ตอนที่ 576 ความจริงเปิดเผย

สิ้นเสียงนั้น เงาร่างนับสิบสายพลันปรากฏขึ้นเบื้องหลังหญิงลึกลับอย่างกะทันหัน พวกเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับภูตผี พุ่งเข้าโอบล้อมเสิ่นเยียนไว้จากทุกทิศทาง กลิ่นอายพลังของคนเหล่านี้ล้วนแข็งแกร่ง แววตาเย็นชาเปี่ยมจิตสังหาร เห็นได้ชัดว่าเป็นยอดฝีมือด้วยกันทั้งสิ้น

เมื่อเสิ่นเยียนเห็นเช่นนั้น สีหน้าก็พลันเย็นเยียบลง

หญิงลึกลับปรายตามองเสิ่นเยียน มุมปากยกยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า ก่อนจะเอ่ยว่า

"งิ้วฉากนี้ตั้งใจแสดงให้เจ้าดูโดยเฉพาะ เพราะเป้าหมายขององค์หญิงอย่างข้ามีเพียงเจ้าเท่านั้น! เป็นอย่างไร? ชอบหรือไม่?"

ขณะเดียวกัน ซือกั่งกำลังใช้สองมือจับคมกระบี่เทวะเทียนโจวที่หมายจะแทงทะลุศีรษะของเขาไว้แน่น คมกระบี่บาดลึกจนฝ่ามือปริแตก โลหิตสีแดงฉานไหลรินชโลมไปตามตัวกระบี่

เขาเบิกตากว้าง จ้องมองหญิงลึกลับเขม็ง

"องค์หญิง... ทำไมกัน?!"

"แน่นอนว่าเป็นเพราะหัวใจของเจ้าไม่ได้อยู่ที่ข้าอย่างไรเล่า"

หญิงสาวหัวเราะเสียงแผ่ว น้ำเสียงผ่อนคลายสบายอารมณ์ ในฐานะ 'ผู้ท้าชิงตำแหน่งพระสวามี' ของนาง การที่เขาไปตกหลุมรักหญิงอื่นย่อมถือเป็นการทรยศหักหลังนางอย่างไม่ต้องสงสัย!

ร่างของซือกั่งสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขามองหญิงลึกลับด้วยความเหลือเชื่อ

ทว่าในตอนแรก...

นางยังเห็นชอบอย่างชัดเจนที่จะให้เขาไปตามหารักแท้ แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงกลับคำเล่า?

หรือว่าตั้งแต่วินาทีที่นางอนุญาตให้เขาไปตามจีบชีชี นางก็มองว่าเขาเป็นเสี้ยนหนามตำตาตำใจไปแล้ว?

หญิงสาวไม่คิดจะเสวนากับซือกั่งที่กำลังใกล้ตายเลยแม้แต่น้อย สายตาของนางจับจ้องเพียงเสิ่นเยียน เมื่อเห็นเสิ่นเยียนนิ่งเงียบไปนาน นางจึงหัวเราะเยาะแล้วเอ่ยขึ้น

"ไม่มีคำสั่งเสียอะไรเลยหรือ?"

สิ้นเสียงนั้น เสียง 'ฉึก!' ก็ดังขึ้น กระบี่เทวะเทียนโจวในมือเสิ่นเยียนแทงทะลุหว่างคิ้วของซือกั่งไปแล้ว รูม่านตาของซือกั่งขยายกว้าง สิ้นใจตายทั้งที่ตาไม่หลับ

เมื่อหญิงสาวเห็นเช่นนั้น แววตาก็พลันหรี่ลง

เดิมทีนางคิดว่าเสิ่นเยียนจะออมมือให้ซือกั่ง นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะลงมือสังหารเขาจริงๆ ทั้งยังเด็ดขาดไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย

เสิ่นเยียนชักกระบี่ออกอย่างแรง ก่อนจะยืดตัวขึ้นยืนตรง สายตาเย็นชาจ้องมองหญิงสาวลึกลับภายใต้หน้ากากสีขาวบริสุทธิ์

"เจ้าคือเสิ่นเสวี่ยงั้นหรือ?"

เมื่อหญิงสาวได้ยินเช่นนั้น แววตาก็ไหววูบไปเล็กน้อย

เสิ่นเยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เจ้าไม่ใช่คนของสายเลือดสกุลเสิ่น สายเลือดของตระกูลเสิ่นในตัวเจ้านั้นได้มาจากที่ใด? แย่งชิงมา? หรือแลกเปลี่ยนมากันแน่?"

"หุบปาก! เจ้าไม่มีสิทธิ์มาซักไซ้ข้า!"

หญิงสาวตวาดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด ก่อนจะแค่นหัวเราะ

"ข้าต่างหากที่เป็นคนของสายเลือดสกุลเสิ่น ข้าคือองค์หญิงใหญ่เสิ่นเคอ! ส่วนเจ้าก็เป็นแค่นังเด็กเหลือขอที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้!"

สิ้นคำ หญิงสาวก็ออกคำสั่งกับทุกคนทันที

"ฆ่านางซะ!"

เหล่านักฆ่านับสิบที่ได้รับคำสั่งต่างแผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวออกมา พวกเขาลงมือทันที พุ่งเข้าโจมตีเสิ่นเยียนราวกับฝูงหมาป่าหิวโซตะครุบเหยื่อ!

แรงกดดันอันทรงพลังนับสิบสายโถมทับเข้ามาพร้อมกัน ราวกับต้องการจะฉีกร่างของเสิ่นเยียนให้แหลกเป็นชิ้นๆ

ทว่าเสิ่นเยียนในเวลานี้กลับมองตรงไปยังหญิงสาวอย่างสงบนิ่ง แล้วเอ่ยถามเรียบๆ

"เจ้ามั่นใจจริงๆ หรือว่าจะสามารถแย่งชิงสิ่งที่ไม่ใช่ของเจ้าไปได้ตลอด?"

คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว ลางสังหรณ์อันไม่เป็นมงคลผุดขึ้นในใจอย่างน่าประหลาด

วินาทีต่อมา นางคล้ายจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จึงรีบเงยหน้าขึ้นมองทันที

ตู้ม!

เสียงระเบิดกึกก้องรุนแรงหลายสายซัดร่างของเหล่านักฆ่านับสิบจนลอยกระเด็น ปลิวไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ

ขณะเดียวกัน เงาร่างอีกสิบกว่าสายก็พุ่งทะยานเข้ามาขนาบข้างกายเสิ่นเยียนอย่างรวดเร็ว

พวกเขาทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง ทำความเคารพอย่างเต็มพิธีการตามราชประเพณี ก่อนจะประสานเสียงตะโกนก้อง

"พวกกระหม่อมมาช่วยล่าช้า ขอองค์หญิงโปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ!"

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หญิงสาวก็เบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ

"เป็นไปได้อย่างไร?!"

"เจิง... ท่านอาเจิง..."

นางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเรียกคนกลุ่มที่เคยจงรักภักดีต่อนางมากที่สุด

ทว่า 'ท่านอาเจิง' กลับไม่แม้แต่จะปรายตามองนางเลยสักนิด เพราะเวลานี้เขากำลังก้มศีรษะยอมสยบต่อเสิ่นเยียนอย่างนบนอบ หากเสิ่นเยียนไม่มีคำสั่ง เขาก็จะไม่ยอมลุกขึ้น และไม่ยอมแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง

เสิ่นเยียนเอ่ยเสียงเรียบ

"ลุกขึ้นเถอะ"

"พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง!"

เหล่าขุนนางเฒ่าสิบกว่าคนลุกขึ้นยืนพร้อมกันในทันที

เมื่อหญิงสาวเห็นเช่นนั้นก็ไม่อาจเก็บงำความริษยาในใจได้อีกต่อไป นางบันดาลโทสะตวาดลั่น

"พวกเจ้ากล้าทรยศองค์หญิงอย่างข้าเชียวหรือ! นางต่างหากที่เป็นตัวปลอม! เหตุใดพวกเจ้าถึงไปเชื่อฟังนาง? เป็นเพราะไอ้สารเลวเสิ่นเช่อนั่นใช่หรือไม่!"

ยามนี้นางเกลียดชังเสิ่นเช่อเข้ากระดูกดำ

หากไม่ใช่เพราะเขา เสิ่นเยียนไม่มีทางมาปรากฏตัวที่นี่ได้แน่!

ท่านอาเจิงผู้นั้นค่อยๆ เอ่ยปากอย่างสุขุม

"ไม่ใช่เพราะเสิ่นเช่อหรอก... ในตอนแรกพวกเราคิดว่าสิ่งที่ท่านพูดเป็นความจริง แต่ท่านคงไม่รู้ว่า ในวันที่เสิ่นเช่อเข้ามาในเขตที่เก้า องค์หญิงเองก็เสด็จมาถึงอย่างปลอดภัยเช่นกัน ทั้งยังมาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเราเพื่อพิสูจน์ตัวตนแล้ว"

อันที่จริง ในวันนั้น พวกตาเฒ่าสิบกว่าคนอย่างพวกเขา ถูกชายลึกลับที่อยู่ข้างกายองค์หญิงจับตัวไปขังรวมกันไว้ ณ สถานที่แห่งหนึ่ง

องค์หญิงและชายผู้นั้นได้ทำการชำระความเรื่อง 'ค่ายกลทางเข้า' ด้วยการทรมานพวกเขาเสียจนอ่วม

หลังจากเสร็จสิ้นการทรมาน องค์หญิงจึงยอมเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา

ตอนแรกพวกเขายังไม่ปักใจเชื่อ จนกระทั่งองค์หญิงเรียกกระบี่เทวะเทียนโจวออกมา

พวกจึงเชื่อไปแล้วถึงเจ็ดส่วน

และท้ายที่สุด ก็ได้ใช้หินสายเลือดของตระกูลเสิ่นเป็นตัวพิสูจน์ชี้ขาด

หินสายเลือดก้อนนี้สามารถตรวจสอบได้ว่าเป็นสายเลือดสายตรงหรือสายรองของตระกูลเสิ่น

หากเป็นสายเลือดสายตรง หินสายเลือดจะเปลี่ยนเป็นสีแดง หากเป็นสายรอง จะเปลี่ยนเป็นสีขาว แต่ถ้าไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับสายเลือดสกุลเสิ่นเลย หินสายเลือดก็จะไม่ส่องสว่างขึ้นแม้แต่น้อย

ในตอนนั้น ผลการทดสอบหินสายเลือดขององค์หญิงคือสีแดงเข้ม

ทว่าองค์หญิงตัวปลอมผู้นี้ ในอดีตสีที่นางทดสอบได้กลับเป็นเพียงสีแดงอ่อนเท่านั้น

ที่ในปีนั้นพวกเขายอมสยบเชื่อฟังนาง ประการแรกเป็นเพราะผลทดสอบของหินสายเลือด ประการที่สองคือนางมีความคุ้นเคยกับเรื่องราวของ 'องค์หญิงใหญ่เสิ่นเคอ' เป็นอย่างดี ทั้งยังสามารถเล่าเรื่องราวในสมัยที่ราชวงศ์เทียนโจวยังไม่ล่มสลายออกมาได้อย่างขึ้นใจ

หลังจากพวกตาเฒ่าสิบกว่าคนได้รู้ความจริงว่าตนเองถูกหลอกลวงมานานหลายสิบปี ซ้ำยังเกือบจะลงมือทำร้ายองค์หญิงตัวจริง พวกเขาก็เกลียดชังองค์หญิงตัวปลอมผู้นี้เข้ากระดูกดำ แทบจะรอไม่ไหวที่จะกระชากหน้ากากที่แท้จริงของนางออกมาประจานทันที!

คืนนั้น พวกเขาคุกเข่าเรียงรายอยู่เบื้องหน้าเสิ่นเยียน ร้องไห้ฟูมฟายด้วยความสำนึกผิดและโขกศีรษะขอร้องให้ทรงประทานอภัย

เพียงแต่องค์หญิงตัวจริงไม่ได้แย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วบอกให้พวกเขาลุกขึ้น พร้อมกับเอ่ยคำว่า 'ให้อภัย' เหมือนอย่างที่องค์หญิงตัวปลอมเคยทำ

องค์หญิงเพียงมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ แล้วเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่งว่า

"หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้ายังคงมีความซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อราชวงศ์เทียนโจว ป่านนี้ศีรษะของพวกเจ้าคงหลุดออกจากบ่าไปแล้ว"

คำพูดเด็ดขาดนั้นทำให้ใบหน้าของทุกคนแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก

พวกเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันเข้มข้นจากสายเลือดสายตรงแห่งตระกูลเสิ่นที่แผ่ออกมาจากร่างของเสิ่นเยียน จนทำให้ภาพในอดีตยามที่พวกตนเคยคุกเข่ายอมสยบต่อองค์จักรพรรดิเมื่อแปดร้อยกว่าปีก่อนผุดขึ้นมาซ้อนทับ

เหมือน... เหมือนเกินไปแล้ว!

นี่ต่างหากจึงจะเป็นสายเลือดสายตรงของตระกูลเสิ่นอย่างแท้จริง!

คืนนั้น องค์หญิงได้ตรัสกับพวกเขาว่า

"ในเมื่อข้ายังไม่ตาย นางย่อมต้องไหวตัวทันแน่ เพราะฉะนั้น ข้าต้องการให้พวกเจ้ารอคอยโอกาสอย่างใจเย็น แล้วค่อยตลบหลังมอบการโจมตีที่ปลิดชีพให้นางในคราวเดียว"

"องค์หญิงทรงปราดเปรื่องยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ!"

เหล่าขุนนางเฒ่าสิบกว่าคนเอ่ยรับด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ไม่กล้าประมาทแม้เพียงครึ่งก้าว

องค์หญิง:

"จงเล่าเรื่องทั้งหมดที่นางทำตลอดหลายปีมานี้ให้ข้าฟังอย่างละเอียด"

พวกเขาจึงรีบกราบทูลรายงานทันทีโดยไม่ปิดบัง

ขณะเดียวกัน ทางด้านผู้เฒ่าฉิวที่ติดตามเสิ่นเช่อเข้ามาพักในจวนตระกูลเสิ่น ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันผิดปกติของ 'น้ำทมิฬ' ภายในจวนได้อย่างเฉียบแหลม เขาจึงเริ่มสืบสวนเรื่องนี้ในทันที

ไม่นานนัก ผู้เฒ่าฉิวก็สืบพบว่าซือกั่งคือผู้ที่หลอมรวมน้ำทมิฬเข้าไปในร่าง

นอกจากนี้ เขายังลอบเข้าไปในตำหนักขององค์หญิงตัวปลอม และได้ยินบทสนทนาลับระหว่างนางกับซือกั่งเข้าพอดี

ที่แท้เป็นนางนั่นเองที่มอบน้ำทมิฬให้ซือกั่งหลอมรวม ทั้งยังสั่งให้เขาจัดงานประลองสัตว์อสูรที่เกี่ยวข้องกับน้ำทมิฬขึ้น เพื่อล่อให้เสิ่นเยียนยอมปรากฏตัวออกมา

ส่วนซือกั่ง เพื่อแลกกับการให้องค์หญิงตัวปลอมยอมยื่นมือเข้าช่วยหญิงในดวงใจ จึงยอมกัดฟันตอบตกลงทำตามแผนการของนางแต่โดยดี