บทที่ 186 หนูไม่ได้อ้วนนะ

บทที่ 186 หนูไม่ได้อ้วนนะ

ใครๆ ต่างก็บอกว่าเจ้าก้อนแป้งอ้วน! แต่เธอไม่ยอมรับหรอกนะ!

กงหลิงเซียวเอ่ยแซว "ทำไมถึงเอื้อมไม่ถึงหลังตัวเองแล้วล่ะ?"

ต้ากัวส่ายหน้าอย่างดื้อดึง "หนูทำได้น่า"

"พ่อบอกแล้วไงว่ากินขนมขยะเยอะเกินไปจะทำให้อ้วน! ดูตอนนี้สิ แค่จะขัดหลังตัวเองยังทำไม่ได้เลย! ถ้าอยากให้พ่อช่วย พรุ่งนี้ลูกต้องลดน้ำหนัก เลิกกินข้าวกับน่องไก่เยอะๆ ได้แล้ว"

ต้ากัวขมวดคิ้ว คิ้วเล็กๆ ขมวดเข้าหากันจนดูเหมือนหนอนผีเสื้อที่พันกันยุ่งเหยิง "หนูไม่ได้อ้วนสักหน่อย!"

เธอกัดฟันกรอดอย่างดื้อรั้น จับใยขัดตัวอย่างเก้ๆ กังๆ แล้วค่อยๆ เอื้อมจากไหล่ไปทางด้านหลัง

"แหม! เก่งจังเลยค่ะคุณหนู!"

สาวใช้ที่อยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

ต้ากัวยิ่งมั่นใจมากขึ้น เธอทำตาโตใส่กงหลิงเซียว "เห็นไหมคะ วิธีแก้ปัญหามีตั้งเป็นพันวิธี หนูไม่ยอมแพ้ให้กับความยากลำบากหรอกนะ"

เธอกำใยขัดตัวไว้แน่นแล้วเริ่มร้องเพลง "สระผมขัดหลัง ขัดให้ทั่วตัว ขัดไปขัดมา"

หลังจากขัดหลังเสร็จ เธอก็ช้อนน้ำขึ้นมากำมือหนึ่งแล้วราดลงบนหัว

ซ่า!

น้ำไหลบ่าลงมาจากรูปร่างกลมป้อมราวกับถังแก๊สของเธอ ราวกับลูกผู้ชายตัวจริง เธอใช้มือข้างหนึ่งเช็ดน้ำออกจากใบหน้าอวบอูม "หนูอาบเสร็จแล้ว! หนูโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ!"

เธอตะโกนอย่างตื่นเต้น

กงหลิงเซียวกุมขมับ "แค่นั้นถือว่าสระผมแล้วเหรอ?"

"แล้วจะให้ทำยังไงอีกล่ะ? ตาพ่อแล้ว! หนูอยากดูพ่ออาบน้ำป๋อมแป๋มบ้าง"

กงหลิงเซียวชะงัก "ลูกว่ายังไงนะ?"

"หนูอยากดูผู้ชายอย่างพ่ออาบน้ำป๋อมแป๋มไง เหมือนที่พ่อดูหนูอาบน้ำนั่นแหละ"

กงหลิงเซียวถึงกับควันออกหู

ถึงแม้จะเป็นพ่อลูกกัน แต่เขาเป็นผู้ชายอกสามศอก จะมาอาบน้ำต่อหน้าลูกสาวหน้าตาเฉยได้อย่างไร?

"เป็นอะไรไป? ผู้ชายอย่างนาย กลัวงั้นเหรอ?"

เจ้าตัวเล็กเหมือนกับระเบิด จู่ๆ ก็โพล่งประโยคที่ท่านประธานจอมเผด็จการในนิยายโรแมนติกมักจะพูดออกมา ทำเอาสาวใช้ที่อยู่ด้านหลังตกใจจนลุกลี้ลุกลน

"คุณหนูคะ การ์ตูนเรื่องบทกวีถังสามร้อยบทจะเริ่มในอีกห้านาทีแล้วค่ะ พวกเราต้องรีบแล้วนะ!"

ต้ากัวขมวดคิ้วแล้วมองกงหลิงเซียวตั้งแต่หัวจรดเท้า "ช่างเถอะ พ่อก็ไม่ได้มีอะไรน่าดูขนาดนั้นหรอก! ผู้ชายก็งี้แหละ!"

พูดจบ ร่างอวบอ้วนกลมป้อมราวกับถังแก๊สที่ถูกพันด้วยผ้าเช็ดตัวผืนยาว ก็ลากเตาะแตะไปตามพื้นเปียกๆ แล้วเดินผ่านหน้ากงหลิงเซียวไปด้วยท่าทางหยิ่งยโส

เขา! ไม่มี! อะไรน่าดู!

กงหลิงเซียวรู้สึกถูกล่วงเกินด้วยคำพูดนั้นอย่างรุนแรง

"ตกลงว่าต้ากัวไปเรียนอะไรที่โรงเรียนมากันแน่? ทำไมถึงพูดจาแปลกประหลาดขนาดนี้?"

สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบสวมชุดนอนให้เจ้าตัวเล็กแล้วมุ่งหน้าไปที่ประตู

ตอนนี้ เพลงประกอบการ์ตูนเรื่องบทกวีถังสามร้อยบทดังขึ้นที่ชั้นล่างแล้ว

ช่วงนี้ต้ากัวชอบการ์ตูนเรื่องนี้เป็นพิเศษ เธอจะดูมันสิบห้านาทีทุกวันก่อนนอน

และเธอไม่ได้แค่ดูผ่านๆ เท่านั้น แต่ยังท่องตามอย่างจริงจังอีกด้วย

"ห่าน ห่าน ห่าน ยืดคอร้องก้องฟ้า ขนขาวลอยฟ่องบนน้ำเขียว ฝีเท้าแดงพุ้ยคลื่นใส"

ภาพการเรียนรู้ที่รวดเร็วนี้ดึงดูดความสนใจของกงหลิงเซียว ซึ่งบังเอิญเดินผ่านห้องน้ำเพื่อไปหยิบเสื้อผ้าพอดี

ดูเหมือนว่าเจ้าก้อนแป้งคนนี้จะสืบทอดความฉลาดของเขามา

ถึงอย่างไร คนในตระกูลกงก็มีไอคิวสูงกว่าคนรุ่นราวคราวเดียวกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

"บทกวีหย่งเอ๋อ!" ต้ากัวดูนิทานสั้นๆ จบพอดี และบังเอิญเงยหน้าขึ้นมาเห็นกงหลิงเซียวเข้า "คุณพ่อจ๋า พ่อท่องบทกวีหย่งเอ๋อได้ไหม? หนูท่องได้นะ!"

เมื่อเห็นโอกาสที่หาได้ยากในการสานสัมพันธ์กับลูก กงหลิงเซียวจึงหยุดเดิน "งั้นท่องให้พ่อฟังหน่อยสิ"

เมื่อพิจารณาจากที่เขาเพิ่งได้ยินเจ้าตัวเล็กท่องบทกวีได้อย่างสมบูรณ์แบบเมื่อครู่ เขากะว่าเดี๋ยวจะเอ่ยชมเธอให้ชื่นใจสักหน่อย

ต้ากัวลุกขึ้นยืนบนโซฟาด้วยความมั่นใจและเริ่มท่องด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ใสแจ๋วราวกับเสียงน้ำนม "ห่าน ห่าน ห่าน~"

เมื่อได้ยินสามคำแรกของเจ้าก้อนแป้ง กงหลิงเซียวก็เตรียมพร้อมที่จะปรบมือแล้ว

"กะต๊าก กะต๊าก~"