Shazam:เริ่มต้นด้วยพลังของเทพทั้งหก ตอนที่01

ซานฟรานซิสโก

เดนเดินขึ้นรถไฟใต้ดินกลับบ้านด้วยท่าทางเหนื่อยล้า

เขาพยายามหลีกเลี่ยงมุมที่เปื้อนคราบปัสสาวะ พร้อมบ่นในใจถึงนิสัยของคนในอเมริกาที่แย่เกินบรรยาย

เมื่อเจอที่สะอาด เดนก็ทรุดตัวลงนั่งทันที ไม่อยากลุกอีกแล้ว

ตั้งแต่มาเรียนที่นี่ เขาพยายามปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตในอเมริกา จึงสมัครเข้าร่วมทีมอเมริกันฟุตบอลของโรงเรียน

เขาได้ยินมาว่าโรงเรียนนี้ให้ความสำคัญกับการแข่งขันฟุตบอลมาก ถ้าสามารถนำทีมคว้าแชมป์ในระดับโรงเรียนได้ จะได้รับทุนการศึกษาเป็นจำนวนมาก

สำหรับเด็กกำพร้าที่ไม่มีทั้งพ่อแม่อย่างเขา เงินก้อนนี้สำคัญมาก

โชคดีที่เขาเกิดใหม่มาเป็นคนขาว แม้เขาจะขาดทุกอย่างทั้งเงิน ความรัก พ่อแม่ แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยขาดคือพละกำลังและร่างกายที่แข็งแรง

เพียงแค่โค้ชเห็นรูปร่างและส่วนสูงของเขา ก็รับเข้าทีมทันที

ช่วงนี้เขาตั้งใจฝึกหนัก และคาดว่าอีกไม่นานน่าจะได้ลุ้นตำแหน่งควอเตอร์แบ็ค

ขณะที่คิดเพลิน ๆ เดนก็เริ่มสัปหงก ทุกวันที่ต้องซ้อมดึกทำให้ร่างกายเหนื่อยล้ามาก

แต่เขารีบสะบัดหัวเรียกสติกลับมา เพราะสถานที่นี้ไม่ปลอดภัย ต้องระวังโดนล้วงกระเป๋า

เมื่อมองไปรอบ ๆ เขากลับรู้สึกว่าอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง

“เฮ้ ทำไมไม่มีใครเลย?”

เดนกอดกระเป๋าแน่น เดินไปที่ตู้รถไฟอีกตู้ แต่พบว่าทุกตู้ไม่มีผู้โดยสาร

นี่มันแค่สองทุ่มกว่า ไม่น่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้!

ขณะที่ความสงสัยเพิ่มขึ้น เดนก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกตินอกหน้าต่าง

ลำแสงบาง ๆ พุ่งผ่านหน้าเขาไป ก่อนจะทะลุผ่านกระจกและเฉียดจมูกของเขา

“อะไรวะเนี่ย!”

เดนสะดุ้งถอยหลังหนึ่งก้าว แต่ยังไงก็เร็วไม่เท่าลำแสง มันทะลุผ่านร่างเขาออกไปด้านหลัง

“...อะไรว่ะเนี้ย!!!!”

ความเร็วของรถไฟเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน ลำแสงข้างนอกเริ่มรวมตัวกันจนดูเหมือนผืนแสงที่ทำให้เขาปวดตา

เขาเงยหน้ามอง พบตัวอักษรรูปร่างประหลาดปรากฏตรงกรอบประตู และหน้าต่างก็เต็มไปด้วยลวดลายเหมือนหิมะ

เขารู้สึกว่ามันดูคุ้น ๆ แต่ยังไม่ทันจะคิดออกว่าเคยเห็นที่ไหน รถไฟก็หยุดกระทันหัน

แรงกระชากทำให้เดนลอยไปกระแทกพื้นอย่างแรง

โชคดีที่เขาร่างกายแข็งแรง ฟื้นตัวได้เร็ว หลังจากนั้นประตูรถไฟก็เปิดออก

เดนลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง เดินออกจากประตูไป

สิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่สถานีรถไฟที่เขารู้จัก แต่เป็นทางเดินหินที่ดูเหมือนเกิดขึ้นตามธรรมชาติ

ความรู้สึกคุ้นเคยยิ่งเพิ่มขึ้น

เดนมองซ้ายขวา ทางเดินนี้ดูเหมือนไม่มีตัวเลือกอื่น นอกจากเดินต่อไป

เมื่อเดินไปจนสุดทาง เขาเห็นชายแก่คนหนึ่งในชุดคลุมสีแดง ผมยุ่งเหยิง ผิวสีเข้มดูหม่นหมอง

เขาอึ้งจนพูดไม่ออก

ไม่ใช่ว่าชีวิตเขาพึ่งเริ่มดีขึ้นเหรอ? แล้วมาบอกว่าโลกนี้อันตรายขนาดนี้ตอนนี้เนี่ยนะ?

“เดน เดวิส!”

เดนตอบกลับโดยอัตโนมัติด้วยหน้าไร้อารมณ์ “ผมอยู่ตรงนี้”

“เจ้า...จะได้รับพลังของข้า และกลายเป็นผู้พิทักษ์คนใหม่ของศิลาแห่งความเป็นนิรันดร์”

“มานี่ จับไม้เท้านี้ไว้ และเรียกชื่อของข้า ชาแซม!”

เดี๋ยว มันควรจะมีการทดสอบอะไรก่อนนี่นา?

เดนมองไปด้านหลังชายแก่ รูปปั้นบาปทั้งเจ็ดยังอยู่ครบ นั่นหมายความว่าดร.ซิวาน่ายังไม่ปรากฏตัว

เขาไม่เคยเชื่อในของฟรี โดยเฉพาะพลังของชาแซมที่เป็นสัญญาเวทมนตร์ การเซ็นสัญญาแบบนี้มันต้องมีเงื่อนไขแอบแฝงสิ

“คุณพ่อมด ก่อนที่ผมจะรับพลังจากคุณ ไม่ต้องมีการทดสอบก่อนเหรอ?”

พ่อมดเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ ว่า “ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ในโลกไหน ทำไมถึงเรื่องมากเหมือนกันหมดเลยนะ”

“เมื่อกี้พูดอะไรนะ?”

เจบาไดอาห์กระแทกไม้เท้าลงพื้นทันที มือขวาของเดนถูกดูดไปจับไม้เท้าโดยไม่สามารถควบคุมได้ เขาพยายามดึงมือกลับ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ดึงไม่ออก

นี่คิดจะบังคับกันเลยเหรอ? เดนได้แต่งงจนพูดไม่ออก

พ่อมดถอนหายใจเบา ๆ “เดน ข้ารู้ว่าเจ้ายังมีความสงสัย แต่จงเชื่อข้าเถิด ข้ารู้จักเจ้ามากกว่าเจ้ารู้จักตัวเองเสียอีก”

“ตอนนี้ ทำตามข้า เรียกชื่อข้า—ชาแซม!”

ก็ได้ ดูเหมือนจะปฏิเสธไม่ได้แล้ว เดนถอนใจ ก่อนจะยอมพูดตาม

“SHAZAM!”

เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้อง สายฟ้าพุ่งลงมาจากฟ้า ตรงเข้าสู่ตัวเดน

ทั้งร่างของเขาสั่นสะท้าน ความรู้สึกชาจากไฟฟ้าแผ่ไปทั่วร่าง และตามมาด้วยพลังอันมหาศาลที่ไหลเข้าสู่ทุกเซลล์ในร่าง

ร่างกายที่สูงใหญ่อยู่แล้วกลับยิ่งสูงขึ้นไปอีก จนหยุดที่ 6 ฟุต 5 นิ้ว (ประมาณ 196 ซม.)

เสื้อแจ็กเก็ตที่เขาใส่อยู่เปลี่ยนกลายเป็นชุดรัดรูปสีแดงสด ข้อมือและเอวมีเครื่องรางสีทองประดับอยู่ รองเท้าบู๊ตที่สวมก็กลายเป็นสีทอง เขาลองยกเท้าขึ้นเหยียบดู โชคดีที่ไม่รู้สึกว่ามันเจ็บ

สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือสายฟ้าที่อยู่กลางหน้าอก เดนก้มลงมองทันที โล่งใจที่มันไม่ใช่ไฟ LED แบบในหนัง แต่ดูคล้ายกับสัญลักษณ์ของแบล็คอดัมมากกว่า

ในหนังเขาไม่เคยชอบสัญลักษณ์แบบนั้นเลย มันดูเหมือนของปลอม

“ไม่เลว ตอนนี้เจ้ามีพลังของเหล่าทวยเทพแล้ว”

“ปัญญาของโซโลมอน (S) ความแข็งแกร่งของเฮอร์คิวลิส (H) ความอดทนของแอตลัส (A) อำนาจของเทพซูส (Z) ความกล้าหาญของอคิลลีส (A) และความเร็วของเทพเมอร์คิวรี่ (M)!”

“จากนี้ไป เจ้าต้องรับผิดชอบในฐานะ ‘ชาแซม’ และหน้าที่ที่มาพร้อมกับมัน!”

“ศิลาแห่งความเป็นนิรันดร์คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเวทมนตร์ ห้ามให้เกิดอันตรายใด ๆ ที่นี่เด็ดขาด”

“จำไว้ พลังของเวทมนตร์มาจากภายในจิตใจ...”

พูดจบ ใบหน้าของพ่อมดก็เริ่มแตกออกเป็นเศษทราย และในพริบตาก็สลายหายไปจนเหลือแต่กองฝุ่น

อะไรกันเนี่ย?

สภาพ่อมดนี่ไม่มีการอบรมงานให้คนใหม่เหรอ? โยนงานให้แล้วหายเลย?

เดนยืนงงกับสถานการณ์นี้ นี่มันออกจะเร็วไปหน่อยนะ เขาคิดว่าพ่อมดยังต้องอยู่ต่ออีกหลายปีเสียอีก

ในตอนนั้นเอง เขาได้ยินเสียงแว่ว ๆ ดังขึ้นรอบตัว

“เดน เดน มานี่เร็ว!”

เขาหันไปมอง พบว่ารูปปั้นบาปทั้งเจ็ดจ้องเขาด้วยดวงตาสีแดงที่ส่องแสงสลัว

“เจ็ดบาป...”

“ใช่ เราเอง มาสิ บอกความปรารถนาของเจ้า แล้วเราจะช่วยทำให้มันเป็นจริง”

“ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง...”

“หญิงสาว...”

“แม้กระทั่งอำนาจ...”

“หรืออาจจะเป็นพลัง!”

“ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใด เราจะทำให้เป็นจริง รับเราเถอะ!”

“แม้แต่เหล่าทวยเทพก็ไม่อาจต้านทานความปรารถนาได้”

“อย่าอายไปเลย บอกเรามาสิว่าเจ้าต้องการอะไร...”

เดนก้มหน้า แสงสายฟ้าสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา พลังแห่งเทพซูสล้อมรอบตัวเขาด้วยประกายไฟร้อนแรง

“เดี๋ยวก่อน เจ้าจะทำอะไร?”

เดนเงยหน้าขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก เขายกนิ้วขึ้น ก่อนที่สายฟ้าจะฟาดใส่ดวงตาสีฟ้าของรูปปั้นตรงกลาง

“อ๊ากกกกก—!”

“ไม่—! หยุดเดี๋ยวนี้!”

“บ้าเอ๊ย เจ้าคนเลว!”

ดวงตาสีฟ้าที่ส่องประกายอยู่ คือดวงตาเดียวกับที่ตัวร้ายหัวโล้นในหนังใส่เข้าไปในดวงตาขวาของตัวเอง.

มันคือสื่อกลางที่เจ็ดบาปอาศัยอยู่ และเป็นร่างที่เชื่อมต่อกับวิญญาณของพวกมัน

ในตอนนี้ ดวงตามารถูกพลังเทพโจมตี ราวกับถูกช็อตไฟฟ้าโดยตรง ทำให้พวกมันเจ็บปวดทรมานอย่างถึงที่สุด

หลังจากจัดการเจ็ดบาปเสร็จ เดนรู้สึกปลอดโปร่งเหมือนยกภูเขาออกจากอก

“ฉันนี่แหละเทพรุ่นใหม่ที่มีอนาคตสดใส จะไปเก็บพวกเศษสวะอย่างพวกแกไว้ทำไมกัน?”

ชาแซมมีทั้งร่างเทพ พลังเทพ อาวุธเทพ และความรู้แห่งทวยเทพ พูดได้เต็มปากว่าเขาเป็นตัวแทนของเหล่าเทพกรีกโดยแท้

ในยุคที่เหล่าเทพเก่าซ่อนตัว และวันเดอร์วูแมนไม่ปรากฏตัว เดนสามารถเรียกตัวเองว่า "เทพองค์เดียว" ได้โดยไม่มีใครเถียง

ใครจะไปลดตัวเองไปข้องเกี่ยวกับเจ็ดบาปที่เหมือนกองขยะเน่าได้ล่ะ?

ยิ่งกว่านั้น ศิลาแห่งความเป็นนิรันดร์ทั้งหมดนี้เป็นของฉันแล้ว ถ้าฉันอยากทำอะไรกับพวกแก พวกแกจะทำอะไรได้เหรอ?

เดนกางฝ่ามือออก และไม้เท้าของพ่อมดก็ลอยเข้าสู่มือเขาโดยอัตโนมัติ หลังจากที่พ่อมดหายไป ความเป็นเจ้าของไม้เท้าก็ถูกโอนมายังเขาทันที

การที่เดนได้ครอบครองไม้เท้า ก็หมายความว่าเขาได้เป็นเจ้าของศิลาแห่งความเป็นนิรันดร์โดยสมบูรณ์

สิ่งแรกที่เขาตั้งใจจะทำหลังจากนี้คือเปลี่ยนรหัสล็อกของที่นี่ใหม่

ต่อไปนี้ หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขา จะไม่มีใครสามารถเข้ามาที่นี่ได้

ไอ้หัวโล้น! แกอย่างได้ฝันหวานว่าจะได้เข้ามาเยี่ยบที่นี้!