บทที่ 411 เทพีแห่งจันทราและความลับของราชสำนักโบราณ!

บทที่ 411 เทพีแห่งจันทราและความลับของราชสำนักโบราณ!

ซากปรักหักพังราชสำนักโบราณ

เจียงหยวนลูบท้องของตนเอง

“ช่างสบายตัว!”

ตอนนี้มังกรวารีทมิฬตรงหน้าเขาได้กลายเป็นกระดูกแห้งกองหนึ่งไปแล้ว

หลังจากเย่ฉานซีทะลวงขั้นสำเร็จ เจียงหยวนและเย่ฉานซีได้กลืนกินพลังต้นกำเนิดของถ้ำสวรรค์ที่เหลืออยู่

แล้วจึงเริ่มต้นงานเลี้ยงเนื้อย่าง

ภายใต้การแสดงฝีมือเต็มที่ของเจียงหยวน เนื้อของมังกรวารีทมิฬเก้าในสิบส่วนได้ตกลงสู่ท้องของเขา

เนื้อของมังกรวารีนั้นเหนียวและอร่อยเป็นพิเศษ ทำให้เขาพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

การยกระดับขอบเขตและพลังบำเพ็ญเพียรยิ่งทำให้เขาพึงพอใจอย่างมาก

【ขอบเขต】 : ระดับถ้ำสวรรค์ขั้นที่สี่ (46.86%)

นี่คือการยกระดับที่มังกรวารีทมิฬมอบให้เขา

สำหรับเจียงหยวนในตอนนี้ เผ่าอสูรถือว่าเต็มไปด้วยสมบัติ

การสังหารสามารถได้รับพลังแห่งบุญกุศล

รากฐานถ้ำสวรรค์สามารถเสริมความแข็งแกร่งของถ้ำสวรรค์ตนเองให้หนาแน่นขึ้น

เนื้อสามารถเสริมสร้างร่างกายและส่งเสริมการเพิ่มขึ้นของพลังบำเพ็ญเพียร

ในขณะนั้น เจียงหยวนมองดูปราณหมอกสีทองที่ค่อยๆปรากฏขึ้นบนตัวของเย่ฉานซี

โอ้! วันใหม่มาถึงแล้ว!

เจียงหยวนคิดในใจอย่างเงียบๆ

ในวินาทีต่อมา

จิตของเขาเคลื่อนไหว ปราณหมอกสีทองบนตัวคนทั้งสองถูกเขารวบรวมและดูดซับทันที

พลังแห่งโชคชะตา+100

พลังแห่งโชคชะตา+10

พลังแห่งโชคชะตา 110 หน่วยเพิ่มขึ้นบนหน้าต่างสถานะในทันที จากนั้นเจียงหยวนเคลื่อนจิตอีกครั้ง

พลังแห่งโชคชะตายี่สิบหน่วยหายไปจากหน้าต่างสถานะ และหล่อเลี้ยงเมล็ดพันธุ์แห่งโชคชะตาระดับสูงที่มีเพียงเมล็ดเดียว

เมื่อเห็นพลังแห่งโชคชะตายี่สิบหน่วยนี้ราวกับหินที่จมลงสู่ทะเลไม่ก่อให้เกิดคลื่นใดๆ เจียงหยวนก็อดถอนหายใจเล็กน้อยไม่ได้

ความเร็วในการหล่อเลี้ยงแบบนี้มันช้าเกินไป!

เวลาไม่เคยรอใคร!

เขาเคลื่อนจิตเล็กน้อย ขับเคลื่อนเจตจำนงของตนเอง แต่หน้าต่างสถานะยังคงไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

หลังจากผ่านไปไม่กี่อึดใจ เจียงหยวนก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป

คุณสมบัติพิเศษที่เขาต้องการไม่ได้เกิดขึ้นตามเจตจำนงของเขา

ในตอนนี้เย่ฉานซีลุกขึ้นยืนและตบกระโปรงด้านหลังของนางเบาๆ

“ไปกันเถอะ! ไปที่ตำหนักของเทพีแห่งจันทรากับข้า!”

เจียงหยวนลุกขึ้นยืนตาม

“ตกลง!”

วินาทีต่อมา ทั้งสองมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ

แม้เจียงหยวนจะไม่รู้ว่าตำหนักของเทพีแห่งจันทราอยู่ที่ไหน!

แต่เย่ฉานซีรู้ชัดเจน ราวกับที่เขาสามารถมองเห็นตำแหน่งของเมล็ดพันธุ์ต้นไม้โลกได้

ครึ่งวันต่อมา

ทั้งสองปรากฏตัวอยู่หน้าพระราชวังแห่งหนึ่ง

แตกต่างจากตำหนักของเทพไม้โดยสิ้นเชิง พระราชวังแห่งนี้ดูหรูหรากว่ามาก

และยังดูเงียบสงบ วัสดุที่ใช้สร้างก็แตกต่างจากที่อื่นอย่างเห็นได้ชัด

“ถึงแล้ว!”

เย่ฉานซียืนอยู่หน้าประตูพระราชวัง พึมพำเบาๆ

เจียงหยวนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นประตูพระราชวังสูงหลายจ้างสลักลวดลายภูเขา ต้นไม้ สัตว์ปีก และสัตว์ร้ายเต็มไปหมด

เหนือสัตว์ปีกและต้นไม้สลักรูปจันทราอันบริสุทธิ์ไว้ดวงหนึ่ง

จันทราดวงนี้ดูราวกับเป็นของจริง มีแสงจันทร์อันเย็นยะเยือกสาดส่องลงมายังหน้าประตูพระราชวัง

เจียงหยวนสำรวจพระราชวังเบื้องหน้าอย่างเงียบๆ

ฝ่ามือของเย่ฉานซีค่อยๆวางลงบนประตูใหญ่

เหนือศีรษะของนางพลันปรากฏภาพแปลกประหลาดขึ้นในทันที ดวงจันทร์บริสุทธิ์ค่อยๆลอยขึ้น มีแสงจันทร์สาดส่องลงมาจากเหนือศีรษะของนาง

โครม—

เสียงก้องกังวานดังขึ้นในหูของเจียงหยวน พื้นใต้เท้าของเขาสั่นสะเทือนเบาๆ

วินาทีต่อมา เขาเห็นประตูบานใหญ่ตรงหน้าค่อยๆเปิดออก จากช่องประตู เจียงหยวนมองเห็นห้วงอวกาศนอกพิภพ

นั่นคือความมืดมิดและความรกร้างอันไร้ขอบเขต

ไม่ถูกต้อง!

สายตาของเจียงหยวนหรี่ลงทันที

เมื่อประตูพระราชวังเปิดออก เขาไม่ได้เห็นความมืดมิดและความรกร้าง

มีทางช้างเผือกอันเจิดจรัสส่องสว่างขึ้นที่หน้าประตูค่อยๆรวมตัวกันเป็นถนนกว้างใหญ่

ทางช้างเผือกทอดยาวสู่ห้วงลึกของดวงดาว

“ไปกันเถอะ!”

เย่ฉานซีกล่าวอย่างเรียบเฉย

นางยกเท้าก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป

เจียงหยวนเห็นดังนั้นจึงรีบตามไปติดๆ

ทันทีที่ก้าวข้ามประตูพระราชวัง เจียงหยวนก็เห็นหญิงสาวใบหน้าอ่อนโยนคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาทันที

สายตาของเจียงหยวนจ้องเขม็งขึ้น

จากหญิงสาวผู้นี้ เจียงหยวนสัมผัสได้ถึงความมีชีวิตชีวา

นี่คือปีศาจเฒ่าที่อยู่มานับไม่ถ้วนปีหรือ?

จากนั้นเขาส่ายหน้าช้าๆในใจ

ไม่ใช่!

ไม่ใช่ปีศาจเฒ่า

มันเป็นหุ่นเชิดเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับทหารสวรรค์เกราะเงิน หุ่นเชิดนี้แตกต่างออกไปมากและเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ราวกับคนมีชีวิตจริงๆ

หญิงสาวโค้งคำนับให้เย่ฉานซีและเจียงหยวนอย่างสง่างาม

“คารวะท่านผู้ทรงเกียรติทั้งสอง ขอท่านผู้ทรงเกียรติทั้งสองโปรดตามข้ามา!”

“นายท่านของข้าเชิญพวกท่าน!”

เจียงหยวนได้ยินดังนั้นก็ตกใจทันที

นายท่าน?

หรือว่าในราชสำนักโบราณแห่งนี้ยังมีคนมีชีวิตอยู่?

นี่…คงเป็นไปไม่ได้กระมัง!

เขาไม่กล้าที่จะเชื่อในใจ

ราชสำนักโบราณไม่มีบันทึกที่ชัดเจนในประวัติศาสตร์โบราณ

ช่วงเวลาการดำรงอยู่ของมันไม่ชัดเจน

อาจจะนับเป็นร้อยล้านปี

ด้วยกาลเวลาที่ยาวนานเช่นนี้ ตามหลักแล้วไม่ควรมีผู้ใดสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานขนาดนี้!

ในเวลานี้

เย่ฉานซีพยักหน้าและกล่าวว่า “โปรดนำทางไปเถิด!”

“เชิญ!”

เด็กสาวหน้าตาดีนำทางคนทั้งสองไปข้างหน้า

เจียงหยวนเห็นดังนั้นก็ไม่ติดใจสงสัยอีกต่อไป เดินตามหลังเด็กสาวไป

เบื้องล่างของทั้งสองคือทางช้างเผือกอันเจิดจรัส

ทางช้างเผือกที่ปูด้วยดวงดาวนับพันล้าน

นอกทางช้างเผือกคือห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขต

ห้วงอวกาศมืดมิดราวกับเหวที่ไร้ก้น

ในเหวนั้นซ่อนไว้ซึ่งอันตรายที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

เจียงหยวนมองไปสองข้างทางแวบหนึ่ง ก่อนจะหดสายตากลับด้วยความหวาดหวั่น

จากนั้นเร่งฝีเท้าเดินไปบนทางช้างเผือกราวกับว่ามีวิชาย่นระยะทาง

เพียงแค่ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าวก็ข้ามผ่านทางช้างเผือกนับไม่ถ้วน

ร่างของทั้งสามดูเชื่องช้าแต่กลับรวดเร็วอย่างยิ่ง

ชั่วพริบตาเดียวก็ข้ามผ่านห้วงมิติไปแล้วหลายชั้น เจียงหยวนได้เห็นดวงจันทร์กระจ่างใสที่อยู่ลึกเข้าไปในห้วงอวกาศ

เมื่อทั้งสามคนเข้าใกล้

ดวงจันทร์กระจ่างใสนั้นก็เข้ามาใกล้ในสายตาของเจียงหยวนเรื่อยๆ

นั่นคือดวงดาวขนาดมหึมาดวงหนึ่ง

บนดวงดาวนั้นมีตำหนักสูงตระหง่านและศาลาหยกขาว เป็นทิวทัศน์ของดินแดนเซียนอย่างแท้จริง

เจียงหยวนเห็นดังนั้นอดไม่ได้ที่จะแสดงความประหลาดใจออกมา

ตำหนักของเทพีแห่งจันทราช่างโอ่อ่าฟุ่มเฟือยถึงเพียงนี้

สร้างอยู่บนดาวทั้งดวง

สิ่งที่เรียกว่าประตูใหญ่ของตำหนักเป็นเพียงทางเข้าสู่โลกใบนี้เท่านั้น

ในเวลานี้ เจียงหยวนเริ่มเข้าใจถึงความแตกต่างระหว่างเทพีแห่งจันทรากับเทพพฤกษาในแดนสวรรค์บ้างแล้ว

"เรียนท่านทั้งสอง นี่คืออาศรมของนายท่านของข้า!"

"ในระบบของแดนสวรรค์ นายท่านของข้าเป็นรองเพียงมหาจักรพรรดิทั้งสี่เท่านั้น"

เด็กสาวหน้าตาดีค่อยๆเอ่ยปาก อธิบายให้เจียงหยวนและเย่ฉานซีฟัง

เจียงหยวนได้ยินสองประโยคนี้ก็ยิ่งประหลาดใจในใจ

เดิมทีเขาคิดว่าระบบราชสำนักโบราณคือ ซื่ออวี้ (สี่มหาจักรพรรดิ) อู่เหลา (ห้าบรรพเทพ) ลิ่วซือ (หกเจ้าชะตา) ชีหยวน (เจ็ดดาริกา) ปาจี๋ (แปดขั้วฟ้า) จิ่วเหยา (เก้าดารา)...

แต่จากคำบอกเล่าของเด็กสาวหน้าตาดีผู้นี้ ชัดเจนว่าได้ล้มล้างการคาดเดาของเขาทั้งหมด

ในตำนานลัทธิเต๋าในโลกก่อน ตำแหน่งของเทพีแห่งจันทราแม้จะสูงส่ง

แต่ก็ไม่อาจเรียกว่ามีเกียรติและสูงศักดิ์ในระบบเทพของแดนสวรรค์ได้

เทพีแห่งจันทราเป็นเพียงหนึ่งในจิ่วเหยา

แต่จากปากของเด็กสาวหน้าตาดีผู้นี้ เทพีแห่งจันทราที่นี่เป็นรองเพียงมหาจักรพรรดิทั้งสี่เท่านั้น

หากเป็นแดนสวรรค์ในตำนานโลกก่อน เทพีแห่งจันทราในจิ่วเหยาจะอยู่เพียงใต้สี่มหาจักรพรรดิได้อย่างไร

เหนือกว่านั้นยังมีเทพผู้ทรงเกียรติอีกหลายองค์

ดังนั้นไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่อาจเทียบกับแดนสวรรค์ในตำนานโลกก่อนได้

นึกถึงตรงนี้ เจียงหยวนรีบกล่าวขึ้นว่า "แม่นาง ขอถามว่าเหนือกว่าสี่มหาจักรพรรดิคือจักรพรรดิสวรรค์ในตำนานใช่หรือไม่?"

"ถูกต้อง!" เด็กสาวหน้าตาดีพยักหน้า

แล้วกล่าวอีกว่า "จักรพรรดิสวรรค์สูงสุด ไร้ผู้ใดเสมอเหมือนตลอดกาล! แม้แต่สี่มหาจักรพรรดิก็ทำได้เพียงมองเห็นเงาด้านหลัง มิอาจตามรอยเท้าได้ทัน!"

"ส่วนนายท่านของข้าทำได้เพียงกลายเป็นจันทรากระจ่างสว่างเคียงข้างเท่านั้น!"

เจียงหยวนกล่าวอีก "เหนือกว่าสี่มหาจักรพรรดิยังมีสามวิสุทธิ์หรือไม่?"

"สามวิสุทธิ์?" เด็กสาวแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน "ดูเหมือนว่าแขกผู้ทรงเกียรติจะเข้าใจประวัติศาสตร์ยุคโบราณเป็นอย่างดี ถึงกับรู้เรื่องสามเซียน!"

"สามวิสุทธิ์ สี่มหาจักรพรรดิ ห้าบรรพเทพ หกเจ้าชะตา เจ็ดดาริกา แปดขั้วฟ้า เก้าดารา และสิบเจ้าพญายม นั่นคือราชสำนักสวรรค์แห่งยุคโบราณ ไม่ใช่ราชสำนักสวรรค์ในปัจจุบัน"

"รัศมีของจักรพรรดิสวรรค์ทอดไปทั่วอดีตและปัจจุบัน ไม่มีผู้ใดเทียบได้!"

เด็กสาวหน้าตาดีกล่าวประโยคนี้ออกมาอย่างมั่นใจ

เจียงหยวนได้ยินคำกล่าวนี้ก็เข้าใจอย่างถ่องแท้

ราชสำนักโบราณแห่งนี้ แม้จะมีส่วนคล้ายกับราชสำนักสวรรค์ในตำนานโลกก่อน แต่มันไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด!

ในตอนนี้เมื่อเสียงของเด็กสาวหน้าตาดีสิ้นสุดลง ทั้งสามคนก็ค่อยๆลงสู่ตำหนักแห่งหนึ่ง

ติ๊ง—

เสียงพิณดังขึ้น ทันใดนั้นเสียงดนตรีทิพย์พลันก้องกังวานในหูของเจียงหยวน

ภายใต้การชำระล้างของเสียงดนตรีเซียน จิตวิญญาณของเจียงหยวนกลายเป็นว่างเปล่าราวกับถูกปัดกวาดด้วยไม้กวาด ไม่มีฝุ่นผงแม้แต่น้อย

ทั่วทั้งร่างรู้สึกเบาลงอย่างยิ่ง ราวกับว่าภาระหนักอึ้งนับพันชั่งถูกปลดเปลื้องออกไปจนหมด

ผ่านไปเนิ่นนาน เสียงพิณค่อยๆแผ่วลง

เจียงหยวนจึงค่อยๆฟื้นคืนสติ

เขามองดูเงาร่างใต้ต้นหอมหมื่นลี้ตรงหน้า ดวงตาเปล่งประกายด้วยความทึ่ง

ภาษาใดในโลกก็ไม่อาจบรรยายความงามของสตรีผู้นี้ได้ นางงามจนทำให้ดวงจันทร์ต้องหลบหลีก และมวลดอกไม้ต้องละอาย

“เจ้าแบกรับสิ่งต่างๆมากเกินไป ดูเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน! หวังว่าบทเพลงนี้จะช่วยเจ้าได้!”

เสียงอันบริสุทธิ์และเหนือโลกของสตรีผู้นั้นดังขึ้นข้างหูเจียงหยวน

เจียงหยวนได้ยินดังนั้นก็ฟื้นคืนสติจากความงุนงงทันที

เขารีบโค้งคำนับ "คารวะเทพีแห่งจันทรา!"

เย่ฉานซีก็ก้มคำนับอย่างงดงามว่า "คารวะเทพีแห่งจันทรา"

สายตาของนางกวาดมองคนทั้งสองช้าๆ เมื่อกวาดมองไปที่เจียงหยวนก็ฉายแววซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย

จากนั้นสายตาไปหยุดที่เย่ฉานซี

"ในที่สุดเจ้าก็มาถึงแล้ว!"

"อืม ข้ามาถึงแล้ว!"

เย่ฉานซีพยักหน้าช้าๆ

"ร่างอดีตควรจะสลายไปเสียที"

สตรีผู้นั้นเอ่ยเบาๆ

ในตอนนี้สายตาของเจียงหยวนจับจ้องไปที่สตรีชุดขาวใต้ต้นหอมหมื่นลี้อีกครั้ง

เห็นเพียงนางนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น มือทั้งสองข้างประสานกันที่หน้าท้อง เบื้องหน้าคือกู่ฉินตัวหนึ่ง

เสียงดนตรีเซียนเมื่อครู่ดังมาจากกู่ฉินตัวนี้เอง

เมื่อสายตาจับจ้องไปยังสตรีในชุดขาว เจียงหยวนก็อดใจสั่นสะท้านไม่ได้

เขาอยากจะเปิดหน้าต่างสถานะของเทพีจันทราขึ้นมาดู แต่ไม่ว่าในใจเขาจะคิดอย่างไร

หน้าต่างสถานะนั้นก็ไม่สามารถเปิดได้

นี่แสดงว่าสตรีชุดขาวผู้นี้ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่แท้จริง

หากเป็นสิ่งมีชีวิต มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เห็นหน้าต่างสถานะของนาง

"เจ้ากลับตั้งครรภ์แล้วรึ?"

สตรีชุดขาวเอ่ยปากด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง

เย่ฉานซีพยักหน้าช้าๆ

"บุตรของใคร?"

นางถามอีกครั้ง

จากนั้นสายตาของนางเลื่อนไปจับจ้องที่เจียงหยวน

ในตอนนี้เจียงหยวนก็มองกลับไปพอดี สายตาของทั้งสองประสานกันกลางอากาศ

เจียงหยวนมองเห็นดวงตาของเทพีจันทราผู้นี้ชัดเจน

ดวงตาของนางมีพระจันทร์สองดวงที่สว่างไสว บริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ที่ติ

ทันใดนั้นเจียงหยวนรู้สึกประหลาดใจ

เพราะในตอนนี้เขามองเห็นแววตาที่ซับซ้อนในดวงตาของเทพีจันทรา และในแววตานั้นก็มีความเลื่อนลอยปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราว

เหตุใดแววตาของนางจึงเป็นเช่นนี้?

เจียงหยวนรู้สึกประหลาดใจและสับสนในใจ

"บุตรของเขารึ?"

สตรีชุดขาวเอ่ยปากช้าๆ

เย่ฉานซีพยักหน้าและกล่าวอย่างมีนัยยะว่า "ใช่ เป็นบุตรของเขา!"

"เช่นนั้นก็ดี!"

สตรีชุดขาวพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนกล่าวว่า "เจ้าเข้ามาเถิด!"

เมื่อได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสอง เจียงหยวนตกอยู่ในห้วงความคิดทันที

และเกิดการคาดเดาขึ้นในใจ

เขามองเย่ฉานซีแล้วมองเทพีแห่งจันทราผู้นั้น

จากนั้นเขาเอ่ยปากถามว่า "ท่านเทพีแห่งจันทรา ไม่ทราบว่าท่านอยู่ในขอบเขตใด? พอจะไขข้อข้องใจเกี่ยวกับขอบเขตเซียนให้ข้าได้หรือไม่?"

สตรีชุดขาวได้ยินดังนั้น สายตาหันไปมองเจียงหยวนทันที

แล้วพยักหน้าช้าๆ "ได้!"

"ก่อนข้าตายนั้นคือเซียนสูงสุด ห่างจากเทียนจุนเพียงครึ่งก้าวเท่านั้น!"

"ใต้ขอบเขตเซียนสูงสุดคือเซียนแท้จริง ใต้เซียนแท้จริงคือเซียนมนุษย์!"

กล่าวจบสองประโยค นางเงียบไปทันที

หนึ่งลมหายใจผ่านไป เจียงหยวนเอ่ยปากอีกครั้งว่า "แล้วเหนือขอบเขตเทียนจุนล่ะขอรับ?"

สตรีชุดขาวมองเจียงหยวนแวบหนึ่ง ในแววตานางฉายแววความคิดถึงออกมาเล็กน้อย

"เหนือขอบเขตเทียนจุนรึ?"

"นั่นคือขอบเขตที่แม้แต่ข้าเองก็ยังไม่รู้จัก!"

"เทียนจุน นั่นคือจุดสิ้นสุดของวิถีเต๋าแล้ว!"

"มหาจักรพรรดิผู้ปกครองทั้งสี่ทิศก็เป็นเพียงเทียนจุน!"

"ทั่วทั้งแดนสวรรค์มีผู้ที่อยู่ในขอบเขตเทียนจุนไม่เกินสองฝ่ามือ!"

"ในหมู่พวกเขา ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือเซียนกระบี่ผู้นั้น!"

เจียงหยวนได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึง

เซียนกระบี่?

นึกถึงสิ่งที่เคยเข้าใจมาก่อน

เหนือขอบเขตเซียนคืออาณาจักรต้องห้าม

หวงจิ่วจิ่วเคยกล่าวถึงลักษณะเฉพาะของอาณาจักรนี้

เพียงชั่วพริบตาก็ลืม!

ไม่สามารถจดจำได้!

นี่คล้ายคลึงกับสถานการณ์ที่เขาเคยเห็นวิญญาณแท้ของซูเสี่ยวเสี่ยวมาก่อน

แม้กระทั่งตอนนี้ เขาก็ยังนึกภาพที่เคยเห็นก่อนหน้านั้นไม่ออก

ในตอนนี้เซียนกระบี่ที่เทพีแห่งจันทราเอ่ยถึง ทำให้เขานึกถึงชาติก่อนของซูเสี่ยวเสี่ยวขึ้นมาทันที

หรือว่าชาติก่อนของเสี่ยวเสี่ยวคือเซียนกระบี่ผู้นั้นในราชสำนักโบราณ?

เจียงหยวนพึมพำในใจ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาได้สติกลับคืนมา และเอ่ยปากอีกครั้งว่า "ท่านเทพีแห่งจันทรา แล้วจักรพรรดิสวรรค์ในตำนานเล่า?"

"เขาอยู่ในขอบเขตใด?"

ดวงตาของเทพีแห่งจันทราแววระลึกความหลังอีกครั้ง

จากนั้นส่ายหน้า "ไม่รู้!"

"แต่ข้ารู้ว่าแม้ในช่วงที่ราชสำนักโบราณรุ่งเรืองที่สุด สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในโลกมารวมกันก็ยังไม่อาจต้านทานหมัดทั้งสองของจักรพรรดิสวรรค์ได้!"

"เขาอาจจะใกล้เคียงกับการเป็นผู้เหนือโลกอย่างหาที่สุดมิได้!"

"แต่ข้าไม่คิดเลยว่าจักรพรรดิสวรรค์ที่แข็งแกร่งเช่นนั้น จะนำพวกเราทำสงครามแล้วพ่ายแพ้ได้!"

กล่าวถึงตรงนี้ นางถอนหายใจยาว

แล้วมองเจียงหยวนอีกครั้ง ในแววตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน

"เจ้าไม่ใช่เขา!"

"อะไรนะ?"

เจียงหยวนได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึง

เทพีแห่งจันทราส่ายหน้าอีกครั้ง "เจ้าไม่ใช่เขา!"

กล่าวจบ นางโบกมือทีหนึ่ง ร่างของเจียงหยวนถอยหลังอย่างรวดเร็วทันที เพียงชั่วพริบตาเจียงหยวนก็กลับไปอยู่ด้านนอกดวงดาว

ในตอนนี้ดวงดาวดวงนั้นถูกปกคลุมไปด้วยแสงจันทร์สีนวล เจียงหยวนไม่อาจมองเห็นความเปลี่ยนแปลงภายในได้อีกต่อไป

แต่ในตอนนี้เจียงหยวนไม่ได้สนใจเรื่องนั้น

เขากลับกำลังครุ่นคิดถึงความหมายในคำพูดของเทพีแห่งจันทรา

ตามความเข้าใจของเขาเมื่อครู่นี้ ราชสำนักโบราณนั้นจักรพรรดิสวรรค์ทรงอำนาจสูงสุด พลังไม่อาจคาดเดา ขอบเขตไม่มีใครทราบ

ใต้จักรพรรดิสวรรค์คือมหาจักรพรรดิผู้ปกครองทั้งสี่ทิศ

มหาจักรพรรดิแต่ละคนล้วนอยู่ในขอบเขตเหนือกว่าเซียนสูงสุด

เป็นผู้ดำรงอยู่ในอาณาจักรต้องห้าม

ผู้ดำรงอยู่ในอาณาจักรนี้ ทั้งราชสำนักโบราณก็มีไม่เกินสิบคน

ใต้ระดับนี้คือเทพีแห่งจันทราที่ได้รับการยกย่องสูงสุด

กล่าวได้ว่าเทพีแห่งจันทราเป็นผู้ดำรงอยู่ที่มีเกียรติอย่างยิ่งในราชสำนักโบราณ นางมีความเข้าใจเกี่ยวกับแดนสวรรค์อย่างลึกซึ้ง

ดังนั้นคำพูดของนางจึงต้องมีความหมายแฝงลึกซึ้ง

เจียงหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงไม่เข้าใจแก่นสาร

จากนั้นส่ายหน้าช้าๆ "ช่างเถอะ ไม่คิดเรื่องนี้แล้ว!"

สายตาของเขาหันไปจับจ้องที่ดวงดาวเบื้องหน้าอีกครั้ง

สำหรับความปลอดภัยของเย่ฉานซี เขาไม่ได้เป็นห่วงมากนัก

ในใจเขามีข้อสันนิษฐานบางอย่างเกี่ยวกับเย่ฉานซี

เย่ฉานซีคือเซียนโลกเบื้องบนกลับชาติมาเกิด

และเทพีแห่งจันทราดวงนี้ก็เป็นขอบเขตเซียนเช่นกัน

ขณะเดียวกัน เย่ฉานซีดูเหมือนจะรู้เรื่องราชสำนักโบราณมากมาย นางตรงมายังตำหนักของเทพีแห่งจันทราอย่างมีเป้าหมายชัดเจน

ทั้งหมดนี้ทำให้เจียงหยวนอดไม่ได้ที่จะเกิดข้อสันนิษฐานขึ้น

นางมีความเกี่ยวข้องอันใดกับเทพีแห่งจันทราผู้นี้กันแน่?