บทที่ 1: รูมเมทหน้าเงินของนางเอกในนิยายแนว "ท้องแล้วหนี" (1)

มหาวิทยาลัยฮัวกั๋ว หอพักหญิงห้อง 306

"ปัง... เคร้ง... ตึ้ง..."

เสียงรบกวนที่ดังต่อเนื่องปลุก เย่เจียวเยว่ ให้ตื่นจากความฝัน เธอลุกขึ้นนั่งพรวด ผมเผ้ายุ่งเหยิง และเริ่มระเบิดอารมณ์ "ทำอะไรของเธอเนี่ย! นี่ยังเช้าอยู่เลย คนจะหลับจะนอน!"

"ขะ...ขอโทษนะ เจียวเยว่ ฉันไม่ได้ตั้งใจ!" เจียงเสี่ยวเหลียน หยุดสิ่งที่ทำอยู่และหดตัวหนี เธอหลบสายตาลง ใบหน้าบอบบางนั้นดูน่าสงสาร

เย่เจียวเยว่ ขยี้ผมด้วยความหงุดหงิด ความโกรธที่ถูกปลุกไม่ได้จางหายไปเพราะท่าทางน่าสงสารนั่น ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งสุมไฟให้แรงขึ้น

"ขอร้องละ เจียงเสี่ยวเหลียน เธอเป็นคนปลุกฉันนะ! ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลย จะมาทำตัวเป็น 'ดอกไม้ขาว' ให้ใครดู? ทำเหมือนกับว่าฉันรังแกเธออย่างนั้นแหละ"

"พวกเราก็ผู้หญิงด้วยกันทั้งนั้น ฉันไม่หลงกลมารยาพวกนี้หรอก เก็บแรงเอาไว้ไปใช้กับพวกผู้ชายข้างนอกนั่นดีกว่า!"

"ฉันไม่ได้ทำนะ! เจียวเยว่ เธอพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!" เจียงเสี่ยวเหลียน เงยหน้าขึ้น น้ำตาคลอหน่วยขณะมอง เย่เจียวเยว่ อย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของ เย่เจียวเยว่ ซึ่งยังคงดูสดใสและเย้ายวนเหมือนดอกท้อในเดือนสามแม้จะเพิ่งตื่นนอน แววตาหม่นแสงพาดผ่านลึกเข้าไปในดวงตาของ เจียงเสี่ยวเหลียน วูบหนึ่ง

เห็นท่าทางแบบนั้น เย่เจียวเยว่ ก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่แรงๆ

อยู่ด้วยกันมาสองปี ทุกคนต่างรู้เช่นเห็นชาติกันหมด ช่างเสแสร้งเหลือเกิน!

"ก็นั่นแหละคือสิ่งที่เธอเป็น! น่ารำคาญชะมัด ฉันจะนอนต่อแล้ว และเธอห้ามส่งเสียงดังออกมาอีกแม้แต่แอะเดียว"

"มีอะไรกันเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?" ประตูหอพักถูกเปิดออก จ้าวสวน เดินถืออาหารเช้าเข้ามา

"นั่นสิ ฉันได้ยินเสียงดังไปถึงนอกประตูเลย" ฟางเทียน พูดขณะกำลังเปลี่ยนรองเท้าที่หน้าประตู

เย่เจียวเยว่ พูดอย่างมีอารมณ์ "ก็เพราะ เจียงเสี่ยวเหลียน น่ะสิ มาทำเสียงดังโครมครามตั้งแต่เช้าตรู่ ไม่รู้ทำอะไรของเขา"

"หล่อนตั้งใจชัดๆ เห็นฉันนอนอยู่ก็เลยแกล้งปลุก เพียงเพราะตัวเองไม่ได้นอน ไม่ได้หมายความว่าจะห้ามคนอื่นนอนได้นี่!"

เจียงเสี่ยวเหลียน คว้าแขนเสื้อของ ฟางเทียน ที่เดินผ่านมาแล้วส่ายหน้า "เปล่านะ ไม่ใช่แบบนั้น! เทียนเทียน เชื่อฉันนะ ฉันแค่ต้องการเก็บของนิดหน่อยเท่านั้นเอง"

จ้าวสวน วางอาหารเช้าลงบนโต๊ะของ เย่เจียวเยว่ แล้วตบหลังมือเธอเบาๆ เป็นการปลอบประโลม "เอาล่ะ อย่าโกรธเลย ลงมากินข้าวเช้าเถอะ!"

"ฉันซื้อของโปรดของเธอมาจากโรงอาหารที่สองมาให้ด้วย มีปาท่องโก๋ น้ำเต้าหู้ แล้วก็ซาลาเปาไส้ผักกาดดองหมูสับ"

เย่เจียวเยว่ ส่งเสียงอืมในลำคอสองสามครั้งและทำตัวอ้อนขณะเขย่ามือ จ้าวสวน "ก็ได้ เห็นแก่เธอนะ"

"ว่าแต่ สวนสวน ทำไมวันนี้เธอกับเทียนเทียนตื่นเช้าจัง?"

จ้าวสวน: "พวกเราไป..."

ก่อนที่เธอจะพูดจบ ก็มีเสียงอุทานจาก ฟางเทียน ขัดขึ้นมาเสียก่อน

"พระเจ้าช่วย! เสี่ยวเหลียน นั่นรอยรักที่คอเธอใช่ไหม?"

"มิน่าละเมื่อคืนเธอถึงไม่กลับห้อง ไปกับแฟนมาเหรอ? เขาเป็นใครน่ะ? อยู่โรงเรียนเราหรือเปล่า? ไม่เคยได้ยินเธอพูดถึงเลย!"

เหมือนสายฟ้าฟาดลงมา เย่เจียวเยว่ และ จ้าวสวน หันไปมองที่คอของ เจียงเสี่ยวเหลียน ทันทีด้วยสายตาจิกกัด

รอยรัก! พวกเธอเคยแต่ได้ยินมา แต่ไม่เคยเห็นของจริงมาก่อนเลย!

เจียงเสี่ยวเหลียน รีบตะปบมือปิดคอตัวเองโดยสัญชาตญาณ สีหน้าดูตื่นตระหนก "ไม่ใช่ซะหน่อย เทียนเทียน เธอตาฝาดแล้ว"

เย่เจียวเยว่ หายโกรธเป็นปลิดทิ้ง ในเมื่อตื่นแล้วและคงนอนต่อไม่ได้ แถมมีเรื่องซุบซิบชิ้นโตอยู่ตรงหน้า เธอต้องขอดูให้เห็นกับตา ไม่อย่างนั้นคงคันยุบยิบด้วยความอยากรู้!

เธอกระชากผ้าห่มออกอย่างรวดเร็ว วิ่งลงจากเตียง แล้วเดินวนรอบตัว เจียงเสี่ยวเหลียน สองรอบ พร้อมกับเดาะลิ้นเป็นระยะ

ใครจะไปคิด? คนที่โฆษณาว่าตัวเองบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่ตลอดเวลา กลับทำเรื่องแบบนี้ได้จริง ๆ

ดูท่าทางภาพลักษณ์กำลังจะพังทลายแล้วสินะ!

"ฉันเห็นชัดเต็มสองตา ไม่มีทางพลาดแน่! เสี่ยวเหลียน อย่าปิดกันเลยนะ บอกมาเถอะ ฉันอยากรู้จะแย่อยู่แล้ว! ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใครเลย!" ฟางเทียน พูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น

"แฟนเธอคือใครกันแน่? เขาทำงานอะไร? เธอเก่งจังเลยนะที่เก็บเป็นความลับได้สนิทขนาดนี้ ไม่มีหลุดรอดมาเลยสักคำ!"

ขนตาของ เจียงเสี่ยวเหลียน สั่นระริกไม่หยุด "เปล่านะ เทียนเทียน นั่นมันรอยยุงกัดตอนที่ฉันไปทำงานพาร์ทไทม์เมื่อคืนนี้ต่างหาก"

"พวกเธอก็รู้ว่าฐานะทางบ้านฉันไม่ดี ฉันไม่ได้เป็นเหมือนพวกเธอที่สามารถสนุกกับชีวิตมหาลัยได้โดยไม่ต้องกังวลอะไร ฉันต้องออกไปทำงานพาร์ทไทม์เพื่อหาเงิน"

"เมื่อคืนฉันแค่ไปทำงานมา อย่าคิดมากกันเลย ถ้าคนอื่นได้ยินเข้า ไม่รู้ว่าจะเกิดข่าวลืออะไรไปถึงไหน!"

"จริงด้วย ฉันเพิ่งนึกได้ว่ามีงานพาร์ทไทม์อีกงานตอนสาย ขอตัวไปก่อนนะ"

พูดจบเธอก็คว้าโทรศัพท์มือถือแล้วรีบเดินออกจากประตูหอพักไป หายลับไปในครู่เดียว

เย่เจียวเยว่ ไหวไหล่อย่างไม่แยแส เธอมองปราดเดียวก็รู้ว่า เจียงเสี่ยวเหลียน พูดโกหกทั้งเพ

อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่ธุระของเธอ เจียงเสี่ยวเหลียน จะทำอะไรก็เรื่องของหล่อน ไม่เกี่ยวอะไรกับเธออยู่แล้ว

...

หลังจากวิ่งออกมาจากหอพัก เจียงเสี่ยวเหลียน ก็ลดมือที่ปิดคอลง เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน รอยยิมแห่งชัยชนะก็ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างช่วยไม่ได้

เธอวางแผนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานมานานมากแล้ว และโชคดีที่มันประสบความสำเร็จ

ตอนนี้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนต่อจากนี้

ส่วนพวกคนในหอพักนั่น... ถ้าเธอทำสำเร็จ ในอนาคตเธอกับพวกนั้นก็จะกลายเป็นคนละโลกกัน ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรกับพวกนั้นให้มากความ

คิดได้ดังนั้น เจียงเสี่ยวเหลียน ก็เอามือลูบท้องตัวเองแล้วเดินไปทางประตูโรงเรียน

...

ห้องเรียน

หญิงสาวสวยที่นั่งเงียบๆ อยู่ริมหน้าต่างมีผิวเนียนละเอียดดุจครีมและมีดวงตาประดุจน้ำในฤดูใบไม้ร่วง เครื่องหน้าอันวิจิตรบรรจงของเธองดงามราวกับภาพวาด แม้แต่แสงแดดก็ดูเหมือนจะลำเอียง เต้นรำอยู่ระหว่างคิ้วของเธอและอาบไล้เธอด้วยแสงสีทอง

"พะ...เพื่อนครับ ผมขอแอด WeChat คุณได้ไหม?" เด็กหนุ่มท่าทางสดใสและดูดีคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าเขาแดงซ่านและพูดจาตะกุกตะกัก

"ไม่" เย่เจียวเยว่ ปฏิเสธพร้อมกับปรือตามองอย่างเกียจคร้าน

เมื่อถูกปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาเป็นครั้งแรก เด็กหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะอึ้ง

"ทำไมเหรอครับ?" เขาถามอย่างตื๊อ

เย่เจียวเยว่ เริ่มรู้สึกรำคาญ เธอนั่งตัวตรง ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นดูเคร่งขรึมขณะสบตาเด็กหนุ่ม "ไม่มีทำไม ฉันแค่ไม่อยากให้ คำตอบนี้พอหรือยัง?"

เมื่อเห็นสีหน้าหงุดหงิดของเธอ เด็กหนุ่มรู้สึกราวกับได้ยินเสียงหัวใจของชายหนุ่มแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ "ขอโทษที่รบกวนครับ"

พูดจบเขาก็รีบกลับไปที่ที่นั่งแล้วฟุบลงกับโต๊ะ ซ่อนใบหน้าเอาไว้

เพื่อนที่นั่งข้างๆ ถามอย่างร้อนรน "เป็นไงบ้าง? ได้ WeChat ของดาวโรงเรียนมาไหม?"

"ไม่ได้!" เสียงตอบกลับมาอย่างอู้อี้

เสียงถอนหายใจดังขึ้นรอบข้างทันที

ฟางเทียน ใช้ศอกสะกิด เย่เจียวเยว่ "เจียวเยว่ ผู้ชายคนเมื่อกี้ก็หน้าตาดีอยู่นะ ทำไมเธอถึงปฏิเสธเขาไปตรง ๆ แบบนั้นล่ะ?"

เย่เจียวเยว่: "ผู้ชายหน้าตาดีมีตั้งเยอะแยะ ฉันต้องตกลงไปซะทุกรายเลยหรือไง? เขาไม่ใช่สเปกฉัน!"

ถึงแม้เด็กหนุ่มคนเมื่อกี้จะหน้าตาใช้ได้ แต่ดูจากเสื้อผ้าและท่าทางก็รู้ว่าไม่ได้มีเงินทองอะไร หน้าตาก็สู้เธอไม่ได้ แถมยังไม่มีเงินอีก เรื่องอะไรเธอต้องเสียเวลาด้วย!