บทที่ 117 : ฝึกฝน ! ฝึกฝน ! ฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง ! แฟนคลับไร้สมองปรากฏตัวแล้ว !

“ใช่ ๆ เหล่าเติ้ง ! ไม่สิ ! อาจารย์ ! อาจารย์เฉิน !”

“อาจารย์ที่รักของหนู ! อาจารย์ที่หล่อที่สุดในจักรวาล ! ขอร้องล่ะค่ะอย่าเลิกเรียนเลยนะคะ  ได้โปรด  ได้โปรดอย่างให้หนูเลิกเรียนเลยค่า  ให้หนูเรียนต่อเท้ออออออออออออ !”

“เหล่าเติ้ง ! ตอนกลางวันนายหาข้าวให้เรากิน  ตอนกลางคืนเราจะฝึกฝนถวายหัว  เราจะตะลุยไม่หยุดวันละยีบสี่ชั่วโมง  อาทิตย์ละเจ็ดวัน  ชีวิตนี้เราขออยู่แบบนี้ไปจนตายเลยยยยยยยยยยยยย !”

“ใช่แล้วจารย์ ! จารย์ที่หล่อที่สุดในสามโลก  เรื่องเลิกเรียนไรนั่นอะช่างมันเหอะจารย์  พวกเราหกสิบกว่าชีวิตมาใช้ชีวิตร่วมกันให้ดีที่สุดกันดีกว่า !”

เมื่อเห็นสาว ๆ ที่เปลี่ยหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ  เฉินมู่ก็รู้แล้วว่าคำที่ว่าผู้หญิงยิ่งสวยยิ่งโกหกเก่งมันหมายความว่าอย่างไร

แต่มันก็ปกติแหละ

ความเร็วในการฝึกฝนของพวกเธอมันก็เร็วมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  เพราะเฉินมู่คอยป้อนวัตถุดิบล้ำค่าหายากให้พวกเธอกินเล่นไม่ต่างจากลูกอมอยู่เรื่อย ๆ ทุกวี่ทุกวัน

แล้วตอนนี้ความเร็วการฝึกฝนยังจะมาเพิ่มขึ้นเป็น 5 อีก  ทำเอาพวกเธอมองไม่เห็นทางแพ้เลยด้วยซ้ำ

โดยเฉพาะกลุ่มของกู้ว่างเยียน

ส่วนใหญ่พวกเธอเป็นจอมยุทธ์ยอดฝีมือในขอบเขตถ้าไม่ราชันยุทธ์ก็ปราชญ์ยุทธ์  ดังนั้นย่อมรู้ดีว่าการขัดเกลาร่างกายและการดูดซับพลังวิญญาณเพื่อมาเพิ่มพูนพลังโลหิตปราณนั้นมันยากเย็นเพียงใด

พวกเธอรู้ดีกว่าใครว่าพลังวิญญาณภายนอกนั้นมันทั้งเบาบางและปนเปื้อน  ยากต่อการดูดซับขนาดไหน  มันต้องมานั่งสกัดให้บริสุทธิ์ก่อนอีก

โดยทั่วไปแล้วหากดูดซับพลังวิญญาณได้ 100 หน่วย  เอามาใช้จริงได้ถึงครึ่งหนึ่งก็บุญโขแล้วล่ะ

ไม่งั้นทำไมการเลื่อนระดับมันถึงได้ยากเย็นนักล่ะ  ทำไมทุกคนถึงได้เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้ได้สมุนไพรล้ำค่าหายากมาใช้กันล่ะ

ก็เพราะพลังวิญญาณภายในนั้นมันค่อนข้างบริสุทธิ์และเข้มข้นไม่ใช่หรือ

พวกเธอถึงกับเคยเห็นกลุ่มปราชญ์ยุทธ์ตีกันหัวร้างข้างแตกเพื่อแย่งชิงสมุนไพรระดับปราชญ์เพียงต้นเดียวมาแล้ว

และยังคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้ราวกับมันเป็นเรื่องปกติธรรมดา

แต่ในตอนนี้  ในสถานที่ที่เฉินมู่สร้างขึ้นซึ่งดูไม่เหมือนห้องเรียนเลยสักนิด  มันกลับมีพลังวิญญาณบริสุทธิ์ไร้ที่ติอยู่  ไม่พอแค่นั้นมันยังมากมายมหาศาลและเข้มข้นขนาดควบแน่นจนกลายเป็นหมอกอีกต่างหาก

ทั้งการฝึกฝนที่นี่ยังช่วยเร่งความเร็วให้เพิ่มขึ้นถึง 5 เท่าด้วย

สภาพนี้ถ้าพวกเธอไม่บ้าแล้วจะให้ใครบ้ามิทราบ

พวกลั่วซือหานอย่างน้อย ๆ ก็เคยกินของดีมาบ้าง  แล้วพวกเธอล่ะ ?

บอกได้เลยว่าตั้งแต่เกิดมาจนโตขนาดนี้ก็ยังไม่เคยทำสงครามที่ได้รับผลตอบแทนมากมายมหาศาลขนาดนี้มาก่อน !

ทุกคนยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น  หันมองรอบ ๆ ตัวที่เต็มไปด้วยหมอกขาวสุดลูกหูลูกตา  ร่างก็สั่นไปหมดทั้งตัว

“หนาแน่นเกิน  พลังวิญญาณที่นี่มันหนาแน่นเกินไปแล้ว ! ฉันชักรู้สึกเหมือนตัวเองหลงมาอยู่แดนเซียนจริง ๆ แล้วนะเนี่ย !”

“สวรรค์ ? ! ฉะ...  ฉันทะลวงระดับแล้ว ! ! ! นี่ฉันทะลวงขอบเขตราชันยุทธ์หกดาวได้แล้ว ! ! !”

“ฮ้าาาาาาาา ! ! ! ฟิน ! ฟินมากค่าาาาาาา ! ! !”

ยิ่งได้สัมผัสประสบการณ์นั้นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเก็บทรงไม่อยู่มากขึ้นเท่านั้น  กุลสตรีทั้งหลายต่างก็เสียอาการ  ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดออกมาด้วยความดีใจยิ่ง

เฉินมู่เห็นฉากนั้นก็ได้แต่ขำปนกับความเอ็นดู

“พอ  เลิกทำตัวบ้านนอกเข้ากรุงได้แล้ว !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นทุกคนก็หันมองเฉินมู่ด้วยดวงตาที่เป็นประกายทันที

“เหล่าเติ้ง ! ไมของดี ๆ แบบนี้ไม่รีบเอาออกมาอะ”

“นั่นสิ ! ถ้ามีของเจ๋ง ๆ แบบนี้ตั้งแต่เริ่มฝึกป่านนี้เราเป็นขอบเขตจ้าวยุทธ์กันหมดแล้วมั้ง !”

คิดว่ากูไม่อยากเอาออกมาเรอะ !

เฉินมู่พูดไม่ออก  ได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ

งานชุมนุมหมื่นเผ่าพันธุ์จัดขึ้นอย่างกะทันหันไปหน่อย  แถมเวลายังย่นลงมาตั้ง 3 เดือน  ไม่ว่าจะเพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์หรือเพื่อประโยชน์ของตัวเองก็ตาม  เขาก็ไม่อาจอยู่เฉยได้ทั้งนั้น

ยิ่งไปกว่านั้นในชาติที่แล้วระหว่างงานชุมนุมหมื่นเผ่าพันธุ์มันมีเหตุการณ์สำคัญ 3 เหตุการณ์ซึ่งเป็นชนวนที่นำไปสู่การเสื่อมถอยของเผ่าพันธุ์มนุษย์ทีละน้อยเกิดขึ้น

ไม่อย่างนั้นล่ะก็คนระดับเขาจะไปจบชีวิตลงง่าย ๆ ได้อย่างไร

โชคดีที่สวรรค์ให้โอกาสเขาเป็นครั้งที่ 2 แถมยังมีระบบ  แล้วระบบยังเปิดลานฝึกฝนและลานรู้แจ้งให้ด้วย

ในที่สุดเขาก็มีทั้งโอกาสและเครื่องมือที่ใช้พลิกเกมได้อยู่ในมือ

แต่ที่น่าหนักใจก็คือการเผาค่าอารมณ์มันหนักไปหน่อย  แม้จะมีตัวคูณ 26 เท่าอยู่ก็ตาม  แต่ที่เขาสั่งฝึกมหาโหดฟาร์มค่าอารมณ์จากพวกลั่วซือหานมาในแต่ละวัน  อย่างมากสุดเขาก็ได้มาแค่ล้านกว่าแต้มซึ่งถือว่าพอเท่าทุนเท่านั้น

ซึ่งถ้าเปิดโหมดนี้วันละ 6 ชั่วโมงล่ะก็  เขาจะไม่เหลือค่าอารมณ์ไว้จับรางวัลเลย

ยังดีที่ตอนนี้เขาไม่ขาดแคลนสมบัติล้ำค่า  อีกทั้งศักยภาพเขาก็อัปมาเป็นระดับ S แล้ว  ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องรีบร้อนจับรางวัล

แต่กระนั้นเขาก็ยังต้องหาทางอื่นในการฟาร์มค่าอารมณ์เพิ่มเติมอยู่ดี

“ดูท่าต้องรับนักศึกษาผูกมัดเพิ่มซะแล้วสิ  ต้องหาจังหวะโชว์เทพบ่อย ๆ ด้วย  ไม่งั้นหลังจากนี้จะฟาร์มค่าอารมณ์ยากแล้ว”

“แต่ตอนนี้ที่ต้องโฟกัสให้ยัยพวกนี้เร่งฝึกฝนก่อน  งานชุมนุมหมื่นเผ่าพันธุ์เป็นอุปสรรคครั้งสำคัญสำหรับเผ่าพันธุ์มนุษย์เราก็จริง  แต่ก็เป็นโอกาสด้วย”

คิดมาถึงตรงนี้แล้วเฉินมู่ก็หันไปมองทุกคนแล้วพูดว่า...

“ทุกคนไปนั่นที่ซะ  ผมจะปล่อยของแล้ว”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นทุกคนก็ดีใจมากและรีบกลับไปนั่งที่นั่งของตน

“ปล่อยมาเลยเหล่าเติ้ง ! ถ้าวันนี้หนูไม่ให้ลุงได้ปล่อยของจนฟินล่ะก็หนูยอมทิ้งชื่อซูเสี่ยวเถาเลยเอ้า !”

“ใช่แล้วเติ้ง ๆ ! ต่อไปนี้หนูเป็นติ่งตัวแม่ของลุงแล้ว ! หนูจะคอยเชียร์คอยอวยลุงจนใส้แตกด้วยความจงรักภักดีตลอดไป !”

ริมฝีปากของเฉินมู่กระตุกยิก ๆ ทั้งขบขันทั้งเอ็นดู

“นี่คือลานฝึกยุทธ์ที่สามารถเพิ่มความเร็วในการฝึกของคุณได้ถึงห้าเท่า”

“และตอนนี้ผมจะเปิดลานรู้แจ้งซึ่งจะช่วยเพิ่มความเข้าใจให้พวกคุณห้าเท่าเหมือนกัน”

“เรามีเวลาเหลือน้อยแต่ตารางงานแน่นเอี้ยด  อีกหกเดือนต่อจากนี้พวกคุณต้องทุ่มเทสมาธิทั้งหมดให้กับการฝึกฝน”

“รับทราบเติ้ง ๆ ! วางใจได้เลย  เพราะดาบใหญ่ของหนูมันกระหายเลือดมานานแล้ว ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ !”

พวกโหลยโท่ยนั้นร่าเริงกันสุดขีด  ในขณะที่กลุ่มของพวกกู้ว่างเยียนต่างตื่นเต้นจนตาแดงก่ำไปหมด

เดิมทีเธอคิดว่าสวัสดิการของห้อง 1 มันก็ชั้นหนึ่งจนเอาไปใช้กู้โลกได้แล้ว

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า...  ที่เคยเห็นไปก่อนหน้านี้จะเป็นเพียงแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น !

“ฝึก ! ฝึกฝน ! ฝึกฝนให้หนักที่สุด !”

พวกกู้ว่างเยียนต่างสบตากัน  ทุกคนต่างเห็นว่าในแววตาของกันและกันนั้นลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความคาดหวัง

“นั่งดี ๆ ! เริ่มกันเลย !”

เฉินมู่พูดเบา ๆ แล้วโบกมือ  จากนั้นภาพตรงหน้าทุกคนก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

ในชั่วพริบตาเดียว

ยอดเขาสูงชันทะลุเมฆก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาทีละลูก ๆ น้ำตกสายมหึมาราวกับทางช้างเผือกสีเงินที่ตกลงมาจากสรวงสวรรค์

ขณะที่พวกเธอยังคงตกใจอยู่นั้นเอง  พื้นที่พวกเธอนั่งอยู่ก็เริ่มมีอักขระโบราณปรากฏขึ้นบนอิฐสีคราม  รอบกายรายล้อมไปด้วยสิ่งปลูกสร้างโบราณอันน่าเกรงขามมากมายที่ทั้ง ๆ ที่มองเห็นแต่กลับสัมผัสไม่ได้

โดยเฉพาะบริเวณที่เฉินมู่ยืนอยู่  มีประตูสวรรค์ปรากฏขึ้นท่ามกลางหมู่เมฆ  สง่างามและยิ่งใหญ่  สูงตระหง่านอย่างหาที่เปรียบมิได้  อลังการงานสร้างสุด ๆ

ประกอบกับหมอกพลังวิญญาณบริสุทธิ์ไร้ที่ติโดยรอบแล้ว  มันทำให้รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในสำนักบำเพ็ญเซียนอันเร้นลับและน่าเกรงขาม

แก๊ง !

ในขณะนั้นเอง  เสียงระฆังโบราณที่ยาวและก้องกังวานก็ดังขึ้นมา

ระฆังโบราณสีทองขนาดมหึมาสูง 10 เมตร  ตั้งตระหง่านอยู่บนฐานระฆังก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทางด้านขวาของทุกคนอย่างกะทันหัน

แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ...

เมื่อเสียงระฆังดังขึ้นปุ๊บทุกคนก็เข้าสู่สภาวะกึ่งหมดสติในทันที  ทั้ง ๆ ที่จิตใจยังคงแจ่มใสไม่เหมือนใกล้หลับ

วิชายุทธ์และทักษะยุทธ์ที่ก่อนหน้านี้เคยคลุมเครือกลับเริ่มกระจ่างแจ้งชัดเจนเข้าใจง่ายขึ้น  ประกอบกับแรงหนุดจากหมอกพลังวิญญาณแล้ว  ทุก ๆ สรรพสิ่งในโลกก็ดูเหมือนจะกระจ่างแจ้งในหัวโดยไม่มีความติดขัดใด ๆ อีกต่อไป

โดยไม่รู้ตัว

ทุกคนค่อย ๆ หลับตาลงและเข้าสู่สภาวะรู้แจ้งฉับพลัน  ร่างกายของพวกเธอเริ่มเปล่งแสงตามธาตุประจำตัวออกมา  แผ่รัศมีแห่งความสง่างามเหนือโลกราวกับเทพเจ้า !

เมื่อเห็นแบบนั้นเฉินมู่ก็อดยิ้มไม่ได้

“เยี่ยมมาก  ลานฝึกยุทธ์กับลานรู้แจ้งนี่แจ่มแมวโคตร ๆ ขนาดยัยตะกละเซี่ยจู๋ก็ยังเข้าสภาวะรู้แจ้งได้ด้วย  โหดได้สุดขีดจริง ๆ”

พลังอำนาจเทพ ๆ แบบนี้จะถือครองได้ก็ต่อเมื่อมีระบบเท่านั้น  หากมันไปปรากฏที่โลกภายนอกล่ะก็จะต้องก่อให้เกิดมหาสงครามล้างพิภพจากทุกมิติชัวร์ ๆ

โชคดีที่พวกเย่หานยู่ได้สร้างค่ายกลป้องกันรอบตึกเรียนเอาไว้แล้ว  ทำให้แม้แต่จอมยุทธ์ขอบเขตมหาจักรพรรดิเองก็ยังยากที่จะแอบมองลอดเข้ามาดูได้

“เอาล่ะ  พวกลูกหมูก็เริ่มฝึกฝนกันแล้ว  ต่อไปก็ตาเรามั่ง”

เมื่อวานเขามีค่าอารมณ์กว่า 2 ล้านแต้ม  และวันนี้ฟาร์มมาได้อีกกว่า 1 ล้านแต้ม  ทำให้ตอนนี้รวม ๆ แล้วค่าอารมณ์อยู่ที่ประมาณ 4 ล้านแต้มซึ่งพอให้เผาแบบนี้ไปได้ประมาณ 3 วัน

ในช่วง 3 วันดังกล่าวเขาต้องขยันฟาร์มแต้มให้เยอะหน่อย  เพื่อให้วิธีการฝึกฝนแบบนี้สามารถดำเนินต่อไปได้โดยไม่มีสะดุด

ที่สำคัญคือลานฝึกยุทธ์กับลานรู้แจ้งเองก็ส่งผลต่อตัวเฉินมู่เองเช่นกัน  ดังนั้นของดีขนาดนี้จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้เด็ดขาด !