บทที่ 120 (ฟรี)โอกาสชนะสี่ในสิบส่วน

บทที่ 120 โอกาสชนะสี่ในสิบส่วน

จะทำยังไงให้ผู้ใช้พลังเติบโตได้อย่างรวดเร็ว? คำตอบคือ ปล่อยให้โดนหลอกบ่อยๆ สิ

——เซียวเฉิน

ผู้พิทักษ์โลกสีน้ำเงิน ฉายาถาวรที่มีแค่สองคน ฟังดูเท่ไม่หยอกเลยนะเนี่ย

【เรียนท่านผู้พิทักษ์แห่งโลก เริ่มทำการคำนวณรางวัลในแต่ละช่วงเวลา】

【ผลไม้สถานะ +10,000

ระบบขอแนะนำ: ควรนำแต้มสถานะทั้งหมดไปเพิ่มที่ค่าพละกำลัง】

ในเมื่อระบบให้ของมา ก็ควรจะทำตามคำแนะนำของมันนั่นแหละ

ยังไงซะ การเพิ่มพลังโจมตีก็ไม่มีคำว่าผิดพลาดอยู่แล้ว

【คุณได้ใช้ผลไม้สถานะ พละกำลัง +20 ล้าน, พลังโจมตี +40 ล้าน】

พอมีการตั้งกฎขึ้นมา ระบบก็เปย์หนักจริงๆ ซึ่งพึ่งพาได้มากกว่าเฉินจ้านเยอะเลย

【แจ้งเตือนจากระบบ: ทุกครั้งที่โลกสีน้ำเงินเลื่อนระดับ คุณจะได้รับรางวัลมหาศาล】

"ดูเหมือนว่า วันหลังฉันต้องพยายามหาทางอัปเกรดโลกสีน้ำเงินให้ได้ซะแล้วแฮะ"

การได้รับผลไม้สถานะก้อนโตเป็นระยะๆ แบบนี้ มันช่างฟินอะไรเบอร์นี้!

"เดี๋ยวนะ คลังสมบัติแห่งมิติมันถูกเคลียร์ไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?

แล้วไอ้ผลไม้สถานะหมื่นลูกนี่มันโผล่มาจากไหน?"

ช่างมันเถอะว่ามาจากไหน แค่ของรางวัลเข้ากระเป๋าก็พอแล้ว!

การได้เพิ่มสถานะมาเยอะขนาดนี้ ทำให้เซียวเฉินอารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง รู้สึกสบายตัวไปหมด

โลกสีน้ำเงินแข็งแกร่งขึ้นมาก พลังของเซียวเฉินเองก็พุ่งสูงขึ้นเช่นกัน

ผู้ใช้พลังทุกคนได้รับรางวัลสถานะรวม 50,000 แต้ม นี่มันคือความสามารถระดับเทพชัดๆ

ดูเหมือนระบบจะทุ่มสุดตัวจริงๆ!

และด้วยนิสัยของระบบ การที่มันแจกรางวัลหนักขนาดนี้ ก็แปลว่าในอนาคตโลกสีน้ำเงินจะต้องเจอกับปัญหาหนักหน่วงอีกเพียบแน่ๆ

สำหรับเซียวเฉิน การเพิ่มสถานะมาแค่แสนกว่าๆ อาจจะดูไม่ค่อยมีผลเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็น 20 ล้านละก็ มันก็คนละเรื่องกันเลย

แต่สำหรับคนที่เพิ่งปลุกพลัง หรือพวกผู้ใช้พลังสายสนับสนุน การได้แต้มสถานะมาหลายแสน ถือว่าเป็นการพัฒนาแบบก้าวกระโดดสุดๆ

ผู้ใช้พลังธรรมดาๆ ถ้าได้ใส่อุปกรณ์ดีๆ สักชุด ก็อาจจะสามารถลุยเดี่ยวในดันเจี้ยนระดับต่ำกว่า 10 ได้สบายๆ

เซียวเฉินมั่นใจว่า ภายในสองปีเขาจะสามารถเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ 100 ได้อย่างแน่นอน

พอเฉินจ้านได้ยินเสียงประกาศ เขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที:

"เซียวเฉิน ฉายาผู้พิทักษ์มิตินี่ฟังดูหรูหราหมาเห่ามากเลยนะ

ไหนเล่ามาสิ ระบบให้อะไรเป็นรางวัลบ้าง?"

"รางวัลจะเป็นอะไรมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วยวะ ถ้าไม่อยากโดนเตะปลิว ก็ถอยไปไกลๆ เลยไป"

ทนไม่ไหวจริงๆ อยากจะยกเท้าถีบมันซะเหลือเกิน!

"โถ่ๆ ระดับลูกพี่ใหญ่ของโลกสีน้ำเงินแล้ว อย่าทำตัวเกรี้ยวกราดแบบนี้สิ

เราสนิทกันจะตาย คงไม่มาแตกหักกันแค่เรื่องเงินปันผลกิลด์หรอกใช่ไหม?

อีกอย่าง ไม่ใช่ว่าจะไม่แบ่งซะหน่อย แต่นี่กิลด์เรายังเป็นหนี้อยู่บานตะไทเลยนะ

ถึงฉันจะเลวแค่ไหน ฉันก็ไม่โยนภาระหนี้สิน 10% นั่นไปให้นายรับผิดชอบหรอกน่า?"

เฉินจ้านคนนี้มีความจริงใจให้คนอื่นซะที่ไหน ความไว้ใจที่เซียวเฉินมีให้หมอนี่เป็นศูนย์ไปตั้งนานแล้ว

"เลิกไร้สาระได้แล้ว ที่กิลด์จะไปสร้างเมืองหลักที่เทือกเขาเทียนหนาน มันมีเหตุผลอะไร?"

เซียวเฉินพอจะเดาออกบ้าง แต่ก็แค่อยากจะยืนยันให้แน่ใจ

พอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเฉินจ้านก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

"ลูกพี่ พี่คงเห็นรูปปั้นยักษ์ 9 ตัวที่อยู่ตรงจุดใต้สุดแล้วใช่ไหม

ไม่มีใครรู้ว่ารูปปั้นพวกนั้นคืออะไร แล้วเอาไว้ทำอะไร

แต่ที่แน่ๆ รูปปั้นพวกนั้นไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน"

เซียวเฉินพยักหน้าเห็นด้วย ดูเหมือนว่าเฉินจ้านและคนอื่นๆ จะสังเกตเห็นรูปปั้นพวกนั้นตั้งแต่ตอนที่เข้าไปในเทือกเขาเทียนหนานแล้ว

"ทางใต้ของเทือกเขาเทียนหนานมีรูปปั้นตั้งตระหง่านอยู่ แล้วถัดลงไปทางใต้อีกจะเป็นอะไร ก็ยิ่งไม่มีใครรู้เข้าไปใหญ่

บางที อาจจะไม่มีพื้นที่ทางใต้ให้ลงไปอีกแล้วก็ได้"

"ที่มั่นใจได้เลยก็คือ รูปปั้นพวกนั้นจะต้องกลายเป็นภัยคุกคามครั้งใหญ่ของโลกสีน้ำเงินในอนาคตแน่

กิลด์เทียนสิงของเราหมายมั่นจะเป็นกิลด์อันดับหนึ่งของโลกสีน้ำเงิน แน่นอนว่าเราก็ต้องมีความรับผิดชอบ

หากเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นทางตอนใต้ เมืองหลักของกิลด์เทียนสิงก็จะเป็นด่านหน้าในการรับมือทันที

การเตรียมตัวรับมือไว้ล่วงหน้า ยังไงก็ไม่มีทางผิดพลาดหรอก"

"กิลด์เทียนสิงจะปักหลักพิทักษ์ชายแดนทางใต้ตลอดไป ตราบใดที่กิลด์เทียนสิงยังอยู่ ชายแดนทางใต้ของโลกสีน้ำเงินก็จะปลอดภัยหายห่วง

ถ้าในอนาคตเราแข็งแกร่งพอ เราก็จะไปสร้างเมืองหลักที่ดินแดนทางเหนือสุด ไปอยู่เป็นเพื่อนบ้านกับพวกเผ่าหมาป่าด้วย"

"พวกเราเกิดในโลกสีน้ำเงิน การได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยสร้างโลกใบนี้ ถือเป็นเกียรติสูงสุดของเรา

เมื่อถึงเวลาที่โลกต้องการ กิลด์เทียนสิงก็จะก้าวออกมารับหน้าที่นี้อย่างไม่ลังเล"

เวลาพูดถึงเรื่องนี้ แววตาของเฉินจ้านนั้นเป็นประกายมุ่งมั่น

ด้วยพลังจิตที่สูงส่ง เซียวเฉินสังเกตเห็นว่าดวงตาของเฉินจ้านมีน้ำตาคลออยู่เล็กน้อย

จะว่าไปแล้ว เฉินจ้านก็ทุ่มเททั้งกายและใจให้กับกิลด์และโลกสีน้ำเงินจริงๆ

เขายังเตรียมตัวจะเป็นผู้นำทัพเข้าไปในสมรภูมิต่างมิติอีกด้วย

"เอาล่ะเฉินจ้าน วันหลังมีอะไรก็บอกกันล่วงหน้าบ้าง

เลิกทำตัวเสแสร้งได้แล้ว จะมาเรียกลูกพ่งลูกพี่อะไรกัน มันฟังดูปลอมสุดๆ"

"เรื่องสร้างเมืองหลักที่เทือกเขาเทียนหนาน ฉันก็เห็นด้วยนะ

ถ้าขาดแคลนทรัพยากรก็พูดมาตรงๆ ฉันก็เป็นคนของกิลด์เทียนสิงเหมือนกัน จะช่วยสนับสนุนตามกำลังที่มี"

แววตาของเฉินจ้านเป็นประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันที

"ฉันจะแบ่งผลงานรบมา 10% แล้วเอาไปแลกเป็นทรัพยากรใส่ไว้ในคลังของกิลด์ทั้งหมดเลย

ค่อยๆ ขยายเมืองไปเรื่อยๆ สักวันฉันจะขึ้นไปยืนบนกำแพงเมือง แล้วสอยหัวรูปปั้นพวกนั้นให้ร่วงให้หมด!"

ตอนที่เซียวเฉินเห็นรูปปั้นยักษ์เหล่านั้นเป็นครั้งแรก เขาก็มีความคิดแบบนี้แวบเข้ามาในหัวเหมือนกัน

เฉินจ้านเป็นคนรู้ใจคนจริงๆ:

"เยี่ยมไปเลย ถึงตอนนั้นฉันจะให้คนไปสร้างหอคอยสูงหมื่นเมตร ไม่สิ สูงหลายๆ หมื่นเมตรไว้ข้างๆ กำแพงเมืองเลย

พี่จะได้ขึ้นไปยืนบนนั้น มองลงมาที่รูปปั้นพวกนั้น แล้วเด็ดหัวพวกมันทีละตัวๆ"

"ไม่ต้องทำให้วุ่นวายขนาดนั้นหรอก ถ้าจะสร้างจริงๆ ก็อย่าใช้วัสดุแพงๆ นักล่ะ"

"ไม่ต้องห่วงน่า วัสดุพวกนี้มันเอากลับมาใช้ใหม่ได้อยู่แล้ว

ให้พวกผู้ใช้พลังสายสนับสนุนของกิลด์ได้ฝึกฝีมือไปด้วย การสร้างหอคอยสูงก็เป็นแค่ของแถม

แล้วพอสร้างเสร็จ เราจะตั้งป้ายจารึกไว้กลางเมืองหลักเลย จารึกชื่อของทุกคนที่ร่วมบริจาคเอาไว้

ถึงพี่จะไม่สนใจพวกชื่อเสียงจอมปลอมพวกนี้ แต่มันก็เพื่อเปิดโอกาสให้คนรุ่นหลังได้รำลึกถึงความเสียสละของคนรุ่นก่อนไง"

พอได้ยินแบบนี้ เซียวเฉินก็เริ่มรู้สึกลังเลนิดๆ หรือเขาควรจะแบ่งผลงานรบให้สัก 20% เพื่อไปช่วยสร้างเมืองกิลด์ดีนะ

"ลูกพี่ ไม่สิ เซียวเฉิน ตอนนี้นายเป็นถึงอันดับสองของโลกสีน้ำเงินแล้ว คำพูดของนายมีน้ำหนักมากกว่าฉันเยอะเลยนะ"

เซียวเฉินรู้สึกงุนงง:

"นี่แกจะทำอะไรอีก?"

"ไม่ได้จะทำอะไรหรอกน่า แค่จะฝากนายไปบอกเซียวยั่นหน่อย ว่าเลิกบล็อกข้อความฉันสักที

เป็นถึงอันดับหนึ่ง เป็นถึงผู้นำของมวลมนุษยชาติ แต่ทำตัวใจแคบเป็นบ้า"

ในที่สุดเฉินจ้านก็มาถึงจุดนี้จนได้ ถึงขั้นโดนบล็อกข้อความเลยทีเดียว

เซียวเฉินแอบสะใจลึกๆ:

"นี่ขนาดแกเป็นถึงหัวหน้ากิลด์เทียนสิงนะ เขาทำแบบนี้มันก็ไม่ค่อยเหมาะสมจริงๆ แหละ"

"ใช่มั้ยล่ะ เราอุตส่าห์จะไปเฝ้าชายแดนใต้ให้แท้ๆ แค่ไปขอให้ช่วยสนับสนุนทรัพยากรนิดหน่อย ดันบล็อกกันซะงั้น"

ถึงเซียวยั่นจะทำไม่ถูก แต่เซียวเฉินก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของเซียวยั่นอยู่นะ

"ได้ เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับเขาให้

พอดีเลย ฉันกำลังจะไปที่เมืองอู๋ซวง ไปช่วยเซียวยั่นฆ่าคนพอดี!"

เมื่อได้ยินแบบนี้ เฉินจ้านก็เริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา:

"เซียวเฉิน เรื่องนี้ต้องระวังให้มากนะ

ตาแก่นั่นมันเจ้าเล่ห์จะตาย เขาอาจจะยืมมือนายไปฆ่าคนก็ได้นะ?

ร้ายกาจจริงๆ เซียวยั่น เป็นถึงผู้นำมนุษย์แท้ๆ แต่กลับใช้ให้คนอื่นไปทำงานสกปรกแทนเนี่ยนะ?"

"ฉันกลับหวังให้เป็นแบบนั้นซะมากกว่า

ที่ฉันกลัวคือศัตรูมันเก่งเกินไป จนเซียวยั่นอาจจะรับมือคนเดียวไม่ไหวต่างหาก

นายก็รู้นี่ สกิลโจมตีปลิดชีพของฉันมันมีประโยชน์สุดๆ เลยนะ"

ด้วยระดับพลังของเซียวยั่น ถ้าเขาอยากจะฆ่าใคร แค่ลงมือฆ่าก็จบ โลกสีน้ำเงินไม่มีใครกล้าขัดใจเขาอยู่แล้ว

หาแพะรับบาปเหรอ? เขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอก

"ระดับเซียวยั่นที่แม้แต่เมืองมอนสเตอร์ยังตีแตกได้ง่ายๆ ยังจะมีศัตรูหน้าไหนที่เขาจัดการไม่ได้อีกเหรอ?"

เรื่องนี้เซียวเฉินก็แปลกใจเหมือนกัน เพราะตามหลักแล้ว เซียวยั่นในตอนนี้น่าจะฆ่าใครก็ได้ตามใจชอบแล้วนี่นา

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เป้าหมายต้องเป็นตัวอันตรายสุดๆ อย่างน้อยก็น่าจะอยู่ในระดับของมิติระดับ 2 ขึ้นไป

ยังไงก็ตาม เฉินจ้าน ฉันขอเตือนนายไว้ก่อนนะ ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันดีขึ้นแค่ชั่วคราวเท่านั้น

พวกนายต้องรีบอัปเลเวลให้ถึง 1,000 ไวๆ ถึงเวลาเราจะได้ไปเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ 100 ด้วยกัน"

"เรื่องนี้ไม่ต้องให้นายมาเตือนหรอก พวกเราไม่เคยชะล่าใจเลยสักนิด

กิลด์เทียนสิง จะไม่หยุดก้าวไปข้างหน้าแน่นอน"

เรื่องอื่นอาจจะไม่แน่นอน แต่เรื่องการบริหารกิลด์ เฉินจ้านทำให้ทุกคนเชื่อมั่นในตัวเขาได้จริงๆ

ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง โลกสีน้ำเงินก็มีเวลาให้พัฒนาตัวเองแล้ว

ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ประชากรของโลกสีน้ำเงินจะฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว และจำนวนคนที่ผ่านดันเจี้ยนได้ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

สร้างเมืองหลักให้มากขึ้น สร้างป้อมปราการให้มากขึ้น เสริมพลังกฎของโลกสีน้ำเงินให้แข็งแกร่งขึ้น อีกไม่กี่ปีทุกอย่างจะต้องเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน

"ฉันไปเมืองอู๋ซวงก่อนนะ รอฉันสักสองสามวัน พอกลับมาแล้วจะพาพวกนายไปลงดันเจี้ยนกัน"

เซียวเฉินวาร์ปหายวับเข้าไปในค่ายกลเทเลพอร์ตของกิลด์ เขาต้องไปจัดการเรื่องฆ่าคน

หลังจากเซียวเฉินจากไปแล้ว เฉินจ้านกับจ้าวอวี้ชิงก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

"เฮ้อ หัวหน้าของเธอเติบโตขึ้นมากจริงๆ

งานที่แม้แต่เซียวยั่นยังจัดการไม่ได้ มันจะไปง่ายได้ยังไง?

ที่บอกว่าจะกลับมาพากลับไปลงดันเจี้ยน ฉันพนันได้เลยว่าหมอนั่นคงไม่ได้กลับมาเร็วๆ นี้แน่

ภาระบนบ่าของเขาจะยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ เรื่องของเทือกเขาเทียนหนาน อย่าเพิ่งบอกเขาเลย

ให้เราไปตั้งหลักสร้างอาณาเขตให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยส่งพวกตัวท็อปๆ ไปเสริมทัพ"

สีหน้าของเฉินจ้านแฝงไปด้วยความกังวล: ถึงแม้พลังของเซียวเฉินจะเพิ่มขึ้นมาก แต่เขายังต้องสะสมประสบการณ์อีกเยอะ

การฟาร์มมอนสเตอร์ไปวันๆ มันไม่พอหรอก มอนสเตอร์เป็นแค่ส่วนหนึ่งของโลกใบนี้เท่านั้น

"ตอนนี้หัวหน้าไม่เพียงแต่เก่งขึ้นมากเท่านั้น แต่ผลงานรบที่เขามีอยู่ในมือก็ต้องมหาศาลแน่ๆ

ทรัพยากรที่เขาเอามาทิ้งไว้ในคลังกิลด์ มูลค่าคงไม่ต่ำกว่าสิบล้านผลงานรบเลยนะคะ"

แน่นอนว่า สิ่งที่เซียวเฉินได้รับนั้น มากกว่าที่พวกเขาสองคนประเมินไว้เยอะ

"ฉันก็หมดหนทางจริงๆ ถึงได้ไปขอร้องเขา วันหลังเราต้องพยายามไม่ไปรบกวนเขาให้มากนัก

สร้างเมืองก่อนเลย สร้างป้อมปราการระดับสิบไปเลยสักสองสามแห่ง

เดี๋ยวฉันกับมู่หรงชิงเสวี่ยจะพากำลังคนไปที่เทือกเขาเทียนหนานก่อน ส่วนคนที่เหลือก็เร่งความเร็วในการลงดันเจี้ยนให้เต็มที่"

"ตอนแรกนึกว่าแค่ปักธงมนุษยชาติลงบนยอดเขาเทียนหนานได้ก็จบแล้ว ใครจะไปคิดว่าที่นั่นจะซ่อนสิ่งลึกลับเอาไว้อีกเพียบ"

"จะว่าไปก็แปลกนะ เราเข้าไปในมิติระดับ 1 มาเป็นร้อยๆ แห่งแล้ว ทำไมไม่มีมิติไหนเหมือนโลกสีน้ำเงินเลยสักแห่ง?

ตกลงโลกสีน้ำเงินมันมีอะไรพิเศษกันแน่ โคตรจะแปลกเลย"

ถ้าเอาไปเทียบกับมิติอื่น พวกเขาก็เหมือนเล่นเกมโหมดธรรมดา แต่โลกสีน้ำเงินนี่มันโหมดยากนรกแตกชัดๆ

สิ่งมีชีวิตทุกระดับในโลกสีน้ำเงิน ล้วนต้องแบกรับความกดดันในรูปแบบของตัวเองทั้งสิ้น

"เราต้องเร่งปั้นเด็กรุ่นใหม่ของกิลด์ให้เร็วขึ้นแล้ว จุดเริ่มต้นของพวกเขาสูงกว่าคนรุ่นก่อนเยอะ ยังไงซะพวกเขาก็ต้องเก่งกว่าพวกเราแน่ๆ"

"พวกเด็กรุ่นใหม่โตเร็วมาก กลุ่มของหลี่เฉินก็ใกล้จะแตะเลเวล 400 กันแล้ว

เวลาแค่ปีกว่าๆ พัฒนาได้ขนาดนี้ เมื่อก่อนนี่ฝันไปเถอะ

คนกลุ่มนี้ไม่ได้มีดีแค่เลเวล แต่พลังต่อสู้ก็ของจริง

พวกเขาไต่ระดับขึ้นมาจากการลุยดันเจี้ยนจริงๆ"

ทีมพายุคลั่งช่วงแรกๆ ยังต้องพึ่งเซียวเฉินช่วยดันเลเวลให้ ทำให้พื้นฐานของพวกเขาไม่ค่อยแน่นเท่าไหร่

ทุกคนในโลกสีน้ำเงินต่างเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง มุ่งมั่นที่จะเพิ่มความแข็งแกร่ง และมุ่งมั่นที่จะฟื้นฟูโลกสีน้ำเงินขึ้นมาใหม่

สำหรับเซียวยั่นแล้ว ช่วงไม่กี่วันนี้ น่าจะเป็นช่วงเวลาที่เขาได้พักผ่อนมากที่สุดในรอบหลายร้อยปีเลยทีเดียว

ถึงจะบอกว่าพักผ่อน แต่มันก็ไม่ได้สบายใจนักหรอก แถมความกดดันยังสูงปรี๊ดอีกต่างหาก

ไม่ต้องคอยเฝ้ากำแพงเมืองแล้ว แต่เซียวยั่นกลับต้องส่งมนุษย์วารีออกมามากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

มนุษย์วารีทั้งหมดถูกส่งไปยังสมรภูมิต่างมิติ เพื่อกอบโกยผลงานรบกลับมาอย่างต่อเนื่อง

เซียวยั่นเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าได้ผลงานรบมาเยอะแค่ไหนแล้ว แต่ดูจากท่าทีประจบสอพลอของไอ้ระบบหมา ก็คงได้มาไม่น้อยแน่ๆ

"ฉันเป็นคนของโลกสีน้ำเงิน ถือซะว่าเป็นการช่วยอุดหนุนเพื่อนร่วมชาติก็แล้วกัน!"

ไหนๆ ก็ได้เป็นถึงผู้พิทักษ์มิติแล้วนี่นา ถ้าโลกสีน้ำเงินเจริญขึ้น เขาก็ได้ส่วนแบ่งไปด้วย

เรื่องบางเรื่องก็ปล่อยผ่านไปก่อน ไว้ตอนที่ได้เข้าไปในสมรภูมิต่างมิติแล้ว เขาจะได้รู้เองว่าฟาร์มแต้มผลงานรบมาได้เท่าไหร่

เซียวยั่นในฐานะผู้นำมนุษยชาติและอันดับหนึ่งของโลกสีน้ำเงิน เอาเข้าจริง เขายังไม่มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งเลยด้วยซ้ำ

เซียวเฉินเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน พวกเขามันคนประเภทเดียวกัน

วันๆ ถ้าไม่ยืนเฝ้ากำแพงเมือง ก็หมกตัวอยู่ในดันเจี้ยน

ภายใต้ความมืดมิดของยามค่ำคืน เซียวยั่นยังคงยืนอยู่บนกำแพงเมืองอู๋ซวง รับลมเย็นๆ ที่พัดมาจากนอกเมือง

ข้างนอกเมืองไม่มีมอนสเตอร์มาเดินเพ่นพ่านให้เห็นอีกแล้ว แต่เขาก็ยังคงยืนทอดสายตามองออกไปไกลแสนไกลด้วยความเคยชิน

รอบๆ ตัวเขาไม่มีใครกล้าเข้ามาวุ่นวาย ชายหนุ่มยืนโดดเดี่ยวอยู่บนกำแพงเมือง ดูช่างอ้างว้างเหลือเกิน

เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง สูบไปได้สองคำก็โยนทิ้งลงพื้น แล้วใช้เท้าขยี้จนดับ:

"เซียวเฉิน ฉันละไม่เข้าใจจริงๆ ไอ้นี่มันมีดีอะไรให้สูบกันวะ?"

บุหรี่นี้เซียวเฉินเป็นคนให้มา และในซองก็เหลือไม่เต็มแล้วด้วย!

แต่ผ่านไปไม่นาน เขาก็เผลอหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอีกมวนอย่างไม่รู้ตัว

"แค่กๆ แม่งเอ๊ย โคตรสำลักเลย!

ไอ้เวรเอ๊ย นี่มันบุหรี่หมดอายุมาตั้งปีกว่าแล้วนี่หว่า"

หลังจากสูบไปได้สองสามมวน เซียวยั่นก็เริ่มจะคุ้นชินกับมันแล้ว

"ไอ้ระบบหมา ทำไมแกไม่แจกผลไม้สถานะให้เซียวเฉินสักร้อยล้านลูกไปเลยวะ ปัญหาทุกอย่างจะได้จบๆ ไป"

"ถ้ากฎมันอนุญาต ฉันแจกไปตั้งนานแล้วเว้ย!

ฉันเป็นแค่ระบบมิติระดับ 1 นะเว้ย ขนาดระบบมิติระดับสูงกว่านี้ยังทำแบบนั้นไม่ได้เลย"

เซียวยั่นยืนอยู่บนกำแพงเมืองตลอดทั้งคืน จนกระทั่งฟ้าเริ่มสาง

ที่พื้นข้างๆ เท้าของเขา มีก้นบุหรี่กองอยู่เป็นหย่อมๆ

"ไอ้ระบบหมา วันนี้ฉันกับเซียวเฉินรวมพลังกัน โอกาสชนะมีสักกี่เปอร์เซ็นต์?"

"น่าจะประมาณแปดส่วนมั้ง"

"แกบอกแปดส่วน งั้นก็แปลว่าโอกาสชนะเต็มที่ก็แค่สี่ส่วนสินะ!"

"ก็ประมาณนั้นแหละ"

"ขอเลื่อนเวลาลงมือออกไปอีกหน่อยได้ไหม?"

"เลื่อนไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียวแล้ว ถ้าขืนรอไปอีกไม่กี่วัน ระบบของฉันได้กลายเป็นหุ่นเชิดแน่"

"เออใช่ ฉันต้องเตือนเซียวเฉินให้รีบเอาผลงานรบไปแลกเป็นแต้มสถานะให้หมด แล้วเอาไปอัปพละกำลังให้เกลี้ยงเลย

ไอ้เด็กบื้อนั่น มันคงคิดจะพึ่งสกิลโจมตีปลิดชีพไปฆ่าศัตรูอยู่ละสิ?"