บทที่ 882 ขุมสมบัติที่อยู่ห่างออกไปสามสิบล้านกิโลเมตร

บทที่ 882 ขุมสมบัติที่อยู่ห่างออกไปสามสิบล้านกิโลเมตร

ค่ายกลมีลักษณะเป็นวงกลม ตรงกลางมีเข็มทิศอยู่หนึ่งอัน ในตอนนี้ภายใต้การกระตุ้นของเจียโหลว เข็มทิศก็หมุนติ้วอย่างรวดเร็ว ยัยหนูน้อยกระโดดออกมาจากค่ายกล ดวงตากลมโตจับจ้องไปที่การแกว่งของเข็มทิศ

หลายนาทีต่อมา ความเร็วในการหมุนของเข็มทิศก็ช้าลง

ในที่สุดก็หยุดนิ่ง และชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง

เมื่อเห็นเช่นนั้น เจียโหลวก็กระโดดโลดเต้นกลับมาหาหลิงหยุน

"ท่านลอร์ด หนูเจอแล้ว มุ่งหน้าไปทางทิศนั้น พวกเราจะเจอขุมสมบัติค่ะ"

หลิงหยุน หลิ่วเยียนหราน และคนอื่นๆ ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

นี่น่ะเหรอสกิลค้นหาสมบัติของมังกรทองคำยักษ์?

ทำไมมันถึงไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่คิดไว้เลยล่ะ!

แค่ค่ายกลอันเดียว เข็มทิศหมุนทีเดียว ก็เจอขุมสมบัติแล้วเนี่ยนะ?

จริงดิ!

"น้องเจียโหลว ไปทางทิศนั้นต้องเดินไปไกลแค่ไหน ถึงจะเจอขุมสมบัติล่ะ?" บาร์บาร่าถามขึ้น

เจียโหลวได้ยินดังนั้น ก็เอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า: "ไกลมากเลยค่ะ น่าจะประมาณสามสิบล้านกิโลเมตร"

บรรดาฮีโร่ได้ยินดังนั้น ต่างก็พากันเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง

ห่างออกไปสามสิบล้านกิโลเมตร?

ความสามารถในการรับรู้ของเจียโหลวมันแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?

ถึงกับสามารถรับรู้ได้ถึงขุมสมบัติที่อยู่ห่างออกไปถึงสามสิบล้านกิโลเมตรเลยเนี่ยนะ?

พูดตามตรง พวกเขาแทบจะไม่กล้าเชื่อเลย

ประกอบกับท่าทีที่ดูพูดง่ายๆ สบายๆ ของเจียโหลว พวกเขาก็ยิ่งไม่เชื่อเข้าไปใหญ่

แต่ทว่า!

พวกเขาไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ

ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงหันไปมองหลิงหยุนอย่างพร้อมเพรียง

"ท่านลอร์ด พวกเรา..." วิเวียนพูดอึกอัก

หลิงหยุนกลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาโบกมือใหญ่โดยตรง: "ไปดูสักหน่อย ออกเดินทางเดี๋ยวนี้"

สามสิบล้านกิโลเมตร อืม ไกลมากจริงๆ

แต่นั่นมันสำหรับลอร์ดคนอื่นนะ

สำหรับหลิงหยุนแล้ว สามสิบล้านกิโลเมตรก็แค่นั้นแหละ

อย่างมากก็แค่เปิดประตูแห่งความว่างเปล่าเพิ่มอีกไม่กี่ครั้งก็แค่นั้นเอง

ใช้เวลาไม่นานก็เทเลพอร์ตไปถึงแล้ว

ในเมื่อใช้เวลาไม่นาน แล้วทำไมถึงไม่ไปดูล่ะ?

ถึงแม้หลิงหยุนจะแอบสงสัยในพรสวรรค์การค้นหาสมบัติของเจียโหลวอยู่บ้าง

แต่ถ้าไม่ลองไปดู จะรู้ได้ยังไงล่ะว่าจริงหรือปลอม?

ถ้าเกิดเป็นเรื่องจริงขึ้นมา แบบนี้ก็รวยเละเลยไม่ใช่หรือไง?

ต่อให้เป็นเรื่องปลอม หลิงหยุนก็มีประตูแห่งความว่างเปล่า เสียเวลาไม่นานเท่าไหร่หรอก

สรุปจากที่กล่าวมา หลิงหยุนจึงตัดสินใจไปดูให้รู้แน่

เจียโหลวได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกาย

เธอยื่นมือให้หลิงหยุนอุ้ม จากนั้นก็ชี้ไปทางทิศที่เข็มทิศชี้: "งั้นพวกเราออกเดินทางกันเลยค่ะ!"

หลิงหยุนพยักหน้า หลังจากแยกแยะทิศทางแล้ว

เขาก็เริ่มอัญเชิญประตูแห่งความว่างเปล่า

แต่เนื่องจากไม่รู้พิกัดที่แน่ชัด ประตูแห่งความว่างเปล่าจึงไม่สามารถเทเลพอร์ตไปถึงเป้าหมายได้ในครั้งเดียว

ทำได้เพียงเทเลพอร์ตไปตามขอบเขตระยะการครอบคลุมของแผนที่ดวงตาแห่งเทพเท่านั้น

แต่ปัญหาก็ไม่ใหญ่

การเปิดประตูแห่งความว่างเปล่าหนึ่งครั้ง รวมถึงการเดินเข้าไปและเดินออกมา

ใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น

หนึ่งชั่วโมงก็เพียงพอให้เทเลพอร์ตได้นับสิบครั้งแล้ว

เทเลพอร์ตครั้งเดียวไปไม่ถึง

งั้นเทเลพอร์ตต่อเนื่องสิบกว่าครั้ง ก็ต้องถึงใกล้ๆ แล้วอย่างแน่นอน

"ทุกคน เตรียมพร้อม ตามฉันมา!"

หลิงหยุนโบกมือใหญ่ นำเหล่าฮีโร่เข้าไปในประตูแห่งความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นตรงหน้า

เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง กลุ่มคนก็มาโผล่ที่เขตแดนดวงดาวแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปห้าล้านกิโลเมตรแล้ว

หลิงหยุนให้เจียโหลวยืนยันทิศทางอีกครั้ง

จากนั้นก็อัญเชิญประตูแห่งความว่างเปล่าต่อไป

เทเลพอร์ตอีกครั้ง ข้ามระยะทางไปอีกห้าล้านกิโลเมตร

จากนั้นก็แยกแยะทิศทางต่อ แล้วอัญเชิญประตูแห่งความว่างเปล่าอีกครั้ง

หลังจากทำแบบนี้ติดต่อกันเจ็ดแปดครั้ง

ในที่สุด กลุ่มของหลิงหยุนก็เดินทางมาถึงบริเวณใกล้เคียงกับตำแหน่งของขุมสมบัติ

แต่ปัญหาในตอนนี้ก็คือ

เบื้องหน้ามีรังมอนสเตอร์อยู่แห่งหนึ่ง

แถมยังเป็นรังมอนสเตอร์ที่มีขนาดใหญ่มากอีกด้วย

หลิงหยุนใช้แผนที่ดวงตาแห่งเทพตรวจสอบดู ด้านหน้าล้วนเป็นจุดสีแดงอัดแน่นเชื่อมต่อกันเป็นผืนกว้าง

เมื่อมองออกไป ล้วนเป็นมอนสเตอร์ทั้งสิ้น มีจำนวนนับไม่ถ้วน อัดแน่นเต็มไปหมด

จากการประเมินเบื้องต้น จำนวนคงจะเกินพันล้านล้านตัว

บรรดาฮีโร่ได้เห็นฉากนี้ ก็ถึงกับพูดไม่ออก

"มอนสเตอร์เยอะมากเลย ตอนนี้จะเอายังไงดี?"

"มอนสเตอร์อย่างน้อยๆ ก็หลักพันล้านล้านตัว ต่อให้พวกเราจะตีฝ่าเข้าไป ก็ต้องใช้เวลาตั้งหลายวัน จะลุยเลยไหม?"

เหล่าฮีโร่หันไปมองหลิงหยุนอีกครั้ง รอให้เขาเป็นคนตัดสินใจ

ยังไม่ทันที่หลิงหยุนจะเอ่ยปาก

เจียโหลวที่อยู่ในอ้อมแขนของหลิงหยุน ก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

"ตีเลย ต้องโจมตีค่ะ สัมผัสของหนูเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว"

"หนูสัมผัสได้ว่า ขุมสมบัตินั่นอยู่ตรงใจกลางของรังมอนสเตอร์แห่งนี้เลย"

"ภายในขุมสมบัติมีของดีๆ เยอะมาก ถ้าไม่โจมตีก็เสียดายแย่เลย"

เมื่อมองดูท่าทางที่มั่นใจของยัยหนูน้อย

หลิงหยุนก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วออกคำสั่ง: "เชื่อเจียโหลว ลุยเลย!"

ไม่ว่าจะยังไง หลิงหยุนก็ต้องพิสูจน์ให้ได้ว่า พรสวรรค์ในการค้นหาสมบัติของเจียโหลวนั้น ใช้งานได้จริงหรือไม่

นี่คือข้อแรก

ข้อสอง ที่นี่มอนสเตอร์เยอะก็จริง

แต่ถ้าฆ่ามอนสเตอร์พวกนี้ให้หมด ของดรอปและรางวัลที่ได้ก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ

และยังมีศพของมอนสเตอร์อีก หลิงหยุนก็สามารถนำไปสังเวยให้กลายเป็นไฟวิญญาณ เพื่อนำไปใช้เสริมความแข็งแกร่งให้กับมังกรยักษ์อันเดด 10 ล้านล้านตัวนั่นได้ทั้งหมดด้วย