บทที่ 130 - นายน้อยฉู่ จอมยุทธ์น้อยฉู่ จอมยุทธ์ฉู่

บทที่ 130 - นายน้อยฉู่ จอมยุทธ์น้อยฉู่ จอมยุทธ์ฉู่

หลังจากฉู่หยวนและไอ้ลูกหมาเดินออกจากถนน พวกเขาก็พากันไปที่วัดร้างนอกเมือง

วัดร้างแห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก ชาวบ้านละแวกตลาดโหวเจี้ยนเรียกกันว่าศาลเจ้าถู่หวัง

ศาลเจ้าถู่หวังยาวไม่เกินสองจั้ง กว้างไม่เกินหนึ่งจั้ง มีเพียงอาคารหลังเดียวตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของชายขอบตลาดโหวเจี้ยน

กำแพงฝั่งทิศใต้พังทลายลงมาครึ่งหนึ่ง หลังคาก็มีรูโหว่ขนาดใหญ่ น้ำฝนที่หยดลงมาจากรูนั้นทำให้รูปปั้นเทพเจ้าในศาลเปื่อยยุ่ยจนพังทลายลงมา เหลือเพียงครึ่งท่อนล่างที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่

ไม่มีใครรู้แล้วว่าเทพเจ้าที่ประดิษฐานอยู่ในวัดร้างแห่งนี้คือเทพองค์ใด

วัดแห่งนี้ถูกปล่อยทิ้งร้างมานานหลายปีแล้ว เนื่องจากหลังคาพัง พอถึงหน้าฝนน้ำก็จะท่วมขังอยู่ภายใน ทำให้ชื้นแฉะไปหมด ต่อให้แดดออกก็ใช้เวลานานกว่าจะแห้ง จึงไม่สามารถใช้เป็นที่อยู่อาศัยได้เลย

ก็โชคดีที่เป็นแบบนี้ ไม่อย่างนั้นสถานที่นี้ก็คงตกไม่ถึงมือของร่างเดิมของฉู่หยวนหรอก

แม้ว่าวัดร้างแห่งนี้จะชื้นแฉะอยู่ตลอดทั้งปี แต่ที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของวัดร้าง เดิมทีพื้นตรงนั้นก็สูงอยู่แล้ว แถมร่างเดิมของฉู่หยวนยังโกยดินมาถมจนสูงขึ้นไปอีก และเอาหญ้าแห้งมาปูทับไว้เพื่อกันความชื้น ทำให้ศาลเจ้าถู่หวังแห่งนี้กลายเป็นที่พักพิงของฉู่หยวน

ไอ้ลูกหมาที่เพิ่งมาถึงตลาดโหวเจี้ยนและไม่มีที่ไป ฉู่หยวนก็เลยยอมให้เขามาพักด้วยกันที่ศาลเจ้าถู่หวังแห่งนี้

"พี่ฉู่หยวน ท่านเก่งจังเลย สามารถสู้ชนะผู้ชายตั้งสามคนได้ด้วยตัวคนเดียว"

เมื่อทั้งสองกลับมาถึงศาลเจ้าถู่หวัง เดินอ้อมแอ่งน้ำขังตรงกลางเข้าไป เมื่อสองวันก่อนเพิ่งจะมีฝนตกหนัก พอพวกเขากลับมานั่งลงบนกองฟางตรงมุมห้อง ไอ้ลูกหมาก็มองฉู่หยวนด้วยสายตาตื่นเต้นระคนประหลาดใจ

ในสายตาของเขา ฉู่หยวนอายุมากกว่าเขาแค่ปีเดียว รูปร่างก็พอๆ กับเขา แต่กลับสามารถล้มขอทานผู้ใหญ่ถึงสามคนได้อย่างรวดเร็ว มันช่างน่าทึ่งจริงๆ

"เมื่อก่อนข้าเคยเรียนวรยุทธ์มาบ้างน่ะ"

ฉู่หยวนตอบไอ้ลูกหมา

ไอ้ลูกหมาเพิ่งจะมาอยู่ที่ตลาดโหวเจี้ยนได้ไม่นาน เขาจึงไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ฉู่หยวนก็เป็นแค่ขอทานธรรมดาๆ คนหนึ่ง แถมยังเคยโดนหลิวหมาขี้เรื้อนและพวกทั้งสามคนรังแกมาก่อนด้วย

เขาจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"

ฉู่หยวนเอาเหรียญทองแดงสองเหรียญที่เพิ่งช่วยมาจากหลิวหมาขี้เรื้อนคืนให้ไอ้ลูกหมาหนึ่งเหรียญ "เหรียญของเจ้า คืนให้"

ไอ้ลูกหมากลับไม่ยื่นมือไปรับ เขามองฉู่หยวนพลางกล่าว "พี่ฉู่ เหรียญทองแดงนี้ท่านเก็บไว้เถอะ หากไม่มีท่าน ข้าก็คงรักษาเหรียญนี้ไว้ไม่ได้ ในเมื่อท่านเป็นคนรักษามันไว้จากมือของหลิวหมาขี้เรื้อน ท่านก็เก็บมันไว้เถอะ"

ฉู่หยวนแย้งว่า "แต่เหรียญนี้เจ้าเป็นคนขอทานมาได้นะ"

ไอ้ลูกหมาตอบกลับ "ข้าขอทานมาได้ก็จริง แต่พี่ฉู่เป็นคนรักษามันไว้นี่นา"

ฉู่หยวนคิดดูแล้วก็ไม่ขัดใจ เขาเก็บเหรียญทองแดงเข้ากระเป๋า "เหรียญทองแดงสองเหรียญนี้ข้าขอเก็บไว้ก่อน เอาไว้ซื้อหมั่นโถวแล้วข้าจะแบ่งให้เจ้าครึ่งหนึ่ง"

ไอ้ลูกหมาตอบ "แบบนั้นก็ได้ ขอบคุณพี่ฉู่มาก"

ในความคิดของเขา เหรียญทองแดงนี้ในเมื่อฉู่หยวนเป็นคนรักษาไว้ได้ มันก็ควรจะเป็นของฉู่หยวน

แต่ฉู่หยวนกลับยอมเอาเงินนี้ไปซื้อหมั่นโถวแล้วยังจะแบ่งให้เขาอีก เขาจึงรู้สึกว่าพี่ฉู่คนที่เขาเพิ่งรู้จักหลังจากออกจากบ้านมานั้นเป็นคนดีจริงๆ

และในขณะนั้นเอง ท้องฟ้าเบื้องนอกก็เริ่มมืดลง พระอาทิตย์ตกดิน ท้องฟ้าอาบไปด้วยสีแดงฉาน บ่งบอกว่าเป็นเวลาเย็นแล้ว

"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง"

ทันใดนั้นก็มีเสียงหมาเห่าดังมาจากด้านนอก

ไอ้ลูกหมาพูดด้วยความดีใจ "พี่ฉู่ เจ้าเหลืองกลับมาแล้ว"

และแล้วก็มีหมาสีเหลืองอ่อนวิ่งหน้าตั้งเข้ามาจากข้างนอก

มันกระดิกหางไปมาทักทายไอ้ลูกหมาผู้เป็นเจ้าของและฉู่หยวน

เพราะช่วงหลายวันที่ผ่านมา ฉู่หยวนมักจะแบ่งเศษอาหารที่ขอทานมาได้ให้มันกินเวลาที่มีอาหารเหลือเฟือ

โบราณว่าไว้ กินของเขาแล้วก็ต้องเกรงใจ หลังจากได้กินอาหารของฉู่หยวนไปหลายมื้อ เจ้าเหลืองก็ถือว่าฉู่หยวนเป็นเจ้านายครึ่งหนึ่งของมันไปแล้ว นอกจากไอ้ลูกหมาผู้เป็นเจ้าของ พอเห็นฉู่หยวนมันก็จะกระดิกหางทักทายเหมือนกัน

ฉู่หยวนเห็นเจ้าเหลืองก็ยื่นมือไปลูบหัวมัน

เจ้าเหลืองรู้สึกสบาย มันย่อตัวลงและยื่นหัวเข้าไปหา

ความจริงที่ฉู่หยวนสนิทกับเจ้าเหลืองได้เร็วขนาดนี้ก็เป็นเพราะเขาชอบลูบหัวมันนี่แหละ

การลูบหมาไม่เพียงแต่คนจะรู้สึกสบาย แต่หมาก็รู้สึกสบายไปด้วย

ถ้าเทียบกับฉู่หยวน ไอ้ลูกหมาผู้เป็นเจ้าของกลับไม่ค่อยลูบหัวมันเท่าไหร่

หลังจากลูบเจ้าเหลืองอยู่พักหนึ่ง ท้องฟ้าเบื้องนอกก็เริ่มมืดมิด บ่งบอกว่าใกล้จะค่ำแล้ว

ชาวบ้านธรรมดาในสมัยโบราณไม่มีกิจกรรมบันเทิงยามค่ำคืน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกขอทานอย่างพวกเขาเลย

ฉู่หยวนนั่งขัดสมาธิบนเบาะฟางและเริ่มนั่งสมาธิฝึกกำลังภายใน

สิ่งที่เขาฝึกก็คือ 【วิชาพลังเทพเก้าชั้นฟ้า】 จากคัมภีร์แท้เก้าชั้นฟ้าฉบับปรับปรุงใหม่ในโลกที่แล้วนั่นเอง

"พี่ฉู่ ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ"

ไอ้ลูกหมาเอนตัวนอนอยู่บนกองฟางอีกฝั่ง เขาเห็นฉู่หยวนนั่งขัดสมาธิก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

ตั้งแต่เขามาอยู่ที่ตลาดโหวเจี้ยนและพักอยู่กับฉู่หยวนในศาลเจ้าถู่หวังแห่งนี้ เขาก็มักจะเห็นฉู่หยวนนั่งขัดสมาธิแบบนี้ทุกคืน

แต่ก่อนหน้านี้เขากับฉู่หยวนเพิ่งรู้จักกันยังไม่สนิทกันเท่าไหร่ เขาจึงไม่กล้าถาม

"นั่งสมาธิปรับลมปราณ ฝึกกำลังภายในน่ะ"

ฉู่หยวนหยุดเดินพลัง ลืมตาขึ้นแล้วตอบไอ้ลูกหมา

"อ้อ"

ไอ้ลูกหมาพยักหน้ารับรู้

เขาแค่นั่งมองฉู่หยวนและไม่ได้เอ่ยปากขอให้ฉู่หยวนสอนเลย

ฉู่หยวนรู้ดีว่าไอ้ลูกหมาไม่ใช่คนที่ชอบขอร้องใคร

ภายหลังด้วยความบังเอิญ เขาได้รับป้ายเหล็กดำของเซี่ยเยียนเค่อ เซี่ยเยียนเค่อพยายามทำทุกวิถีทางให้ไอ้ลูกหมาขอร้องเขา แต่ไอ้ลูกหมาก็ไม่ยอมขอร้องเลยสักครั้ง

"อยากเรียนไหม"

ฉู่หยวนเป็นฝ่ายถามไอ้ลูกหมาก่อน

เขารู้ว่าในอนาคต หลังจากที่ไอ้ลูกหมาช่วยชีวิตผู้เฒ่าต้าเปยไว้ ผู้เฒ่าต้าเปยจะมอบตุ๊กตาดินปั้นให้เขาก่อนตาย บนตัวตุ๊กตาจะมีแผนผังการเดินลมปราณอยู่ เซี่ยเยียนเค่อแกล้งสอนให้เขาเดินลมปราณย้อนกลับ กะจะให้ไอ้ลูกหมาคนที่ไม่ยอมขอร้องใครต้องตายไปแบบนั้น ใครจะไปรู้ว่าไอ้ลูกหมาจะมีพรสวรรค์สูงส่งจนสามารถฝึกยอดวิชาธาตุหยินหยางที่เดินลมปราณย้อนกลับซึ่งไม่เคยมีใครทำสำเร็จมาก่อนได้สำเร็จด้วยความบังเอิญ

"อยากเรียน พี่ฉู่ ท่านจะสอนข้าหรือ"

ไอ้ลูกหมาพยักหน้ารัวๆ

ภาพที่ฉู่หยวนจัดการขอทานผู้ใหญ่สามคนในพริบตาเดียวบนถนนเมื่อตอนกลางวัน ทำให้เขาอิจฉามาก

แม่ของเขาเคยบอกไว้ว่าห้ามขอร้องคนอื่น ถ้าเขาอยากจะสอนเขาก็จะสอนเอง ไม่ต้องขอร้อง แต่ถ้าเขาไม่อยากสอน ขอร้องไปก็ไม่มีประโยชน์

แต่ในเมื่อฉู่หยวนเต็มใจจะสอนเขาเองโดยที่เขาไม่ต้องเอ่ยปากขอร้อง เขาย่อมอยากเรียนแน่นอน

ฉู่หยวนพยักหน้า "ข้าจะสอนวรยุทธ์ให้เจ้าบทหนึ่ง เจ้าจงฝึกตามที่ข้าบอกก็แล้วกัน"

ระหว่างที่พูด ฉู่หยวนก็ท่องเคล็ดวิชาและบอกเส้นทางการเดินลมปราณให้ไอ้ลูกหมาฟัง

พอพูดจบ ฉู่หยวนก็ถามไอ้ลูกหมา "จำได้ไหม"

ไอ้ลูกหมาพยักหน้า "พี่ฉู่ ข้าจำได้แล้ว"

ฉู่หยวนกล่าว "ต่อไปเจ้าต้องฝึกอย่างน้อยวันละครั้ง ไม่นานเจ้าก็จะเก่งเหมือนข้า"

วรยุทธ์ที่ฉู่หยวนสอนไอ้ลูกหมาก็คือความลับของสำนักเส้าหลินอย่างคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นนั่นเอง

ฉู่หยวนไม่ได้ตั้งใจจะสอน 【คัมภีร์แท้เก้าชั้นฟ้า】 ที่เขาคิดค้นขึ้นเองให้ไอ้ลูกหมา เขาจึงเลือกสอนคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นให้แทน

"พี่ฉู่ ขอบคุณท่านมาก บุญคุณที่ท่านสอนวรยุทธ์ให้ข้า ข้าจะจำไปจนวันตายเลย"

ไอ้ลูกหมาเอ่ยกับฉู่หยวนด้วยสีหน้าจริงจัง

"ในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่าพี่ฉู่ ข้าจะให้เจ้าเรียกเปล่าๆ ได้ยังไงล่ะ"

ฉู่หยวนหัวเราะ

เหตุผลที่เขายอมสอนวรยุทธ์ให้ไอ้ลูกหมาก็เป็นเพราะเรื่องที่ไอ้ลูกหมายอมแบ่งเหรียญทองแดงให้เขาก่อนหน้านี้ มันทำให้ฉู่หยวนรู้สึกว่าไอ้ลูกหมาเป็นคนที่เห็นความสำคัญของมิตรภาพ

เมื่อกี้ความหวังในดวงตาของไอ้ลูกหมาแทบจะล้นทะลักออกมาอยู่แล้ว แต่ไอ้ลูกหมากลับเป็นคนที่ไม่ยอมขอร้องใคร ดังนั้นเขาจึงเป็นฝ่ายเสนอตัวสอนวรยุทธ์ให้เอง

"เอาล่ะ เจ้าลองนั่งสมาธิฝึกดูเองเถอะ ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจก็ค่อยมาถามข้า"

ฉู่หยวนบอกไอ้ลูกหมา

เขาเองก็ต้องรีบฝึกวรยุทธ์เหมือนกัน ไม่ว่าจะอยู่โลกไหน ความแข็งแกร่งก็เป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้นได้

ตอนนี้เขาอยู่ในฐานะขอทาน ฉู่หยวนไม่ได้กะจะเป็นขอทานไปตลอดชีวิตหรอกนะ

โชคดีที่พอทะลุมิติมาโลกใหม่ แม้กำลังภายในอันมหาศาลจะหายไปหมดแล้ว แต่ความทรงจำและประสบการณ์ในการฝึกวรยุทธ์ยังอยู่ครบ

ใช้เวลาแค่ไม่กี่ปี เขาก็คงจะเรียกคืนกำลังภายในและวรยุทธ์ทั้งหมดกลับมาได้

"ได้เลย พี่ฉู่ ท่านฝึกของท่านไปเถอะ ไม่ต้องสนใจข้า"

ไอ้ลูกหมาพยักหน้ารับคำ

ฉู่หยวนพยักหน้าเบาๆ แล้วไม่สนใจไอ้ลูกหมาอีก เขาเริ่มฝึก 【วิชาพลังเทพเก้าชั้นฟ้า】 ต่อ

"แต่ว่า หลังจากทะลุมิติมาคราวนี้ พรสวรรค์และรากฐานของข้าดีกว่าโลกที่แล้วเยอะเลย พลังหยวนแต่กำเนิดก็มากกว่าคนทั่วไปมาก ในโลกนี้ต่อให้เทียบกับไอ้ลูกหมาไม่ได้ ข้าก็นับว่าเป็นอัจฉริยะด้านวรยุทธ์คนหนึ่งเลยล่ะ"

ฉู่หยวนคิดในใจขณะกำลังฝึกวรยุทธ์

เขาทะลุมิติมาอยู่ในโลกนี้ได้แค่เดือนเดียว ชีพจรเส้นแรกของ 【วิชาพลังเทพเก้าชั้นฟ้า】 อย่างเส้นชีพจรไท่หยางลำไส้เล็กก็ใกล้จะทะลวงผ่านแล้ว

ตอนอยู่โลกที่แล้ว กว่าเขาจะทะลวงเส้นชีพจรเส้นแรกของ 【วิชาพลังเทพเก้าชั้นฟ้า】 ได้สำเร็จ ต้องใช้เวลามากกว่านี้ตั้งเยอะ

เมื่อเทียบกับตัวเองแล้ว ไอ้ลูกหมาที่ฝึกวรยุทธ์ย้อนกลับแบบสุ่มสี่สุ่มห้าก็ยังฝึกสำเร็จได้ ไม่เพียงแต่จะไม่ธาตุไฟเข้าแทรก แต่ยังสำเร็จยอดวิชาธาตุหยินหยางที่ไม่มีใครเคยทำได้มาก่อนอีกด้วย นอกจากความซื่อสัตย์จริงใจแล้ว ไอ้ลูกหมาก็ยังถือเป็นอัจฉริยะด้านวรยุทธ์ที่หาตัวจับยากด้วย

"พยายามทะลวงเส้นชีพจรเส้นแรกของวิชาพลังเทพเก้าชั้นฟ้าให้ได้ในคืนนี้เลยดีกว่า"

ฉู่หยวนตั้งเป้าหมายในใจ

การทะลวงเส้นชีพจรเส้นแรกของ 【วิชาพลังเทพเก้าชั้นฟ้า】 ได้สำเร็จ ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าฉู่หยวนเริ่มมีกำลังภายในที่ไม่ธรรมดาแล้ว

หากเจอเหตุการณ์แบบตอนกลางวันอีก เขาจะได้ไม่ต้องเสี่ยงจู่โจมจุดตายของอีกฝ่ายเพื่อให้ชนะอีกแล้ว

"เสียดายที่ทะลุมิติมาเร็วไปหน่อย ยังไม่มีเวลาแลกเก้ากระบี่เดียวดายมาจากลิ่งหูชงและฟงชิงหยางเลย เก้ากระบี่เดียวดายนี่ต่อให้ไม่มีกำลังภายในก็ยังมีอานุภาพร้ายกาจมากเชียวนะ"

ท่ามกลางความคิดฟุ้งซ่าน ฉู่หยวนก็ยังคงนั่งสมาธิเดินลมปราณต่อไป

เมื่อเห็นฉู่หยวนนั่งสมาธิฝึกวรยุทธ์อยู่ข้างๆ ไอ้ลูกหมาก็ทำตามทันที เขานั่งขัดสมาธิแล้วเริ่มรวบรวมสมาธิฝึกตามวิธีที่ฉู่หยวนเพิ่งสอนไป

ต่อให้มีตรงไหนที่ไม่เข้าใจ เขาก็ไม่ไปรบกวนฉู่หยวน แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ กะว่ารอให้ถึงตอนเช้าค่อยไปถามฉู่หยวน

ฉู่หยวนและไอ้ลูกหมานั่งขัดสมาธิฝึกวรยุทธ์อยู่บนกองฟาง ส่วนเจ้าเหลืองก็นอนอยู่ข้างๆ พวกเขาสองคน หน้าท้องกระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ มันหลับสนิทไปแล้ว

ภายนอกศาลเจ้าถู่หวัง

ดวงจันทร์ลอยเด่นขึ้นสู่กลางเวหา ก่อนจะค่อยๆ คล้อยต่ำลง ท้องฟ้าฝั่งตะวันออกเริ่มสว่างเป็นสีขาวนวล

ฉู่หยวนที่นั่งสมาธิฝึกวรยุทธ์มาทั้งคืน ร่างกายกระตุกเบาๆ เขาดึงกำลังภายในที่วิ่งพล่านอยู่ตามเส้นชีพจรกลับเข้าสู่จุดชี่ไห่ตรงตันเถียน ก่อนจะลืมตาขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า

เส้นชีพจรเส้นแรกของ 【วิชาพลังเทพเก้าชั้นฟ้า】 ทะลวงผ่านแล้ว

"เมื่อมีกำลังภายในพวกนี้ ต่อให้อยู่ในโลกนี้ แม้จะยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของยอดฝีมือชื่อดัง แต่ก็พอจะเอาตัวรอดได้แล้ว"

ฉู่หยวนเอ่ยด้วยความดีใจ

แม้ตอนนี้กำลังภายในในจุดชี่ไห่ของเขาจะเทียบไม่ได้แม้แต่หนึ่งในสิบล้านส่วนของตอนที่เขาอยู่จุดสูงสุด

แต่สำหรับการเริ่มต้นใหม่ การทำได้ขนาดนี้ในเวลาอันสั้นก็นับว่าน่าทึ่งมากแล้ว

"พี่ฉู่"

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ไอ้ลูกหมาก็ตื่นจากการทำสมาธิ เขาลืมตาขึ้นและเอ่ยทักทายฉู่หยวน

"ฝึกไปถึงไหนแล้วล่ะ"

ฉู่หยวนถามไอ้ลูกหมา

"ก็ดีนะ สัมผัสได้ถึงปราณแล้ว"

ไอ้ลูกหมาตอบ

ก้าวแรกของการฝึกกำลังภายในก็คือการสัมผัสได้ถึงปราณตามเส้นทางเดินลมปราณของจุดฝังเข็มต่างๆ หลังจากนั้นถึงจะสามารถสร้างกำลังภายในได้

ฉู่หยวนพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรต่อ

สำหรับคนอื่น การฝึกแค่คืนเดียวแล้วสัมผัสถึงปราณได้เลยมันดูเกินจริงไปหน่อย

แต่สำหรับคนที่มีพรสวรรค์และรากฐานดีเยี่ยมอย่างไอ้ลูกหมา เรื่องนี้ถือว่าไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไรเลย

และเขาก็ฝึก 【วิชาพลังเทพเก้าชั้นฟ้า】 ได้เร็วกว่าไอ้ลูกหมาตั้งเยอะ

...

ทั้งสองคนฝึกวรยุทธ์กันมาทั้งคืน ไม่ได้นอนเลย จึงต้องมางีบหลับชดเชย

พวกเขาหลับยาวไปจนถึงยามอวี๋จง ก่อนจะพากันเดินออกจากศาลเจ้าถู่หวัง มุ่งหน้าสู่ตลาดโหวเจี้ยนเพื่อหาอะไรประทังหิว

"จอมยุทธ์ฉู่"

"นายน้อยฉู่"

"จอมยุทธ์น้อยฉู่"

ตลอดทางที่เดินผ่าน ใครก็ตามในตลาดที่รู้จักฉู่หยวนต่างก็เข้ามาทักทายเขาทั้งนั้น

ดูเหมือนว่าข่าวเมื่อวานจะแพร่สะพัดไปเร็วมาก คนทั้งตลาดคงรู้เรื่องที่เขาเอาชนะขอทานผู้ใหญ่สามคนได้แล้ว

ฉู่หยวนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ตั้งแต่เมื่อวานที่เขาล้มขอทานผู้ใหญ่สามคนอย่างหลิวหมาขี้เรื้อนลงได้อย่างง่ายดายกลางถนน สถานะของเขาในตลาดนี้ก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อก่อนไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหน ใครเห็นก็มีแต่คนมองด้วยสายตารังเกียจ

แต่เมื่อกี้ตอนที่เขากับไอ้ลูกหมาเดินผ่านมา ชาวบ้านที่รู้จักเขาต่างก็เข้ามาทักทายเขากันทั้งนั้น

คำเรียกขานก็เปลี่ยนจาก "ขอทานน้อย" กลายมาเป็น "จอมยุทธ์ฉู่" "นายน้อยฉู่" หรือ "จอมยุทธ์น้อยฉู่"

นี่คือการปฏิบัติที่ร่างเดิมของฉู่หยวนไม่เคยได้รับมาก่อน

แถมยังมีเถ้าแก่ร้านค้าตามสองข้างทางที่อยากจะเอาของกินมาให้ฉู่หยวนและไอ้ลูกหมา แต่ฉู่หยวนก็ปฏิเสธไปหมด

ทำดีหวังผล คนพวกนี้เห็นว่าเขามีวรยุทธ์สูงส่งก็เลยอยากจะผูกมิตรไว้

ถ้าเขารับของพวกนี้มา เขาก็จะต้องติดหนี้บุญคุณคนพวกนี้

ไม่นานพวกเขาก็เดินมาถึงร้านขายหมั่นโถว

"เถ้าแก่ ขอหมั่นโถวลูกนึง"

ฉู่หยวนหยิบเหรียญทองแดงสองเหรียญของเมื่อวานส่งให้เถ้าแก่ร้านหมั่นโถว

เถ้าแก่ร้านหมั่นโถวเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างเตี้ยท้วม มีผ้ากันเปื้อนสีขาวผูกเอวและมีผ้าโพกหัว

เมื่อได้ยินเสียงของฉู่หยวน เขาก็เงยหน้าขึ้นมา พอเห็นว่าเป็นฉู่หยวน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง "อ้าว ที่แท้ก็ยอดฝีมืออย่างจอมยุทธ์ฉู่นี่เอง"

คำว่าจอมยุทธ์ที่เถ้าแก่ร้านหมั่นโถวเรียก อาจจะเป็นแค่คำยกยอประจบประแจงเท่านั้น

แต่ฉู่หยวนจำได้ว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อน ตอนที่เขามาที่ร้านหมั่นโถวนี้ เถ้าแก่ไม่ได้มีท่าทีแบบนี้เลยนะ

ตอนนั้นเถ้าแก่ร้านหมั่นโถวแสดงท่าทีรังเกียจฉู่หยวนสุดๆ ไล่ให้ฉู่หยวนไปขอทานไกลๆ อย่ามายืนเกะกะหน้าร้าน

ตอนนั้นฉู่หยวนคิดว่าไม่อยากมีเรื่อง แถมเขาก็เพิ่งจะเริ่มฝึกวรยุทธ์ ยังอยู่ในช่วงซ่อนคม จึงไม่จำเป็นต้องไปมีเรื่องกับเถ้าแก่ร้านหมั่นโถว เขาจึงยอมเดินจากไปแต่โดยดี

"จอมยุทธ์ฉู่ หมั่นโถวของท่าน สองลูกที่เหลือถือว่าข้าแถมให้นะขอรับ"

เถ้าแก่ร้านหมั่นโถวเปิดเข่งนึ่งที่ยังมีควันพวยพุ่ง เอาใบตองห่อหมั่นโถวสามลูกส่งให้ฉู่หยวนพลางยิ้มประจบประแจง

ดูเหมือนเขาจะกลัวว่าฉู่หยวนจะผูกใจเจ็บก็เลยแถมหมั่นโถวให้ฉู่หยวนไปอีกสองลูก

"ขอบใจนะ"

ฉู่หยวนคิดดูแล้วก็ไม่ปฏิเสธ เขารับหมั่นโถวทั้งสามลูกมาเก็บไว้

ยังไงซะหมั่นโถวก็ไม่ใช่ของมีค่าอะไรมากมาย แถมเขาเองก็ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยที่จะมาเก็บเรื่องหยุมหยิมพวกนี้มาใส่ใจ

ถ้าเขาไม่รับไว้ เถ้าแก่ร้านหมั่นโถวก็คงจะยิ่งกระวนกระวายใจเปล่าๆ

"แหม จอมยุทธ์ฉู่พูดอะไรอย่างนั้น วันหลังถ้าอยากกินหมั่นโถวก็แวะมาได้เลยนะ ข้าไม่คิดเงินหรอก"

เมื่อเห็นฉู่หยวนรับหมั่นโถวไป เถ้าแก่ร้านหมั่นโถวก็รู้ว่าฉู่หยวนไม่ได้คิดจะเอาเรื่อง เขาจึงกลอกตาไปมาพลางเอ่ยขึ้น

คนทำมาค้าขายก็ย่อมต้องมีหัวการค้า เขาคิดว่าฉู่หยวนอายุน้อยแค่นี้แต่กลับมีวรยุทธ์สูงส่ง อนาคตต้องก้าวหน้าแน่นอน

หากยอมเสียหมั่นโถวแค่วันละไม่กี่ลูกเพื่อรักษาความสัมพันธ์กับฉู่หยวนไว้ วันหน้าก็อาจจะมีเรื่องให้ฉู่หยวนช่วยเหลือก็ได้

"เรื่องกินฟรีคงไม่เอาหรอก ครั้งนี้ถือเป็นข้อยกเว้น วันหลังถ้าข้าอยากกินหมั่นโถวจริงๆ ข้าจะจ่ายเงินให้แน่นอน"

ฉู่หยวนปฏิเสธ

ระหว่างที่พูด เขาก็แบ่งหมั่นโถวสามลูกนั้นให้ไอ้ลูกหมาไปลูกครึ่ง แล้วก็บิเศษหมั่นโถวโยนให้เจ้าเหลืองที่วิ่งวนไปมาและกระดิกหางอยู่รอบตัวเขา

เจ้าเหลืองไม่ได้รังเกียจว่ามันจะน้อยนิด มันเลียเศษหมั่นโถวบนพื้นจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เศษเดียว

เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่หยวน เถ้าแก่ร้านหมั่นโถวก็มีสีหน้าผิดหวัง เขารู้ว่าฉู่หยวนปฏิเสธอย่างนุ่มนวลแล้ว

ก็ใช่น่ะสิ เด็กหนุ่มที่มีวรยุทธ์สูงส่งขนาดนี้ จะมายอมถูกซื้อใจด้วยหมั่นโถวแค่ไม่กี่ลูกได้ยังไง

"หมั่นโถวมีอะไรน่าอร่อย ข้าเลี้ยงเซาปิ่งพวกเจ้าเอง"

และในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงคนดังมาจากร้านขายเซาปิ่งปาท่องโก๋ข้างๆ

ฉู่หยวนและไอ้ลูกหมาได้ยินดังนั้นก็หันไปมองที่ร้านเซาปิ่ง

คนที่พูดคือชายชราผมขาวอายุราวห้าสิบกว่าปีกำลังทอดเซาปิ่งอยู่หน้ากระทะน้ำมัน

เขาถือคีมเหล็กสีดำตักเซาปิ่งและปาท่องโก๋ที่ทอดเสร็จแล้วขึ้นมาพักสะเด็ดน้ำมันไว้บนตะแกรงข้างๆ

ลมหายใจของเขายาวลึกกว่าคนทั่วไป การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งดูเหมือนจะทำไปเรื่อยๆ แต่กลับดูเหมือนเขาได้ผสานวรยุทธ์เข้ากับการทอดเซาปิ่งเลยทีเดียว

"คนผู้นี้ไม่ใช่เถ้าแก่ร้านเซาปิ่งธรรมดาๆ แต่เป็นชาวยุทธ์ เพียงแต่วรยุทธ์น่าจะไม่สูงนัก"

หลังจากมองแวบหนึ่ง ฉู่หยวนก็วิเคราะห์ข้อมูลเหล่านี้ออกมาได้

"ต้องจ่ายเงินไหม"

ฉู่หยวนถามยิ้มๆ

กลิ่นหอมของเซาปิ่งลอยโชยไปทั่วทั้งถนน มันอร่อยกว่าหมั่นโถวที่ไม่มีรสชาติอะไรเลยตั้งเยอะ

"พวกเจ้าสองคนเป็นขอทาน เหรียญทองแดงสองเหรียญนั่นก็คงเป็นเงินทั้งหมดที่พวกเจ้ามีแล้วล่ะสิ ข้าเลี้ยงเอง"

เถ้าแก่ร้านเซาปิ่งเอ่ยขึ้น

"ตกลง"

ฉู่หยวนรับคำ

แล้วเขาก็เดินนำไปที่ร้านเซาปิ่งทันที

ไอ้ลูกหมาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าจะตามไปดีไหม

แม่ของเขาเคยบอกไว้ว่า ของฟรีไม่มีในโลก

แต่เมื่อเห็นฉู่หยวนเดินไปแล้ว เขาก็ต้องเดินตามไป

"ดูเหมือนว่าเซาปิ่งจะใช้ได้ผลดีกว่าหมั่นโถวนะ"

เถ้าแก่ร้านหมั่นโถวเห็นฉู่หยวนที่เพิ่งจะบอกว่าจะไม่กินของฟรีเดินไปที่ร้านเซาปิ่งข้างๆ เขาก็ได้แต่บ่นพึมพำแล้วกลับไปขายหมั่นโถวต่อ

ฉู่หยวนและไอ้ลูกหมาเดินมาถึงร้านเซาปิ่งข้างๆ

เถ้าแก่ร้านเซาปิ่งหัวเราะ "เซาปิ่งกับปาท่องโก๋ที่นี่พวกเจ้าหยิบกินได้เต็มที่เลยนะ กินให้อิ่มไปเลย วันนี้ข้าเลี้ยงเอง"

ฉู่หยวนก็ไม่เกรงใจ เขาหยิบเซาปิ่งและปาท่องโก๋จากตะแกรงสะเด็ดน้ำมันของเถ้าแก่มาให้ไอ้ลูกหมาชิ้นหนึ่งและแท่งหนึ่ง

ส่วนเขาก็หยิบเซาปิ่งและปาท่องโก๋แบบเดียวกันมากินบ้าง พูดก็พูดเถอะ เซาปิ่งและปาท่องโก๋ที่นี่อร่อยมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรวมกับความทรงจำของร่างเดิม ในชีวิตขอทานของเขา อย่าว่าแต่เนื้อเลย แค่เซาปิ่งแบบนี้ก็ถือเป็นของกินที่เขาฝันถึงแล้ว

เพียงแต่เซาปิ่งมันใช้น้ำมันทอด ราคาแพงกว่าหมั่นโถวตั้งหลายเท่า หมั่นโถวลูกละสองเหรียญทองแดง แต่เซาปิ่งชิ้นละตั้งสิบเหรียญ ร่างเดิมก็เลยไม่เคยได้กินเลย ได้แต่มองคนอื่นกินเท่านั้น

เมื่อเห็นฉู่หยวนและไอ้ลูกหมากินกันอย่างเอร็ดอร่อย เถ้าแก่ร้านเซาปิ่งก็หยิบเซาปิ่งและปาท่องโก๋ดิบลงทอดในกระทะ ระหว่างที่รอให้ของในกระทะสุก เขาก็เอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

"พ่อหนุ่ม เมื่อวานข้าเห็นตอนที่เจ้าจัดการหลิวหมาขี้เรื้อนกับพวก ดูเหมือนเจ้าจะใช้เพลงกระบี่นะ แถมยังไม่ใช่เพลงกระบี่ธรรมดาๆ ด้วย ฝีมือระดับปรมาจารย์เลยทีเดียว ไม่ทราบว่าอาจารย์ของเจ้าคือใครหรือ"

ฉู่หยวนคิดในใจ "มาแล้วสินะ เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ที่เลี้ยงเซาปิ่งไม่ได้มีจุดประสงค์หลักเพื่อเลี้ยง แต่เพื่อจะมาสืบเรื่องอาจารย์ของข้านี่เอง"

[จบแล้ว]