บทที่ 431 กลุ่มหมวกฟางฝึกฝน

บทที่ 431 กลุ่มหมวกฟางฝึกฝน

บนเกาะร้างแห่งหนึ่ง มีเรือสองลำทอดสมออยู่ที่ชายฝั่ง

ลำหนึ่งคือเรือลำใหม่ของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง เธาซันด์ซันนี่

อีกลำเป็นเรือสีชมพูที่เล็กกว่าเธาซันด์ซันนี่มาก มีเลข "8" ตัวหนาพิมพ์อยู่ด้านข้าง

มันคือเรือร้านอาหารชื่อดัง ทาโกะยากิ 8 ของฮัตจัง มนุษย์เงือกปลาหมึก อดีตศัตรูของกลุ่มหมวกฟาง ปัจจุบันเขาวางมือเพื่อมาทำธุรกิจที่ถูกกฎหมายแล้ว

“ง่ำ ง่ำ… สุดยอด! อร่อยสุด ๆ ไปเลย!”

ลูฟี่ที่เนื้อตัวมอมแมมเปื้อนฝุ่น ยัดทาโกะยากิร้อนฉ่าเข้าปากด้วยมือที่สั่นเทา

“อ๊าก! มือชั้น! ร้อน ร้อน ร้อน!”

“อืม รสชาติยอดเยี่ยมมากจริง ๆ” ซันจิเอ่ยพลางหลับตาลงอย่างใช้สมาธิ ดื่มด่ำกับรสชาติและจดจำเคล็ดลับการทำอาหารไว้ในใจอย่างเงียบ ๆ เขาหวังว่าในการเดินทางครั้งหน้า เขาจะสามารถรังสรรค์ความสมบูรณ์แบบเช่นนี้ให้ลูกเรือได้ลิ้มลอง

“ฟู่… โชคดีที่มือซ้ายของชั้นยังใช้งานได้…”

โซโรที่อ่อนแรงและโซซัดโซเซ ประคองไม้เสียบอย่างระมัดระวังด้วยมือขวาที่สั่นเทา แล้วค่อย ๆ นำมันเข้าปาก

ตูม! ตูม! ตูม!

แรงสั่นสะเทือนปะทุขึ้นกะทันหันจนเกาะทั้งเกาะสั่นไหว พื้นดินสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง

“ช่วยชั้นด้วย!”

ท่ามกลางฝุ่นควันที่คลุ้งกระจาย ร่างมหึมาที่มีเขากวางวิ่งเตลิดเปิดเปิง น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม

นั่นคือช็อปเปอร์ที่ขยายร่างใหญ่โตด้วยรัมเบิ้ลบอลสามเม็ด เขาร้องไห้โฮขณะวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

“แว้ก! น่ากลัวเกินไปแล้ว! อย่าตามชั้นมานะ!”

เขามองไปยังพวกพ้องบนเรือด้วยความสิ้นหวัง การกินเลี้ยงของพวกเขาไม่ถูกรบกวนจากความตื่นตระหนกของเขาเลยแม้แต่น้อย

“ชิชิชิ พยายามเข้านะ ช็อปเปอร์!” ลูฟี่หัวเราะร่วน แก้มทั้งสองข้างตุ่ยไปด้วยทาโกะยากิ ซอสเลอะเทอะเต็มเปื้อนมือ

“ไม่ ไม่เอาแล้ว! อย่าตามชั้นมา! ชั้นกลัวแล้ว!” เสียงร้องไห้ของช็อปเปอร์ดังลั่นขึ้นขณะที่เขาวิ่งหนี ขนหนาฟูของเขาตั้งชันเมื่อเผชิญกับภัยคุกคามในจินตนาการ

ตึง ตึง ตึง …

ช็อปเปอร์สะดุดล้มลุกคลุกคลานเข้าไปในป่าทึบอันมืดมิด ซึ่งมีสัตว์ประหลาดรูปร่างเพรียวบางคล้ายมนุษย์ดักซุ่มอยู่ วินาทีที่เขาหยุดพักหรือคืนร่างเดิม สิ่งมีชีวิตอันน่าขนลุกเหล่านี้จะค้นพบตำแหน่งของเขาทันที ใบหน้าที่บิดเบี้ยวของพวกมัน ดูคล้ายมนุษย์ทว่าพิลึกพิลั่นน่าเกลียดน่ากลัว ยื่นยาวเข้ามาหาเขาขณะพวกมันคืบคลานเข้าใกล้

“แฮก … แฮก …”

เวลาต่อมา ร่างผอมแห้งร่างหนึ่งยืนพิงท่อนไม้ด้วยอาการสั่นเทา ปรากฏตัวขึ้นจากชายป่า

“แค่ก … ชั้น … ยังมีชีวิตอยู่ไหมเนี่ย?”

เขาคืออุซปที่ซูบผอมและเหนื่อยล้า ใบหน้าซีดเซียวจนแทบไม่เหลือเค้ามนุษย์ เขาสังเกตเห็นลูกเรือก็ต่อเมื่อเดินมาถึงเรือแล้วเท่านั้น

“ลูฟี่! ซันจิ! โซโร! ช่วยชั้นด้วย! มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! ชิโรไกไปเอาสัตว์ประหลาดพวกนี้มาจากไหนกัน?!”

ลูฟี่แทบไม่สนใจ เขายัดทาโกะยากิอีกลูกเข้าปากไปเต็มคำ

“ชิชิชิ อุซป ตอนนี้ชั้นยังไม่อยากกลับไปที่นั่นหรอกนะ!”

“ชั้น … ชั้นก็อยากพักเหมือนกัน!” ใบหน้าของอุซปบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ขณะที่เขามองดูงานเลี้ยงตรงหน้าด้วยความโหยหา

“…”

ทันใดนั้น อุซปก็หันขวับกลับไปยังเกาะที่ว่างเปล่าด้วยความหวาดผวา

“ไม่ ชั้นอยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว! สัตว์ประหลาดพวกนั้นกำลังมาอีกแล้ว! พวกมันได้กลิ่นชั้น! ชั้นต้องกลั้นหายใจ!”

เขาพุ่งตัวเข้าไปในถ้ำบนเกาะ ซึ่งเป็นเขาวงกตของอุโมงค์ที่มืดมิดและคดเคี้ยว ทุกย่างก้าวมีความเสี่ยงที่จะดึงดูดสัตว์ประหลาดปากหยัก รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ป่าเถื่อนน่ากลัว พร้อมหางยาวที่สามารถปีนป่ายกำแพงได้

เขาจำไม่ได้แล้วว่าตัวเอง ‘ตาย’ ไปกี่ครั้งในภาพลวงตานี้ แต่ละครั้งที่เผชิญหน้าล้วนสยดสยองยิ่งกว่าครั้งก่อน สิ่งมีชีวิตบางตัวถึงขั้นฝังไข่ไว้ในร่างกายของเขา ซึ่งต่อมาจะฟักออกเป็นสัตว์ประหลาดตัวน้อย

ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมา มันยิ่งตอกย้ำความตั้งใจของเขาว่า จะไม่มีวันยอมพบเจอกับความสยองขวัญนั้นอีกเป็นอันขาด

ภายในห้องครัว หัวเล็ก ๆ สามหัวชะโงกหน้าออกมาเงียบ ๆ เฝ้ามองการหนีเตลิดอย่างบ้าคลั่งของอุซป

เคมี่ เงือกสายพันธุ์คิสซิ่งกูรามี กระซิบขึ้นว่า:

“อุซปดูหวาดกลัวมากเลย ภาพลวงตานั้นมันน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ?”

พวกเขาได้เป็นพยานเห็นประสบการณ์ของกลุ่มหมวกฟางบนเกาะแห่งนั้น:

ลูฟี่ ซึ่งตอนแรกดูตื่นเต้นดีใจ กำลังต่อสู้กับอากาศกลางห้วงเวหาด้วยความร่าเริงอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะกระดอนไปตามต้นไม้เพื่อหลบหลีกภัยคุกคามที่มองไม่เห็น

ลูกเตะอันสบาย ๆ ของซันจิแปรเปลี่ยนเป็นการกลิ้งตัวหลบการโจมตีอย่างเอาเป็นเอาตาย

โซโร ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเผชิญหน้ากับเหล่าสัตว์ประหลาดที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ลดละ ฟาดฟันจนกระทั่งความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ ท้ายที่สุดมือที่สั่นเทาของเขาก็ไม่อาจจับดาบได้อีกต่อไป

ผู้ชมตัวน้อยต่างสงสัยว่าความสยดสยองแบบไหนกัน ที่สามารถท้าทายได้กระทั่งโจรสลัดผู้ทรงพลังเช่นนี้

ปัปปากุ ที่ยังคงรักษาความเย่อหยิ่ง แสร้งทำเป็นไม่แยแส:

“แค่ก … ไม่เห็นจะดูน่าสนใจตรงไหนเลย”

“ฮ่าฮ่าฮ่า สงสัยงั้นหรือ ปัปปากุ? นายขึ้นไปดูด้วยตัวเองได้เลยนะ!” ลูฟี่เอ่ยพลางเคี้ยวเสียงดัง

“ถึงมันจะเป็นแค่ภาพลวงตา แต่ความเจ็บปวดจากบาดแผลและความตายมันรู้สึกเหมือนจริงนะ ถ้านายเข้าไปที่นั่น นายอาจจะตายจริง ๆ ก็ได้” เขาเอ่ยเตือน

ปัปปากุลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดหวั่น

“ช่างมันเถอะ ชั้นไม่ไปหรอก…”

ไม่ไกลออกไปนัก เสียงที่สั่นสะท้านของนามิก็ดังกังวานขึ้น

“ชิโรไกบ้าเอ๊ย! นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! ชั้นจะกลับไปอัดนายให้ยับเลยคอยดู!”

เธอปรากฏตัวขึ้นในร่างลูกบอลสีทองเพื่อป้องกันตัวอย่างระมัดระวัง พร้อมกับค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้า

“คุณนามิ ช่างน่ารักเหลือเกิน” ซันจิพึมพำ หัวใจเต้นระรัวขณะเฝ้ามองเธอชะโงกหน้าออกมาจากเปลือกหุ้มสีทอง

นามิที่กำลังสั่นเทาเอ่ยบ่นขึ้นมา:

“ชิโรไก ภาพลวงตาพวกนี้… มันไม่มีที่สิ้นสุดเลย! ชั้นไม่อยากฝึกอีกแล้ว มันน่ากลัวเกินไป!”

ลูฟี่ชี้เข้าไปในเกาะอย่างลวก ๆ :

“เขาเพิ่งบินเข้าไปข้างในน่ะ เธอไปลองหาเขาดูที่นั่นก็ได้นะ”

นามิมองตามปลายนิ้วของเขา ก่อนจะสังเกตเห็นร่างวิญญาณปรากฏขึ้นด้านหลังเธอ: หญิงสาวในชุดสีขาวซึ่งมีดวงตาทอประกายสีแดงฉาน

“กรี๊ด! กรี๊ด!” นามิกรีดร้องลั่น พลางเรียกหอกสีทองหกเล่มออกมาจากทรงกลมป้องกันตัวของเธอ แล้วแทงทะลุร่างผีตนนั้น

“ธันเดอร์โบลต์!”

สายฟ้าจากกระบองคุริมะฟาดเปรี้ยงใส่ผีร้าย มันส่งเสียงหัวเราะอย่างพิลึกพิลั่นก่อนจะเลือนหายไป

“แงงงง! ชั้นอยากกลับแล้ว!” นามิร้องไห้คร่ำครวญ เอามือกุมจมูกพลางอ้อนวอน

“ยังหรอก นามิ เมื่อไหร่ที่เธอเชี่ยวชาญฮาคิสังเกต และสามารถรับรู้ถึงพวกผีได้ในทันที ชั้นถึงจะปล่อยให้เธอกลับไป” ชิโรไกเอ่ยขึ้นขณะนั่งขัดสมาธิหลับตา ดำดิ่งสู่โลกแห่ง [จูออน]

ในขณะเดียวกัน ช็อปเปอร์ก็ฝึกฝนอยู่ใน [ผู้แอบอ้าง] เพื่อขยายเวลาการแปลงร่างและสลัดความหวาดกลัวต่อการเป็นสัตว์ประหลาดทิ้งไป

อุซปฝึกฝนอยู่ใน [เอเลี่ยน] กลั้นหายใจซ่อนตัวอยู่ในถ้ำเพื่อพัฒนาทักษะการพรางตัว การหลบหลีกพวกเอเลี่ยนได้ถือเป็นเครื่องหมายบ่งบอกถึงพัฒนาการของเขา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═