บทที่ 230 ไก่และกระต่ายในกรงเดียวกัน

ซูโม่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้ เขาเตรียมตัวมาเพื่อเปิดศึกเต็มรูปแบบ

เขากะว่าจะมาเตะถล่มบ้านพักคนชรานัมซานและต่อยโรงเรียนอนุบาลเป่ยไห่ให้ยับ

เผลอๆ อาจจะกวาดล้างโรงเรียนกวดวิชาแห่งนี้ไปเลยด้วยซ้ำ!

แต่ตอนนี้... เขากลับถูกเข้าใจผิดว่าเป็นลูกพี่ใหญ่เนี่ยนะ?

ขอร้องเถอะ เขาอายุแค่สามขวบเองนะ! แถมยังเป็นเด็กน้อยที่น่ารักขนาดนี้!

ส่วนไหนของเขาที่ดูเหมือนลูกพี่ใหญ่กัน?

เขารู้สึกรำคาญใจนัก ที่มักถูกโลกเข้าใจผิดเพียงเพราะรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาเกินไป

“ลูกพี่ใหญ่ ท่านเป็นบุตรของท่านเซียนซู ท่านใช้เวทมนตร์เซียนได้ใช่ไหม?”

“อื้ม”

“ลูกพี่ใหญ่ ท่านกินเด็กหรือเปล่า?”

“กินสิ เพราะฉะนั้นอยู่ห่างๆ ข้าไว้”

“ลูกพี่ใหญ่ ท่านสอนวิชาเซียนให้พวกเราได้ไหม?”

“ไม่ได้ พวกเจ้าไม่มีวาสนาเซียน”

“ลูกพี่ใหญ่ ข้า...”

“ไปให้พ้น!”

“รับทราบครับลูกพี่!”

เด็กๆ ในโรงเรียนกวดวิชารีบถอยทัพอย่างรวดเร็ว

และด้วยเหตุนี้ ซูโม่ในฐานะนักเรียนที่อายุน้อยที่สุดในสถาบัน

จึงกลายเป็นผู้มีสมุนติดตามเป็นพรวนโดยไม่รู้ตัว

ขณะเดียวกัน ด้วยใบหน้าที่งดงามระดับไร้ที่ติ (9 เต็ม 10) เหล่าเด็กหญิงตัวน้อยมักจะเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ เขาด้วยท่าทางอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

"ซูโม่ ข้าขอจับหน้าท่านหน่อยได้ไหม?"

เมื่อ หวังจื่อเยว่ เพื่อนร่วมโต๊ะรวบรวมความกล้าถามคำถามนี้ด้วยความขัดเขิน

ซูโม่แทบจะแข็งค้างอยู่กับที่ และที่แย่ไปกว่านั้น ระบบดันส่งทางเลือกขึ้นมาทันที

[ทางเลือกที่ 1: ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เห็นว่าเจ้าหน้าตาดีไม่เลว มันก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้หรอกนะ แต่ถ้าเจ้าจับหน้าข้า ข้าก็จะจับหน้าเจ้าคืน..." รางวัล: ฉายา "เจ้าหนูจอมลามก" ผล: ค่าความประทับใจจากผู้หญิง -10, ค่าความประทับใจ +10 สำหรับผู้หญิงที่มีรสนิยมเฉพาะตัว]

[ทางเลือกที่ 2: ตอบกลับด้วยแววตาละโมบ "ได้สิ ตราบเท่าที่เจ้าจ่ายเงิน" รางวัล: พละกำลัง +1]

[ทางเลือกที่ 3: ตอบกลับด้วยความรักสุดซึ้ง "ปกติข้าปฏิเสธคำขอแบบนี้เสมอ แต่สำหรับเจ้า มันไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้" รางวัล: ฉายา "คนเจ้าชู้" ผล: ค่าความประทับใจจากผู้หญิง -10, ค่าความประทับใจ +10 สำหรับผู้หญิงที่มีรสนิยมเฉพาะตัว]

"ได้สิ ตราบเท่าที่เจ้าจ่ายเงิน"

เมื่อต้องเผชิญกับสามทางเลือกนี้ ซูโม่ไม่ลังเลเลย เขาขยิบตาให้หวังจื่อเยว่แล้วตอบออกไป

หวังจื่อเยว่อึ้งไปราวกับโดนไฟฟ้าช็อต ผ่านไปเนิ่นนานนางจึงถามอึกอักว่า

"เท่า... เท่าไหร่..."

"เลขนี้"

ซูโม่ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันคือเท่าไหร่ แค่เดาสุ่มไปงั้นๆ

หวังจื่อเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก กัดริมฝีปากแล้วตอบอย่างจริงจังว่า

"ตกลง... ข้า... ข้าเข้าใจแล้ว..."

จากนั้นนางก็รีบวิ่งหนีไป

นับจากนั้น หวังจื่อเยว่ก็เงียบสงบลงไปพักใหญ่และไม่มากวนใจซูโมู่อีกเลย

จนกระทั่งหลายเดือนต่อมา...

"ซูโม่ บอกข้ามาสิ คำตอบของข้อนี้คืออะไร?"

ระหว่างคาบเรียนเช้า อาจารย์สังเกตเห็นซูโม่เหม่อลอยจึงขมวดคิ้วเอ่ยถาม

ปกติเขาไม่ค่อยเรียกถามซูโม่ อย่างแรกคือฐานะของซูโม่ทำให้เขาต้องระวัง

อย่างที่สองคือซูโม่เด็กเกินไป คำถามบางอย่างอาจยากเกินวัย

ทว่าซูชิงหยุนกำชับมาเป็นพิเศษให้เข้มงวดกับซูโม่ เมื่อเห็นซูโม่อู้งาน เขาจึงนิ่งเฉยไม่ได้

ซูโม่ลุกขึ้นยืนอย่างเกียจคร้านท่ามกลางสายตาทุกคู่

โจทย์ที่ปรากฏคือโจทย์เลขพื้นฐานของโลกนี้ ซึ่งสำหรับซูโม่มันไม่ต่างจาก 1+1=?

แต่เพื่อนนักเรียนคนอื่นกลับทำหน้าปูเลี่ยนๆ หรือก้มหน้าหลบสายตาราวกับจะบอกว่า "ถ้าอาจารย์มองไม่เห็นข้า ก็อย่าเรียกข้าเลย" ชัดเจนว่าโจทย์นี้ยากเกินสมองพวกเขาจะรับไหว

"ซูโม่..."

มีเพียงหวังจื่อเยว่ที่กระซิบเรียกเบาๆ พร้อมกับแอบยื่นกระดาษโน้ตให้ซูโม่อย่างระมัดระวัง

"หวังจื่อเยว่ ยืนขึ้น!"

เสียงตวาดเข้มของอาจารย์บ่งบอกว่าแผนแตกแล้ว

หวังจื่อเยว่สะดุ้งสุดตัวและจำต้องลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางเหมือนจะร้องไห้ ไม่กล้าใบ้คำตอบให้ซูโม่อีกต่อไป

[ทางเลือกที่ 1: ตอบคำถามทันที สร้างความตกตะลึงและได้รับคำชมจากเด็กๆ รางวัล: ฉายา "อัจฉริยะประถมวัย" ผล: เพิ่มระดับความเกรงขาม +1 ต่อเด็กที่อายุต่ำกว่า 8 ปี]

[ทางเลือกที่ 2: ตอบไปเรื่อยเปื่อย บอกสูตรเลขประหลาดๆ ที่คนโลกนี้ไม่เข้าใจ รางวัล: พละกำลัง +1]

[ทางเลือกที่ 3: ตอบแบบไม่ใส่ใจ พร้อมกับย้อนถามโจทย์ "ไก่กับกระต่ายในกรงเดียวกัน" รางวัล: ปราณ +1]

ซูโม่เหลือบมองหวังจื่อเยว่ที่กำลังทำหน้าเศร้า พลางส่งสายตาปลอบประโลมไปให้

เด็กน้อยหยุดร้องไห้ทันที

ซูโม่นิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจเลือกอย่างรวดเร็ว

เขาประสานมือคารวะแบบศิษย์แล้วตอบว่า:

"ท่านอาจารย์ คำถามที่ท่านถามมันยากเกินไป ข้าไม่รู้หรอกว่าคำตอบคือสามคูณเก้า (27) หรือไม่ ทว่าข้ามีคำถามข้อหนึ่ง หวังว่าท่านจะช่วยตอบให้กระจ่าง"

อาจารย์ขมวดคิ้ว

เด็กคนนี้... "ยากเกินไป" งั้นรึ? เขาเฉลยคำตอบออกมาอย่างแนบเนียนขนาดนี้ ยังจะบอกว่ายากอีก? นี่มันจงใจประชดกันชัดๆ...

หวังจื่อเยว่เงยหน้ามองซูโม่ด้วยแววตาเป็นประกาย แต่ก็รีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักแดงระเรื่อ นิ้วมือบิดชายเสื้อด้วยความประหม่า

ที่แท้เขาก็รู้คำตอบอยู่แล้ว... นางดันไปปล่อยไก่ต่อหน้าเขาซะได้...

ขณะเดียวกัน เหล่านักเรียนหัวกะทิในห้องต่างจ้องซูโม่ด้วยความตะลึง พวกเขารู้ดีว่า 27 คือคำตอบที่ถูกต้อง แต่มันถูกซูโม่พูดออกมาเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ... นี่แสดงถึงกึ๋นทางคณิตศาสตร์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้รูปลักษณ์ไร้เดียงสานั่น!

แถมตอนนี้เขายังกล้าย้อนถามอาจารย์อีก... ซี้ด...

ในพริบตาเดียว รัศมีของซูโม่ดูจะสูงส่งขึ้นมาทันที

"ดีที่มีคำถาม ข้ากลัวแต่เจ้าจะไม่มีคำถามน่ะสิ ว่ามา"

ไม่รู้ทำไม พอเห็นรอยยิ้มของซูโม่ ท่านอาจารย์ก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี

แต่ด้วยจรรยาบรรณวิชาชีพ เขาจึงอนุญาตให้ซูโม่ถาม

ซูโม่ค้อมตัวลง เสียงเด็กน้อยดังกังวานไปทั่วห้อง:

"ท่านอาจารย์ มีไก่และกระต่ายรวมอยู่ในกรงเดียวกัน นับรวมหัวได้ 35 หัว นับขาได้ 94 ขา มิทราบว่ามีไก่และกระต่ายอย่างละกี่ตัวครับ?"

สิ้นเสียงคำถาม ทุกคนในห้องถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน