บทที่ 8: กลายมาเป็นหัวหน้าห้อง

ซ่างกวนเชียนอวี่ถึงกับยืนอึ้งอยู่กับที่

สายตาของเพื่อนทั้งชั้นต่างก็จับจ้องไปที่เย่เชียนอวี่ราวกับเห็นผี

นี่มันตรรกะบ้าบออะไรกันเนี่ย?

ซ่างกวนเชียนอวี่บ่นอุบในใจ ความประทับใจดีๆ ที่เพิ่งก่อตัวขึ้นต่อพ่อหนุ่มรูปหล่อผู้นำปรบมือคนนี้มลายหายวับไปในพริบตา

เมื่อเรียกสติกลับมาได้ ใบหน้าของซ่างกวนเชียนอวี่ก็ตึงเครียดขึ้น เธอขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า:

"นี่นักศึกษา ที่ฉันบอกให้ทำตัวเหมือนที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง ไม่ได้หมายความให้ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านเป๊ะๆ หรอกนะ"

"อ้อ! อ้อ!" เย่เชียนอวี่พยักหน้ารับ

"เป็นแบบนี้นี่เอง ผมผิดเองครับ ผมผิดเอง"

พูดจบ เย่เชียนอวี่ก็ต้อน 'ลูกชาย' ทั้งสามคนกลับไปนั่งที่ ปล่อยให้ทั้งสามยืนใบ้รับประทานพูดอะไรไม่ออก

ครั้งล่าสุดที่พวกเขาอึ้งกิมกี่แบบนี้ ก็คือครั้งล่าสุดนั่นแหละ

ซ่างกวนเชียนอวี่สงบสติอารมณ์อีกครั้งแล้วพูดต่อ:

"มะรืนนี้ พวกเธอจะต้องเข้าร่วมการฝึกทหารเป็นเวลาครึ่งเดือน พรุ่งนี้ให้มารับชุดฝึกที่ห้องนี้ด้วย"

พอพูดถึงการฝึกทหาร นักศึกษาทั้งห้องก็พากันโอดครวญออกมาอย่างพร้อมเพรียง

เมื่อเสียงโอดครวญเริ่มซาลง ซ่างกวนเชียนอวี่ก็เผยรอยยิ้มบางๆ แม้ระหว่างคิ้วจะแฝงแววสะใจอยู่เล็กน้อยก็ตาม

เธอกล่าวว่า "การฝึกทหารเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำในชีวิตมหาวิทยาลัยนะ หวังว่าพวกเธอจะไม่เศร้ากันเกินไป อ้อ มีอีกเรื่องหนึ่ง"

พูดถึงตรงนี้ ซ่างกวนเชียนอวี่ก็กวาดสายตามองไปรอบๆ แววตาเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นขณะที่เธอพูดว่า:

"ตอนนี้ ขอให้ทุกคนแนะนำตัวทีละคนเลยนะ แล้วเราจะเลือกหัวหน้าห้องไปด้วยเลย จะได้มีคนมาช่วยแบ่งเบาภาระของฉันช่วงฝึกทหารมะรืนนี้"

"เราจะเริ่มจากเธอ ไล่จากหลังมาหน้าก็แล้วกัน!"

ซ่างกวนเชียนอวี่พูดพลางจ้องเขม็งไปที่เย่เชียนอวี่ซึ่งนั่งอยู่ริมสุดของแถวหลังด้วยสายตาอันตราย

หึ! นี่แหละผลของการที่กล้ามากวนประสาทฉันเมื่อกี้

เย่เชียนอวี่มองซ่างกวนเชียนอวี่ที่ยืนอยู่หน้าชั้นอย่างพูดไม่ออก เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลุกขึ้นแนะนำตัวเอง

"อะแฮ่ม! สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อเย่เชียนอวี่ มาจากหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาในเมืองหางโจว ครอบครัวของผมยากลำบากมาก ตั้งแต่เด็ก แม่สอนผมเสมอว่าเด็กจากครอบครัวยากจนต้องรู้จักเป็นผู้ใหญ่ให้เร็ว... ขอโทษทีครับ ผมตีหน้าเศร้าต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ!"

แต่พอเขาพูดจบ ทั้งชั้นก็มองเย่เชียนอวี่ด้วยความตกตะลึง

จินโหย่วเฉียนและอีกสองคนถึงกับทำหน้า: (ŎﾛŎ???)

บ้าเอ๊ย หมอนี่มันจงใจอวดรวยชัดๆ!

ครอบครัวยากลำบากบ้าอะไร ขับรถสปอร์ตรุ่นลิมิเต็ดเอดิชันราคาเก้าสิบล้าน?

ครอบครัวยากลำบากบ้าอะไร จ่ายค่าอาหารมื้อละสองแสนหน้าตาเฉย?

ครอบครัวยากลำบากบ้าอะไร มีป้ายทะเบียน ลู่ S88888 ใช้?

นายมันตอแหล พ่นเรื่องไร้สาระชัดๆ!

(づథ ꇴ థど) ปัง!

"วะฮ่าฮ่าฮ่า!"

เจ้าอ้วนจินเป็นคนแรกที่หลุดขำ เขาตบโต๊ะเสียงดัง 'ปัง' แล้วระเบิดหัวเราะออกมาเสียงแหบพร่า

จากนั้นอี้เสี่ยวเทียนก็ปล่อยก๊ากออกมาเช่นกัน

แม้แต่คนจริงจังอย่างเซี่ยหนานซิงก็ยังกลั้นขำไม่อยู่จนฉีกยิ้มกว้าง

ในที่สุด เพื่อนทั้งชั้นก็พากันหัวเราะจนตัวงอ

"ผู้ชายคนนี้ตลกเป็นบ้าเลย!"

"ไม่ไหวแล้ว ฉันขำจนจะตายอยู่แล้ว!"

"พ่อหนุ่มคนนี้ไม่เพียงแต่หล่อ แต่ยังมีอารมณ์ขันอีกต่างหาก รักเลย รักเลย!"

"เลิกบ้าผู้ชายได้แล้ว ระดับเขาเราเอื้อมไม่ถึงหรอกย่ะ!"

"..."

เย่เชียนอวี่มองทุกคนอย่างจนใจ เขาไม่ได้โกหกนะ ในความทรงจำ ครอบครัวของเขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาจริงๆ ถึงฐานะจะไม่ถึงขั้นขัดสนสาหัส แต่ก็แค่พอมีพอกินไปวันๆ เท่านั้น

ถ้าเขาไม่ได้ทะลุมิติมาพร้อมกับระบบ เขาก็คงเป็นเด็กยากจนข้นแค้นของแท้ไปแล้ว

ในที่สุดซ่างกวนเชียนอวี่ก็กลั้นเสียงหัวเราะไว้ได้ เธอทำมือส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบแล้วกล่าวว่า:

"อะแฮ่ม! การแนะนำตัวของนักศึกษาเย่มีอารมณ์ขันมาก คนต่อไป!"

จินโหย่วเฉียนรีบลุกขึ้นและแนะนำตัว:

"สวัสดีทุกคน ฉันชื่อจินโหย่วเฉียน เรียกฉันว่าเหล่าจินหรือเจ้าอ้วนก็ได้ ฉันไม่สนหรอกว่าเพื่อนฉันจะมีเงินหรือเปล่า เพราะ..."

...เวลาผ่านไป

ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกคนก็แนะนำตัวกันจนครบ

ซ่างกวนเชียนอวี่จึงลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า:

"การแนะนำตัวจบลงแล้ว คราวนี้มาถึงการเลือกหัวหน้าห้อง ใครอยากเป็นหัวหน้าห้องก็เสนอตัวขึ้นมาได้เลย นี่ถือเป็นการฝึกฝนตัวเองอย่างหนึ่ง แถมยังเอาไปเขียนในเรซูเม่ได้ด้วยนะว่าเป็น 'หัวหน้าห้องสมัยมหาวิทยาลัย'"

ทันทีที่เธอพูดจบ ผู้หญิงทั้งห้องก็หันขวับไปมองเย่เชียนอวี่โดยพร้อมเพรียง

เย่เชียนอวี่: ซวยแล้ว! ทุกคนมองมาที่ฉันทำไมเนี่ย? ฉันไม่ได้สนใจจะเป็นหัวหน้าห้องสักนิด ตำแหน่งหัวหน้าห้องในมหาวิทยาลัยมีแต่เหนื่อยเปล่าๆ ไม่เห็นจะได้อะไรเลย

เขาจึงลุกขึ้น ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า "อาจารย์ที่ปรึกษาครับ ผม..."

ขณะที่เย่เชียนอวี่กำลังจะลุกขึ้นปฏิเสธ...

ซ่างกวนเชียนอวี่ก็ชิงพูดแทรกขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง:

"ในเมื่อนักศึกษาเย่กระตือรือร้นขนาดนี้ แถมเพื่อนส่วนใหญ่ในห้องก็ยังสนับสนุน งั้นเธอก็รับตำแหน่งหัวหน้าห้องไปเลยก็แล้วกัน! ทุกคน ปรบมือแสดงความยินดีกับนักศึกษาเย่หน่อย!"

สิ้นเสียงของเธอ ทั้งห้องก็เริ่มปรบมือเกรียวกราว โดยเฉพาะรูมเมตทั้งสามคนของเขาที่ปรบมือดังกว่าใครเพื่อน แถมยังมองมาที่เขาด้วยสีหน้าสะใจสุดๆ

"อาจารย์ที่ปรึกษา! ผม..."

เย่เชียนอวี่อยากจะพูดอะไรต่อ แต่ก็ถูกซ่างกวนเชียนอวี่ขัดจังหวะอีกครั้ง:

"เอาล่ะ การประชุมห้องจบลงแค่นี้ ทุกคนกลับไปพักผ่อนได้แล้ว อย่าลืมเช็กข้อความในกลุ่ม แล้วพรุ่งนี้มารับชุดฝึกทหารที่นี่ด้วยนะ!"

โดยไม่รอให้ใครได้ตอบโต้ ซ่างกวนเชียนอวี่ก็เดินฉับๆ ออกจากห้องไปเป็นคนแรก หายตัววับไปอย่างไร้ร่องรอย

คอนเซ็ปต์หลักของเธอคือความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

แข็ง... หมัดของเขาแข็งกร้าวขึ้นมาทันที

เย่เชียนอวี่แทบจะขบกรามจนแหลกละเอียดขณะมองแผ่นหลังของซ่างกวนเชียนอวี่ที่เดินจากไป เขาพึมพำอย่างขุ่นเคือง:

"หึ! ซ่างกวนเชียนอวี่ ฝากไว้ก่อนเถอะ คราวหน้าฉันจะทำให้เธอ... ต่อให้เป็นพ่อของเธอมาเองก็ช่วยเธอไม่ได้ ฉันขอประกาศไว้ตรงนี้เลย"

ไกลออกไป ณ โต๊ะทำงานในคฤหาสน์สุดหรู

ซ่างกวนเหอกำลังถือกระบอกชาเก๋ากี้ พลางตรวจดูเอกสารในมืออย่างจริงจัง

ทันใดนั้น

"ฮัดชิ้ว!" เสียงจามดังลั่น

"วันนี้ก็ไม่ได้หนาวนี่นา ทำไมจู่ๆ ถึงจามได้ล่ะเนี่ย? หรือว่าร่างกายเราจะอ่อนแอลงจริงๆ? ไม่ได้การล่ะ ต้องดื่มชาเก๋ากี้บำรุงให้มากกว่านี้ซะแล้ว"

...ภายในห้องเรียน!

จินโหย่วเฉียนยกแขนขึ้นกอดคอเย่เชียนอวี่แล้วเอ่ยแซว:

"ฮ่าฮ่าฮ่า! หัวหน้าห้องเย่ นายโดนเล่นเข้าให้แล้วไง"

"หึ! ฉันต้องชำระความกับยัยนี่แน่!"

เย่เชียนอวี่ปัดมืออวบๆ ที่วางอยู่บนไหล่ทิ้งแล้วเดินก้าวยาวๆ ออกจากห้องเรียนไป เรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่จาก 'ลูกชาย' ทั้งสามคนของเขาได้อีกระลอก

ขณะเดินไปตามทางเดินในมหาวิทยาลัย ในที่สุดเย่เชียนอวี่ก็นึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่ได้ตรวจสอบรางวัลโบนัสจากการใช้จ่ายครั้งแรกเลย

ดังนั้น เขาจึงหาที่นั่งว่างๆ เพื่อตรวจสอบมัน

เขาทบทวน 'คัมภีร์องค์ความรู้ด้านการเงินฉบับสมบูรณ์' ในหัว

ในพริบตา ความรู้เกี่ยวกับการเงินทั้งหมด ไม่ว่าจะมาจากตำราหรือข้อมูลวงในของระบบการเงินระดับนานาชาติ ก็ถูกทำความเข้าใจอย่างถ่องแท้

ความรู้เหล่านี้เปรียบเสมือนสิ่งที่ติดตัวมาแต่เกิด เป็นประเภทที่ไม่มีวันลืมเลือนไปได้

จากนั้นเขาก็มองไปที่โพชันเสริมสมรรถภาพแล้วคิดในใจ:

"ใช้งาน!"

【กรุณาเลือกค่าสมรรถภาพที่ต้องการเพิ่มครับ โฮสต์】

"พละกำลัง"

"ติ๊ง! ใช้งานโพชันเสริมสมรรถภาพระดับต้นสำเร็จ พละกำลัง +1"

สิ้นเสียงของระบบ

เย่เชียนอวี่ก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย แม้จะเพิ่มขึ้นเพียงหนึ่งแต้ม แต่ความรู้สึกกลับแตกต่างออกไปอย่างชัดเจน

จากนั้นเขาก็หยิบกุญแจและสมุดเล่มสีแดงออกมาจากช่องเก็บของระบบ บนนั้นเขียนไว้ว่า:

ทังพาเลซหมายเลข 1 อาคารหมายเลข 1 ยูนิตราชัน โฉนดแสดงกรรมสิทธิ์ห้องชุด ผู้ถือครอง: เย่เชียนอวี่

หลังจากนั้น เย่เชียนอวี่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับคฤหาสน์ยูนิตราชันของทังพาเลซหมายเลข 1

พื้นที่ประมาณ 3,000 ตารางเมตร ราคาประเมินเมื่อปีที่แล้วอยู่ที่ 1.18 พันล้านหยวน

ปีนี้ราคาทะลุ 1.2 พันล้านหยวนไปแล้ว โดยหมดค่าตกแต่งภายในไปเพียงอย่างเดียวถึงหนึ่งร้อยล้านหยวน

หลังจากอ่านข้อมูลจบ เย่เชียนอวี่ก็ยังคงสงบนิ่ง เขาเก็บของเหล่านั้นกลับเข้าช่องเก็บของระบบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก

ทันใดนั้น ข้อความวีแชตก็เด้งขึ้นมา

เมื่อเปิดดู เขาก็พบว่าเป็นข้อความจากน้องสาวของเขา...