ตอนที่ 329 โลกบรรพชนหงส์หยก

ตอนที่ 329 โลกบรรพชนหงส์หยก เพลิงเหมันต์สามพันวิถี

บรรยากาศเงียบงันเล็กน้อย ไม่มีใครรู้ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

มองไปมองมา

คนที่งุนงงที่สุดก็คือทูตหงส์

อย่างไรก็ตาม หากจักรพรรดินีหงส์หยกยินดีลงมือ ไม่ว่าจะเป็นการล่วงเกินคนของจวนจันทร์กระจ่างหรือไม่ ก็ปล่อยให้เป็นเช่นนั้นเถอะ นี่ไม่ใช่ปัญหาของนาง

แต่จ้าวโลกนิรันดร์ผู้นี้เป็นใครกันแน่...

เฉินสิงรู้สึกตื่นเต้น

ส่วนไป๋เฟิ่งเหยาไม่รู้ว่าตนเองมีบรรพจารย์เพิ่มขึ้น หรือมีอาจารย์แม่เพิ่มขึ้นกันแน่ จึงไม่กล้าแทรกแซง

เฉินฝานเงียบไปชั่วขณะ ราวกับถูกบังคับให้ยอมรับสารภาพ และขึ้นเรือโจรไปแล้วก็ลงไม่ได้

"จักรพรรดินีหงส์หยก จะให้ประมุขผู้นี้เรียกเจ้าว่าอะไร?"

"อาจารย์!" จักรพรรดินีหงส์หยกดูสนุกสนานเล็กน้อย

"ไม่ต้องมากพิธี..." เฉินฝานรู้สึกสบายใจ

พลิกสถานการณ์กลับมาได้หนึ่งกระดาน

ทุกคน: "..."

เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ!

จักรพรรดินีหงส์หยกถึงกับผงะไปชั่วครู่ จากนั้นสีหน้าก็เย็นชาลงเล็กน้อย

เจ้าตัวแสบนี่! ช่างไร้ยางอาย! กล้าดียังไง!

นางสะบัดมือออกไป ไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าตัวเฉินฝานไปทันที

ไม่มีบรรพชนมารอยู่ด้วย เจ้าลองดูสิว่าใครคืออาจารย์!

นางก็ไม่ใช่คนที่ยอมเสียเปรียบหรือถูกรังแกง่ายๆ เช่นกัน

เฉินฝานรู้สึกเพียงว่าตนเองกำลังหมุนวนอยู่ในดาราจักร

ทุกคน: "..."

อ้าว ไปแล้ว

ทูตหงส์ถอนหายใจโล่งอก "ทุกท่าน โปรดเข้าสู่โลกบรรพชนหงส์หยกของข้า"

นางมองไปที่เฉินสิงและไป๋เฟิ่งเหยา

ในสถานการณ์เช่นนี้ นางก็ไม่สามารถควบคุมอะไรได้

ส่วนจ้าวโลกนิรันดร์ที่กล้าปฏิบัติต่อจักรพรรดินีหงส์หยกเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่สบายนัก แต่จักรพรรดินีหงส์หยกกลับดูเหมือนจะโปรดปรานเขามาก? เป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และมีเหตุผลอะไร

ไม่ว่าจะอย่างไร นางก็ไม่กล้าคาดเดาต่อไป

เฉินสิงและไป๋เฟิ่งเหยาพยักหน้า จากนั้นก็ติดตามเข้าไปในโลกบรรพชนหงส์หยกพร้อมกัน

เพียงหวังว่าประมุขน้อย/อาจารย์ จะดูแลตัวเองให้ดี พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้

ช่างเถอะ ไม่ต้องสนใจแล้ว ไปเปิดหูเปิดตาเสียหน่อยก็ดี

...

ภายในโลกบรรพชนหงส์หยก

ภูเขาและแม่น้ำงดงาม ทิวทัศน์น่ารื่นรมย์

จักรพรรดินีหงส์หยกหิ้วเฉินฝานปรากฏตัวอยู่บนท้องฟ้า

เรามาคุยกันเป็นการส่วนตัว

"เจ้าไม่ยอมรับประมุขผู้นี้เป็นอาจารย์เพราะเหตุใด?"

เจ้าหนุ่ม เจ้ากล้าหาญเกินไปแล้ว เจ้าเป็นคนแรกที่กล้าปฏิเสธประมุขผู้นี้เช่นนี้

ยิ่งกว่านั้น ฟังดูแล้วก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร

เพียงเพราะมีบรรพชนมารหนุนหลัง? หากพูดเช่นนั้น ก็ยังพอมีเหตุผลอยู่บ้าง

แต่ประมุขผู้นี้มีจุดอ่อนของเจ้าอยู่ในมือ ไม่กลัวหรือ!

เฉินฝานยิ้มเล็กน้อย "ประมุขผู้นี้มีอาจารย์อยู่แล้ว จะต้องรับใครเป็นอาจารย์อีกเล่า?"

จักรพรรดินีหงส์หยกได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง

ถูกชิงตัดหน้าไปแล้ว... รู้สึกไม่สบายใจจริงๆ

"ใครกัน?"

แข็งแกร่งกว่านางหรือไม่? ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบ

เฉินฝาน: "..."

สารภาพตามตรง

"ไม่สะดวกที่จะบอก"

กำลังตั้งครรภ์อยู่...

จักรพรรดินีหงส์หยกได้ยินดังนั้น ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

แต่คู่กรณีดูจะลึกลับนัก การมีศิษย์เช่นนี้ และยังสามารถรับยอดอสูรตนนี้เป็นศิษย์ได้อีก เขาเป็นใครกันแน่...

ช่างเถอะ หากมีโอกาส ก็คงได้พบกัน

"เจ้าต้องการทดสอบประมุขผู้นี้เพราะเหตุใด?" ในเมื่อไม่มีความหวังแล้ว ก็เปิดเผยกันไปเลย

การที่ให้นางซึ่งเป็นจักรพรรดิเทพต้องเสียเปรียบเปล่าๆ นั้นเป็นไปไม่ได้

ความน่าเกรงขามถูกนำออกมาใช้ทันที

ส่วนเฉินฝานที่กำจัดคนของจวนจันทร์กระจ่างไปก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นการทดสอบท่าทีของนาง ซึ่งความรู้สึกเช่นนี้ทำให้ไม่พอใจอย่างยิ่ง!

ฮึ่ม เกรงว่าจะอยากถูกกดดันให้สู้

เฉินฝานไม่ปฏิเสธ

"ออกไปข้างนอก ก็ต้องระมัดระวังบ้าง"

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า เห็นได้ชัดว่าเพราะจักรพรรดินีหงส์หยกต้องการรับเขาเป็นศิษย์ นางจึงยังคงยืนอยู่ข้างเขา แม้จะต้องล่วงเกินจวนจันทร์กระจ่าง นางก็ยังคงปกป้อง

นี่คือท่าที ไม่ใช่กลอุบาย

แต่ตอนนี้ยังไม่ได้รับเขาเป็นศิษย์ ไม่ใช่ศัตรูก็พอแล้ว เป็นทั้งศัตรูและมิตร ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ ก็จะกลายเป็นมิตรกันในที่สุด...

จักรพรรดินีหงส์หยกรู้สึกไม่สบายใจกับการถูกทดสอบความลึกซึ้งของตนเองจริงๆ นี่คือความไม่ไว้วางใจ

แต่เมื่อคิดดูแล้ว ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะพวกเขาเพิ่งพบกัน ทุกอย่างเป็นเพียงเพราะเพลิงบรรพชน และได้ผูกพันกัน...

ตอนนี้ดีแล้ว แม้จะไม่สามารถรับเฉินฝานเป็นศิษย์ได้ โลกบรรพชนหงส์หยกก็ผูกพันกับเฉินฝานไปแล้ว เพราะคนของจวนจันทร์กระจ่างมาผิดเวลาจริงๆ

เห็นได้ชัดว่านางขาดทุนยับเยิน!

จากนั้นก็ไม่ได้ติดใจอะไรอีก ทุกอย่างเป็นโชคชะตา

"เจ้ามีความสัมพันธ์อะไรกับบรรพชนมาร?" นางถามขึ้นลอยๆ

เฉินฝานครุ่นคิด "หากเจ้าถามเช่นนั้น ก็ควรนับว่าเป็นบรรพบุรุษของข้า"

จักรพรรดินีหงส์หยก: "..."

ครอบครัวเดียวกัน!

สีหน้าของนางดูงุนงงเล็กน้อย "เป็นไปได้อย่างไร... บรรพชนมารยังมีครอบครัวอีกหรือ..."

เฉินฝานหน้ามืด เจ้ากำลังสาปแช่ง!

"เป็นอย่างไร? จักรพรรดินีหงส์หยกดูเหมือนจะประหลาดใจ?"

บางทีจักรพรรดินีหงส์หยกอาจจะรู้อะไรบางอย่าง รีบสอบถามทันที

จักรพรรดินีหงส์หยกเงียบไปเล็กน้อย

"เมื่อก่อนบรรพชนมารปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ไม่รู้ภูมิหลัง จะมีทายาทได้อย่างไร?"

เฉินฝานมีคำถาม "ทำไมจะไม่มีทายาทไม่ได้?"

เมื่อมองเช่นนี้ ตระกูลเฉินแห่งหมื่นโลกก็ยังคงซ่อนตัวลึกนัก แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดินีหงส์หยกก็ยังไม่รู้ที่มา

จักรพรรดินีหงส์หยกไม่สามารถโต้แย้งได้ เพียงแต่เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ยิ่งเพิ่มความลึกลับเข้าไปอีก

เพราะเมื่อก่อนบรรพชนมารมีชื่อเสียงโด่งดัง จักรพรรดิเทพทั่วไปไหนเลยจะกล้ายั่วยุ

มิฉะนั้น นางก็คงไม่เป็นเช่นนี้

เงียบไปอีกครั้ง

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เกี่ยวกับเรื่องเพลิงบรรพชน เพลิงพิโรธสุญญะจักรวาล ประมุขผู้นี้สามารถชี้แนะเจ้าได้บ้าง"

ในจินตนาการ: รับศิษย์ ชี้แนะ ปกป้อง นางก็ยินดีที่จะล่วงเกินผู้ท่องดาราจักร ทุกคนมีความสุข

ความจริงคือ: รับศิษย์ไม่สำเร็จ แต่ยังต้องชี้แนะ ยังต้องปกป้อง ยังถูกเอาเปรียบฟรีๆ ผูกพันกับกรรมและกลายเป็นผู้เคราะห์ร้าย

"ขอบคุณจักรพรรดินีหงส์หยก" เมื่อพูดถึงเรื่องสำคัญ เฉินฝานก็มีสีหน้ากระตือรือร้นเล็กน้อย

จักรพรรดินีหงส์หยกมองเห็นการมีอยู่ของเพลิงพิโรธสุญญะจักรวาลจริงๆ และก่อนหน้านี้ นางก็เคยพูดถึงไฟเป็นพิเศษ... เป็นไปได้ไหม?

จักรพรรดินีหงส์หยกไม่ใส่ใจ "ไม่ต้องขอบคุณมากนัก ประมุขผู้นี้ช่วยเจ้า ไม่ใช่เพราะไม่มีผลประโยชน์ แม้จะไม่สามารถรับเจ้าเป็นศิษย์ได้ น่าเสียดายยิ่งนัก แต่ประมุขผู้นี้ก็จะไม่เสียสละเปล่าๆ"

ความหมายชัดเจน รับศิษย์ไม่สำเร็จ แต่ก็ยังต้องเก็บเกี่ยวผลประโยชน์

เฉินฝานแสดงความเข้าใจ ทุกคนเป็นผู้ใหญ่ หากไม่มีผลประโยชน์ แล้วจะทำไปเพื่ออะไร? การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน การผูกพันกับกรรม ก็เป็นเรื่องปกติ

"ไม่เป็นไร จักรพรรดินีหงส์หยกโปรดวางใจ"

การแลกเปลี่ยน! ตราบใดที่นางไม่ใช่ศิษย์อาจารย์ก็ยังยินดีที่จะปกป้อง เขาก็จะพัฒนาตัวเองได้อย่างมั่นคงยิ่งขึ้น

เพราะบรรพชนมารก็ถูกกักขังไว้ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย การตอบแทนบุญคุณที่ได้รับมาอย่างเต็มที่ ก็จะต้องตอบแทนอย่างเต็มที่ในภายหลัง

จักรพรรดินีหงส์หยกพยักหน้า แม้จะไม่ได้สนทนาอย่างลึกซึ้ง แต่ก็รู้สึกว่าเฉินฝานน่าจะมีคุณธรรม ไม่น่าจะทำเรื่องเอาเปรียบฟรีๆ

ช่างเถอะ บรรยากาศมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ช่วยหน่อยเถอะ

ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับ "ส่วนเรื่องเพลิงบรรพชน... จริงๆ แล้ว ประมุขผู้นี้มีเพลิงบรรพชนอันดับห้า เพลิงเหมันต์สามพันวิถี"

กล่าวจบ จักรพรรดินีหงส์หยกก็แบมือหยกอันบริสุทธิ์ออก เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ที่มีแกนไฟสีแดงปกคลุมด้วยเปลวไฟสีขาวบริสุทธิ์ก็เต้นระริกอยู่บนฝ่ามือ

"อันดับห้า เพลิงเหมันต์สามพันวิถี..." เฉินฝานจ้องมอง เห็นได้ชัดว่าจักรพรรดินีหงส์หยกก็มีเพลิงบรรพชนเช่นกัน!

ช่างมีวาสนาจริงๆ หากสามารถรับนางเป็นศิษย์ได้ รางวัลก็คงจะไม่เลวร้ายนักใช่ไหม?

และเปลวไฟสีขาวบริสุทธิ์นั้น กลับให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกอย่างยิ่ง ราวกับมีดวงดาวสามพันดวงไหลเวียนอยู่? เหมือนกับความรู้สึกที่ศาสตราเทพสังหารมอบให้เขา เพียงแต่ขนาดของดวงดาวแตกต่างกันเล็กน้อย

และดวงดาวเหล่านั้น ก็เหมือนกับเกล็ดหิมะที่สวยงาม อ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยเจตนาฆ่า

จักรพรรดินีหงส์หยกตอบรับ

"ในฐานะเพลิงบรรพชน เพลิงเหมันต์สามพันวิถีและเพลิงพิโรธสุญญะจักรวาลของเจ้ามีความแตกต่างกัน..."

"ส่วนวิธีการใช้ สามารถช่วยให้เจ้าเข้าใจกฎชนิดหนึ่งในทางกลับกัน ซึ่งแตกต่างจากกฎแห่งวิถี เรียกว่าเขตแดน..."

"เอาล่ะ ไปกันเถอะ"

กล่าวจบ ก็หิ้วเฉินฝานไปทันที

ไม่สนใจความรู้สึกของเฉินฝานเลย บังคับสอนวิชาให้

(จบตอน)