บทที่ 759 วังสร้างสรรค์สวรรค์

บทที่ 759 วังสร้างสรรค์สวรรค์

"ตั้งค่ายให้มั่น!"

ศิษย์นิกายโยวหมิงสี่คนรีบประสานอินอย่างรวดเร็ว

เฉินฉางชิงรอคอยจังหวะนี้อยู่แล้ว

ร่างแยกทวนลายมังกรผ่าสวรรค์ทะยานขึ้นสู่กลางเวหา ปลายทวนพุ่งตรงไปยังธงทมิฬทางทิศบูรพาด้วยอานุภาพที่พร้อมจะทลายทุกสรรพสิ่ง

ศิษย์ผู้ดูแลธงผู้นั้นตระหนกสุดขีด รีบยกโล่วิเศษขึ้นป้องกัน

เคร้ง! ปลายทวนปะทะเข้ากับโล่อย่างจัง

ก่อนที่โล่จะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

พลังทวนหาได้หยุดลงเพียงเท่านั้น มันยังคงพุ่งทะลวงสังหารทั้งคนและธงจนดับดิ้นไปพร้อมกัน

ในขณะเดียวกัน ร่างแยกค้อนเฮ่าเทียนก็ฟาดทุบไปยังทิศประจิม

ผู้บำเพ็ญมารสองคนในทิศนั้นร่วมมือกันสำแดงเงาภูตผี หมายจะสกัดกั้นค้อนโบราณมหึมา

ทว่าเงาภูตผีเพิ่งจะปรากฏ ก็ถูกพลังทำลายล้างของตัวค้อนบดขยี้จนแตกสลายในพริบตา

ตูม! ค้อนโบราณกระแทกลงบนพื้นปฐพี

แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้ผู้บำเพ็ญมารทั้งสองกระอักเลือดออกเจ็ดทวาร ร่างกายล้มพับลงสิ้นใจอย่างอนาถ

ธงทมิฬทางทิศเหนือและใต้ยิ่งสั่นคลอน

ชายวัยกลางคนคำรามด้วยโทสะ เข็มทมิฬเล่มหนึ่งพุ่งออกจากฝ่ามือ เล็งเป้าไปยังตำแหน่งหว่างคิ้วของเฉินฉางชิง

เฉินฉางชิงหาได้หลบเลี่ยงไม่

มิติเบื้องหน้าร่างของเขายุบตัวลงเล็กน้อยด้วยพลังลึกลับ

ความเร็วของเข็มทมิฬพลันชะงักและช้าลงครึ่งจังหวะ

กระบี่อัสนีสวรรค์กวาดออกไปดั่งสายฟ้าฟาด

เข็มทมิฬถูกตัดขาดเป็นสองท่อนกระจายไปคนละทิศทาง

เฉินฉางชิงใช้ต้นแบบกฎเกณฑ์ในชั่วพริบตา ทะเลแห่งจิตสำนึกพลันเกิดอาการปวดแปลบขึ้นมาทันที

พลังยาของเห็ดหลินจือทองแก่นหยกยังไม่สงบลงอย่างสมบูรณ์ การกระตุ้นในครั้งนี้จึงดูราบรื่นและทรงพลังยิ่งกว่าครั้งก่อน

เขาไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย เพียงก้าวเท้าสลับพริบตาเดียวก็มาอยู่ต่อหน้าชายวัยกลางคนแล้ว

ชายวัยกลางคนตกใจจนหน้าถอดสี รีบถอยกรูด

"นี่มันวิชาตัวเบาอันใดกัน?"

เฉินฉางชิงกดคมกระบี่ลงด้วยสายตาเย็นชา

"เจ้าไม่มีสิทธิ์ถาม"

ชายวัยกลางคนกัดฟันยกฝ่ามือขึ้นรับอย่างสุดกำลัง

ไอสีดำทมิฬควบแน่นเป็นกรงเล็บผี ปะทะเข้ากับกระบี่อัสนีสวรรค์

เปรี้ยง! แสงอสนีระเบิดออกอย่างรุนแรง

กรงเล็บผีถูกฉีกกระชากจนแหลกละเอียด

แขนขวาของชายวัยกลางคนชาหนึบจนไร้ความรู้สึก ขณะที่เขากำลังจะเปลี่ยนท่าตั้งรับ เสียงกระดิ่งของซือโยวโยวก็ดังแว่วมาจากด้านหลัง

กริ๊ง!

ดวงจิตของเขาสั่นไหวพร่ามัวไปชั่วขณะ

หรูเจี้ยเห็นโอกาสจึงพุ่งตัวออกมาทันที

"ผนึกพระตถาคตมหาไวโรจนพุทธะ!"

ผนึกพุทธะอันรุ่งโรจน์ตบเข้าที่กลางหลังของชายวัยกลางคนอย่างจัง

ร่างของเขาถูกแรงกระแทกจนพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่อาจควบคุม

เฉินฉางชิงยกเข่าขึ้นยันหน้าอกของเขาไว้ พร้อมกับที่กระบี่อัสนีสวรรค์กรีดผ่านลำคออย่างรวดเร็วและแม่นยำ

ฉูด! เลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเสาหินที่หักโค่น

ยอดฝีมือขอบเขตข้ามผ่านเคราะห์ขั้นปลาย... สิ้นใจ

ศิษย์นิกายโยวหมิงที่เหลืออยู่ต่างตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

บางคนตัดสินใจหันหลังหนีสุดชีวิต

ทว่าเสียงพิณสังหารเซียนพลันเปลี่ยนท่วงทำนอง คนผู้นั้นถึงกับคุดคู้ลงคุกเข่าทันที กอดศีรษะร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

ทวนลายมังกรผ่าสวรรค์แทงซ้ำปลิดชีพ ก้อนหินแถบนั้นถูกย้อมไปด้วยโลหิตแดงฉาน

ศิษย์ที่เหลือรอดรีบคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต

"บุตรศักดิ์สิทธิ์เฉิน โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วย! พวกเราเพียงแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น!"

การกระทำของหรูเจี้ยชะงักลง เขาหันไปมองทางเฉินฉางชิง

เฉินฉางชิงถือกระบี่ก้าวเดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่มั่นคง

"ทำตามคำสั่งใคร?"

ศิษย์ผู้นั้นละล่ำละลักตอบ

"นายน้อยแห่งนิกายโยวหมิง... หมิงจิ่วโยว!"

"ทันทีที่เขาเข้าสู่พระราชวังเซียน ก็ออกคำสั่งสังหารทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของหลงอิ่งเจินจวิน ไม่ให้เหลือรอดแม้แต่เพียงผู้เดียว"

"ยังมีอีก... ทางด้านเซวี่ยชางเจินเหรินก็ส่งคนออกตามหาท่านเช่นกัน"

เฉินฉางชิงหยุดฝีเท้า ดวงตาหรี่ลง

"เซวี่ยชางเจินเหรินรึ?"

ศิษย์ผู้นั้นพยักหน้าจนหน้าผากแทบจะแนบติดพื้น

"เซวี่ยชางเจินเหรินต้องการครอบครองศาสตราเซียนบนตัวท่าน"

"พวกเราเป็นเพียงผู้รับผิดชอบส่งข่าว มิกล้าล่วงเกินท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์จริงๆ!"

หรูเจี้ยเอ่ยแทรกขึ้นมาเสียงเรียบ

"เมื่อครู่ตอนที่พวกเจ้ากางตาข่ายวิเศษออกมา ข้าไม่เห็นว่าพวกเจ้าจะดู 'มิกล้า' ตรงไหนเลย"

ร่างกายของศิษย์ผู้นั้นสั่นเทาราวกับลูกนก

"เข้าใจผิดแล้ว! ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด!"

เฉินฉางชิงหันไปมองซือโยวโยว

"นายน้อยแห่งนิกายโยวหมิงผู้นี้ มีความเป็นมาอย่างไร?"

น้ำเสียงของซือโยวโยวเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย

"หมิงจิ่วโยวคือบุคคลที่เหี้ยมโหดที่สุดในรุ่นนี้ของนิกายโยวหมิง มีข่าวลือว่าเขาเคยหลอมรวมดวงจิตของผู้บำเพ็ญมาแล้วกว่าเก้าร้อยคน ในมือครอบครองตราประทับผีโยวหมิงที่ทรงพลานุภาพ"

หรูเจี้ยได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่น

"เก้าร้อยคนเชียวรึ? ช่างสร้างกรรมหนักหนานัก"

เฉินฉางชิงจ้องมองศิษย์ที่คุกเข่าอยู่

"หมิงจิ่วโยวอยู่ที่ใด?"

"เขตใจกลาง" ศิษย์ผู้นั้นรีบตอบ "เขามุ่งหน้าไปยังวังสร้างสรรค์สวรรค์แล้ว"

ใจของเฉินฉางชิงกระตุกวูบ

วังสร้างสรรค์สวรรค์...

ทันทีที่ชื่อนี้ปรากฏขึ้น ป้ายคำสั่งมรดกภายในแหวนเหยียบสวรรค์ก็พลันสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นอีกครั้ง

สัมผัสชัดเจนยิ่งกว่าคราไหนๆ

ศิษย์ผู้นั้นเห็นเฉินฉางชิงนิ่งเงียบไป ก็คิดว่าเขาเริ่มใจอ่อน จึงรีบเสนอตัวขอชีวิตต่อ

"ท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์ ข้านำทางให้ท่านได้!"

"ข้าคุ้นเคยกับรหัสลับของนิกายโยวหมิงเป็นอย่างดี"

"ขอเพียงท่านละเว้นข้าสักครั้ง ข้า..."

ฉับ!

เฉินฉางชิงตวัดกระบี่เพียงครั้งเดียว

คำพูดอ้อนวอนถูกตัดขาดไปพร้อมกับลมหายใจ

หรูเจี้ยถึงกับอึ้งไป

"มิใช่ว่าเจ้าจะให้เขานำทางหรอกรึ?"

เฉินฉางชิงใช้แขนเสื้อเช็ดรอยเลือดบนคมกระบี่อย่างเย็นชา

"ในเมื่อเขาสามารถทรยศนิกายโยวหมิงได้ เขาย่อมสามารถทรยศพวกเราได้ทุกเมื่อเช่นกัน"

หรูเจี้ยนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

"ที่เจ้าว่ามา... ก็มีเหตุผล"

ซือโยวโยวถอนหายใจออกมาเบาๆ

"เฉินฉางชิง นับจากนี้ไป นิกายโยวหมิงคงหมายหัวเจ้าเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งอย่างแน่นอน"

"หมิงจิ่วโยวผู้นี้หาใช่พวกสวะที่เจ้าเพิ่งจัดการไป เขาเป็นคนที่ทำงานไม่เคยพลาด"

เฉินฉางชิงก้มลงเก็บป้ายคำสั่งของนิกายโยวหมิงสองสามอัน พร้อมกับค้นหาตัวชายวัยกลางคนจนพบยันต์หน้าผีลายเงินอีกชิ้นหนึ่ง

ทันทีที่ยันต์ใบนั้นอยู่ในมืิอ ป้ายคำสั่งมรดกในแหวนเหยียบสวรรค์ที่เคยสั่นไหวก็กลับมานิ่งสงบทันที

เขาขมวดคิ้วมุ่น เก็บยันต์หน้าผีนั้นไว้แยกต่างหาก

"นี่คือสิ่งใด?"

ซือโยวโยวเหลือบมองแวบหนึ่ง

"เป็นของประจำตัวศิษย์สำนักในของนิกายโยวหมิง มันสามารถช่วยหลีกเลี่ยงค่ายกลวิญญาณบางส่วนได้"

หรูเจี้ยรีบปราดเข้ามาใกล้ด้วยดวงตาเป็นประกาย

"เช่นนั้นนี่มิใช่ของดีหรอกรึ?"

เฉินฉางชิงโยนแหวนเก็บของที่ค้นมาได้ให้เขาไปสองวง

"ของเจ้า"

หรูเจี้ยคลี่ยิ้มกว้างทันที

"อมิตาภพุทธะ ท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์ช่างเป็นคนใจกว้างยิ่งนัก"

เฉินฉางชิงโยนขวดยาเม็ดรักษาบาดแผลให้ซือโยวโยวอีกขวดหนึ่ง

"จัดการแผลที่ไหล่ของเจ้าซะ"

ซือโยวโยวรับขวดยามาด้วยท่าทางที่ชะงักไปครู่หนึ่ง

"เมื่อครู่... เหตุใดเจ้าถึงต้องถามพวกเราก่อนว่ารับมือไหวหรือไม่?"

เฉินฉางชิงกำลังใช้ความคิดขณะเรียกเก็บร่างแยกกลับมา

"ข้าแค่กลัวพวกเจ้าจะมาถ่วงแข้งถ่วงขาข้าก็เท่านั้น"

ซือโยวโยวถึงกับพูดไม่ออก

หรูเจี้ยแอบกลั้นหัวเราะอยู่ข้างๆ

เมื่อเฉินฉางชิงเรียกเก็บร่างแยกทั้งหมดกลับมา เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในใจอีกครั้ง

"สังหารผู้บำเพ็ญขอบเขตข้ามผ่านเคราะห์ขั้นปลายนิกายโยวหมิง ได้รับแต้มฝึกฝนอัตโนมัติสองแสนแปดหมื่นแต้ม"

"สังหารศิษย์นิกายโยวหมิงหกคน ได้รับแต้มฝึกฝนอัตโนมัติสองแสนสองหมื่นแต้ม"

"แต้มฝึกฝนอัตโนมัติสะสมเพิ่มขึ้น"

อารมณ์ของเฉินฉางชิงดูดีขึ้นไม่น้อย

ผู้บำเพ็ญนิกายโยวหมิงสองกลุ่มนี้ มอบแต้มฝึกฝนอัตโนมัติให้เขามากพอสมควร

พระราชวังเซียนแห่งนี้แม้จะเต็มไปด้วยภยันตราย แต่ผลตอบแทนก็นับว่าคุ้มค่ามหาศาล

ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูด ยันต์หยกส่งข่าวในสาบเสื้อก็พลันเปล่งแสงสว่างวาบขึ้นมา

ยันต์หยกที่ไป๋อู๋หยาเคยมอบให้เขา ในที่สุดก็มีการตอบรับแล้ว

เสียงที่คุ้นเคยดังออกมาจากยันต์หยก

"เฉินฉางชิง"

"ยืนนิ่งๆ อยู่ที่นั่น"

"ข้ากำลังจะไปถึงในไม่ช้า"

หรูเจี้ยเมื่อได้ยินเสียงของไป๋อู๋หยา ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

"ท่านผู้อาวุโสไป๋มาแล้ว เช่นนี้สถานการณ์ก็คงมั่นคงขึ้นมาก"

เฉินฉางชิงก้มมองดูรอยกระบี่บนยันต์หยก

เขาสัมผัสได้ว่าพลังปราณของไป๋อู๋หยาในยามนี้แข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนมากนัก

แข็งแกร่งเสียจนยันต์หยกในมือยังแผ่ไอความร้อนออกมา

ซือโยวโยวเองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นเช่นกัน

"บาดแผลของเขาหายดีแล้วรึ?"

สิ้นเสียงพูดของนาง เมฆหมอกที่ปกคลุมเหนือป่าหินก็พลันถูกฉีกกระชากออกเป็นช่อง

แสงสีเงินเจิดจ้าสายหนึ่งตกลงมาจากฟากฟ้าดั่งดาวตก

ไป๋อู๋หยายืนตระหง่านอยู่ต่อหน้าคนทั้งสาม เขาถือทวนเงินกลับด้าน ผมสีขาวสยายปลิวไสวตามแรงกดดันของพลังวิญญาณ

ใบหน้าของเขาไม่หลงเหลือความซีดเซียวอีกต่อไป พลังปราณระดับเทียนจวินที่เคยแปรปรวนก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับมั่นคงและกล้าแกร่งขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ

ก้อนหินรอบข้างไม่อาจทนทานต่อแรงกดดันจากตัวเขาได้ จนเกิดรอยปริร้าวลามออกไปโดยรอบ

หรูเจี้ยรีบประนมมือคารวะ

"ยินดีกับท่านผู้อาวุโสไป๋ที่บรรลุวิชาเทพ"

ไป๋อู๋หยากวาดสายตามองซากศพของเหล่านิกายโยวหมิงที่เกลื่อนกราดเต็มพื้น

"พวกเจ้าก่อเรื่องใหญ่อีกแล้วรึ?"

หรูเจี้ยรีบชี้นิ้วไปที่เฉินฉางชิงทันควัน

"ส่วนใหญ่เป็นฝีมือเขาทั้งนั้น"

เฉินฉางชิงตวัดสายตามองหรูเจี้ย

หรูเจี้ยจึงรีบกล่าวเสริมอีกประโยค

"อาตมาเพียงแค่บังเอิญผ่านมาเห็นเท่านั้น"

ไป๋อู๋หยาแค่นเสียงเย็น

"ผ่านมาเห็นรึ? แล้วที่กอดกระดูกพุทธะไว้แน่นนั่นคืออันใด?"

หรูเจี้ยก้มหน้าลงมองชามที่แตกร้าวในอกเสื้อ ก่อนจะรีบยัดมันกลับเข้าไปอย่างเงียบเชียบ

ไป๋อู๋หยาเลิกสนใจเขาแล้วหันไปหาเฉินฉางชิงแทน

"นิกายโยวหมิงกำลังออกตามล่าเจ้าอย่างหนัก"

เฉินฉางชิงพยักหน้าเรียบๆ

"ข้าเจอพวกมันมาสองกลุ่มแล้ว"

ไป๋อู๋หยาขมวดคิ้ว

"แม้แต่หมิงจิ่วโยวก็ลงมาเล่นในศึกนี้ด้วย"

เฉินฉางชิงหยิบยันต์หน้าผีลายเงินออกมาให้ดู

"ข้าเพิ่งได้ยินมาว่า เขามุ่งหน้าไปยังวังสร้างสรรค์สวรรค์แล้ว"

ไป๋อู๋หยายื่นมือมารับยันต์ไปพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งคืนให้เฉินฉางชิง

"ประจวบเหมาะยิ่งนัก"

"ที่ข้ามาหาเจ้า ก็เพื่อธุระเรื่องนี้พอดี"

เฉินฉางชิงเงยหน้าขึ้นมอง

ไป๋อู๋หยากดน้ำเสียงให้ต่ำลงอย่างมีเลศนัย...