บทที่ 1 นักรบเดนตาย
บทที่ 1 นักรบเดนตาย
"จีต้านก้วนปิ่งจ้า~"
"จีต้านก้วนปิ่งหอมๆ ร้อนๆ จ้า~" ...
ท่าเรือเมืองซ่างหยาง
จั่วจิงยืนอยู่หลังรถเข็นคันเล็กพลางตะโกนขายของสุดเสียง
ที่นี่คล้ายกับยุคโบราณไม่เหมือนกับชาติก่อน หากไม่ร้องเร่ขายคนอื่นก็จะไม่มีทางรู้เลยว่าเขาขายอะไร
ทว่า 'จีต้านก้วนปิ่ง' นับว่าเป็นของแปลกใหม่สำหรับที่นี่อย่างแน่นอน
"เอาที่หนึ่ง"
"ขอที่หนึ่ง!"
ผู้คนบนท่าเรือจำนวนมากไม่ได้ขัดสนเงินทองนักจึงพากันซื้อไปลองชิม
เปิดร้านวันแรกจั่วจิงโกยกำไรเป็นกอบเป็นกำ
เปิดร้านวันที่สองอันธพาลมาก่อกวนและกินแล้วหนี
เปิดร้านวันที่สามนักเลงโตมาเยือนเพื่อเก็บค่าคุ้มครอง
เปิดร้านวันที่สี่ลูกหลานคนรวยมาหาเรื่องและโดนซ้อมจนน่วม
วันที่ห้าพักรักษาตัว
วันที่หกพักรักษาตัว
เปิดร้านวันที่เจ็ดเจ้าหน้าที่ทางการปรากฏตัวพร้อมเรียกร้องขอสูตรลับ
วันที่แปด...
"บัดซบเอ๊ย!"
"ธุรกิจนี้มันทำต่อไปไม่ได้แล้ว!"
จั่วจิงรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างลึกซึ้ง
ชาติก่อนเขาเคยขายเต้าหู้กระทะร้อน ตามด้วยแพนเค้กธัญพืช จีต้านก้วนปิ่ง โครงไก่ เนื้อไก่ และของทอดเสียบไม้ เขาพบเจอเรื่องราวมาไม่น้อย เรื่องสกปรกก็มีมาก แต่ทว่าอย่างน้อยเรื่องเหล่านั้นก็มาแบบลับๆ ยังพอจะกลั้นใจทำต่อไปได้
แต่ในชาตินี้มันทำไม่ได้จริงๆ
พวกอันธพาลไร้พ่าย
พวกนักเลงหัวไม้
พวกลูกผู้ดีหยิบหย่ง
พวกขุนนางกังฉิน
ทั่วทั้งเมืองมีให้เห็นจนชินตา
ประชาชนตาดำๆ อย่างจั่วจิงแทบจะตกอยู่ในความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส
ธุรกิจเล็กๆ งั้นหรือ จะเล็กแค่ไหนมันก็คือชิ้นเนื้อ และถ้าเป็นชิ้นเนื้อก็ย่อมไม่ใช่ของเขา
จั่วจิงไม่ได้เกิดมาเป็นคนหัวแข็งจนโค้งคำนับไม่เป็น เขายอมเรียนรู้และยอมก้มหัว แต่ร่างกายก้มง่ายทว่าจิตใจกลับก้มยาก จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกเข้ากับที่นี่ไม่ได้
โลกใบนี้ต้องการเพียงลูกแกะที่ยอมจำนนและปล่อยให้ถูกกระทำทั้งกายและใจเท่านั้น
ยกตัวอย่างเช่น...
พ่อแม่สกุลจั่วหลงเชื่อเรื่องขุดเหมืองรายได้สูงจนจากไปไม่กลับมา
พี่ใหญ่จั่วเซิ่งถูกบังคับเกณฑ์ทหารไปชายแดนและขาดการติดต่อ
พี่สาวคนโตจั่วหรงแต่งงานเป็นภรรยารองของพ่อค้าเมืองข้างๆ ไม่อาจรู้ชะตากรรม
น้องชายคนที่สามและน้องสาวคนเล็กถูกแก๊งลักพาตัวจับไปตั้งแต่เด็กและหายสาบสูญ
น้องชายคนเล็กจั่วเฉิงถูกอันธพาลข้างถนนรังแกและทุบตีจนต้องนอนซมอยู่บนเตียง
จั่วจิงไปฟ้องร้องทางการเพื่อทวงความยุติธรรม แต่ทว่านอกจากจะสูญเสียทรัพย์สินในบ้านไปจนหมดและไม่อาจทำอะไรพวกอันธพาลได้แล้ว เขากลับถูกตีด้วยไม้พลองจนสะบักสะบอมเสียเอง
ด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้น อารมณ์ที่พลุ่งพล่านทำให้เขาตื่นรู้ถึงความทรงจำในอดีตชาติ...
"เมื่อคลื่นลมเหนือแม่น้ำเฉียนถังพัดมา วันนี้จึงได้รู้ว่าตัวข้าคือตัวข้า"
จั่วจิงนั่งอยู่คนเดียวในบ้านซอมซ่อทางทิศตะวันตกของเมืองด้วยใบหน้าอมทุกข์
เขาเพียงแค่ตื่นรู้ถึงความทรงจำในอดีตชาติ ไม่ได้ถูกแย่งชิงร่าง
สิบแปดปีในชาตินี้ก็คือตัวเขา เพียงแต่ความทรงจำในอดีตชาติถูกบดบังไว้ ตอนนี้เมื่อได้ความทรงจำกลับคืนมา ความรู้สึกที่มีต่อพ่อแม่และพี่น้องในชาตินี้ก็ยังคงเป็นของจริง
"ตอนนี้ร่างกายของจั่วเฉิงอ่อนแอมาก ต้องใช้ยาและต้องบำรุง"
"แต่เงินทองที่พ่อแม่และพี่ใหญ่ทิ้งไว้ก็ถูกเจ้าหน้าที่ทางการหลอกเอาไปหมดแล้ว ตอนนี้พี่น้องสองคนแค่อยู่รอดไปวันๆ ยังลำบาก แล้วจะเอาเงินมาจากไหน"
หลังจากที่จั่วจิงตื่นรู้ถึงอดีตชาติ เขาก็นำเงินก้อนสุดท้ายไปลงทุนกับรถเข็นขายจีต้านก้วนปิ่ง โดยหวังว่าจะพอหาเงินได้บ้าง
แต่ผลลัพธ์คือ เฮ้อ ธุรกิจนี้มันทำยากเหลือเกิน!
"โลกบัดซบเอ๊ย!"
"เฮงซวยสิ้นดี!"
จั่วจิงรู้สึกสิ้นหวังอย่างหนัก
ทันใดนั้นเอง แสงสว่างวาบขึ้นในหัวของเขา หยกหักครึ่งซีกชิ้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
จั่วจิงตกใจ "นี่มันหยกโบราณที่ฉันไปเจอในร้านขายของเก่าตอนไปเที่ยวในชาติก่อนไม่ใช่เหรอ"
ชาติก่อนหลังจากซื้อหยกชิ้นนี้ ระหว่างทางกลับเขาก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเสียชีวิต
จากนั้นก็มาเกิดใหม่ในชาตินี้
ไม่คิดเลยว่า 'หยกหัก' ชิ้นนี้จะตามมาด้วย
เขาดีใจมากและจ้องมองหยกหักชิ้นนั้นให้ชัดขึ้นอีกนิด ก็เห็นแสงเปล่งประกายไหลเวียนอยู่บนนั้น มันปรากฏตัวอักษรขึ้นตามความปรารถนาของจั่วจิงในรูปแบบที่เขาสามารถเข้าใจได้...
[โฮสต์: จั่วจิง]
[อายุ: 18]
[ระดับ: ระดับ 1] (รีเฟรชนักรบเดนตาย 1 คนต่อวัน โอกาส 100 เปอร์เซ็นต์ในการรีเฟรชนักรบเดนตายระดับ 1 ซึ่งเทียบเท่ากับสมรรถภาพทางกาย 1.1 เท่าของชายฉกรรจ์ทั่วไป) [ค่าประสบการณ์: 0/1] (กลืนกินดิน 1 ลูกบาศก์สามารถอัปเกรดได้) [รากฐานกระดูก: 100] (มาตรฐานทั่วไปของคนธรรมดา) [ดินสำรอง: 0] (ดิน 1 ลูกบาศก์สามารถสร้างนักรบเดนตายระดับ 1 ได้ 1 คน) [นักรบเดนตายปัจจุบัน: 0]
[ระบบปัจจุบัน: ประทับร่าง] (ประทับร่าง: คุณสามารถประทับร่างของนักรบเดนตายคนใดก็ได้ เพื่อรับรู้ทุกประสาทสัมผัสและควบคุมทุกพฤติกรรมของเขา) [หมายเหตุ: นักรบเดนตายก็เป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ ขอให้โฮสต์จัดการเรื่องอาหารการกินและที่อยู่อาศัยของนักรบเดนตายทั้งหมด] ...
ตัวอักษรปรากฏขึ้น ข้อมูลถูกส่งต่อ
จั่วจิงทำความเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและยินดีมากยิ่งขึ้น...
"แค่ขุดดินก็สามารถสร้างนักรบเดนตายได้งั้นเหรอ"
"นักรบเดนตายทุกคนจะภักดีต่อฉันอย่างนั้นหรือ"
แล้วจะรออะไรอยู่อีกเล่า
ขุดสิ!
จั่วจิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาแบกจอบมุ่งหน้าไปยังเนินเขาที่ร่มรื่นซึ่งอยู่ไม่ไกลจากชานเมืองฝั่งตะวันตกเพื่อขุดดิน ดินที่นี่ร่วนซุย ดิน 1 ลูกบาศก์หรือเทียบเท่ากับดิน 1 ลูกบาศก์เมตรจึงสามารถขุดขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา
[ดินสำรอง: 1]
"ออกมาเลย นักรบเดนตายของฉัน!"
จั่วจิงมองซ้ายมองขวาเมื่อเห็นว่าไม่มีใครจึงเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
วินาทีต่อมา
กองดินตรงหน้าก็ปลิวว่อนและก่อตัวเป็นชายร่างใหญ่คนหนึ่ง
"นักรบเดนตายจ้าวอี ยินดีสละชีพเพื่อเจ้านาย!" ชายร่างใหญ่คุกเข่าก้มศีรษะลงกราบอย่างหนักแน่น
จ้าวอีคนนี้มีส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร ร่างกายกำยำแข็งแรง ในมือถือจอบขุดดิน
จั่วจิงยิ่งมองก็ยิ่งชอบใจจึงเอ่ยถามเขา "จอบของนายมีที่มาที่ไปอย่างไร แล้วนายมีความสามารถอะไรบ้าง"
จ้าวอีตอบกลับ "จอบเล่มนี้ของผู้น้อยมีติดตัวมาตั้งแต่เกิด สามารถขยายใหญ่หรือย่อส่วนได้ขอรับ"
"มันแบ่งออกเป็นสามส่วน..."
"หนึ่ง ส่วนหัวจอบ ส่วนหัวจอบยาวหนึ่งฉื่อแปดชุ่น เป็นตัวแทนของขุมนรกสิบแปดขุมในปรโลก ปลายใบจอบทั้งสองด้านแขวนห่วงเอาไว้ข้างละหนึ่งวง เป็นตัวแทนของพลังหยินและหยาง ส่วนคอจอบแขวนห่วงเหล็กไว้ห้าวง เป็นตัวแทนของธาตุทั้งห้า ความหมายคือมนุษย์เกิดมาท่ามกลางธาตุทั้งห้า ควรสร้างสมดุลระหว่างหยินและหยาง บำเพ็ญเพียรในทางที่ถูกที่ควร จึงจะหลุดพ้นจากห้วงแห่งความทุกข์และราบคาบขุมนรกทั้งสิบแปดขุมได้"
"สอง ส่วนด้ามจอบ ส่วนด้ามจอบยาวสามฉื่อสามชุ่น เป็นตัวแทนของสวรรค์สามสิบสามชั้น ความหมายคือท่ามกลางสวรรค์สามสิบสามชั้น ผลกรรมแห่งความดีและความชั่วล้วนขึ้นอยู่กับการกระทำของตนเอง"
"สาม ส่วนปลายจอบ ส่วนปลายจอบยาวแปดชุ่นหกเฟิน แปดชุ่นเป็นตัวแทนของแปดทิศ หกเฟินเป็นตัวแทนของหกมิติ สร้างเป็นรูปทรงสามเหลี่ยม เป็นตัวแทนของสามพรสวรรค์ นอกจากนี้แต่ละมุมยังแขวนห่วงเล็กๆ ไว้หนึ่งวง เป็นตัวแทนของสามสิ่งล้ำค่า ความหมายคือสวรรค์ ปฐพี และมนุษย์ คือสามพรสวรรค์ แต่ละสิ่งล้วนได้รับแก่นแท้ ปราณ และจิตวิญญาณ ซึ่งเป็นสามสิ่งล้ำค่า ด้วยเหตุนี้เมื่อมนุษย์เดินทางไปทั่วทุกสารทิศ ควรยึดมั่นในหกมิติไว้ในใจ"
จ้าวอีตอบกลับอย่างจริงจังทุกถ้อยคำ "ผู้น้อยถือจอบเล่มนี้ก็เท่ากับกุมพลังหยินและหยางเอาไว้ มีพละกำลังไม่มีวันหมดสิ้น สามารถขุดเจาะทำลายประตูนรกได้ขอรับ"
"..."
จั่วจิงถอนหายใจอย่างอ่อนใจ "พูดภาษาคนสิ"
จ้าวอีรีบตอบ "เรียนเจ้านาย ฉันสามารถขุดดิน ขุดดินได้อย่างต่อเนื่องไม่มีวันหยุดขอรับ!"
ก็พูดตั้งแต่แรกสิ!
"งั้นก็ขุดเดี๋ยวนี้เลย!"
จั่วจิงสั่งให้จ้าวอีขุดดิน ส่วนตัวเองก็ไปพักผ่อนอยู่ใต้ร่มไม้ เมื่อกี้เขาขุดดินไปตั้งชั่วโมงกว่าก็ลำบากและเหนื่อยล้าไม่น้อย ต้องขอพักสักหน่อย
นักรบเดนตายเริ่มลงมือ
จ้าวอีเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง
เพียงครึ่งชั่วโมงก็ขุดดินได้หนึ่งลูกบาศก์แล้ว
จั่วจิงมองเห็นข้อมูลบนหน้าต่างระบบที่เปลี่ยนแปลงไป...
[ดินสำรอง: 1]
เขาจึงลุกขึ้นไปดู แต่ทว่า...
"แล้วดินล่ะ"
เขามองเห็นหลุมหลุมหนึ่ง
แต่กลับไม่เห็นดินเลย
"จ้าวอี"
"ดินที่นายขุดขึ้นมาหายไปไหนหมด"
จั่วจิงชะงักไป
จ้าวอีตอบกลับด้วยความกระตือรือร้น "เรียนเจ้านาย ดินทั้งหมดถูกถมลงไปในประตูนรกแล้วขอรับ"
ประตูนรกงั้นเหรอ
มันคือตัวอะไรล่ะเนี่ย
จั่วจิงกะพริบตาปริบๆ
จ้าวอีเกาหัว เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรจึงตัดสินใจสาธิตให้จั่วจิงดูรอบหนึ่ง
เขาถือจอบขุดดิน ขุดขึ้นมาหนึ่งจอบ แล้วก็เททิ้งไว้ด้านข้าง
เรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นแล้ว!
ดินหนึ่งจอบนั้นกลับอันตรธานหายไปในอากาศอย่างดื้อๆ
"..."
จั่วจิงตกตะลึง
จากนั้นเขาก็ดีใจอย่างสุดซึ้ง "ขุดดินแบบนี้มันสุดยอดไปเลย!"
ช่วยประหยัดแรงไปได้ถึงครึ่งหนึ่ง มิน่าล่ะจ้าวอีถึงขุดดินได้หนึ่งลูกบาศก์เร็วกว่าเขามากขนาดนั้น
นี่มันสุดยอดร่างกายศักดิ์สิทธิ์แห่งการขุดดินโดยแท้ทรู!
"ดี ดี ดี"
"ขุดต่อไป"
จั่วจิงเอ่ยให้กำลังใจจ้าวอี
ส่วนตัวเองก็เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาและทำการอัปเกรดอย่างเด็ดขาด...
[โฮสต์: จั่วจิง]
[อายุ: 18]
[ระดับ: ระดับ 2] (รีเฟรชนักรบเดนตาย 2 คนต่อวัน โอกาส 99 เปอร์เซ็นต์ในการรีเฟรชนักรบเดนตายระดับ 1 ซึ่งเทียบเท่ากับสมรรถภาพทางกาย 1.1 เท่าของชายฉกรรจ์ทั่วไป โอกาส 1 เปอร์เซ็นต์ในการรีเฟรชนักรบเดนตายระดับ 2 ซึ่งเทียบเท่ากับสมรรถภาพทางกาย 1.2 เท่าของชายฉกรรจ์ทั่วไป) [ค่าประสบการณ์: 0/10] (ขุดดิน 10 ลูกบาศก์สามารถอัปเกรดได้) [รากฐานกระดูก: 100] (มาตรฐานทั่วไปของคนธรรมดา) [ดินสำรอง: 0] (ดิน 1 ลูกบาศก์สามารถสร้างนักรบเดนตายระดับ 1 ได้ 1 คน ดิน 2 ลูกบาศก์สามารถสร้างนักรบเดนตายระดับ 2 ได้ 1 คน) [นักรบเดนตายปัจจุบัน: 1 (ระดับ 1)]
[ระบบปัจจุบัน: ประทับร่าง] (ประทับร่าง: คุณสามารถประทับร่างของนักรบเดนตายคนใดก็ได้ เพื่อรับรู้ทุกประสาทสัมผัสและควบคุมทุกพฤติกรรมของเขา) [หมายเหตุ: นักรบเดนตายก็เป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ ขอให้โฮสต์จัดการเรื่องอาหารการกินและที่อยู่อาศัยของนักรบเดนตายทั้งหมด] ...
"ขอฉันคำนวณหน่อยนะ..."
"วันนี้ถ้าขุดดินได้อีก 10 ลูกบาศก์ 'หยกหัก' ก็จะสามารถอัปเกรดเป็นระดับ 3 ได้ ทุกวันก็จะสามารถสร้างนักรบเดนตายได้อย่างน้อย 3 คน พรุ่งนี้ก็สามารถสร้างนักรบเดนตายได้อย่างน้อย 3 คนเช่นกัน"
"การสร้างนักรบเดนตายระดับ 1 จำนวน 3 คนต้องใช้ดิน 3 ลูกบาศก์"
นั่นก็หมายความว่า วันนี้ควรขุดดินเพิ่มอีกอย่างน้อย 13 ลูกบาศก์จึงจะสมเหตุสมผล
ท้องฟ้ายังสว่างอยู่
งั้นก็ลุยขุดกันเลย!
จั่วจิงมีแรงฮึดขึ้นมาเต็มเปี่ยม
เขาลงมือช่วยจ้าวอีขุดดินด้วยตัวเอง
ขุดไปขุดมาก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
แฮ่ก แฮ่ก!
จั่วจิงหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า เขามองไปยังจ้าวอีที่อยู่ข้างๆ ซึ่งไม่มีอาการหอบหรือท่าทีเหน็ดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย "ทำไมนายถึงไม่เหนื่อยเลยล่ะ สมรรถภาพทางกาย 1.1 เท่ามันสุดยอดขนาดนี้เชียวเหรอ"
ขุดมาสองชั่วโมงกว่าแล้ว
จั่วจิงหยุดพักไปตั้งห้าครั้ง
แต่จ้าวอีไม่เคยหยุดพักเลย
นักรบเดนตายระดับ 1 ก็มีสมรรถภาพทางกายแค่ 1.1 เท่าของชายฉกรรจ์ทั่วไปเองนะ จะดุดันขนาดนี้เลยหรือไง
จ้าวอีตอบกลับด้วยสีหน้าซื่อๆ "ผู้น้อยถือจอบเล่มนี้ก็เท่ากับกุมพลังหยินและหยางเอาไว้ มีพละกำลังไม่มีวันหมดสิ้น สามารถขุดเจาะทำลายประตูนรกได้ขอรับ"
ประโยคนี้คุ้นๆ แฮะ
จั่วจิงชะงักไปก่อนจะนึกขึ้นได้ "ก่อนหน้านี้นายบอกว่านายสามารถขุดดินได้อย่างต่อเนื่องไม่มีวันหยุดใช่ไหม"
จ้าวอีพยักหน้า "ตราบใดที่เป็นการขุดดิน ผู้น้อยก็จะมีพละกำลังมหาศาลใช้ไม่มีวันหมดขอรับ หากไปทำเรื่องอื่นจนเหนื่อยล้าก็สามารถมาพักผ่อนด้วยการขุดดินได้เช่นกัน"
ขุดดินเนี่ยนะ
พักผ่อนเนี่ยนะ
ฟังดูสิ นี่มันภาษาคนหรือไง
แต่ทว่าจั่วจิงก็เข้าใจได้ในทันที สรุปว่า 'การขุดดิน' สำหรับนักรบเดนตายนั้นไม่ใช่การใช้แรงงานหรือการทำงานหนัก แต่มันคือ 'การพักผ่อน' และ 'การชาร์จพลัง' ต่างหาก
นอกจากจะขุดจนตายไม่ได้แล้ว
ยังยิ่งขุดก็ยิ่งกระปรี้กระเปร่าอีกต่างหาก
"นี่มันไร้เทียมทานชัดๆ!"
จั่วจิงดีใจอย่างมาก
มีนักรบเดนตายที่เก่งกาจขนาดนี้ แล้วเขาจะต้องเหนื่อยไปทำไมอีกล่ะ
นักรบเดนตายขุดดินด้วยพละกำลังที่ไม่มีวันหมด
แต่เขาไม่ใช่แบบนั้นเสียหน่อย
ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องทำให้ตัวเองเหนื่อยเปล่าๆ
"จ้าวอี!"
"พยายามเข้านะ!"
จั่วจิงตัดสินใจวางมืออย่างเด็ดขาดและทำหน้าที่เป็นเพียงผู้คุมงานอยู่ด้านข้าง
หนึ่งวันผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
ตั้งแต่เช้าจรดค่ำเป็นเวลาสิบสองชั่วโมงเต็ม
เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ
หน้าต่างระบบของจั่วจิงก็เปลี่ยนเป็น...
[โฮสต์: จั่วจิง]
[อายุ: 18]
[ระดับ: ระดับ 3] (รีเฟรชนักรบเดนตาย 3 คนต่อวัน โอกาส 98 เปอร์เซ็นต์ในการรีเฟรชนักรบเดนตายระดับ 1 ซึ่งเทียบเท่ากับสมรรถภาพทางกาย 1.1 เท่าของชายฉกรรจ์ทั่วไป โอกาส 1 เปอร์เซ็นต์ในการรีเฟรชนักรบเดนตายระดับ 2 ซึ่งเทียบเท่ากับสมรรถภาพทางกาย 1.2 เท่าของชายฉกรรจ์ทั่วไป โอกาส 1 เปอร์เซ็นต์ในการรีเฟรชนักรบเดนตายระดับ 3 ซึ่งเทียบเท่ากับสมรรถภาพทางกาย 1.3 เท่าของชายฉกรรจ์ทั่วไป) [ค่าประสบการณ์: 0/100]
[รากฐานกระดูก: 100]
[ดินสำรอง: 14] (ดิน 1 ลูกบาศก์สามารถสร้างนักรบเดนตายระดับ 1 ได้ 1 คน ดิน 2 ลูกบาศก์สามารถสร้างนักรบเดนตายระดับ 2 ได้ 1 คน ดิน 3 ลูกบาศก์สามารถสร้างนักรบเดนตายระดับ 3 ได้ 1 คน) [นักรบเดนตายปัจจุบัน: 1 (ระดับ 1)]
[ระบบปัจจุบัน: ประทับร่าง] (ประทับร่าง: คุณสามารถประทับร่างของนักรบเดนตายคนใดก็ได้ เพื่อรับรู้ทุกประสาทสัมผัสและควบคุมทุกพฤติกรรมของเขา) [หมายเหตุ: นักรบเดนตายก็เป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ ขอให้โฮสต์จัดการเรื่องอาหารการกินและที่อยู่อาศัยของนักรบเดนตายทั้งหมด]
ปล. หลังจากผ่านสองบทแรกไปแล้วจะแทบไม่มีหน้าต่างระบบปรากฏขึ้นมาอีก ขอให้อ่านอย่างสบายใจได้เลย
(จบตอน)