ตอนที่ 160 (ฟรี)ทาสเหมือง

ตอนที่ 160 ทาสเหมือง

สุภาษิตที่ว่า 'พึ่งใบบุญผู้ใหญ่ ย่อมปลอดภัย' ช่างเป็นความจริง เย่เจ๋อเซียนเข้าร่วมสำนักปู้จือเก๋อ ทำให้เขาได้รับข้อมูลข่าวสารสำคัญมากมายโดยไม่รู้ตัว

สำนักปู้จือเก๋อนั้นแข็งแกร่งและลึกลับ มีอิทธิพลแผ่ขยายไปทั่วสารทิศ

ในเมืองเทียนกงก็มีสาขาของสำนักปู้จือเก๋อตั้งอยู่ และโรงเตี๊ยมหลิงอวิ๋นเมฆาทะยาน ที่พวกเขากำลังพักอยู่ก็คือสาขาหนึ่งของสำนักปู้จือเก๋อ กู่ลั่วจึงพาเย่เจ๋อเซียนมาที่นี่

เถ้าแก่เนี้ยของโรงเตี๊ยมหลิงอวิ๋นเป็นหญิงสาวโฉมงาม นามว่า หงเหนียง ทันทีที่กู่ลั่วและเย่เจ๋อเซียนก้าวเข้ามา นางก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย

ชายหนุ่มสองคนนี้ครอบครองหน้ากากของสำนักปู้จือเก๋อ แต่พลังของพวกเขากลับดูอ่อนแอเหลือเกิน ในฐานะยอดฝีมือระดับสูง หงเหนียงมั่นใจว่านางไม่ได้สัมผัสผิดพลาดแน่ๆ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผู้ฝึกตนระดับต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้สามารถเข้าร่วมสำนักปู้จือเก๋อได้ หงเหนียงรู้สึกสงสัยยิ่งนัก

แต่หน้ากากของพวกเขาก็เป็นของแท้แน่นอน!

หงเหนียงมองดูทั้งสองคน พลางสบถด่าในใจว่าเป็นพวกบ้าบิ่น "พวกเจ้าอยากจะไปสุสานบรรพชนตระกูลเทียนกงรึ เสียสติไปแล้วหรือไง พวกเจ้าอยากจะรนหาที่ตายก็เชิญ แต่ข้าไม่อยากจะเดือดร้อนไปด้วยหรอกนะ หากหน้ากากทั้งสองใบนี้พังทลายลง สำนักปู้จือเก๋อจะต้องสืบสาวราวเรื่อง และข้าก็คงหนีความผิดไม่พ้น"

เย่เจ๋อเซียนเอ่ยขึ้น "ข้าได้รับภารกิจระดับแปดดาว 'พลังแห่งความเสื่อมทราม' ผู้อาวุโสไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธคำขอของพวกเรา ท่านเพียงแค่แฝงตัวพาพวกเราเข้าไปในฐานะทาสเหมืองก็พอแล้ว"

หงเหนียงแค่นหัวเราะ ไอ้เด็กสองคนนี้ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ การแฝงตัวเข้าไปในตระกูลเทียนกงมันใช่เรื่องล้อเล่นเสียที่ไหน สุสานบรรพชนตระกูลเทียนกงไม่ใช่สถานที่ที่จะเข้าออกได้ง่ายๆ

หงเหนียงกล่าว "เจ้ารู้หรือไม่ว่าภารกิจระดับแปดดาวคืออะไร? เจ้าไม่รู้อะไรเลย ข้าเองเคยรับทำภารกิจระดับเจ็ดดาวมาแค่ครั้งเดียว และครั้งนั้นข้าก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอด"

กู่ลั่วพูดขึ้น "แค่เทพองค์เดียวที่ตายไปแล้ว เจ้าจะกลัวอะไรนักหนา ก็แค่อดีตเทพ ถ้ามันยังมีชีวิตอยู่ ก็ฆ่ามันอีกรอบซะก็สิ้นเรื่อง"

หงเหนียงตกใจมาก คนที่รู้ว่าสุสานบรรพชนตระกูลเทียนกงคือที่ฝังศพของเผ่าเทพนั้นมีเพียงหยิบมือเดียว ที่สำคัญคือ ชายคนนี้เรียกเผ่าเทพว่า 'เทพ' หน้าตาเฉย

กู่ลั่วกล่าวต่อ "หรือว่าเจ้าไม่สนใจพลังแห่งความเสื่อมทรามของเผ่าเทพ? ถ้าหาพลังแห่งความเสื่อมทรามเจอ แล้วเอาคริสตัลจักรพรรดิมาได้ การจะก้าวเข้าสู่ระดับเก้าก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไป"

หงเหนียงจ้องมองกู่ลั่ว หมอนี่ต้องเป็นยอดฝีมือที่กลับชาติมาเกิดแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเขาจะรู้เรื่องความลับของเผ่าเทพได้ละเอียดขนาดนี้เชียวหรือ

นางเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมกู่ลั่วถึงมีหน้ากากของสำนักปู้จือเก๋อ เพราะเขามีความสามารถนั่นเอง

แต่เย่เจ๋อเซียนล่ะ เขามีอะไรดี? เขาเป็นแค่คนหนุ่มในยุคนี้เท่านั้น

หงเหนียงจ้องหน้าเย่เจ๋อเซียน ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน

นางถามขึ้น "ใครเป็นคนแนะนำเจ้าให้เข้าร่วมสำนักปู้จือเก๋อ?"

เย่เจ๋อเซียนตอบ "ตาเฒ่าจอมลวงโลกน่ะ หน้ากากนี่เขาก็เป็นคนให้ข้ามา"

หงเหนียงขมวดคิ้วครุ่นคิด ในสำนักปู้จือเก๋อไม่มีใครชื่อตาเฒ่าจอมลวงโลกเลย แต่คนที่สามารถมอบหน้ากากให้คนอื่นได้ถึงสองใบนั้นมีน้อยมาก แม้แต่ประมุขของสำนักปู้จือเก๋อก็ยังไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นได้

มีเพียงเหล่าปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์มอบหน้ากากให้ใครก็ได้ ดูเหมือนว่าเบื้องหลังของเย่เจ๋อเซียนคงไม่ธรรมดาเสียแล้ว

แต่หงเหนียงก็ยังรู้สึกลังเล นางไม่อยากจะเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง ถ้าสองคนนี้เป็นอะไรไป นางคงซวยไปด้วยแน่ๆ

กู่ลั่วพูดขึ้น "กฎของสำนักปู้จือเก๋อพวกเราก็รู้ดี ไม่มีใครปกป้องพวกเราได้หรอก ถ้าใครๆ ก็สามารถเข้าร่วมสำนักปู้จือเก๋อได้ง่ายๆ สำนักปู้จือเก๋อก็คงไม่น่าเกรงขามอีกต่อไป"

หงเหนียงครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยว่า "ถ้าพวกเจ้าหาพลังแห่งความเสื่อมทรามเจอ ข้าจะยื่นมือเข้าช่วย"

กู่ลั่วถาม "ดูเหมือนเจ้าจะไม่ได้สนใจแค่เผ่าเทพอย่างเดียวสินะ?"

หงเหนียงตอบ "ข้าจะให้ป้ายหยกแก่พวกเจ้า ถ้าหาพลังแห่งความเสื่อมทรามเจอ ข้าจะรีบไปหาทันที"

กู่ลั่วบอก "เรารู้จักเส้นทางลับเข้าสู่สุสานบรรพชนตระกูลเทียนกง เส้นทางนั้นอยู่ลึกเข้าไปในเหมืองแร่ทองแดงดำ ถ้าเราหาพลังแห่งความเสื่อมทรามเจอ นั่นหมายความว่าเทพองค์นั้นยังไม่ตาย ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ สหายของพวกเราอีกสองคนยังมาไม่ถึง ถ้าพวกเขามาถึงแล้ว ฝากส่งพวกเขามาเป็นทาสเหมืองด้วยนะ"

เย่เจ๋อเซียนเสริม "ถ้าภูเขาดำระเบิดเมื่อไหร่ ก็แปลว่าพวกเราเจอพลังแห่งความเสื่อมทรามแล้ว ถึงตอนนั้นท่านผู้อาวุโสค่อยตามไปสมทบก็แล้วกัน"

หงเหนียงไม่เชื่อหรอกว่าเด็กสองคนนี้จะสามารถระเบิดภูเขาดำได้ พูดเป็นเล่นไป! คิดว่าภูเขาดำทำมาจากดินสอพองหรือไง การจะระเบิดภูเขาดำ นางไม่เคยแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ

หงเหนียงให้คนพาเย่เจ๋อเซียนและกู่ลั่วไปเตรียมตัว จากนั้นนางก็สวมหน้ากากลวดลายแปลกประหลาด

ในห้วงมิติของสำนักปู้จือเก๋อ

หงเหนียงเขียนข้อความลอยอยู่กลางอากาศ: 'ที่เมืองเทียนกง ตระกูลเทียนกงมีพลังแห่งความเสื่อมทรามอยู่ เจ้ากล้ามาไหม?'

หน้ากากลวดลายแปลกประหลาดอีกใบปรากฏขึ้น พร้อมข้อความ: 'ดูเหมือนว่าบรรพบุรุษตระกูลเทียนกงจะไม่ได้ทำลายศพนั่นจริงๆ สินะ พระสงฆ์ชรารูปนั้นก็มาถึงทวีปอุดรแล้ว ข้าติดธุระอยู่นิดหน่อย เสร็จแล้วจะรีบตามไป'

หงเหนียงเขียนตอบ: 'มีคนรับภารกิจระดับแปดดาว พลังแห่งความเสื่อมทราม ไปแล้ว ข้าบังเอิญเจอเขาที่ทวีปอุดรพอดี'

หน้ากากลวดลายแปลกประหลาดตอบกลับ: 'ภารกิจระดับแปดดาว ขนาดข้ายังไม่กล้ารับเลย น่าสนุกดีนี่ ข้าทำภารกิจเสร็จเมื่อไหร่ จะรีบไปที่นั่นทันที'

เย่เจ๋อเซียนสวมชุดขาดรุ่งริ่ง ที่ข้อมือและข้อเท้าถูกล่ามด้วยโซ่ตรวน โซ่ตรวนเหล่านี้ไม่ธรรมดา เพราะมันสร้างจาก 'หินสะกดวิญญาณ' ทำให้ไม่สามารถใช้สัมผัสวิญญาณ และไม่สามารถเปิดถ้ำนภาได้

เย่เจ๋อเซียนและกู่ลั่วเข้ามาในเหมืองแร่ทองแดงดำในฐานะทาสเหมือง ทาสเหมืองไม่มีสิทธิเสรีภาพใดๆ ทั้งสิ้น หน้าที่เดียวของพวกเขาคือขุดแร่

อสูรยักษ์ขนาดร้อยจั้งลากกรงขังขนาดมหึมา ในกรงขังนั้นเต็มไปด้วยทาสเหมืองมากมาย ทาสเหมืองเหล่านี้มีทั้งศิษย์ที่ทำผิดกฎของสำนัก นักโทษคดีอุกฉกรรจ์ หรือแม้แต่ผู้ฝึกตนจากประเทศที่พ่ายแพ้สงคราม...

ที่มาของทาสเหมืองนั้นหลากหลายมาก เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาก่อความวุ่นวาย จึงต้องใช้โซ่ตรวนที่ทำจากหินสะกดวิญญาณเพื่อจำกัดเสรีภาพ

หินสะกดวิญญาณไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการใช้พลังปราณ และไม่ได้จำกัดการเคลื่อนไหวของร่างกาย แต่การที่ถูกสะกดสัมผัสวิญญาณและถ้ำนภาไว้ ก็ทำให้ทาสเหมืองไม่สามารถซ่อนแร่และหลบหนีไปได้

กู่ลั่วถูกลากตัวไปไหนก็ไม่รู้ ตอนที่โดนต้อนเข้ากรงขัง กู่ลั่วถูกผู้คุมสาวสวยคนหนึ่งพาตัวไป

เย่เจ๋อเซียนไม่ได้เป็นห่วงเจ้านั่นเลยสักนิด ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นมีลูกเล่นแพรวพราว ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะไปเทียบได้หรอก

แผ่นดินสีดำ ต้นไม้สีดำ แม่น้ำสีดำ ทุกอย่างที่นี่ล้วนเป็นสีดำสนิท

เย่เจ๋อเซียนถูกต้อนเข้าไปในลานกว้างขนาดใหญ่ กลางลานกว้างมีแท่นหินขนาดยักษ์ตั้งอยู่

ด้านซ้ายของแท่นหินมีกรงขังสร้างเรียงรายอยู่หนาแน่น นี่คือที่กักขังทาสเหมือง

ด้านขวาของแท่นหินมีเตาหลอมขนาดยักษ์หลายเตา หน้าที่ของเตาหลอมคือสกัดแร่ทองแดงดำเบื้องต้น หลอมให้เป็นก้อนทองแดง แล้วขนส่งไปยังที่อื่น

จั่วหลุนหุยนั่งอยู่บนแท่นหิน จิบชาอย่างสบายใจ พลางมองดูทาสเหมืองนับไม่ถ้วนเบื้องล่าง

เสียงของจั่วหลุนหุยไม่ดังนัก แต่กลับดังก้องไปทั่วลานกว้าง เขาประกาศกร้าว "ข้าไม่สนหรอกนะว่าเมื่อก่อนพวกเจ้าจะมีฐานะอะไร แต่เมื่อก้าวเข้ามาในเหมืองแร่ทองแดงดำแห่งนี้ ถ้าเจ้าเป็นมังกรก็ต้องขดตัว ถ้าเจ้าเป็นเสือก็ต้องหมอบลง"

"ทาสเหมืองแต่ละคนต้องขุดแร่ทองแดงดำให้ได้วันละหนึ่งร้อยก้อน ขาดไปหนึ่งก้อน โดนเฆี่ยนสิบที ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าจะขุดแร่มาได้ยังไง ข้าต้องการแค่แร่ทองแดงดำเท่านั้น"

"ถ้าพวกเจ้าขุดได้เกินเป้า ข้าก็มีรางวัลให้ วันนี้ข้าจะให้พวกเจ้าพักผ่อนหนึ่งวัน พรุ่งนี้ค่อยลงเหมืองไปขุดแร่"

เย่เจ๋อเซียนก้มมองตะกร้าสานตรงหน้า ในตะกร้ามีจอบขุดแร่หนึ่งอัน ตะกร้าใบนี้มีลักษณะคล้ายแหวนมิติ สามารถบรรจุแร่ได้เป็นจำนวนมาก จอบขุดแร่ก็แข็งแรงทนทานมาก ไม่ได้ทำมาจากวัสดุธรรมดาทั่วไป

ในกรงขังที่เย่เจ๋อเซียนอยู่ มีทาสเหมืองอยู่สิบคน สองคนในนั้นเป็นคนเผ่ายักษ์ ร่างกายของพวกเขาสูงใหญ่กำยำ สูงถึงสามจั้งกว่า กรงขังมันเล็กเกินไป พวกเขาจึงต้องนั่งขดตัวอยู่ข้างใน

ผู้ฝึกตนตาเดียวคนหนึ่งผมเผ้ายุ่งเหยิง กวาดสายตามองคนอื่นๆ เขาหัวเราะเยาะโชว์ฟันแหลมคมเหมือนใบเลื่อย

ทาสเหมืองคนอื่นๆ ดูไม่มีอะไรโดดเด่น แต่สายตาที่เย็นชาของพวกเขาก็ทำให้รู้สึกเสียวสันหลังได้เหมือนกัน

ที่นี่มีทาสเหมืองเยอะมาก ไม่ต่ำกว่าหมื่นคน แต่ละคนต้องขุดแร่ให้ได้วันละหนึ่งร้อยก้อน ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีแร่ทองแดงดำเยอะมากๆ อาจจะเป็นสายแร่ระดับหนึ่งเลยก็ได้

สายแร่ก็มีระดับเหมือนกัน ระดับทั่วไปคือระดับหนึ่งถึงระดับเก้า เหนือกว่าระดับเก้าแบ่งออกเป็นสี่ระดับ คือ ฮวง, หง, ตี้, เทียน (อ้างว้าง, ยิ่งใหญ่, ปฐพี, สวรรค์)

สายแร่ระดับเทียนคือระดับสูงสุด ส่วนระดับฮวงคือระดับต่ำสุด

สายแร่คริสตัลพลังงานที่พวกเขาเจอในทะเลโยวหมิง ตาเฒ่าบอกว่ามันแค่ระดับเก้าเท่านั้น

แต่นั่นก็เป็นแค่ภาพลวงตา สายแร่นั้นมีความลับซ่อนอยู่อีกเยอะ

พอฟ้าสาง เสียงระฆังใบใหญ่ก็ดังกังวาน ทาสเหมืองทยอยกันคลานออกจากกรงขัง สะพายตะกร้า ถือจอบขุดแร่ รับยาลูกกลอนจากผู้คุม แล้วลากโซ่ตรวนเดินลงไปในเหมืองอย่างเชื่องช้า

ทาสเหมืองจะใช้เวลาอยู่ในเหมืองนานแค่ไหนก็ได้ แต่ต้องขุดแร่ให้ได้หนึ่งร้อยก้อนต่อวัน

เย่เจ๋อเซียนมองยาลูกกลอนในมือ มันคือยาทะลวงระดับขั้นเจ็ด แถมยังไม่มีผลข้างเคียงอีกด้วย

ดูเหมือนว่าตระกูลเทียนกงจะไม่ได้อยากให้ทาสเหมืองพวกนี้อู้งาน ให้สวัสดิการดี แต่ก็ต้องทำงานหนัก แร่ทองแดงดำร้อยก้อนไม่ใช่ว่าจะขุดกันได้ง่ายๆ

เหมืองแร่สลับซับซ้อนไปมา ภายในเหมืองชื้นแฉะและเฉอะแฉะ พื้นดินเป็นโคลนเละเทะ ส่งกลิ่นเหม็นชวนอ้วก

ผนังเหมืองไม่มีแร่ทองแดงดำหลงเหลืออยู่เลย บริเวณนี้ถูกขุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าอยากได้แร่ ก็ต้องลงไปให้ลึกกว่านี้