บทที่ 3: รูมเมทหน้าเงินของนางเอกในนิยายแนว "ท้องแล้วหนี" (3)

"ไหนขอดูหน่อย" โจวหวยมองไปยังทิศทางที่เขาชี้ และสังเกตเห็นเย่เจียวเยว่ที่ดูโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนทันที แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในพื้นที่เดียวกัน แต่เธอกลับดูราวกับว่ามีฟิลเตอร์ส่องสว่างอยู่แค่เพียงคนเดียว

โจวหวยอดไม่ได้ที่จะจ้องมองอย่างเหม่อลอย

เมื่อเห็นดังนั้น สวี่ชวนจึงเอ่ยแซว "เป็นไง? พี่หวย เธอสวยพอไหม?"

ความประหม่าพาดผ่านใบหน้าของโจวหวยวูบหนึ่ง แต่เขาก็ยังพยักหน้ายอมรับอย่างซื่อตรง

เซิ่นเหวินสือและมู่เจิ้งเฟิงมายืนอยู่ข้างหลังพวกเขาทั้งสองตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

มู่เจิ้งเฟิงจ้องมองเย่เจียวเยว่อย่างตั้งใจ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสนใจ

เซิ่นเหวินสือรู้สึกถึงปฏิกิริยาบางอย่างในร่างกาย แววตาของเขาไหววูบ และนิ้วมือขยับถูไถกันอยู่ในกระเป๋าเสื้อ

เย่เจียวเยว่ปฏิเสธคลื่นฝูงชนที่เข้ามาจีบระลอกแล้วระลอกเล่า เธเริ่มรู้สึกว่าการนั่งอยู่ตรงนั้นมันน่าเบื่อ และพอมองดูทุกคนที่เต้นกันอย่างมีความสุขบนฟลอร์เต้นรำใกล้ๆ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากลองบ้าง

"สวนสวน เทียนเทียน ไปเต้นกันเถอะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ฟางเทียนก็ตอบตกลงทันที "ไปสิ ไปเลย!"

เมื่อเห็นคนอื่นกระโดดโลดเต้นกันอย่างสนุกสนาน หัวใจของเธอก็รู้สึกเหมือนถูกลูกแมวข่วน เธออยากลองมานานแล้วแต่แค่ไม่กล้าไปคนเดียว เมื่อเย่เจียวเยว่เสนอขึ้นมา เธอก็มีความสุขมากที่จะไปและย่อมไม่ปฏิเสธ

จ้าวสวนไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่นัก เธอส่ายหน้าแล้วพูดว่า "เจียวเยว่ เธอไปกับเทียนเทียนเถอะ ฉันจะรอพวกเธออยู่ที่นี่"

เย่เจียวเยว่: "มาด้วยกันเถอะ! ถ้าพวกเราสองคนไปเต้น เธออยู่ที่นี่คนเดียวจะน่าเบื่อเอานะ!"

จ้าวสวนลังเล เธอเป็นคนสุภาพและเงียบขรึมมาตั้งแต่เด็ก จึงรู้สึกว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ที่จะไปกระโดดโลดเต้นบนฟลอร์ต่อหน้าทุกคน

แต่แล้วสายตาของเธอก็เปลี่ยนไป เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ดูเป็นอิสระและไร้กังวลของคนอื่นภายใต้แสงไฟ เธอรู้สึกถึงความปรารถนาในใจ แต่ก็ยังไม่มีความกล้าพอที่จะเดินเข้าไป

ฟางเทียนมองท่าทางนั้นและกลอกตาไปมา เธอเอื้อมมือไปจับเสื้อผ้าของจ้าวสวนแล้วดึงเธอไปยังฟลอร์เต้นรำ "โธ่ เอาน่า! ไปด้วยกันให้หมดนี่แหละ คิดซะว่าไปหาประสบการณ์!"

เย่เจียวเยว่ยิ้มและเดินตามพวกเธอไป

ทั้งสามคนหาที่ว่างบนฟลอร์เต้นรำ เฝ้าดูคนข้างๆ ว่าเต้นกันยังไง แล้วก็ทำตาม

หลังจากกระโดดไปมาไม่กี่ครั้ง เย่เจียวเยว่รู้สึกว่ามันสนุกและช่วยคลายเครียดได้ดีมาก มิน่าล่ะคนถึงชอบกันนัก

อีกสองคนก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน ใบหน้าของพวกเธอเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขขณะโยกย้ายร่างกายอย่างร่าเริง

แต่ในขณะที่เต้นอยู่ เย่เจียวเยว่เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทำไมคนถึงมารวมตัวกันรอบตัวเธอมากขึ้นเรื่อยๆ และพากันเบียดเข้ามาทางเธอ?

ทันใดนั้น เธอรู้สึกว่าก้นของเธอถูกคลำ

ใบหน้าของเย่เจียวเยว่เคร่งขรึมขึ้นทันที เดิมทีเธอไม่ใช่คนอารมณ์ดีอยู่แล้ว เธอจึงคว้ามือของคนคนนั้นทันที หันกลับไป และตบเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง

"ซี๊ด! เป็นบ้าอะไรของเธอ! มาตบฉันทำไมโดยไม่มีเหตุผล! ถ้าวันนี้ไม่ให้คำอธิบายกับฉัน เรื่องนี้ไม่จบแน่!" ชายสวมเสื้อลายดอกผมเรียบแปล้พูดด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

เย่เจียวเยว่จ้องมองชายคนนั้น ดวงตาของเธอแทบจะพ่นไฟได้ เธอยกมือที่ยังจับข้อมือของเขาไว้สูงแล้วพูดด้วยความโกรธแค้น "แกพูดแต่ว่าฉันตบแก แต่ทำไมไม่บอกล่ะว่าทำไมฉันถึงตบ?"

"แกไม่กล้าล่ะสิ! คนอย่างแกสมควรถูกทุบตีให้ตายเพื่อสังคม! ไม่จบกับฉันงั้นเหรอ? ฉันก็ไม่จบกับแกเหมือนกัน ไอ้อมนุษย์!"

ฟางเทียนและจ้าวสวนเห็นว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเย่เจียวเยว่จึงรีบวิ่งเข้ามา

"มีอะไรเหรอ? เกิดอะไรขึ้น? เจียวเยว่ เธอโอเคไหม?"

"ไอ้หมอนี่เป็นใคร? เจียวเยว่ มันรังแกเธอเหรอ?"

คนอื่นหยุดเต้นเช่นกัน และพากันรุมล้อมเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อเห็นว่าเรื่องเริ่มบานปลาย แววตาของชายคนนั้นก็วูบไหวด้วยความรู้สึกผิด จากนั้นเขาก็สะบัดข้อมือออกจากการจับกุมของเย่เจียวเยว่ เชิดหน้าขึ้นแล้วตะโกนว่า "ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!"

"จู่ๆ เธอก็เริ่มทำร้ายคนอื่นเหมือนผู้หญิงบ้า แถมตอนนี้ยังมาด่ากันอีก เธอคิดว่าตัวเองถูกนักหรือไง?"

บ้าฉิบ ยัยผู้หญิงคนนี้ทำไมรับมือยากจัง! ก็แค่จับนิดจับหน่อยจะเป็นไรไป? ถึงขั้นต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ หล่อนไม่รู้วิธีจัดการเรื่องพวกนี้เลยหรือไง!

เย่เจียวเยว่โกรธจัด "แกนี่มันหน้าด้านจริงๆ แกเพิ่งจะสัมผัสตัวฉันชัดๆ น่ารังเกียจ!"

ชายคนนั้นปฏิเสธหัวชนฝา "เปล่า ฉันไม่ได้ทำ เธอต้องรู้สึกไปเองแน่ๆ หรือไม่ก็ใครคนอื่นมาจับเธอ แต่ยังไงก็ไม่ใช่ฉัน"

"เหอะ! ก็แกนั่นแหละ ฉันเพิ่งจับมือไวๆ ของแกได้เมื่อกี้" เย่เจียวเยว่พูดลอดไรฟัน

ใบหน้าของเธอแดงซ่านด้วยความโกรธ ทำให้เธอดูงดงามและโดดเด่นราวกับกุหลาบที่กำลังเบ่งบาน

คนที่อยู่รอบข้างถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งกับภาพที่เห็น

ฟางเทียนเอามือเท้าสะเอวและชี้หน้าชายคนนั้นพร้อมด่าทอ "ไอ้สุนัข! ขยะอย่างแกควรจะมือเน่า ตีนเน่า ใจเน่า แล้วก็ปอดเน่าด้วย! ทำไมไม่นอนรออยู่ในโรงคัดแยกขยะล่ะ จะออกมาเดินเพ่นพ่านทำไม? ถ้าแกถูกโยนลงส้วมตอนนี้ แม้แต่ส้วมก็ยังต้องอาเจียนออกมา..."

จ้าวสวนมองเย่เจียวเยว่อย่างเป็นห่วงและบีบมือเธอ

"ยังไงฉันก็ไม่ได้จับ มีหลักฐานอะไรล่ะ? ถ้าไม่มีหลักฐาน ระวังตัวไว้เถอะ ฉันจะฟ้องเธอข้อหาหมิ่นประมาท!" ชายคนนั้นทำตัวเหมือนอันธพาล ปฏิเสธลูกเดียว

จ้าวสวน: "พวกเราเห็นมากับตา เธอยังจะมาแก้ตัวอีก ถ้าไม่ใช่เธอ คนตั้งเยอะแยะที่นี่ ทำไมเจียวเยว่ถึงตบแค่เธอคนเดียวล่ะ? อีกอย่าง มือไวๆ ของเธอก็โดนจับได้แล้วด้วย"

"แจ้งตำรวจเลย! พอตำรวจมาเรื่องแบบนี้ แค่เช็กกล้องวงจรปิดพวกเขาก็รู้แล้ว รออยู่ตรงนี้แหละ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น เย่เจียวเยว่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันทีและเริ่มโทรแจ้งตำรวจ

ใช่แล้ว! เธอมัวแต่โง่เอง เมื่อกี้โกรธจนหน้ามืดตามัวจนลืมนึกเรื่องแจ้งตำรวจไปเลย

เห็นดังนั้น ชายคนนั้นก็ตื่นตระหนกและรีบวิ่งไปทางประตูทันที

การหลบหนีครั้งนี้ทำให้ความจริงชัดเจนโดยไม่ต้องพูดอะไร

เย่เจียวเยว่รีบวิ่งตามไป "อย่าหนีนะ!"

ชายคนนั้นพุ่งฝ่าฝูงชน และคนที่อยู่รอบๆ ต่างพากันหลีกทางเพราะกลัวโดนลูกหลง

เมื่อเห็นประตูอยู่ตรงหน้า ความดีใจก็พาดผ่านใบหน้าของชายคนนั้น

"ปัง!"

เซิ่นเหวินสือถีบชายคนนั้นจนกระเด็น เขากระแทกพื้นจนฝุ่นตลบ

"แฮ่ก แฮ่ก..." เย่เจียวเยว่ก้มตัวลงหอบหายใจ

"คุณเป็นอะไรไหม?"

เย่เจียวเยว่ถูกบดบังด้วยเงาร่างหนึ่ง เธอนิยหน้าขึ้นและตกตะลึงทันทีกับรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาจนน่าตกใจของเขา

เซิ่นเหวินสือสวมชุดสูทสีดำในวันนี้เหมือนปกติ การตัดเย็บที่ยอดเยี่ยมช่วยเสริมรูปร่างที่ดีของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขายืนตัวตรงและดูดี คิ้วเข้มและดวงตาที่เป็นประกาย แผ่ออร่าที่ดูน่าเกรงขามจนทำให้คนรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

แววตาแห่งความชื่นชมปรากฏขึ้นในดวงตาของเย่เจียวเยว่อย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นเธอก็ยืดตัวขึ้น ตบหน้าอกเบาๆ และปรับลมหายใจให้คงที่ "ฟู่ว..."

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่ช่วยหยุดเขาไว้นะคะ!"

แววตาของเซิ่นเหวินสือไหววูบ "ไม่เป็นไร"

เขาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากด้านบน และด้วยความกังวลว่าหญิงสาวจะเสียเปรียบ เขาจึงลงมาทันที

"คุณต้องการจัดการยังไงกับชายคนนี้?" เซิ่นเหวินสือชี้ไปยังชายที่นอนอยู่บนพื้น

"แค่อก! แค่อก!" ชายคนนั้นฝืนลุกขึ้นนั่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขณะมองไปที่เซิ่นเหวินสือ

พอนึกถึงไอ้โรคจิตนี่ ความโกรธของเย่เจียวเยว่ก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง เธอเตะเขาไปทีหนึ่ง "หนีสิ หนีไปให้รอดเถอะ!"

ทันใดนั้น ฟางเทียนและจ้าวสวนก็วิ่งตามมาทัน เมื่อเห็นสถานการณ์ ทั้งสองคนก็มองหน้ากันแล้วเข้าไปรุมทุบตีและเตะชายคนนั้นพร้อมกัน