บทที่ 8: ไม่มีอะไรผิดพลาด วิชาคณิตศาสตร์ได้คะแนนเต็ม

บทที่ 8: ไม่มีอะไรผิดพลาด วิชาคณิตศาสตร์ได้คะแนนเต็ม

ชูเจียงเองก็ค่อนข้างเฝ้ารอการสอบประจำเดือนในครั้งนี้เช่นกัน

ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ห้อง 17 ในช่วงที่ผ่านมานั้นสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า อย่างน้อยที่สุด ทัศนคติการเรียนของพวกเขาก็ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก

แน่นอนว่าความก้าวหน้าอย่างมากของเหล่านักเรียน ส่วนหนึ่งต้องขอบคุณ ‘ซุปไก่’ ที่ชูเจียงรินให้พวกเขากินในช่วงที่ผ่านมา ซึ่งช่วยจุดประกายความกระตือรือร้นในการเรียนของพวกเขาขึ้นมา

ประการที่สอง ผลลัพธ์ในด้านความสงบและความขยันหมั่นเพียรจาก 【นาฬิกาแห่งความขยัน】 ก็มีส่วนช่วยสนับสนุนการเรียนของเหล่านักเรียนได้เป็นอย่างดีจริงๆ

“ครูหวังว่านักเรียนทั้ง 72 คนในห้องจะมีความก้าวหน้านะ!”

“ถ้าเฉินจิ้งอีสามารถติดอันดับท็อปห้าร้อยของโรงเรียนได้ เธอจะได้รับคะแนนพรสวรรค์เพิ่มอีก 100 คะแนน!”

“ความก้าวหน้าของเกาเหว่ยเองก็น่าจะชัดเจนมากเหมือนกัน! ท้ายที่สุดแล้ว ในการสอบปลายภาคเทอมที่แล้วเขาได้เพียง 53 คะแนนเท่านั้น ครั้งนี้ขอเพียงเขาพยายามสักหน่อย คะแนนรวมที่เพิ่มขึ้นมาสักสามร้อยคะแนน ก็หมายถึงคะแนนพรสวรรค์ 300 คะแนนเชียวนะ!”

กลางดึก หลังจากเตรียมการสอนเสร็จแล้ว ชูเจียงก็ได้วิเคราะห์สถานการณ์การเรียนล่าสุดของนักเรียนห้อง 17 อย่างจริงจัง

วันต่อมาซึ่งเป็นวันศุกร์ ในขณะที่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 และปีที่ 5 ยังไม่เปิดเทอม ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ก็ได้จัดให้มีการสอบประจำเดือนครั้งแรกของปีการศึกษาขึ้น

ตารางสอบเป็นไปตามตารางการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างเคร่งครัด โดยวิชาภาษาจีนจัดขึ้นตั้งแต่เวลา 9:00 น. ถึง 11:30 น.

นักเรียนทุกคนถูกคละห้องสอบ และข้อสอบถูกออกโดยหัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้ของแต่ละวิชา

หลังจากจบการสอบในช่วงเช้า นักเรียนทุกคนในห้อง 17 ต่างก็รู้สึกว่าความมั่นใจเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

“ครูชูเจ๋งจริงๆ! บทกวีโบราณหลายบทที่พวกเราท่องไปออกสอบด้วยล่ะ”

“มันก็แน่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ครูชูบอกว่ามีบทกวีและคำประพันธ์โบราณเพียงประมาณ 70 บทเท่านั้นที่ต้องใช้ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ครูชูสั่งให้ท่องแค่วันละบท แต่เท่าที่ฉันรู้มา บางคนในห้องเราขยันจัด ท่องวันละห้าบทเลยนะ!”

“เชี่ยเอ๊ย? ใครจะขยันแข่งกันขนาดนั้น? ฉันยังท่องแค่วันละสามบทเองนะ...”

“...”

หลังจากจบการสอบวิชาภาษาจีนในช่วงเที่ยง นักเรียนห้อง 17 ต่างก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

วิชาคณิตศาสตร์จัดสอบเวลา 15:00 น. ถึง 17:00 น. โดยมีความยากในระดับเดียวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

ภายในห้องสอบ นักเรียนห้อง 17 ต่างพากันทำข้อสอบอย่างตั้งใจเป็นที่สุด

“โจทย์ข้อใหญ่นี่ฉันเคยทำมาแล้วตอนที่ปั่นแบบฝึกหัดช่วงเรียนด้วยตัวเองตอนเย็น! เยี่ยมไปเลย!”

“เชี่ยเอ๊ย ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าวิชาคณิตศาสตร์มันไม่ได้ยากขนาดนั้นแล้วนะ? ฉันรู้สึกว่าอย่างน้อยก็น่าจะสอบผ่านได้แน่ๆ!”

“อย่างที่คิดไว้เลย ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น! ฉันต้องพยายามต่อไป ตั้งใจเรียน และมุ่งมั่นที่จะเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ในอีกหนึ่งปีข้างหน้า!”

หลังจากจบการสอบวิชาคณิตศาสตร์ ก็ยังคงมีคาบเรียนด้วยตัวเองตอนเย็น

ก่อนที่ชูเจียงจะมาถึงห้องเรียน นักเรียนห้อง 17 ต่างพากันพูดคุยซุบซิบด้วยความตื่นเต้น

“แล้วเกาเหว่ย นายคิดว่าวิชาคณิตศาสตร์นายจะได้คะแนนเท่าไหร่?”

“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็น่าจะเต็มนะ”

“เชี่ยเอ๊ย คุยกันดีๆ ได้ไหม? โม้เนี่ยมันก็ต้องมีขอบเขตบ้างนะ รู้ไหม?”

แม้ว่าจูเหวินอันจะรู้ว่าช่วงนี้เกาเหว่ยมีความก้าวหน้าขึ้นมาก แต่เขาก็ไม่เชื่อจริงๆ ว่าเกาเหว่ยจะทำคะแนนวิชาคณิตศาสตร์ได้เต็ม!

“ฉันไม่ได้โม้จริงๆ นะ ข้อสอบคณิตศาสตร์ประจำเดือนครั้งนี้มันไม่ได้ยากขนาดนั้น ฉันทำเสร็จก่อนเวลาตั้งชั่วโมงหนึ่ง แถมยังตรวจเช็กตั้งแต่ต้นจนจบอีกสามรอบเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีจุดไหนคำนวณผิดก่อนจะส่งข้อสอบ... ตามหลักแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด มันก็น่าจะเต็ม”

เกาเหว่ยไม่ได้โม้จริงๆ ด้วยคะแนนพรสวรรค์วิชาคณิตศาสตร์ในปัจจุบันที่ระดับ 91 สำหรับเขาแล้ว วิชาคณิตศาสตร์ระดับมัธยมปลายก็ไม่ต่างอะไรกับการบวกลบเลขระดับประถม

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่ชูเจียงคุยกับเขาในคืนนั้นและเขาเริ่มคิดได้ สภาพการเรียนในช่วงที่ผ่านมาของเขาก็ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด!

ภายในเวลาเพียงสองวัน เขาศึกษาด้วยตัวเองจนเชี่ยวชาญเนื้อหาวิชาคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ทั้งหมดของชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 และเมื่อเร็วๆ นี้เขายังได้ดูวิดีโอเพื่อศึกษาคณิตศาสตร์ระดับมหาวิทยาลัยด้วยตัวเองอีกด้วย

“พรุ่งนี้เช้าสอบวิชาวิทยาศาสตร์รวม วิชาฟิสิกส์น่ะฉันโอเคแล้ว แต่ฉันยังต้องทบทวนวิชาชีววิทยาและเคมีแบบผ่านๆ อีกสักรอบ”

เกาเหว่ยนั่งลงที่ที่นั่งของเขาและหยิบหนังสืออ่านนอกเวลาวิชาชีววิทยาและเคมีออกมาจากกระเป๋า

“สุดยอดเลย!”

จูเหวินอันยกนิ้วโป้งให้ชูเจียง จากนั้นก็หยิบหนังสือของตัวเองออกมาเพื่อเริ่มการทบทวนอย่างรวดเร็ว

การเรียนสามารถทำให้เสพติดได้ อย่างน้อยก็ในตอนนี้ นักเรียนห้อง 17 ที่ได้ลิ้มรสความสำเร็จต่างก็ได้เปลี่ยนทัศนคติทางการเรียนไปอย่างมาก

เฉินจิ้งอีเองก็ทำได้ดีมากในวันนี้ เธอทำคะแนนวิชาภาษาจีนได้ดีในช่วงเช้า และหัวข้อเรียงความก็เป็นหัวข้อที่เธอเคยเตรียมตัวมาก่อน เธอได้สะสมเนื้อหาการเขียนไว้มากมายในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาซึ่งสามารถนำมาใช้ได้ทันที

ส่วนวิชาคณิตศาสตร์ในช่วงบ่าย เธอก็ทำได้ค่อนข้างดีเช่นกัน ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีคำถามข้อไหนที่เธอทำไม่ได้หรือไม่มีไอเดียเลย แม้ว่าโจทย์ข้อสุดท้ายจะค่อนข้างยาก แต่เพราะเธอเคยทำโจทย์ที่คล้ายกันมาในช่วงสองวันที่ผ่านมา เธอจึงแก้โจทย์ได้โดยไม่มีความกดดันเลย

“บรรยากาศการเรียนในห้องช่วงนี้ดีเกินไปแล้ว! ฉันรู้สึกกดดันมากเลยล่ะ!”

เฉินจิ้งอีก้มหน้าลงและกำลังทบทวนสมุดบันทึกข้อผิดพลาดของเธอ

พื้นฐานของเธอนั้นแน่นกว่าเพื่อนร่วมชั้นมาก และไม่มีอะไรผิดพลาดในวิธีการเรียนหรือทัศนคติที่ผ่านมาของเธอ

แค่สมุดบันทึกข้อผิดพลาดอย่างเดียว เธอก็จัดระเบียบไว้ได้หลายเล่มแล้ว

โดยเฉพาะวิชาสายวิทยาศาสตร์อย่างคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมี เธอได้รวบรวมข้อผิดพลาดเอาไว้มากมาย

ก่อนการสอบทุกครั้ง เธอจะอ่านทบทวนสมุดบันทึกข้อผิดพลาดเหล่านั้น

“ฉันต้องทำข้อสอบในวันพรุ่งนี้ให้ดี และมุ่งมั่นที่จะติดอันดับท็อปห้าร้อยของทั้งโรงเรียนให้ได้ในครั้งนี้!”

เฉินจิ้งอีกำหมัดแน่นและพึมพำกับตัวเองในใจเงียบๆ

ต้องรู้ว่าในการสอบปลายภาคเทอมที่แล้ว เธอทำได้ 485 คะแนน อยู่อันดับที่ 508 ของโรงเรียน

เธอรู้สึกว่าตัวเองก้าวหน้าขึ้นมากในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา และเธอก็ทำผลงานได้ดีจริงๆ ในการสอบครั้งนี้ เธอเชื่อว่าตราบใดที่เธอทำได้ดีในวันพรุ่งนี้ เธอจะติดอันดับท็อปห้าร้อยแน่นอน!

ในช่วงเวลาสอบ ชูเจียงไม่ได้มอบหมายงานท่องจำใดๆ ให้กับนักเรียน แต่เมื่อความกระหายในการเรียนรู้ของนักเรียนถูกจุดติดแล้ว มันก็ยากที่จะหยุดยั้งได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ทุกคนเริ่มขยันแข่งกัน เกือบจะเป็นสิ่งแรกที่ทุกคนทำเมื่อกลับถึงบ้านคือการท่องบทกวีโบราณหนึ่งบทและคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่ออกสอบบ่อยซึ่งจำเป็นสำหรับการสอบอีกยี่สิบคำโดยไม่ต้องมีใครสั่ง

บางคนยังทำมากกว่านั้น โดยการท่องบทกวีเพิ่มเติมอีกหลายบทและคำศัพท์ภาษาอังกฤษอีกหลายสิบคำในแต่ละวัน!

ประโยชน์ที่ได้รับนั้นชัดเจนมาก ตัวอย่างเช่น ในการสอบวิชาภาษาจีนวันนี้ มีคำถามเกี่ยวกับการเติมคำในบทกวีหลายข้อที่พวกเขาได้ท่องจำกันไปในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ซึ่งพวกเขาทำมันได้อย่างสบายๆ!

“ใกล้จะเลิกเรียนแล้ว ครูมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ! พรุ่งนี้คือวันเสาร์ วิชาวิทยาศาสตร์รวมสอบเวลา 9:00 น. และวิชาภาษาอังกฤษสอบเวลา 15:00 น. พรุ่งนี้ตอนกลางคืนจะไม่มีคาบเรียนด้วยตัวเองตอนเย็น ดังนั้นสอบเสร็จพวกเธอสามารถกลับบ้านได้เลย นอกจากนี้วันอาทิตย์เป็นวันหยุด แต่คาบเรียนด้วยตัวเองตอนเย็นจะกลับมาเริ่มตามปกติ”

ทันทีที่ชูเจียงพูดจบ ดวงตาของนักเรียนทุกคนก็เป็นประกาย

“พรุ่งนี้ไม่มีคาบเรียนด้วยตัวเองตอนเย็นเหรอ?”

“แล้ววันมะรืนนี้วันอาทิตย์ก็ไม่มีเรียนด้วยเหรอ?”

“มีเรื่องดีๆ แบบนี้จริงๆ เหรอเนี่ย?”

“แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ แปะ...”

เสียงปรบมือดังสนั่นไปทั่วห้อง เห็นได้ชัดว่าทุกคนตื่นเต้นมาก

ท้ายที่สุดแล้ว ความกดดันในชั้น ม.6 นั้นสูงอยู่แล้ว นี่ก็ผ่านมาเกือบครึ่งเดือนตั้งแต่เปิดเทอม และพวกเขาต้องเข้าคาบเรียนด้วยตัวเองตอนเย็นทุกวัน การประกาศกะทันหันว่าไม่ต้องเข้าเรียนในคืนวันพรุ่งนี้ย่อมทำให้พวกเขาตื่นเต้นเป็นธรรมดา

“เอาละ คืนนี้กลับบ้านไปพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้ตอนกลางคืนพวกเธอสามารถเล่นเกมได้ตามความเหมาะสมเพื่อเป็นการพักผ่อนสักหน่อย”

ทันทีที่ชูเจียงพูดจบ เสียงกริ่งเลิกเรียนก็ดังขึ้นพอดี