บทที่ 16 ไอ้กระจอก! ยอมเสี่ยงตายเพื่อเงิน?

"@จี้ฉุนเกาหย่วน เกาหย่วน! ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ? งานเลี้ยงรุ่นนายจะมาไหม?"

"เฮ้อ! ฉันไล่ถามเพื่อนคนอื่นไปหมดทุกคนแล้ว หาคอนแทคนายตั้งนานก็ไม่เจอ เพิ่งนึกได้ว่าตอนนั้นลบนายออกจากเพื่อนไปแล้ว"

"ขอโทษทีนะ ในวีแชทของฉัน... ส่วนใหญ่มีแต่พวกนักธุรกิจหรือเจ้าของบริษัทที่ร่วมงานกัน เพื่อนมันเยอะเกินไปน่ะ หลังจากนั้นเลยลบนายทิ้งไป อย่าถือสากันนะ"

"ตกลงงานเลี้ยงรุ่นนายจะมาไหม? วางใจได้เลย ค่าโรงแรมค่าตั๋วเครื่องบินฉันออกให้หมด นายคงไม่เคยนอนโรงแรมห้าดาวใช่ไหมล่ะ? ถือโอกาสมานอนสักสองสามคืน มาสัมผัสดูว่าชีวิตคนรวยมันดีขนาดไหน!"

พอจางอวี่หนิงพูดจบ พวกลูกสมุนในกลุ่มรวมถึงพวกผู้หญิงที่แอบปลื้มเขาต่างก็พากันประโคมข้อความออกมา

"ตายจริง! คุณชายจางใจกว้างจัง ยังอุตส่าห์นึกถึงเกาหย่วนไอ้หนุ่มถังแตกในห้องเราด้วย คุณชายจางสมกับเป็นคนรวยในอุดมคติของฉันจริงๆ!"

"ว้าว หัวหน้าห้องจางเท่สุดๆ ไปเลย @จี้ฉุนเกาหย่วน เกาหย่วน! นายมาเถอะ คุณชายจางอุตส่าห์ออกค่าตั๋วเครื่องบินไป-กลับรวมถึงค่าที่พักให้แล้ว นายก็มาเปิดหูเปิดตาหน่อย เพราะคนอย่างนาย ชาตินี้ทั้งชาติคงไม่มีปัญญาได้นอนโรงแรมห้าดาวหรอก มาลองสัมผัสดูบ้างก็ไม่เสียหายนะ"

"ใช่ๆ มาเพิ่มพูนประสบการณ์ให้ตัวเองหน่อย นี่เป็นโอกาสหายากที่คณชายจางมอบให้นายเลยนะ!"

"เอ๊ะ? แต่จะว่าไป ตอนนี้เกาหย่วนนายอยู่เมืองไหนเนี่ย? คงไม่ใช่ว่าเห็นแก่เงินจนยอมไปทำงานที่ต่างประเทศหรอกนะ? ฉันขอเตือนให้นายระวังหน่อยนะ เดี๋ยวนี้ต่างประเทศไม่ค่อยปลอดภัยหรอก ถ้าโดนลักพาตัวไปจะไม่ได้กลับมานะ"

"ทำไมเกาหย่วนยังไม่ตอบอีก? หรือว่าไปต่างประเทศจริงๆ? มือถือโดนยึดไปแล้วมั้ง?"

"ขำชะมัด คนเรานี่พอเห็นแก่เงินก็กล้าทำทุกอย่างจริงๆ แม้แต่สมองก็ไม่ใช้แล้ว!"

"พวกนายพูดบ้าอะไรกัน? อาหย่วนอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ เมื่อไม่นานมานี้เราเพิ่งเจอกัน อีกอย่างนะจางอวี่หนิง เลิกอวดรวยข่มคนอื่นแล้วเที่ยวดูถูกเพื่อนสักที! นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร? มีเงินนิดหน่อยแล้วทำเป็นจองหองไม่เห็นหัวคนอื่นเลยใช่ไหม?"

"..."

พอเห็นข้อความสุดท้าย เกาหย่วนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เขามองเห็นชื่อของคนคนนี้...

หวังอวี่ฮั่ง เพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัย และเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของเขา

บ้านของหวังอวี่ฮั่งอยู่ทางเหนือ ที่บ้านมีเหมืองแร่ รวยมหาศาลแบบสุดๆ

ทว่าคนคนนี้กลับไม่เคยโอ้อวดเลย สมัยเรียนมหาวิทยาลัยแม้จะดูมีฐานะดีแต่เขาก็ไม่เคยบอกใครว่าที่บ้านรวยขนาดไหน

จนกระทั่งเรียนจบ เมื่อครอบครัวของเขาขับเฮลิคอปเตอร์มาลงจอดกลางสนามหญ้าของมหาวิทยาลัยนั่นแหละ

ทุกคนถึงได้รู้ว่าบ้านของหวังอวี่ฮั่งรวยขนาดไหน...

ในตอนนั้นเกาหย่วนรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างบอกไม่ถูก

แต่หวังอวี่ฮั่งกลับบอกเขาว่า เขาไม่เคยคิดว่าเงินพวกนี้สำคัญอะไร สิ่งที่เขาภูมิใจคือการพยายามสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตัวเอง และเขายังบอกเกาหย่วนเสมอว่าอยากเป็นพี่น้องที่ดีกับทุกคน

คำพูดนี้เกาหย่วนจำได้แม่น และเมื่อไม่นานมานี้เขาก็เพิ่งได้เจอหวังอวี่ฮั่งอีกครั้ง

เมื่อเห็นเพื่อนออกหน้าแทนเขาแบบนี้ ในใจของเกาหย่วนก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที

จากนั้นหวังอวี่ฮั่งก็ส่งข้อความมาอีกหนึ่งประโยค

"@จี้ฉุนเกาหย่วน อาหย่วน! ยังอยู่เซี่ยงไฮ้ใช่ไหม? ฉันกำลังจะไปเซี่ยงไฮ้พอดี พอดีฉันจะกลับบ้านเกิดไปฉลองปีใหม่ ก่อนจะไปเราสองคนมาดื่มกันหน่อยไหม?"

เกาหย่วนยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า "ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ฉันก็จะกลับบ้านเหมือนกัน ไว้หลังปีใหม่ค่อยว่ากันนะ"

พูดจบเกาหย่วนก็ปิดโทรศัพท์และออกจากวีแชท

การคุยกับคนอื่นๆ ต่อไปไม่มีประโยชน์อะไรเลย

คนพวกนี้ที่คอยถากถางเขา จะไปคบค้าสมาคมด้วยทำไม?

นี่คือวิถีการใช้ชีวิตของเกาหย่วน คนที่ดูถูกคุณ ต่อให้คุณจะพยายามประจบสอพลอแค่ไหน ความเกลียดชังในใจเขาก็ไม่มีวันเปลี่ยน

สู้เอาเวลามาคิดเรื่องของตัวเองในวันพรุ่งนี้ดีกว่า

เกาหย่วนไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาพูดทิ้งไว้ในกลุ่มนั้น คนพูดอาจไม่คิดอะไร แต่คนฟังน่ะจดจ่อมาก

ในโรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอพาร์ตเมนต์ที่เขาพัก เฉินลี่ลี่เพิ่งเดินเข้าไปในห้องพักเพื่อเตรียมตัวซุ่มดักรอ แต่เธอก็เหลือบไปเห็นข้อความของเกาหย่วนในกลุ่มเสียก่อน

แววตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที

"จะกลับบ้านเกิดงั้นเหรอ? ในที่สุดฉันก็ดักเจอนายจนได้! คราวนี้... ฉันจะดูสิว่านายจะหนีไปไหน!"

จากนั้นเฉินลี่ลี่ก็รีบทักวีแชทไปหาเพื่อนสนิทที่อยู่แผนกบุคคล แล้วต่อสายโทรศัพท์ไปหาทันที

...

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เกาหย่วนก็งัวเงียเผลอหลับไปบนเตียง

เช้าวันต่อมา เขาตื่นขึ้นตอนเจ็ดโมงเช้า เกาหย่วนรีบลุกขึ้นมาอาบน้ำล้างหน้าล้างตา

จากนั้นเขาก็เริ่มเก็บข้าวของที่เหลือ

สำหรับของส่วนใหญ่ในห้องนี้ เกาหย่วนไม่คิดจะเอาไปด้วย เขาตั้งใจจะทิ้งไว้ที่นี่เลย

แต่เงินมัดจำนั่นเขาต้องเอาคืนให้ได้

เมื่อเก็บของเสร็จเรียบร้อย เกาหย่วนก็ลากกระเป๋าเดินทางและสะพายเป้ใบใหญ่มุ่งหน้าลงไปชั้นล่าง

...

ในเวลาเดียวกัน

ที่หน้าประตูตึก เจ้าของห้องเช่าของเกาหย่วนกำลังฮัมเพลงเดินตรงมาอย่างอารมณ์ดี

"วันนี้เป็นวันดี..."

เมื่อคืนทั้งคืน เจ้าของห้องไปเล่นไพ่ได้เงินมานิดหน่อย เลยทำให้เขารู้สึกอารมณ์ดีมาก

แต่ในขณะที่กำลังเดินจะเข้าตึก เขาก็หยุดชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน

เจ้าของห้องถึงกับยืนอึ้ง

เขามองไปยังรถ Big G สีดำสนิทที่จอดอยู่ข้างๆ

ตัวถังที่ดูแข็งแกร่ง เส้นสายที่ลื่นไหล และไฟหน้าที่สว่างจ้าเหมือนดวงตาคู่หนึ่งที่กำลังเปล่งประกาย

รถรุ่นนี้เป็นรถที่ผู้ชายเห็นแล้วต้องชอบทุกคน ไม่เว้นแม้แต่เจ้าของห้องคนนี้

เขาเดินวนรอบรถอยู่สองสามรอบ ก่อนจะเดาะลิ้นพูดออกมาว่า "พับผ่าสิ Big G คันนี้เท่ชะมัด! สมกับเป็นรถในฝันของผู้ชายจริงๆ เท่เป็นบ้า! แต่เดี๋ยวนะ..."

พูดไปพูดมา เจ้าของห้องก็นึกขึ้นได้

เขามองไปรอบๆ และล็อกเป้าหมายไปที่เลขที่ตึกของเขาเอง

เขาพึมพำออกมาว่า "เกิดอะไรขึ้น? ตึกฉันไม่มีใครมีปัญญาขับ Big G ได้นี่นา!"

"คนในตึกนี้ฉันรู้จักหมดทุกคน มีแต่พวกกระจอกทั้งนั้น ใครจะไปมีปัญญามีไอ้รถพรรค์นี้? นี่... นี่ใครขับมาน่ะ?"

เขาครุ่นคิดในใจ หรือจะเป็นลูกเขยรวยๆ ของบ้านไหนกลับมาเยี่ยมบ้าน?

เขาคิดต่อไปว่า ถ้าได้ทำความรู้จักกับเจ้าของรถไว้ วันหลังคงหาทางรีดไถเงินได้บ้างสินะ?

ช่วงนี้เขากำลังขาดเงินอยู่พอดี ถึงเมื่อคืนจะชนะพนันมาบ้าง แต่มันก็ไม่พอกับความโลภที่เป็นเหมือนหลุมไร้ก้นของเขา

เจ้าของห้องจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา ตั้งใจจะโทรตามเบอร์ที่ติดไว้หน้ารถเพื่อบอกให้เลื่อนรถ เขาจะได้ถือโอกาสตีสนิทกับเจ้าของรถไปในตัว

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง "ทำไม? ถูกใจรถคันนี้หรือไง?"

ได้ยินเสียงนั้น เจ้าของห้องก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

พอหันกลับไปมอง ก็เห็นเกาหย่วนกำลังเดินลงมาจากตึก

แววตาของเจ้าของห้องฉายแววไม่พอใจ เขาแอบสบถในใจ "ไอ้เด็กเปรตนี่ ดันมารู้ทันฉันซะได้"

"แต่ช่างเถอะ เดี๋ยวแกก็ต้องไสหัวไปแล้ว ฉันจะไม่ถือสาแกแล้วกัน"

แต่พอคิดถึงเรื่องนี้ เจ้าของห้องก็รู้สึกเสียดายเงินขึ้นมา

'บ้าเอ๊ย ฉันยังต้องควักเงินอีก 1,800 หยวนเพื่อคืนค่ามัดจำให้แก! อยากจะใช้มุก "ถือไฟฉายตรวจความเสียหาย" ชะมัด!'

การถือไฟฉายตรวจความเสียหาย เป็นสิ่งที่พวกเจ้าของห้องใจดำชอบทำกัน: คือการถือไฟฉายไปส่องตามกำแพง แม้จะมีรอยไม่เรียบเพียงนิดเดียว ก็จะเรียกเก็บเงินจากผู้เช่าหลายร้อยหยวน เพียงเพื่อจะอมเงินมัดจำไว้ให้ได้สักพันสองพัน

แต่ทันใดนั้นเอง ไฟหน้ารถก็กะพริบขึ้นสองครั้ง พร้อมกับเสียง "ติ๊ด ติ๊ด" เจ้าของห้องก็สะดุ้งสุดตัว

ให้ตายเถอะ!

นี่มัน...

เจ้าของรถ Big G มาแล้ว!

(จบตอน)