่างเยียนนั้นหลังจากที่ค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับ ‘วิถี’ ของห้อง 1 แล้วก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง

แล้วท่ามกลางการฝึกฝนอย่างหนักแบบแทบล้มประดาตาย  วันเวลาก็ได้ผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนตัดภาพ

เพียงพริบตาเดียว...

เวลาก็ผ่านไปครึ่งปีแล้ว