ตอนที่ 275 เฉินฝานทะลวงอย่างบ้าคลั่ง
ตอนที่ 275 เฉินฝานทะลวงอย่างบ้าคลั่ง
ตอนที่ 275 เฉินฝานทะลวงอย่างบ้าคลั่ง
เฉินฝานกำลังหลอมรวมเพลิงพิโรธสุญญะจักรวาล
เพราะเพลิงบรรพชนอยู่ในสภาวะยอมสวามิภักดิ์อยู่แล้ว ขอเพียงเขาประคองให้มั่น มิให้เกิดเหตุผิดพลาด ก็ย่อมไร้อันตรายใหญ่หลวง
และโลกน้อยก็มิได้พังทลายเพราะเหตุนั้น
หากเพลิงพิโรธสุญญะจักรวาลมีจิตแข็งข้อแม้เพียงน้อย โลกน้อยแห่งนี้คงสลายสูญไปนานแล้ว เพียงสะกิดเดียวก็สิ้นสภาพ…
ยามนี้
ร่างทั้งร่างของเขาจมอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงไร้ขอบเขต แม้มิได้อาศัยโลกน้อยกำบัง หากเผยออกสู่ภายนอก ผู้อื่นก็มิอาจตรวจพบการมีอยู่ของเขาได้
เพราะเพลิงพิโรธสุญญะจักรวาลสามารถเผาผลาญการรับรู้และจิตสำนึกทั้งปวง
ด้วยพลังของเทพทั่วไป ย่อมมิอาจทะลวงผ่านได้
ยิ่งมิอาจคาดคิดว่าจะมีผู้ใดกล้าอยู่ในเปลวเพลิงอันน่าสะพรึงนี้เพื่อรับการชำระล้าง…
แม้เพลิงพิโรธสุญญะจักรวาลจะเชื่องนัก แต่แรงปะทะต่อกายเทพและจิตวิญญาณของเขา ก็ยังร้ายแรงยิ่ง
ความเจ็บปวดนั้น ย่อมมีอยู่
เฉินฝานโคจรเคล็ดสูงสุดแห่งมหาวิถี อาศัยมหาวิถีภายในกาย หลอมรวมเพลิงพิโรธสุญญะจักรวาล
สิ่งเดียวที่กดข่มเพลิงบรรพชนนี้ได้ ก็คือเคล็ดของเขาเอง ดังนั้นจึงมิใช่การกลืนช้างโดยงูอันประมาทเลินเล่อ
แม้คุณภาพจะข่มได้ ทว่าในด้านปริมาณ ช่องว่างยังคงมหาศาล
การจะรับแรงกระแทกจากความแตกต่างอันใหญ่หลวงนั้น คือบททดสอบที่เขาต้องเผชิญด้วยตนเอง จำต้องทนรับให้ไหว
ทว่า เป้าหมายและความทะเยอทะยานของเขา หาได้หยุดเพียงหลอมรวมเพลิงบรรพชน ควบคุมมัน และทะลวงระดับพลังไม่!
เขายังคิดอาศัยโอกาสนี้ ใช้พลังนี้ ย้อนกลับไปขัดเกลาเคล็ดสูงสุดแห่งมหาวิถีให้ก้าวไกลยิ่งขึ้น กระแทกทะลวงมหาวิถีภายในกาย!
หากระหว่างกระบวนการนี้สามารถทะลวงได้ มหาวิถีในกายเพิ่มพูน ย่อมทำให้การหลอมรวมเพลิงบรรพชนง่ายดายขึ้น
และเพลิงบรรพชนก็จะย้อนกลับมาช่วยเปิดทะลวงมหาวิถีในกายอีกครั้ง!
นี่คือผลเกื้อกูลซึ่งกันและกัน เสมือนก้าวไปข้างหน้าโดยการสะท้อนกลับไปมา ทบซ้อนต่อเนื่อง…
ขณะเดียวกัน
กายาโกลาหลของเฉินฝานโคจรอย่างบ้าคลั่ง คอยหนุนเสริม
กระดูกสูงสุดนั้น ตราประทับกระดูกสีทองก็ปลดปล่อยแสงทองเจิดจ้ายิ่งขึ้น ราวกับถูกเผาจนแดงฉาน
แม้กระทั่งโลหิตสูงสุดของเขา ก็ประหนึ่งกลายเป็นลาวาหลอมละลาย ไหลเวียนอยู่ในเนื้อหนังเส้นชีพจร ชำระล้างทุกส่วน…
ยามนั้นเอง โลหิตผานกู่ซึ่งเคยดูดซับไว้ก่อนหน้า พลันสำแดงอานุภาพ แบกรับแรงกระแทกทั้งหมด แม้มิใช่แก่นแท้โลหิต ทว่าการเปลี่ยนแปลงสภาพร่างกายโดยนัยนั้น ประเมินค่าไม่ได้
มันก่อให้เกิดความสมดุลระดับหนึ่ง มิให้พลังอันน่าสะพรึงทำลายกายเนื้อของเขาเสียสิ้น
เฉินฝานใช้พลัง ดึงรั้งเพลิงพิโรธสุญญะจักรวาลให้หลั่งไหลเข้าสู่ร่างอย่างบ้าคลั่ง หลอมรวมไม่หยุด…
ทว่าไร้เหงื่อแม้หยดเดียว เพราะเพียงผุดขึ้นก็ถูกระเหยสิ้น
จนบัดนี้ นอกจากความเจ็บปวดไร้ขอบเขตแล้ว ยังมิได้เกิดเหตุผิดคาด
เพลิงพิโรธสุญญะจักรวาลเองก็หลอมรวมเข้าสู่ร่างนายท่านอย่างบ้าคลั่ง
แต่มันระมัดระวังยิ่งนัก เกรงว่าเผลอโกรธขึ้นมาแล้วเผานายท่านสิ้นชีวิต จะกลายเป็นเรื่องไม่งาม
ท้ายที่สุดแล้ว นายท่านยังอ่อนแอเกินไป
ทว่าพลังมหาวิถีภายในกายนายท่านนั้น น่าสะพรึงยิ่ง ทำให้มันรู้สึกหวาดหวั่น เป็นความรู้สึกถูกกดข่ม
พลังมหาวิถีอันสมบูรณ์! น่ากลัวเพียงนี้! คุณภาพเคล็ดของนายท่านต้องสูงส่งยิ่ง ล้ำฟ้าโดยแท้!
ยังดีที่นายท่านยังอ่อนแอ หากแข็งแกร่งกว่านี้ เพียงสะบัดเดียว มันอาจถูกยึดครองโดยสมบูรณ์
เช่นนั้นมิอับอายหรือ?
“นายท่าน ท่านไหวหรือไม่?” เพลิงพิโรธสุญญะจักรวาลเอ่ยถาม
ยังเหลือบมองสีหน้าซึ่งดูมิใคร่สบายของนายท่าน
เฉินฝานแทบอยากหน้าดำ
เจ้าต่างหากที่ไม่ไหว!
“เพลิงพิโรธสุญญะจักรวาล ช่วยข้าทะลวงมหาวิถีในกาย!”
ของเช่นนี้ ไยต้องปิดบังเพลิงเล่า?
ยามนี้เขาเริ่มปรับตัวเข้ากับสภาวะนี้ได้แล้ว ถึงเวลาทะลวงเคล็ดสูงสุดแห่งมหาวิถี! ต้องดำเนินควบคู่กัน แม้ยากลำบากเพียงใด!
มิเช่นนั้น หากพลาดครานี้ เกรงว่าต้องรอคอยยาวนานนัก
เพลิงพิโรธสุญญะจักรวาลได้ฟัง นายท่านคิดทะลวงเคล็ดในเวลาเดียวกัน! นี่มิเท่ากับแบ่งใจหรือ? มันถูกดูแคลนแล้ว!
ได้แต่ตอบรับ “รับทราบ นายท่าน”
แล้วพลังยิ่งรุนแรงกว่าก่อน ก็โถมเข้าสู่ร่างนายท่าน
เฉินฝานรู้สึกได้ มหาวิถีภายในกายกำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว ราวกับจะระเบิด
เจ็บปวดเหลือเกิน!
หากไร้สิ่งนี้ เกรงว่าร่างทั้งร่างของเขาคงถูกพลังมหาศาลขยายจนระเบิดสิ้น
“เคล็ดสูงสุดแห่งมหาวิถี! ทะลวง!”
พร้อมกันนั้น เขาอาศัยพลังสายนี้ เปิดมหาวิถีสายใหม่ภายในกายโดยตรง
กาลเวลาค่อยๆ ผ่านไป
โดยไม่รู้ตัว มหาวิถีในกายเพิ่มขึ้นเป็นเจ็ดสาย…
แปดสาย… สิบสาย
ไม่นานก็ทะยานถึงสิบสองสาย เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
ขณะเดียวกัน เฉินฝานรู้สึกว่าการหลอมรวมเพลิงพิโรธสุญญะจักรวาลง่ายขึ้นไม่น้อย
ระดับพลังทะยานสู่ขอบเขตราชันเทพ ขั้นห้าแล้ว!
ถูกอัดดันขึ้นมาอย่างแข็งกร้าว…
แต่เพียงเท่านี้ยังไม่พอ!
ยังมิอาจรองรับเพลิงบรรพชนอันไพศาลเช่นนี้ได้
เขามิมีเวลามากพอจะค่อยๆ สิ้นเปลือง ดังนั้น มีเพียงให้เคล็ดสูงสุดแห่งมหาวิถีทะลวงต่อไปไม่หยุด
“ทะลวงอีกครั้ง!”
ไม่นานนัก
มหาวิถีในกายพุ่งสู่ยี่สิบสี่สาย ระดับพลังทะยานถึงขอบเขตราชันเทพ ขั้นแปด!
ยืนอยู่ระดับเดียวกับเฉินปิงหลิงแล้ว เพียงแต่ยังมิได้มั่นคง…
แต่เพียงเท่านี้ก็น่าสะพรึงยิ่ง
เฉินฝานสัมผัสได้ว่า การหลอมรวมเพลิงพิโรธสุญญะจักรวาลง่ายดายขึ้นอีก อย่างน้อยก็ไร้แรงกดดันมหาศาลเช่นคราแรก
“ยังขาดอีกก้าว สามสิบสามสาย!” ระดับสำเร็จขั้นต้นของเคล็ดสูงสุดแห่งมหาวิถี คือเป้าหมายแรกของเขา!
นั่นคือการก้าวกระโดดเชิงคุณภาพโดยแท้!
หากมีโอกาสชักนำเคราะห์ราชันเทพให้ลงมา ทะลวงสู่ขอบเขตเทพโบราณในคราวเดียว เขาก็มิได้รังเกียจ
เพลิงพิโรธสุญญะจักรวาลอดตื่นตะลึงมิได้ มหาวิถีสมบูรณ์ในกายนายท่านยังเพิ่มพูนได้อีก!
เท่ากับทำให้นายท่านแข็งแกร่งยิ่งขึ้น และยึดครองมันได้สมบูรณ์กว่าเดิม
ทว่ามันรู้สึกราวถูกเมินเฉย… เพราะเคล็ดสูงสุดแห่งมหาวิถีนั้น ดูเหมือนจะเหนือกว่ามันอยู่เล็กน้อย
เห็นชัดว่านายท่านให้ความสำคัญกับสิ่งนั้นมากกว่า
“นายท่าน ข้ามาอีกแล้ว…”
เป็นเช่นนี้
ทุกสิ่งดำเนินไปอย่างมีระเบียบ เฉินฝานมิได้ผิดพลาด ย่อมไร้อุบัติเหตุ เพราะเป็นการโอบรับซึ่งกันและกัน!
เพลิงบรรพชน จงช่วยข้าบ่มเพาะ!
ไม่รู้ผ่านไปเมื่อใด
มหาวิถีที่เฉินฝานเปิดในกาย ทะยานสู่สามสิบสามสาย พลังอันไพศาลในกายเอ่อล้น มหาศาลเกินกล่าว
แข็งแกร่งกว่าก่อนหน้าไม่รู้กี่เท่า
ให้ความรู้สึกราวตบเพียงครั้งเดียว ก็สามารถสังหารราชันเทพขั้นสูงสุดได้ตามใจ!
เคล็ดสูงสุดแห่งมหาวิถี นับว่าบรรลุสู่ขั้นสำเร็จเล็กโดยแท้
ระดับพลังของเฉินฝานทะยานถึงขอบเขตราชันเทพขั้นสูงสุด! ก้าวต่อไป ก็คือขอบเขตเทพโบราณ!
และยังคงเปิดมหาวิถีต่อเนื่อง แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ กลับยิ่งง่ายดายกว่าเดิม หลังผ่านด่านประตูนรกในคราแรก ความเจ็บปวดที่เหลืออยู่ก็มิอาจเทียบได้
ช่างต้องลงมือด้วยตนเองจริงๆ หากปล่อยให้บ่มเพาะเองอย่างเชื่องช้า คงมิเร็วปานนี้ อืดอาดยิ่งนัก
ทุกสิ่งไหลลื่นดุจสายน้ำ ภายใต้พลังอันไพศาลผลักดัน ขอบเขตของเฉินฝานเริ่มสั่นคลอน พลังนั้นประหนึ่งช่วยผลักเขาให้แตะต้องกำแพงคอขวดโดยธรรมชาติ…
มิใช่ว่าเขาอยากหรือไม่อยาก แต่จำต้องทะลวง มิเช่นนั้นตนเองจะระเบิดสิ้น
มีเพียงทะลวงระดับพลัง จึงจะรองรับเพลิงพิโรธสุญญะจักรวาลได้โดยสมบูรณ์
ครืน!
ทันใดนั้น เสียงอสนีบาตดังกึกก้องไม่ขาดสาย อัสนีไร้สิ้นสุดตกกระหน่ำ ร้อยเรียงเป็นใยแมงมุมแน่นหนา ก่อเป็นพันธนาการมหึมาปกคลุมลงมา
เฉินฝานลืมตาขึ้น ดวงตาลุกโชนด้วยเพลิง
และในคราเดียวกัน เพียงพริบตา โลกน้อยของเขาก็มิอาจทนรับได้อีก ระเบิดแตกสลายโดยตรง…
“……”
ไม่ดีแล้ว! เช่นนี้ง่ายต่อการถูกเปิดเผย!
ทว่ามิอาจหลีกเลี่ยง เมื่อเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ระดับของโลกน้อยย่อมตามมิทัน
จากนั้น เขาเงยหน้ามองเคราะห์ภัยไร้ขอบเขตเบื้องบน
“เคราะห์ราชันเทพ…”
(จบตอน)