บทที่ 30 กลุ่มผจญภัยแห่งความยุติธรรมเลื่อนระดับ!

บทที่ 30 กลุ่มผจญภัยแห่งความยุติธรรมเลื่อนระดับ!

คลอรินด์พุ่งตัวไปด้านหลังก็อบลินยักษ์ ก่อนจะตวัดดาบแทงเข้าที่ข้อเท้าของมัน

"แทงทะลวง!"

ข้อความปรากฏขึ้นเหนือหัวของก็อบลินยักษ์ในทันที ลบห้าสิบพลังชีวิต

ก็อบลินยักษ์แผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด มันหันขวับกลับมาแล้วเหวี่ยงค้อนเข้าใส่คลอรินด์

คลอรินด์ถอยร่นอย่างรวดเร็ว ทิ้งระยะห่างเพื่อหลบการโจมตีจากค้อนนั้น

ในเวลาเดียวกัน เนิววิลเลตต์ที่สลัดหลุดจากการพัวพันก็รวบรวมพลังเวทวารีไว้ที่คทาไม้ ก่อนจะยิงกระสุนเวทเข้าใส่หัวของก็อบลินยักษ์

ก็อบลินยักษ์สัมผัสได้ถึงอันตราย มันเอียงคอหลบการโจมตีไปได้อย่างหวุดหวิด

เมื่อคลอรินด์เห็นดังนั้นจึงตะโกนขึ้น "ฉันจะรับหน้าเอง คุณคอยหาจังหวะโจมตีนะ!"

พูดจบ คลอรินด์ก็พุ่งทะยานเข้าใส่ก็อบลินยักษ์ เข้าปะทะในระยะประชิดอย่างดุเดือด

การร่ายทักษะต้องใช้เวลาหน่วงหนึ่งวินาที ส่วนการโจมตีปกติก็สร้างความเสียหายได้เพียงห้าสิบแต้มเท่านั้น

ดังนั้น คลอรินด์จึงทำเพียงแค่คอยหลบหลีกไปมาเช่นเดียวกับเนิววิลเลตต์ก่อนหน้านี้

เธอจะใช้ทักษะเพื่อดึงความสนใจของก็อบลินยักษ์กลับมา ก็ต่อเมื่อมันหันไปเล่นงานคนอื่นเท่านั้น

กระสุนเวทวารีของเนิววิลเลตต์และฟูรินะพุ่งกระหน่ำเข้าใส่ก็อบลินยักษ์ลูกแล้วลูกเล่า

ทุกครั้งที่ก็อบลินยักษ์พยายามจะหันกลับไปโจมตีพวกเขาทั้งสอง คลอรินด์ก็จะพุ่งเข้าไปพัวพันขัดขวางไว้

ทำให้ก็อบลินยักษ์ไม่สามารถปลีกตัวไปจัดการกับฟูรินะและเนิววิลเลตต์ได้เลย

มันต้องกำจัดคลอรินด์ให้พ้นทางเสียก่อนจึงจะมีโอกาสพลิกสถานการณ์

ก็อบลินยักษ์เองก็เริ่มเรียนรู้ มันพยายามรักษาระยะห่างจากคลอรินด์อย่างต่อเนื่อง พร้อมกับคอยหลบหลีกการโจมตีของฟูรินะและเนิววิลเลตต์ไปด้วย

ทว่าคลอรินด์ก็ไล่ต้อนอย่างไม่ลดละ ก็อบลินยักษ์สบถออกมาอย่างหัวเสีย ดูเหมือนมันจะโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก

เมื่อพลังชีวิตของมันลดลงเหลือเพียงหนึ่งร้อย ก็อบลินยักษ์ก็ทุบอกตัวเองและแผดเสียงคำรามกึกก้อง

ทว่า นั่นก็เป็นเสียงสุดท้ายที่มันได้เปล่งออกมาบนโลกใบนี้

ทักษะคำรามคลุ้มคลั่งช่วยเพิ่มเพียงแค่พละกำลัง ไม่ได้ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งทางร่างกายแต่อย่างใด

กระสุนเวทสองนัดพุ่งกระแทกร่างของมันจนหลอดพลังชีวิตว่างเปล่าในพริบตา

ก็อบลินยักษ์ล้มตึงลงกับพื้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ร่างอันใหญ่โตราวกับภูเขาล้มกระแทกพื้นจนทำให้ลานกว้างสั่นสะเทือนไปชั่วขณะ

ในที่สุด ร่างของก็อบลินยักษ์ก็สลายกลายเป็นละอองแสง

ในเวลาเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นข้างหูของฟูรินะ เนิววิลเลตต์ และคลอรินด์

ขอแสดงความยินดี กลุ่มผจญภัยผู้ท้าชิงที่สามารถพิชิตดันเจี้ยนเลื่อนระดับได้สำเร็จ

กลุ่มผจญภัยแห่งความยุติธรรม เลื่อนจากระดับเอฟเป็นระดับอี

ปลดล็อกระบบใหม่ของกลุ่มผจญภัย ได้แก่ การแต่งตั้งตำแหน่ง ร้านค้ากลุ่มผจญภัย และเพิ่มขีดจำกัดสมาชิกสูงสุดเป็นหนึ่งร้อยคน

ค่าประสบการณ์สำหรับการเลื่อนระดับครั้งต่อไป ศูนย์จากหนึ่งหมื่นแต้ม หมายเหตุ มอนสเตอร์ที่มีเลเวลต่ำกว่าห้าจะไม่นำมาคำนวณเป็นค่าประสบการณ์

เมื่อเสียงแจ้งเตือนสิ้นสุดลง ภาพเบื้องหน้าของทั้งสามก็ดับวูบไป

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาก็กลับมายืนอยู่ที่ลานกว้างแล้ว

เย่อวิ๋นมองทั้งสามคนพร้อมรอยยิ้ม "ขอแสดงความยินดีที่ทำภารกิจสำเร็จ ตอนนี้พวกคุณคือสมาชิกของกลุ่มผจญภัยระดับอีแล้วนะครับ"

ฟูรินะชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ "ไชโย ทำสำเร็จแล้ว!"

เนิววิลเลตต์นึกทบทวนถึงเสียงแจ้งเตือนที่เพิ่งได้ยิน "คุณเย่อวิ๋นครับ เสียงเมื่อครู่บอกว่าพวกเราปลดล็อกระบบใหม่หลังจากเลื่อนระดับ

เมื่อสักครู่ผมฟังไม่ค่อยถนัด รบกวนคุณช่วยอธิบายอีกครั้งได้ไหมครับ"

เย่อวิ๋นรับฟังและอธิบายต่อ "ร้านค้ากลุ่มผจญภัยในตอนนี้ยังมีสินค้าเพียงชนิดเดียว นั่นก็คือน้ำยาฟื้นฟู ราคาขวดละห้าสิบเหรียญทองแดง พวกคุณสามารถสั่งซื้อได้โดยตรงผ่านหน้าต่างของกลุ่มผจญภัย

ร้านค้านี้สามารถอัปเกรดได้ในภายหลัง โดยจะขึ้นอยู่กับระดับของกลุ่มผจญภัย เมื่ออัปเกรดแล้วก็จะมีสินค้าอื่นๆ วางจำหน่ายเพิ่มเติมครับ

ส่วนระบบการแต่งตั้งตำแหน่ง ในเมื่อตอนนี้พวกคุณเป็นกลุ่มผจญภัยระดับอีแล้ว ก็จะสามารถแต่งตั้งรองหัวหน้ากลุ่มได้

ซึ่งรองหัวหน้าจะมีสิทธิ์ในการเปิดประตูมิติเช่นเดียวกัน

พอจะเข้าใจไหมครับ ต้องการให้ผมอธิบายซ้ำอีกรอบหรือเปล่า"

เนิววิลเลตต์พยักหน้ารับ "เข้าใจแล้วครับ น้ำยาฟื้นฟูอย่างนั้นหรือ ผมขอตรวจดูสักหน่อยนะครับ"

เนิววิลเลตต์เปิดหน้าต่างกลุ่มผจญภัยขึ้นมา ก็พบว่ามีปุ่มร้านค้าปรากฏขึ้นจริงๆ เมื่อกดเข้าไปก็มีไอคอนรูปขวดน้ำยาแสดงอยู่

หลังจากที่เนิววิลเลตต์จ่ายเงินห้าสิบเหรียญทองแดงเพื่อซื้อมันมา แสงสว่างก็วาบขึ้น ก่อนที่หลอดแก้วบรรจุของเหลวสีเขียวจะปรากฏขึ้นบนมือของเขา

ไอเทม น้ำยาฟื้นฟูระดับต่ำ

คำอธิบาย ฟื้นฟูพลังชีวิตสิบเปอร์เซ็นต์

ราคา ห้าสิบเหรียญทองแดง

เนิววิลเลตต์มองดูน้ำยาในมือพลางครุ่นคิดบางสิ่งในใจ

หากนำน้ำยาขวดนี้กลับไปใช้ที่เทวัต มันจะส่งผลลัพธ์อย่างไรกันนะ

"คุณเย่อวิ๋นครับ ถ้านำน้ำยาขวดนี้ไปใช้ที่เทวัต มันจะให้ผลลัพธ์แบบไหนหรือครับ"

เย่อวิ๋นตอบพร้อมรอยยิ้ม "ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ เรียกผมว่าเย่อวิ๋นเฉยๆ ก็พอ

ถ้านำน้ำยาขวดนี้ไปใช้ที่เทวัต มันจะสามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้ครับ ไม่ว่าจะเป็นบาดแผลสาหัสแค่ไหนก็สามารถรักษาให้หายดีได้

อย่างที่ผมเคยบอกไป กฎเกณฑ์ของทวีปต้นกำเนิดสามารถนำไปปรับใช้กับโลกอื่นได้ แต่กฎเกณฑ์ของโลกอื่นไม่สามารถนำมาใช้กับทวีปต้นกำเนิดได้ครับ"

เนิววิลเลตต์รับฟัง "เข้าใจแล้วครับ"

เย่อวิ๋นหยิบเหรียญเงินสิบเหรียญออกมา "จริงสิ ผมเคยบอกไว้ว่ากลุ่มผจญภัยแรกที่สามารถเลื่อนขึ้นสู่ระดับอีได้ จะได้รับรางวัลเป็นเหรียญเงินสิบเหรียญ

ตอนแรกผมคิดว่ากลุ่มของสเตลจะทำได้ก่อนเสียอีก ไม่นึกเลยว่ากลุ่มผจญภัยแห่งความยุติธรรมที่ฟูรินะเพิ่งก่อตั้งทีหลังจะสามารถบรรลุเป้าหมายได้ก่อนแบบนี้"

ฟูรินะรับเหรียญเงินทั้งสิบเหรียญมาเก็บใส่กระเป๋าอย่างเริงร่า

ฮี่ฮี่ เหรียญเงินสิบเหรียญก็เท่ากับเหรียญทองแดงหนึ่งหมื่นเหรียญเชียวนะ มากพอให้เธอเหมาของเล่นและขนมจากร้านขายของชำได้ตั้งเยอะแยะ

หลังจากนั้น ฟูรินะก็แต่งตั้งให้เนิววิลเลตต์เป็นรองหัวหน้ากลุ่ม เพื่อมอบสิทธิ์ในการเปิดประตูมิติให้กับเขา

หลังจากที่ทุกคนมานั่งพักเหนื่อยและพูดคุยกันต่อที่หน้าร้านขายของชำได้สักพัก เนิววิลเลตต์ก็ขอตัวอำลากลับไปยังฟอนเทน

เขายังมีเอกสารอีกกองโตในห้องทำงานที่ต้องกลับไปสะสางให้เรียบร้อย

ในขณะที่ฟูรินะลากตัวคลอรินด์และเย่อวิ๋นไปหาพวกสเตลกับมาร์ชเซเว่นเพื่ออวดความสำเร็จ...

ณ ที่ตั้งถิ่นฐานหุ่นยนต์ ในเขตเมืองชั้นล่างของเบโลบ็อก

ฟูรินะยืนเท้าสะเอวอยู่บนบันไดหน้าบ้านของคลาร่าด้วยท่าทางภูมิอกภูมิใจขั้นสุด

"หึหึ ภายใต้การนำของเทพแห่งน้ำโฟคาลอร์ผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งก็คือฉันคนนี้ กลุ่มผจญภัยแห่งความยุติธรรมได้พิชิตการทดสอบในดันเจี้ยนเลื่อนระดับเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!

ตอนนี้กลุ่มผจญภัยแห่งความยุติธรรมได้ก้าวขึ้นเป็นกลุ่มผจญภัยระดับอีอย่างเป็นทางการแล้ว!

เอาล่ะทุกคน ส่งเสียงเชียร์หน่อย ปรบมือสิ มอบเสียงปรบมือและดอกไม้เพื่อฉลองชัยชนะอีกครั้งของโฟคาลอร์กันเถอะ!"

บริเวณตีนบันได สเตล มาร์ชเซเว่น คลาร่า และแอนเวียลต่างก็ให้ความร่วมมือปรบมือเปาะแปะให้ฟูรินะกันอย่างพร้อมเพรียง

สเตลปรบมือเสียงดังรัวๆ "ฟูรินะยอดไปเลย ฟูรินะเก่งที่สุด!"

มาร์ชเซเว่นที่อยู่ข้างๆ ก็กระโดดชูหมัดขึ้นฟ้า "โอ้ เย้ ฟูรินะ เธอเจ๋งสุดๆ ไปเลย!"

ทางด้านแอนเวียลกับคลาร่าก็ชูมือน้อยๆ ขึ้นมาโบกไปมาเบาๆ "พี่สาวฟูรินะ... สุดยอดมากเลยค่ะ!"

ฟูรินะรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก เธอดำดิ่งลงไปในเสียงปรบมือชื่นชมจนแทบจะถอนตัวไม่ขึ้น

ตัดภาพมาอีกด้านหนึ่ง

เซเล่และโบรเนียยังคงยืนทำหน้างุนงง พวกเธอเพิ่งจะมาถึงและยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไร เย่อวิ๋น ฟูรินะ และคลอรินด์ก็ปรากฏตัวขึ้นเสียก่อน

เซเล่กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ตันเหิง

เซเล่เดินตรงเข้าไปหา "ตันเหิง นายกำลังทำอะไรอยู่น่ะ"

ตันเหิงปรายตามองเซเล่ "ไม่ได้ทำอะไร แค่กำลังคิดทบทวนดูว่าสเตลลารอนน่าจะซ่อนอยู่ที่ไหนน่ะ"

เซเล่พยักหน้ารับ "อย่างนี้นี่เอง ว่าแต่ ขอถามอะไรหน่อยสิ"

ตันเหิงเหลือบมองเซเล่อีกครั้ง "เธออยากจะถามเรื่องของเย่อวิ๋นใช่ไหมล่ะ"

เซเล่พยักหน้ายอมรับอย่างตรงไปตรงมา "ใช่ ระหว่างทางที่มา ฉันได้ยินพวกนายคุยกันเรื่องก็อบลิน เลเวล ทักษะอะไรพวกนั้นน่ะ ฟังแล้วไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด"