ตอนที่ 1561 แบบนี้ก็ได้เหรอ???

เมืองเต่าทมิฬ บริเวณหน้าป้อมเฉือนคง

ลี่เยว่นำทางชี่เอ๋อร์เล่อและดอส ก้าวเดินไปยังช่องทางเข้าเมืองแบบเร่งด่วน

เธอเดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ มองไปยังพนักงานแล้วส่งสัญญาณให้

"ช่วยลงทะเบียนให้พวกเขาหน่อย"

"ครับ"

พนักงานพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม

ดอสเดินเข้าไปด้านหน้าอย่างชำนาญ บอกข้อมูลของตัวเอง หลังจากลงทะเบียนเสร็จก็ได้รับเอกสารผ่านทาง

เขามาที่ถนนการค้าหลายครั้งแล้ว คุ้นเคยกับกฎระเบียบของที่นี่เป็นอย่างดี เรียกได้ว่าจำขึ้นใจเลยทีเดียว

ใบหน้าของชี่เอ๋อร์เล่อเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ได้ถามอะไรมากนักและให้ความร่วมมือในการลงทะเบียนจนเสร็จสิ้น

"ตามฉันมา"

ลี่เยว่พาทั้งสองคนเดินผ่านป้อมเฉือนคงและป้อมซานไห่ เข้าสู่ถนนการค้าที่มีเสียงผู้คนดังอื้ออึงราวกับน้ำเดือดพล่าน

ตลอดทางชี่เอ๋อร์เล่อเบิกตากว้าง เสียงร้องอุทานด้วยความตื่นตะลึงไม่เคยขาดสาย

"ที่นี่สวยมากเลย แล้วยังสะอาดอีก"

"กำแพงเมืองก็สูง แถมยังสร้างอยู่บนตัวอสูรทะเลอีก ทำได้ยังไงกันเนี่ย?"

"หอมจัง นี่กลิ่นอะไร?"

"..."

ดอสกระตุกมุมปาก อยากจะแกล้งทำเป็นไม่รู้จักชี่เอ๋อร์เล่อ

"โครกคราก"

ท้องของชี่เอ๋อร์เล่อร้องประท้วงขึ้นมา

"..."

ลี่เยว่ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

"กลิ่นนี้ แค่ดมก็หิว"

ชี่เอ๋อร์เล่อพูดด้วยความเขินอาย

ดอสเสนอขึ้นว่า

"ถ้าไม่ได้มีธุระด่วนอะไร ก็ให้เขาซื้อของกินก่อนเถอะ"

ลี่เยว่ครุ่นคิดเล็กน้อย ตอนนี้หาคนที่ต้องการตัวพบแล้ว แถมยังต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากเขา การเสียเวลาสักนิดหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงพยักหน้า

"ได้สิ"

พอชี่เอ๋อร์เล่อได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เปล่งประกาย เขาเดินตามกลิ่นไปยังร้านค้าที่อยู่ไม่ไกลนัก

หน้าร้านไม่ได้ใหญ่โตอะไร ทว่าบริเวณหน้าเคาน์เตอร์กลับมีแถวต่อคิวเรียงยาวเหยียด

"โร่วเจียหมัว?"

ชี่เอ๋อร์เล่อมองดูป้ายร้านขนาดใหญ่ มันเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลยในอดีต

"กลิ่นหอมมาก น่าจะอร่อยน่าดู"

เขาอดใจไม่ไหว จึงไปต่อแถวที่ด้านหลังสุด

"..."

ลี่เยว่ข่มความรู้สึกอยากจะห้ามปรามเขาเอาไว้ แถวที่ยาวขนาดนี้ กว่าจะถึงคิวเขาอย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง

และก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ กว่าคนที่อยู่ข้างหน้าจะซื้อโร่วเจียหมัวและเดินจากไปจนหมด เวลาก็ล่วงเลยไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว

ชี่เอ๋อร์เล่อยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ มองดูป้ายราคาด้านบน ไม่รู้ว่าจะสั่งอะไรดี

"คุณลูกค้าคะ ขอแนะนำสูตรต้นตำรับค่ะ ท่านเจ้าเมืองของเราทานเป็นประจำเลย"

พนักงานแนะนำด้วยรอยยิ้ม

"ตกลง งั้นเอาต้นตำรับสองชิ้น"

ชี่เอ๋อร์เล่อพยักหน้า ก่อนจะหยิบผลึกอสูรระดับหนึ่งจำนวนสิบก้อนวางลงบนเคาน์เตอร์

"ตกลงค่ะ"

พนักงานเก็บผลึกอสูรไป

พนักงานอีกคนหันหลังกลับไป หยิบแป้งที่กำลังอุ่นอยู่ข้างเตาขึ้นมาสองชิ้น ใช้มีดผ่าครึ่งตรงกลาง จากนั้นก็นำเนื้อตุ๋นที่สับละเอียดมาราดด้วยน้ำซอสแล้วยัดไส้เข้าไปในแป้ง

(ต้นฉบับมันผมไปหามา มันเหมือนกับ แป้งซาลาเปา หรือแป้งทอดแล้วผ่ากลางกับใส่ใส้เนื้อ ไม่รู้ไทยเรียกอะไร)

ร้านโร่วเจียหมัวเพิ่งเปิดได้ไม่นาน แต่คนที่เคยลิ้มลองล้วนคะนึงหาไม่ลืมเลือนเนื้อตุ๋นน้ำซอสสูตรพิเศษ ทานคู่กับแป้งแผ่นกรอบๆ แทบไม่มีใครสามารถปฏิเสธความอร่อยนี้ได้ลง

การเคลื่อนไหวของพนักงานรวดเร็วมาก เพียงหนึ่งนาทีก็ทำโร่วเจียหมัวเสร็จสองชิ้น พวกเขาจับมันใส่ถุงแล้วส่งให้ชี่เอ๋อร์เล่อ

"หอมจังเลย"

ชี่เอ๋อร์เล่อถือโร่วเจียหมัวเดินออกจากแถว มุ่งหน้าไปยังดอสและลี่เยว่ที่ยืนรออยู่ด้านข้าง

เขาหยิบโร่วเจียหมัวออกมาหนึ่งชิ้น อ้าปากกว้างกัดลงไปหนึ่งคำ แผ่นแป้งที่กรุบกรอบเข้ากันได้ดีกับเนื้อตุ๋นหอมกรุ่นที่เปื่อยยุ่ย อร่อยเสียจนแทบจะกัดลิ้นตัวเอง

เขาเบิกตากว้างมองไปยังเพื่อนรัก เอ่ยปากชมด้วยความทึ่ง

"โร่วเจียหมัวนี่มันอร่อยเกินไปแล้ว!"

"อาหารของเมืองเต่าทมิฬก็อร่อยทุกอย่างนั่นแหละ"

ดอสกล่าวอย่างใจเย็น

ชี่เอ๋อร์เล่อเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย

"ฉันรักที่นี่จังเลย อยากจะมาอาศัยอยู่ที่นี่จริงๆ"

"ไปกันได้หรือยัง?"

ลี่เยว่ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ฉันยังกินไม่อิ่มเลย"

ชี่เอ๋อร์เล่อตอบด้วยความเกรงใจ

เขากินโร่วเจียหมัวเข้าไปสองชิ้นแล้ว แต่ท้องก็ยังคงหิวอยู่

ดอสเสนอขึ้นมาว่า

"ไปลองชิมไก่ทอดกันไหม เป็นร้านเพิ่งเปิดใหม่ในช่วงสองสามวันนี้เหมือนกัน"

"อยู่ตรงไหนล่ะ?"

ชี่เอ๋อร์เล่อรีบซักไซ้

"ก็อยู่ที่ถนนเส้นหลังนี่เอง"

ดอสออกตัวก้าวเดินนำไปข้างหน้า

ชี่เอ๋อร์เล่อชำเลืองมองลี่เยว่ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้เอ่ยปฏิเสธ เขาก็รีบสาวเท้าตามไปทันที

"อดทนไว้…"

ลี่เยว่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พึมพำกับตัวเองเบาๆ เพื่อปลอบประโลมจิตใจ

เธอก้าวเดินตามไป และเห็นว่าชี่เอ๋อร์เล่อไปยืนต่อแถวอยู่ที่หน้าร้านไก่ทอดเรียบร้อยแล้ว

ร้านไก่ทอดเองก็เพิ่งเปิดใหม่เช่นกัน โดยแนวคิดนั้นมีต้นกำเนิดมาจากตำหนักเนินสูง

หลังจากที่ฮู่เตียนได้ลิ้มลองไก่ทอดฝีมือของมู่เหลียง เธอก็เกิดความคิดอยากจะมาเปิดร้านไก่ทอดในถนนการค้า

นับตั้งแต่ฮู่เตียนเริ่มมีความคิดนี้ จนกระทั่งร้านไก่ทอดถูกเปิดขึ้นมาจริงๆ กินเวลาห่างกันถึงสองเดือน หลังจากที่ผลผลิตของไก่สามสีเพิ่มมากขึ้น ร้านไก่ทอดถึงได้เปิดกิจการขึ้นมาได้

ลี่เยว่ยกแขนกอดอก ยืนพิงกำแพงรอคอยอย่างอดทน

สิบกว่านาทีต่อมา ชี่เอ๋อร์เล่อก็มายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ของร้านไก่ทอด เขามองดูรสชาติของไก่ทอดที่มีให้เลือกถึงเจ็ดแปดรส อาการเลือกไม่ถูกกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง

"ไก่ทอดรสซอสมะเขือเทศ ไก่ทอดรสเผ็ด ไก่ทอดรสพะโล้ ไก่ทอดรสต้นตำรับ..."

ชี่เอ๋อร์เล่อขมวดคิ้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความยุ่งยากใจ

พนักงานยิ้มแย้มพลางกล่าวว่า

"หากเป็นครั้งแรกที่ซื้อไก่ทอด ขอแนะนำรสต้นตำรับและรสเผ็ดค่ะ ทั้งสองรสนี้เป็นรสชาติที่ขายดีที่สุดของร้านเราเลย"

"ตกลง งั้นเอาสองอย่างนี้แหละ"

ชี่เอ๋อร์เล่อรีบพยักหน้า หยิบผลึกสัตว์อสูรออกมาจ่ายเงิน

"ได้ค่ะ"

พนักงานเก็บผลึกสัตว์อสูรไป นำถุงกระดาษออกมาสองใบ แต่ละใบใส่ไก่ทอดที่เพิ่งทอดเสร็จใหม่ๆ ร้อนๆ ลงไปถุงละครึ่งชั่ง

ชี่เอ๋อร์เล่อรับไก่ทอดมา เขาแทบจะรอไม่ไหว หยิบไก่ขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วยัดเข้าปาก หนังที่กรอบนอกถูกเคี้ยวจนแหลก เนื้อไก่ด้านในยังคงมีความชุ่มฉ่ำ รสชาติที่กลมกล่อมแผ่ซ่านไปทั่วทั้งช่องปาก

"อร่อย อร่อยมากเลย"

ดวงตาของเขาเปล่งประกายระยิบระยับ ตอนนี้อันดับความอร่อยของไก่ทอดในใจเขาพุ่งทะยานแซงหน้าโร่วเจียหมัวไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"เดินไปกินไปเถอะ อย่ามัวแต่เสียเวลาเลย"

ลี่เยว่ขมวดคิ้วเอ่ย

"โอเค"

ชี่เอ๋อร์เล่อที่แก้มตุ่ยไปด้วยของกินพยักหน้ารับรัวๆ

เขาลิ้มรสไก่ทอดรสเผ็ดเข้าไปอีกชิ้น ความชื่นชอบที่มีต่อไก่ทอดในใจก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นไปอีกระดับ

กว่าเขาจะกินไก่ทอดหมดแล้วดึงสติกลับมาได้ พวกเขาก็เดินผ่านป้อมเว่ยฉาย เข้าสู่เขตเมืองชั้นนอกที่แท้จริงของเมืองเต่าทมิฬเสียแล้ว

ระหว่างทางที่มุ่งหน้าไปยังเนินสูง ชี่เอ๋อร์เล่อร้องอุทานเสียจนคอแทบแหบแห้ง ความแปลกใหม่ของเมืองเต่าทมิฬได้ชำระล้างความรู้ความเข้าใจของเขาไปครั้งแล้วครั้งเล่า

พวกเขาทั้งสามเดินเข้าไปภายในเนินสูง

ดอสเอียงคอหันไปกำชับว่า

"เดี๋ยวพอได้เจอท่านมู่เหลียงแล้ว นายอย่าโวยวายเสียงดังล่ะ ต้องรู้จักมารยาท อย่าให้เสียมารยาทเด็ดขาด"

"รู้แล้วน่า"

ชี่เอ๋อร์เล่อโบกมืออย่างไม่ใส่ใจนัก ความสนใจของเขาถูกดึงดูดไปที่ต้นไม้แห่งชีวิตอันสูงใหญ่

ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็ถูกลี่เยว่จัดเตรียมให้นั่งรออยู่ในห้องรับรอง เพื่อรอการมาถึงของมู่เหลียง

ผ่านไปอีกราวๆ สิบนาที มู่เหลียงถึงได้พาเหยาเอ๋อเดินเข้ามาในห้องรับรอง

"ท่านมู่เหลียง ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ"

ดอสลุกขึ้นยืนด้วยปฏิกิริยาตอบสนองทันที

"ท่านดอส เชิญนั่งเถอะ"

มู่เหลียงพยักหน้าเรียบๆ

ดอสรีบพยักหน้ารับแล้วทรุดตัวลงนั่ง

มู่เหลียงหันไปมองชี่เอ๋อร์เล่อ แววตาแฝงไปด้วยการประเมินและพิจารณา

"นายเป็นคนค้นพบสัตว์วิญญาณชนิดนี้งั้นเหรอ?"

เพียงแค่เขาขยับความคิด ภาพมายาของสัตว์วิญญาณที่ถูกผีมายากัดก็ปรากฏขึ้นที่ด้านข้าง

"ฉันเอง"

ชี่เอ๋อร์เล่อพยักหน้า

มู่เหลียงถามต่อ

"ยังจำได้ไหมว่าอยู่ตรงไหน?"

"จำได้สิ เส้นทางเดินเรือสายนั้นฉันวิ่งอยู่เป็นประจำ"

ชี่เอ๋อร์เล่อตอบด้วยน้ำเสียงสดใส

มู่เหลียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"พาคนของฉันไปที่นั่น แล้วฉันจะจ่ายค่าตอบแทนให้"

แววตาของชี่เอ๋อร์เล่อฉายแววลังเล เขาถามด้วยความสงสัย

"ค่าตอบแทนอะไรล่ะ?"

"แล้วนายต้องการอะไรล่ะ?"

มู่เหลียงถามกลับ

"ฉันอยากทำธุรกิจที่เมืองเต่าทมิฬ จะได้ไหม?"

ชี่เอ๋อร์เล่อกะพริบตาปริบๆ

"ไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่านายจะเป็นคนของเมืองเต่าทมิฬ"

มู่เหลียงตอบปฏิเสธไปโดยแทบไม่ต้องคิด

ร้านค้าในถนนการค้าของเมืองเต่าทมิฬ จะต้องเป็นของเมืองเต่าทมิฬทั้งหมดเท่านั้น

ชี่เอ๋อร์เล่อยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะกล่าวต่อ

"งั้นฉันขอเข้าร่วมกับเมืองเต่าทมิฬก็แล้วกัน"

"นี่คือสิ่งที่นายต้องการจริงๆ สินะ"

มู่เหลียงกล่าวด้วยสายตาเรียบเฉย

"ใช่ ฉันชอบเมืองเต่าทมิฬมาก ชอบทุกสิ่งทุกอย่างของที่นี่เลย"

ชี่เอ๋อร์เล่อตอบด้วยความสัตย์จริง

เมื่อมู่เหลียงได้ยินดังนั้น เขาก็หันไปมองเหยาเอ๋อ สาวใช้ตัวน้อยจึงพยักหน้าเบาๆ

เขาหันกลับมามองชี่เอ๋อร์เล่อ แล้วพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้

"ท่านเจ้าเมือง ยินดีรับใช้ครับ"

ชี่เอ๋อร์เล่อลุกขึ้นยืน โค้งคำนับทำความเคารพอย่างเป็นทางการ

ดอสอ้าปากค้าง แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?